VII SA/Wa 185/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kamiński, , Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Sędzia WSA Jarosław Stopczyński (spr.), Protokolant Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi [...] S.A. w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. znak [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszenia zamiaru wykonania urządzenia reklamowego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz [...] S.A. w [...] kwotę 740 (siedemset czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. znak: [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 138 § 1 ust. 1 w związku z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. k.p.a. oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane po rozpatrzeniu odwołania [...] S.A. od decyzji Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] marca 2008 r. wnoszącej sprzeciw wobec zgłoszenia zamiaru wykonania urządzenia reklamowego na działce nr ew. [...] obr. [...] przy ul. [...] w rejonie ul. [...] w [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy podniósł, iż zgodnie z art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego właściwy organ wnosi sprzeciw jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Wskazano, iż niniejsze postępowanie dotyczy wolno stojącego urządzenia reklamowego posadowionego na fundamencie nieprzestawnym, trwale z gruntem związanym. Organ powołał się na wyroki NSA z 25 maja 2007 r. oraz z 20 czerwca 2008 r. z których wynika, iż do budowli będących wolno stojącymi trwale związanymi z gruntem urządzeniami reklamowymi nie może mieć zastosowanie art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego (wyroki NSA: sygn. akt: II OSK 1509/06, oraz sygn. akt: II OSK 680/07). Podkreślono, iż badając, czy dany obiekt (urządzenie reklamowe) wymaga pozwolenia na budowę, czy jedynie zgłoszenia, powinno brać się pod uwagę przepis art. 5 Prawa budowlanego w świetle, którego, nie jest obojętna jego wielkość oraz cechy konstrukcyjne. Wskazano, że Naczelny Sąd Administracyjny stoi na stanowisku, iż wszystkie wymienione w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego budowle, w tym wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, wymagają pozwolenia na budowę, zaś o tym czy urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem, czy też nie, nie decyduje metoda i sposób związania z gruntem, ale to czy wielkość tego urządzenia, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania. Organ II instancji podniósł, iż z dołączonego do zgłoszenia projektu wynika, że przedmiotowa inwestycja to: tablica reklamowa o wymiarach 3,28x6,28m, zagłębiony w ziemi fundament żelbetowy o wymiarach 2,6mxl,15x4m, oraz trzon nośny z rury stalowej o wys. 9m. Całkowita wysokość planowanego urządzenia reklamowego to 12,28m. Organ podniósł, iż w/w cechy inwestycji, wskazują, że jest ona urządzeniem trwale związane z gruntem. Wskazano, iż zgłoszenie dokonane przez inwestora nie spełniało wymogów określonych w art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego zgodnie z którym w zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonania robót budowlanych. Inwestor do zgłoszenia załączył projekt budowlany. Organ wskazał, iż tak sporządzony projekt budowlany jest wymagany na mocy art. 35 Prawa budowlanego jako załącznik do wniosku o pozwolenie na budowę. Odnosząc się do zarzutu inwestora niezachowania przez Prezydenta [...] 30 dniowego terminu na doręczenie sprzeciwu wskazał, iż zgłoszenie zostało dokonane w dniu [...] marca 2008 r., decyzja nr [...] wydana została w dniu [...] marca 2008 r. i tego samego dnia została nadana w placówce pocztowej tj. przed upływem w/w terminu. Została natomiast odebrana przez pełnomocnika odwołującego się w dniu [...] kwietnia 2008 r. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła [...] S.A. z siedzibą w [...]. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu II instancji oraz zasądzenie kosztów sądowych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Skarżąca Spółka zarzuciła naruszenie art. 30 ust 6 pkt 1 w związku z art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Wskazała ona, iż instalacja tablic i urządzeń reklamowych nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, a ustawodawca nie uzależnił wyjątku wyszczególnionego w tym przepisie, ani od wielkości urządzeń reklamowych, ani też od tego, czy są to urządzenia trwale związane z gruntem, czy też nie. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Niezależnie od treści skargi podnieść należy, iż zaskarżona decyzja nie może się ostać albowiem w postępowaniu przed organami nie została wyjaśniona w sposób należyty kwestia zachowania terminu do zgłoszenia sprzeciwu przez organ. Artykuł 30 ust. 5 prawa budowlanego stanowi m.in., że do wykonywania robot budowlanych można przystąpić jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie w drodze decyzji sprzeciwu. Kwestia tego kiedy de facto zgłoszenie w niniejszej sprawie miało miejsce nie jest jednoznaczna. Z treści pisma inwestora, które nosi datę [...] lutego 2008 r. wynika że wpłynęło ono do kancelarii Urzędu [...] w dniu [...] marca 2008 r. Nie wiadomo jednak czy pismo to zostało nadane drogą korespondencyjną za pośrednictwem urzędu pocztowego, czy też złożono je bezpośrednio w organie. W aktach sprawy brak jest koperty potwierdzającej fakt nadania pisma jako przesyłki pocztowej. Nie oznacza to jednak, iż w takiej właśnie formie nie zostało ono nadesłane do organu. Wątpliwości budzi także data znajdująca się na prezentacie wpływu pisma do kancelarii Urzędu [...], a to dlatego że pismo to jest kserokopią, a poza tym z jego treści wynika, że inwestor w tym piśmie dokonał zgłoszenia zamiaru realizacji kilku urządzeń reklamowych. Przedmiotowa sprawa dotyczy tylko jednego zamierzenia inwestycyjnego. Konieczne będzie więc wyjaśnienie kiedy nadana została przesyłka zawierająca zgłoszenia z dnia [...] lutego 2008 r., o ile w takiej formie dotarła ona do urzędu, ewentualnie kiedy faktycznie znalazła się w urzędzie jeśli złożono ją bez pośrednictwa poczty. Wątpliwości w omawianej kwestii nie wyjaśnia uzasadnienie zaskarżonej decyzji. Wynika z niego wprawdzie, ze zgłoszenia dokonano [...] marca 2008 r., jednakże bez powołania się na konkretne dowody w tej materii. Z kolei skarżący w odwołaniu od decyzji wydanej w I instancji kategorycznie twierdzi, ze zgłoszenia dokonał [...] lutego 2007 r. Także i on nie przedstawia jednak żadnych dowodów na tą okoliczność. Omawiana kwestia ma zasadnicze znaczenie w sprawie i jej rozstrzygnięcie pozwoli dopiero na dalsze rozważania także co do oceny charakteru spornej inwestycji. Gdyby się bowiem okazało, ze zgłoszenia dokonano rzeczywiście w dniu [...] lutego 2008 r., to sprzeciw organu musiałby zostać uznany za zgłoszony po terminie albowiem doręczono go inwestorowi w dniu 1 kwietnia 2008 r. Podstawą rozstrzygnięcia Sądu jest art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c, oraz art. 152 ppsa. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ppsa.