VII SA/Wa 1854/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd, , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.), Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant ref. staż. Hubert Dobrowolski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lutego 2012 r. sprawy ze skargi G. P. i S. P. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] maja 2011 r. znak [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej skargę oddala Przedmiotem skargi G. P. i S. P. jest decyzja Ministra Infrastruktury z [...] maja 2011 r. znak: [...] , wydana po rozpatrzeniu odwołania G. P. od decyzji Wojewody [...] z [...] lutego 2010 r. Nr [...] o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dla przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie ul. S. w K. w ciągu drogi krajowej Nr [...]do parametrów drogi GP, od km [...]do km [...]– etap II. Z wnioskiem o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pn.: "Rozbudowa ul. S. w K. na odcinku od ul. T. (obecna nazwa Al. K.) do granicy miasta, w ciągu drogi krajowej Nr [...]do parametrów drogi GP - Etap II", wnioskując jednocześnie o nadanie jej rygoru natychmiastowej wykonalności, wystąpił w dniu 17 listopada 2009 r. Dyrektor Miejskiego Zarządu Dróg w K. (na podstawie umocowania udzielonego przez Prezydenta Miasta K.). Wojewoda [...] decyzją z [...] lutego 2010 r. Nr [...], na podstawie art. 11a ust. 1, art. 11b, art. 11d, art. 11f, art. 11i ust. 1, art. 12, art. 17, art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2008 r., Nr 193, poz. 1194 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), uwzględnił ww. wniosek i zezwolił na realizację inwestycji drogowej polegającej na rozbudowie ul. S. w K., na odcinku od ul. T. (obecna nazwa Al. K.) do granicy miasta, w ciągu drogi krajowej Nr [...]do parametrów drogi GP, od km [...]do km [...]- etap II, a orzekając w ten sposób: -określił linie rozgraniczające teren (wskazując w tym zakresie, że linie rozgraniczające teren obejmują m.in. nieruchomość oznaczoną w ewidencji gruntów i budynków numerem [...] i [...] powstałej z podziału działki [...] ) – pkt I; -określił warunki lokalizacji przedmiotowej inwestycji (w tym warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska) – pkt II; -zatwierdził projekt podziału nieruchomości (w tym o nr ewidencyjnym [...] i powierzchni 2,0757 ha na działki [...] o powierzchni 0,0066 ha i [...] o powierzchni 2,0691 ha) – pkt III; -stwierdził, że nieruchomości wymienione w pkt I sentencji, wskazane w liniach rozgraniczających teren, określonych linią przerywaną z kropkami koloru czerwonego na załączniku Nr 1 do niniejszej decyzji, z mocy prawa stają się własnością Skarbu Państwa, z dniem, w którym niniejsza decyzja stanie się ostateczna oraz, że wysokość odszkodowania za nieruchomości, o których mowa wyżej ustala w odrębnych postępowania organ, który wydał decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej – pkt IV; -nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności oraz zobowiązał do niezwłocznego wydania nieruchomości, opróżnienia lokali i innych pomieszczeń, a w odniesieniu do nieruchomości zabudowanych zobowiązał Miejski Zarząd Dróg w K. do wskazania lokali zamiennych terminie faktycznego objęcia nieruchomości w posiadanie – pkt V; -stwierdził, że Miejski Zarząd Dróg w K. otrzymuje z mocy prawa, nieodpłatnie w trwały zarząd nieruchomości nabyte na własność Skarbu Państwa, z dniem w którym decyzja niniejsza stanie się ostateczna – pkt VI; -zatwierdził projekt budowlany – pkt VII; -określił szczególne warunki zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych – pkt VIII; -określił szczegółowe wymagania dotyczące nadzoru na budowie – pkt IX; -wskazał, że przedmiotowa decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stanowi podstawę do dokonania wpisów w księdze wieczystej i w katastrze nieruchomości. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda [...] w pierwszej kolejności wskazał na to, iż przedmiotowa inwestycja objęta niniejszą decyzją (etap II) stanowi część projektowanego odcinka drogi krajowej Nr [...], dla której Wojewoda [...] w dniu [...] października 2009 r. wydał decyzję Nr [...] o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dla przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie ul. S. w K. na odcinku od ul. T. (obecna nazwa Al. K.) do granicy miasta, w ciągu drogi krajowej Nr [...]do parametrów drogi GP wraz z przebudową istniejącej sieci uzbrojenia terenu i przebudową dróg innych kategorii. Następnie organ podał, że wniosek w niniejszej sprawie został złożony w oparciu o przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych i spełniał wszystkie wymogi w przepisach tych przewidziane, w tym wynikające z art. 11b ust. 1 i art. 11d. W ramach tych wymogów do wniosku załączono bowiem -jak wskazał organ- m.in. pozytywna opinię Zarządu Województwa [...] oraz wymagane przepisami odrębnymi decyzje, tj. decyzję Prezydenta Miasta K. z [...] kwietnia 2009 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia i decyzję Wojewody [...] z [...] listopada 2005 r. udzielająca pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzanie wód deszczowych z ulicy S. oraz terenu przyległego do drogi krajowej Nr [...]w m. K. na odcinku projektowanej przebudowy. Dalej, Wojewoda [...] podał, że zastrzeżenia do przedmiotowej sprawy, po zapoznaniu się z aktami, złożyli m.in. S. P. i G. P.. S. P. i G. P. w swoim piśmie kategorycznie nie zgodzili się na podział działki nr ewid. [...] , twierdząc że nie dotyczy ona drogi i utrudni w odniesieniu do pozostałej działki racjonalną jej zabudowę. We wniesionym piśmie zawarli wniosek o dokonanie korekty linii podziałowej, tj. podziału w linii prostej. Ponadto, wnieśli o zawieszenie postępowania administracyjnego w sprawie wydania przedmiotowej decyzji. Zwrócili się jednocześnie z szeregiem pytań i uwag dotyczących rozbudowywanej ulicy S., jej etapowania, a także prowadzonego postępowania administracyjnego w tej sprawie. Wskazali następnie, że domagają się słusznego odszkodowania za wywłaszczone działki tak, aby kwota ta gwarantowała budowę nowego siedliska wraz z przebudową pozostałych zabudowań. Wojewoda [...] wyjaśnił, iż w związku z tymi uwagami zwrócił się do inwestora przedmiotowej inwestycji o zajęcie stanowiska. W konsekwencji organ ten, na podstawie informacji uzyskanych od inwestora (które to przytoczył) i odnosząc się do zarzutów podniesionych przez G. P. i S. P. wskazał, że wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej w trybie i na zasadach przewidzianych w ustawie o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych możliwe jest jedynie na wniosek właściwego zarządcy drogi. Organ wydający decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dokonuje oceny czy wniosek jest kompletny, tzn. czy spełnia wymogi zawarte w art. 11b ust. 1 i 11d ust. 1 tzw. specustawy oraz zgodności z obowiązującymi przepisami prawa, nie bada natomiast racjonalności i słuszności przyjętych rozwiązań projektowych. Złożony wniosek był niekompletny i organ korzystając z zapisu art. 64 § 2 k.p.a. wystosował wezwanie wskazując 7-dniowy termin uzupełnienia braków. W wyznaczonym terminie inwestor uzupełnił wniosek i wszczęto postępowanie w niniejszej sprawie, o czym poinformowano zgodnie z art. 11d ust. 5 i 6 tzw. specustawy, poprzez obwieszczenie i zawiadomienia W związku z tym, że zarządca drogi będący jednocześnie wnioskodawcą i inwestorem przedsięwzięcia drogowego, podtrzymał swoje stanowisko zawarte we wniosku i na skutek wniesionych uwag i zastrzeżeń stron postępowania, nie dokonał korekt w przebiegu inwestycji, to organ nie ma umocowań prawnych do dokonywania zmian w złożonym wniosku. Wojewoda [...] działa na konkretny wniosek inwestora i nie może z urzędu zmieniać przebiegu inwestycji. Organ podał też, że niniejszą decyzją nieruchomości wymienione w pkt I sentencji, wskazane w liniach rozgraniczających teren, z mocy prawa staną się własnością Skarbu Państwa z dniem, w którym decyzja stanie się ostateczna. Wysokość odszkodowania za te nieruchomości może być ustalona dopiero po dacie ostateczności decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Z tych względów żaden z wniosków wnoszonych przez zainteresowane osoby dotyczący braku ich zgody na przejęcie prawa własności nie może być uwzględniony. I dalej, organ zauważył, że G. P. jest właścicielem działki o nr ewid. [...] i pow. 0,0636 ha, w całości przeznaczonej pod inwestycję oraz działki nr ewid. [...] o pow. 2,0757 ha, której podział został zatwierdzony w niniejszej decyzji, z tym że nowo wydzielona działka o nr [...] i pow. 0,0066 ha przechodzi pod planowaną drogę, a działka nr [...] o pow. 2,0691 ha pozostaje nadal własnością G. P.. Natomiast S. P., według dokumentów jest właścicielem działki nr [...]obręb [...] Miasto K., która nie jest objęta niniejszą decyzją. Działka ta znajduje się w liniach rozgraniczających teren ustalonych decyzją Nr [...] Wojewody [...] z [...] października 2009 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dla przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie ul. S. w K. na odcinku od Al. K. do granicy miasta, w ciągu drogi krajowej Nr [...]do parametrów drogi GP wraz z przebudową istniejącej sieci uzbrojenia terenu i przebudową dróg innych kategorii. Odwołanie od decyzji Wojewody [...] z [...] lutego 2010 r. Nr [...] złożyli G. P. i S. P., wnosząc o jej uchylenie. Odwołujący się sprzeciwili się wejściu na teren działek nr ewid. [...], [...] oraz [...] i [...] stanowiących własność G. P., a także działki nr ewid. [...]- będącej własnością S. P.. Wskazali też, że sprzeciwiają się niezwłocznemu wydaniu ww. nieruchomości oraz opróżnieniu lokali mieszkalnych, dokonaniu zmian zapisów w księgach wieczystych, ograniczeniu sposobu korzystania z ww. nieruchomości. Podnieśli, iż realizacja omawianej inwestycji doprowadzi do podziału ich gospodarstwa na trzy odrębnie wydzielone części, co wraz z zamontowaniem na gruntach ekranów akustycznych spowoduje ograniczenie areałów uprawnych, a w konsekwencji uczyni prowadzenie gospodarstwa mało opłacalnym ekonomicznie. W wyniku podziału ich gospodarstwo zostanie przekwalifikowane, co wiąże się z utratą dopłat unijnych na jego dalszy rozwój oraz koniecznością zwrotu obecnie zaciągniętych środków. Ustawienie ekranów akustycznych, nie tylko ograniczy powierzchnię upraw, ale spowoduje, iż staną się one nieatrakcyjne rynkowo i gospodarczo. Podkreślili również, iż nie przedstawiono im dotychczas adekwatnego odszkodowania za przejmowane grunty, tj. w kwocie umożliwiającej wybudowanie domu jednorodzinnego wraz z budynkami gospodarczymi ani, ewentualnie, nie wskazano nieruchomości zamiennej. Odwołujący się zaznaczyli, że dom wraz z zabudowaniami gospodarczymi jest jedynym zakwaterowaniem, jakie posiadają, a prowadzone gospodarstwo stanowi jedyne źródło dochodów ich rodziny. Planowana inwestycja ograniczy zaś użytkowanie tych nieruchomości. Wskazali przy tym, iż w ich ocenie wywłaszczenie działki nr eiwd. [...] nie jest konieczne i nie wyrażają na to zgody. Nadto odwołujący się wskazali, że dokumentacja techniczna dla przedmiotowego przedsięwzięcia zawiera braki i jest wadliwie sporządzona. Decyzją z [...] maja 2011 r. znak: [...] Minister Infrastruktury na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania S. P. od ww. decyzji Wojewody [...] z [...] lutego 2010 r., umorzył postępowanie odwoławcze. Następnie, decyzją z tej samej daty, tj. z [...] maja 2011 r., znak: [...] Minister Infrastruktury na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania G. P., utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] lutego 2010 r. Nr [...]. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy stwierdził w pierwszej kolejności, że odwołanie w niniejszej sprawie zostało wniesione w terminie. Następnie zaznaczył, że w trakcie przeprowadzonego postępowania odwoławczego rozpatrzył ponownie wniosek inwestora, przeanalizował materiał dowodowy, zbadał przeprowadzone przez organ I instancji postępowanie administracyjne, jak również decyzję Wojewody [...] z [...] lutego 2010 r. Minister Infrastruktury wskazał dalej, iż analizując wniosek o wydanie przedmiotowej decyzji uznał, że jest on kompletny, tj. zawiera wszystkie elementy wskazane w art. 11d ust. 1 tzw. specustawy. Organ odwoławczy zaznaczył przy tym, że do wniosku, zgodnie z dyspozycją art. 11d ust. 1 pkt 9 specustawy, inwestor załączył wszystkie wymagane prawem akty administracyjne - decyzje, opinie, uzgodnienia. Analizując zaś przedłożony projekt budowlany przyjął, że odpowiada on prawu, albowiem jest on zgodny z art. 34 ust. 1 i ust. 2 Prawa budowlanego oraz z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120, poz. 1133 ze zm.). Następnie, Minister Infrastruktury zaznaczył, że kontrolowana decyzja czyni zadość wymogom określonym w art. 11f ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, zawiera bowiem wszystkie niezbędne elementy wskazane w tym przepisie. Wyjaśnił, że decyzja ta zawiera wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, określenie linii rozgraniczających teren inwestycji, zatwierdzenie projektu podziału nieruchomości. Decyzja zawiera także zatwierdzenie projektu budowlanego. W decyzji określono również nieruchomości, które stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa oraz ustalono warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska, ochrony zabytków i dóbr kultury współczesnej, a także wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich. Nadto, Minister Infrastruktury podał, iż nie stwierdził, aby przy wydawaniu decyzji w I instancji naruszono przepisy procesowe, w tym dotyczące zawiadamiania i doręczania stronom postępowania korespondencji w niniejszej sprawie. Wskazał także na to, że przebieg planowanej inwestycji został ustalony prawidłowo. W tym zakresie, jak wyjaśnił, uznał racje przemawiające za ustaloną lokalizacją, które inwestor przedstawił w załączonej do wniosku dokumentacji. Wynika z niej, że realizacja inwestycji skutkować będzie poprawą stanu technicznego ulicy S. oraz zwiększeniem bezpieczeństwa w ruchu drogowym, a tym samym spowoduje poprawę jakości usług transportowych i mobilności mieszkańców K. Obszaru Metropolitarnego, przyczyniając się do rozwoju społecznego i gospodarczego. Odnosząc się do zarzutów podniesionych przez odwołującego się Minister Infrastruktury wskazał przede wszystkim, iż obowiązujące przepisy nie upoważniają organów orzekających do oceny racjonalności lub słuszności rozwiązań przyjętych we wniosku inwestora, ani też do zmiany przebiegu inwestycji. To wnioskodawca samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych i następnie techniczno-wykonawczych inwestycji, mając na uwadze spowodowanie jak najmniejszych uciążliwości dla właścicieli nieruchomości. Inwestor jest zatem kreatorem miejsca, sposobu i kształtu realizacji inwestycji, natomiast organ orzekający wyznacza dopuszczalne prawem granice tej kreacji, poprzez dokonywanie oceny prawnej kończącej się decyzją zakreślającą te granice. I dalej, organ odwoławczy wskazał, że organy w niniejszej sprawie uprawnione były jedynie do oceny prawnej całości przedsięwzięcia inwestycyjnego i dokumentacji przedłożonej przez wnioskodawcę. Tylko bowiem stwierdzenie przez organ, iż kształt inwestycji w wersji zgłoszonej we wniosku narusza normę wynikającą z określonych przepisów prawa, zobowiązuje ten organ do odmowy wydania zezwolenia na realizację inwestycji drogowej w wersji wnioskowanej przez zarządcę drogi publicznej. Nadto, organ podał, że wariantowanie przebiegu przedmiotowego przedsięwzięcia odbywało się na etapie postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i to właśnie we wspominanym postępowaniu strony mogły wnosić uwagi co do przebiegu projektowanego układu drogowego. Reasumując, Minister Infrastruktury stwierdził, że organ I instancji nie mógł dokonać w niniejszej sprawie zmian w przedstawionej przez inwestora koncepcji przebiegu inwestycji, polegających na ominięciu działki skarżącego. Dodatkowo, w omawianym kontekście, Minister wskazał, że zwracał się w postępowaniu odwoławczym do wnioskodawcy o wypowiedzenie się do co możliwości zmiany lokalizacji planowanej inwestycji, polegającej na ominięciu działki skarżącego nr ewid. [...] i [...] , a inwestor wyczerpująco wypowiedział się w tej materii w piśmie z 22 czerwca 2010 r. wykazując optymalność procedowanego wariantu przedsięwzięcia i niezbędność pozyskania pod inwestycję ww. nieruchomości. Organ odwoławczy wyjaśnił także, że podziałki działki nr ewid. [...] ma na celu wydzielenie gruntu, na którym posadowiony jest budynek mieszkalny przeznaczony do rozbiórki. Zgodnie ze stanowiskiem judykatury, w sytuacji, gdy struktura budynku nie pozwala na jego fizyczny podział bez naruszania konstrukcji obiektu, zasadnym jest dokonanie wywłaszczenia całej nieruchomości, na której usytuowany jest budynek (v. wyrok NSA z 8 stycznia 2009 r., sygn. akt I OSK 29/08). Powyższe orzecznictwo wymusiło konieczność podziału działki geodezyjnej nr ewid. [...] zabudowanej budynkiem mieszkalnym. Wydzielenie działki nr ewid. [...] umożliwi (jak podał organ) dokonanie rozbiórki całego budynku, co nastąpi za odszkodowaniem określonym w odrębnym postępowaniu administracyjnym. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy za bezzasadne uznał twierdzenie skarżącego, iż przedmiotowa inwestycja doprowadzi do upadku prowadzonego przez niego od 1938 r. gospodarstwa rolnego. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w tym z pisma inwestora z 22 czerwca 2010 r. wynika, iż po dokonanej analizie dokumentacji geodezyjnej brak jest podstaw do stwierdzenia, że na pozostałej, po podziale nieruchomości nr [...] , działce nr [...] nie będzie możliwe usytuowanie budynku mieszkalnego i dalsze prowadzenie gospodarstwa rolnego. Jednocześnie organ podniósł, iż skutek przejęcia praw do nieruchomości nie jest efektem woli inwestora lub organu orzekającego, lecz następuje on z mocy samego prawa, jako skutek prawny ostateczności decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej, co wynika z art. 12 ust. 4 pkt 1 tzw. specustawy. Wywłaszczeniowy charakter wskazanego przepisu przejawia się we władczym dokonaniu odebrania prawa własności nieruchomości, niezależnie od woli dotychczasowego właściciela. Organ odwoławczy wskazał również, odnosząc się do podniesionej przez G. P. kwestii nieprzydatności do dalszego użytkowania wydzielonej działki [...] , że kwestia wykupu tzw. "resztówek" (tj. części nieruchomości pozostałej po wywłaszczeniu, która na skutek wywłaszczenia nie nadaje się na dotychczasowe cele), w trybie art. 13 ust. 3 tzw. specustawy, nie jest przedmiotem postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na inwestycję drogową. Roszczenie o wykup całej nieruchomości ma charakter cywilnoprawny i może być dochodzone tylko i wyłącznie w postępowaniu cywilnym przed sądem powszechnym. Organ odwoławczy podał też, że decyzja Wojewody [...] zabezpiecza interes skarżącego w stopniu wystarczającym. Z dokumentacji mapowej wynika, że działka nr ewid. [...] będzie miała zapewniony dostęp do drogi publicznej, tj. ul. S. (na mapach widoczny jest zjazd z ww. działki). Odnosząc się do zarzutu odwołania dotyczącego wadliwości decyzji Prezydenta Miasta K. z [...] marca 2009 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia (i jej nieprawomocności w związku z wniesioną skarga kasacyjną), organ zauważył, że przedmiotowa decyzja uzyskała walor ostateczności i w związku tym, dopóki nie zostanie prawomocnie wyeliminowana z obrotu prawnego przez właściwy organ jest wiążąca w niniejszej sprawie. Podsumowując Minister Infrastruktury stwierdził, że zarówno wniosek inwestora, postępowanie przeprowadzone przez organ I instancji, jak i wydana przez ten organ decyzja nie naruszają prawa. Skargę na decyzję Ministra Infrastruktury z [...] maja 2011 r. znak: [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł G. P., a podpisał ją również S. P.. Na wezwanie Sądu do sprecyzowania w czyim imieniu skarga została wniesiona, G. P. i S. P. nie udzielili odpowiedzi, co skutkowało przyjęciem, iż ww. skarga została wniesiona także przez S. P.. Skarżący -skarżąc w całości ww. decyzję Ministra Infrastruktury- zarzucili tej decyzji naruszenie: -art. 7, art. 21 i art. 64 Konstytucji RP, z uwagi na pogwałcenie ich prawa własności; -6, art. 7, art. 8, art. 9 i art. 10 k.p.a., z uwagi na brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i całkowite pominięcie w uzasadnieniu decyzji podnoszonych przez nich racji i żądań. Skarżący wskazali także, że: -zaskarżona decyzja nie ma oznaczonej daty wydania oraz, że wydana została w oparciu o tzw. specustawę, w sytuacji gdy dotyczy zjazdu z posesji i w tym trybie nie powinna być prowadzona, a działki nr ewid. [...] i [...]nie należą do drogi publicznej; -przytaczane przez organ decyzje, opinie jak i dokumentacja techniczna w tym projekt budowlany są nieaktualne i nie dotyczą zadania inwestycyjnego dla II etapu, tylko etapu I; -w projekcie budowlanym jest szereg wad i niedoróbek; -brak jest aktualnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, bo wykonana decyzja nie dotyczyła II etapu inwestycji; -nie uwzględniono sprawie operatu środowiskowego wykonanego przez firmę "[...]"; -nie wzięto pod uwagę względów społecznych, tj. ochrony zdrowia i życia ludzkiego; -zła jest treść map do celów projektowych i brak jest opinii wymaganych przepisami szczególnymi, na przykład uzgodnienia Zespołu Uzgodnienia Dokumentacji Projektowej nałożonego przez rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa oraz opinii przewidzianej w art. 33 ust. 3 ustawy – Prawo budowlane; -zamontowanie ekranów akustycznych nie uchroni przed nadmiernymi stężeniami spalin; -zanieczyszczenia, spaliny, hałas spowodują, że w krótkim czasie realizacja inwestycji przyczyni się do degradacji terenów; -brak jest projektowanej sieci wodociągowej, kanalizacji sanitarnej i deszczowej; -dom jednorodzinny wraz z zabudowaniami gospodarczymi jest dla nich jedynym zakwaterowaniem jakie posiadają, a prowadzone gospodarstwo rolne stanowi źródło dochodów rodziny; -po rozbudowaniu drogi krajowej nie będą mieli możliwości zjazdu i wjazdu na utrzymywane rolniczo nieruchomości; -nie uwzględniono w sprawie planów dotyczących budowy Południowo-Wschodniej obwodnicy Miasta K., co winno skutkować zaprzestaniem niniejszej inwestycji. W obszernym uzasadnieniu skargi skarżący przedstawili w pierwszej kolejności informacje z opracowania planu zagospodarowania przestrzennego dla rejonu K. – [...]. Następnie skarżący podnieśli, iż Minister Infrastruktury orzekając w niniejsze sprawie dokonał oceny mając na uwadze tylko i wyłącznie stanowisko inwestora. Organ ten nie wziął pod uwagę podnoszonych przez nich aspektów sprawy i działał na ich szkodę. Wskazali, że od kilkunastu lat prowadzą działalność gospodarczą, a na skutek zaskarżonej decyzji powierzchnia ich zabudowań gospodarczych ulegnie drastycznemu zmniejszeniu, tj. o prawie 0,5 ha, pozbawi ich źródła utrzymania i spowoduje utratę przez nich środków, które przez całe życie zdobywali. Wskazali także, że nie zgadzają się na podział działki nr ewid. [...] , gdyż podział ten nie dotyczy drogi. Podnieśli również, że brak dróg dojazdowych do nieruchomości, brak podstawowych mediów oraz zastawienie pola ekranami akustycznymi dodatkowo ograniczy powierzchnię upraw oraz możliwość korzystania i dostępu do tych działek. Podali tez, że w ich ocenie inwestycja jest niezgodna z normami środowiskowymi. W konsekwencji skarżący stwierdzili, że zaskarżona decyzja rażąco narusza przepisy dotyczące wywłaszczania nieruchomości i jest dla nich krzywdząca, a odgórnie ustalone odszkodowanie nie zrekompensuje powstałej z tego tytułu szkody. Z tych też przyczyn skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: -Na wstępie wskazać trzeba, iż tylko skarga wniesiona przez G. P. mogła być merytorycznie przez Sąd rozpoznawana. Skargę S. P. Sąd oddalił tylko z tego względu, iż skarżący – S. P. nie miał interesu prawnego do jej wniesienia, o którym mowa w art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Wyjaśnić przy tym należy, iż zgodnie ze wskazanym przepisem, uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Z przytoczonego przepisu wynika, że skarżący, o którym mowa w pierwszym zdaniu art. 50 § 1 p.p.s.a., musi mieć w złożeniu skargi interes prawny rozumiany jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków a zaskarżonym aktem lub czynnością. Skarga może bowiem dotyczyć tylko jego "własnej sprawy administracyjnej," rozumianej jako przewidziana w przepisach prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnego, którymi są organ administracji publicznej i indywidualny podmiot nie podporządkowany organizacyjnie temu organowi. Kierując się powyższym Sąd przyjął, iż skarżący – S. P. nie legitymuje się w niniejszej sprawie interesem prawnym do skutecznego wniesienia skargi na decyzję Ministra Infrastruktury z [...] maja 2011 r. znak jw. Decyzja ta dotyczy bowiem przedsięwzięcia, które nie obejmuje (jak wynika z akt sprawy) nieruchomości stanowiących jego własność. Działka należąca do S. P. o nr ewid. [...]obręb [...] Miasto K. znajduje się w liniach rozgraniczających I etapu tej inwestycji, co do której w dniu [...] października 2009 r. Wojewoda [...] wydał decyzję Nr [...]. W niniejszej natomiast sprawie (dotyczącej etapu II) skarżący nie był traktowany jako strona (z ww. względów – działki objęte niniejszą inwestycją i wymienione m.in. w skardze o nr ewid. [...] i [...] stanowią wyłączną własność G. P.), a jego odwołanie od decyzji Wojewody [...] z [...] lutego 201 r. Nr [...] zostało załatwione decyzją Ministra Infrastruktury z [...] maja 2011 r. znak: [...] o umorzeniu postępowania odwoławczego, z uwagi na brak interesu prawnego po stronie wnoszącego odwołanie. Z tych też przyczyn skargę S. P. Sąd oddalił w oparciu o art. 50 § 1 p.p.s.a. -Przechodząc natomiast do oceny zaskarżonej decyzji ze skargi G. P., Sąd stwierdza, iż decyzja ta odpowiada prawu. W ocenie Sądu, orzeczenie to zapadło w wyniku prawidłowo przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, z uwzględnieniem wszystkich okoliczności sprawy, w tym tych podnoszonych przez skarżącego i prawidłowej wykładni przepisów prawa. Uzasadnienie tej decyzji spełnia wymogi przewidziane w art. 107 § 3 k.p.a., co więcej – wskazuje na gruntowną analizę sprawy, w tym wszelkich aspektów zasygnalizowanych w niej przez skarżącego. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji odnosi się bowiem w sposób szczegółowy, wbrew wywodom skargi, do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu. Mając na względzie całość akt administracyjnych sprawy oraz treść decyzji wydanej w tej sprawie w I instancji w dniu [...] lutego 2010 r., a także zaskarżone orzeczenie i sposób procedowania w tej sprawie Ministra Infrastruktury, Sąd w konsekwencji nie podzielił zarzutów podniesionych w skardze, nie znalazł też innych powodów do wzruszenia zaskarżonego w sprawie orzeczenia. -Rozwijając powyższą ocenę przypomnienia przede wszystkim wymaga, iż skarga dotyczyła decyzji Ministra Infrastruktury z [...] maja 2011 r., którą organ utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] lutego 2010 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej polegającej na rozbudowie ul. S. w K., na odcinku od ul. T. (obecna nazwa Al. K.) do granicy miasta, w ciągu drogi krajowej Nr [...]do parametrów drogi GP, od km [...]do km [...]- etap II. Orzeczenia te zostały wydane na podstawie ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 193, poz. 1194 ze zm.), dalej: specustawa, mającej charakter wyjątkowy i epizodyczny (obowiązuje do 31 grudnia 2020 r.). Celem tej ustawy jest uproszczenie (i znaczne przyśpieszenie) procedur dotyczących wydawania aktów administracyjnych warunkujących rozpoczęcie budowy drogi publicznej, w tym przyśpieszenie nabywania gruntów na potrzeby inwestycji drogowych. Temu też służy objęcie jedną decyzją administracyjną rozstrzygnięć dotyczących różnych kwestii (występujących przy realizacji tego typu inwestycji), jak ustalenie lokalizacji drogi, zatwierdzenie podziału nieruchomości i przejmowanie jej na własność publiczną i zatwierdzenie projektu budowlanego stanowiącego pozwolenie na budowę. -W przepisach art. 11d ust. 1 w punktach 1 - 9 specustawa wymienia enumeratywnie warunki, jakie powinien spełniać wniosek o lokalizację inwestycji drogowej, który zgodnie z art. 11b ust. 1 winien być złożony po uzyskaniu opinii organów w nim wymienionych. Natomiast przepis art. 11f ust. 1 specustawy w punktach 1 - 8 wskazuje elementy jakie decyzja ta winna zawierać. Zgodnie z art. 11d ust. 1 specustawy wniosek o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zawiera w szczególności: 1) mapę w skali co najmniej 1:5.000 przedstawiającą proponowany przebieg drogi, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych, oraz istniejące uzbrojenie terenu; 2) analizę powiązania drogi z innymi drogami publicznymi; 3) mapy zawierające projekty podziału nieruchomości, sporządzone zgodnie z odrębnymi przepisami; 4) określenie zmian w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu; 5) cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, aktualnym na dzień opracowania projektu; 6) opinie właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków - w odniesieniu do dóbr kultury chronionych na podstawie odrębnych przepisów, 7) wymagane przepisami odrębnymi decyzje administracyjne. Jak wynika z analizy akt sprawy, przedłożona przez inwestora dokumentacja spełnia ustawowe wymogi (co zostało w sposób szczegółowy wyjaśnione na etapie I instancji, a powtórnie - w postępowaniu odwoławczym). Do wniosku dołączony został komplet dokumentów wymaganych na podstawie art. 11d ust. 1 specustawy, w tym mapa w skali 1:1000, na której przedstawiono proponowany przebieg drogi, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz istniejące uzbrojenie terenu, jak również załączono analizę powiązania przedmiotowej drogi z innymi drogami publicznymi oraz mapę zawierającą projekt podziału nieruchomości w skali 1:1000 wraz z wykazem zmian gruntowych oraz określono zmiany w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu. Do wniosku inwestor załączył także cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami oraz dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi. Złożony projekt został wykonany i sprawdzony przez osoby spełniające warunki, o których mowa w art. 12 ust. 7 ustawy - Prawo budowlane. Do wniosku inwestor załączył także wymagane przepisami odrębnymi akty administracyjne, w tym decyzję Prezydenta Miasta K. z [...] marca 2009 r. znak: [...]o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie ulicy S. na odcinku od ulicy T. (obecna nazwa Al. K.) do granic miasta w ciągu drogi krajowej Nr [...]w K.. Wskazać w tym miejscu dodatkowo (za organem odwoławczym) należy, że na etapie tego właśnie postępowania, tj. zakończonego tzw. decyzją środowiskową, odbyło się wariantowanie przebiegu przedmiotowej inwestycji i to właśnie w tym postępowaniu strony mogły wnosić uwagi co do przebiegu projektowanej inwestycji. Wskazać też trzeba, że ww. decyzja dotycząca uwarunkowań środowiskowych była skarżona, ale mimo to w postępowaniu administracyjnym stała się ostateczna, została bowiem utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z [...] lipca 2009 r. i była tym samym wiążąca dla organów orzekających w niniejszej sprawie. Nadto, wskazać też trzeba, iż decyzja ta dotyczyła całej inwestycji polegającej na rozbudowie ul. S. w ciągu drogi krajowej Nr [...]w K. ( czym świadczą dane w niej zawarte, m.in. określenie miejsca kilometrażu). Jednocześnie Sad zauważa, iż wyrokiem z 29 grudnia 2009 r., sygn. akt II SA/Ke 643/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. oddalił skargę S. P. i G. P. na ww. decyzję SKO w K., a wyrok ten został utrzymany przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 17 maja 2011 r. sygn. akt II OSK 870/10 (po rozpoznaniu skargi kasacyjnej S. P. i G. P., NSA skargę kasacyjną oddalił). Zatem, w kontekście zarzutów skargi podkreślić trzeba, iż wszelkie kwestie środowiskowe (w tym związane z ekranami akustycznymi) zostały ostatecznie i prawomocnie w sprawie przesądzone. Rozstrzygnięcia organów administracji zapadłe w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia zostały uznane wyrokami sądów obu instancji za prawidłowe. Warto przy tym podać (za Naczelnym Sądem Administracyjnym, który w ww. wyroku z 17 maja 2011 r. zwrócił na to uwagę), że ww. decyzjami tzw. środowiskowymi nałożono dodatkowo na inwestora obowiązek przeprowadzenia analizy porealizacyjnej w przedmiocie emisji hałasu, jakości odprowadzanych ścieków do wód śródlądowych i do ziemi, a także emisji zanieczyszczeń do powietrza w celu zachowania standardów jakości środowiska po zakończeniu realizacji danego przedsięwzięcia, łącznie z ewentualnym obowiązkiem utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania w świetle dyspozycji art. 135 ustawy – Prawo ochrony środowiska. Dalej, z uwagi na zarzuty skargi, zaznaczyć też trzeba, iż inwestor do wniosku załączył również uzgodnienie Zespołu Uzgodnienia Dokumentacji Projektowej, natomiast nie miał obowiązku (i tego nie uczynił) składania opinii przewidzianej w art. 33 ust. 3 Prawa budowlanego, albowiem inwestycja nie dotyczy przedsięwzięcia wymienionego w tym unormowaniu (w pkt 1 i 2). Jednocześnie, wymaga zauważenia, że inwestor spełnił wszystkie te wymogi, do których był obowiązany i co zostało wykazane w zaskarżonej decyzji (a także decyzji ją poprzedzającej). Inwestor spełnił m.in. obowiązek określony w art. 11b ust. 1 specustawy, przedkładając stosowną opinię. Reasumując tę część rozważań Sąd stwierdza, iż zarzuty skargi dotyczące braków w dokumentacji technicznej złożonej przez inwestora okazały się całkowicie nietrafione i bezpodstawne. Sąd nie stwierdził, aby działania organów orzekających w tej sprawie były wadliwe jako że wywołane wnioskiem nie spełniającym wymagań. Sąd wyjaśnia także, iż w sprawie, z uwagi na charakter przedsięwzięcia, nie budzi żadnych wątpliwości stosowanie specustawy (co również skarżący zdaje się w skardze kwestionować). -Analizując sprawę w pozostałym zakresie, przede wszystkim trzeba zwrócić uwagę na to, iż zgodnie z art. 11f ust. 1 specustawy decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zawiera w szczególności: 1) wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, z określeniem ich kategorii; 2) określenie linii rozgraniczających teren; 3) warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska, ochrony zabytków i dóbr kultury współczesnej oraz potrzeb obronności państwa; 4) wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich; 5) zatwierdzenie podziału nieruchomości, o którym mowa w art. 12 ust. 1; 6) oznaczenie nieruchomości lub ich części, według katastru nieruchomości, które stają się własnością Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego; 7) zatwierdzenie projektu budowlanego; 8) w razie potrzeby inne ustalenia dotyczące: a) określenia szczególnych warunków zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych, b) określenia czasu użytkowania tymczasowych obiektów budowlanych, c) określenia terminów rozbiórki istniejących obiektów budowlanych nieprzewidzianych do dalszego użytkowania oraz tymczasowych obiektów budowlanych, d) określenia szczegółowych wymagań dotyczących nadzoru na budowie, e) obowiązku dokonania przebudowy istniejącej sieci uzbrojenia terenu, f) obowiązku przebudowy dróg innych kategorii, g) określenia ograniczeń w korzystaniu z nieruchomości dla realizacji obowiązków, o których mowa w lit. e i f, h) zezwolenia na wykonanie obowiązków, o których mowa w lit. e i f. Dokonując z punktu widzenia cytowanego przepisu kontroli zaskarżonej decyzji Sąd nie stwierdził także żadnych uchybień i nieprawidłowości. Decyzja wydana w I instancji zawiera wszelkie te rozstrzygnięcia, które -w kontekście ww. przepisu- winna obejmować. Jednocześnie odnosząc się w tym miejscu do zarzutu skarżącego, dotyczącego przebiegu planowanej inwestycji, wskazać trzeba na ugruntowane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym stanowisko, że przepisy specustawy nie upoważniają organów orzekających do oceny racjonalności czy słuszności rozwiązań projektowych przyjętych we wniosku o udzielanie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. W wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 18 kwietnia 2007 r. (sygn. akt IV SA/Wa 46/07, lex nr 338845), został sformułowany pogląd, że "wojewoda pełni w procesie budowy drogi krajowej funkcję organu administracji, który jest zobowiązany wyłącznie do wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji i pozwolenia na budowę, nie jest natomiast upoważniony do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, ani też do zmiany proponowanych we wniosku rozwiązań. Inwestor samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych i następnie techniczno-wykonawczych inwestycji". Rola organu wydającego przedmiotową decyzję sprowadza się zatem do opisania dyspozycji i uwarunkowań dla inwestycji drogowej w zakresie wskazanym w art. 11f ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji. W toku omawianego postępowania organy winny więc były ocenić kompletność złożonego wniosku oraz ustalić, czy spełnia on inne przesłanki określone przepisami ustawy. Co do przebiegu inwestycji były natomiast tym wnioskiem związane i tylko w razie stwierdzenia, iż kształt inwestycji w wersji zgłoszonej narusza normę prawną, mogły czy wręcz zobligowane były do odmowy -w całości lub w części- wydania zezwolenia na realizację inwestycji drogowej w wersji przedstawionej (ale taka sytuacja w niniejszej sprawie nie miała miejsca). Niewątpliwie jednak, przy opracowaniu koncepcji lokalizacji inwestycji drogowej na danym terenie, inwestor musi uwzględnić wszystkie ograniczenia prawne, wynikające z ustaw szczególnych, jak również ograniczenia faktyczne, w tym również skutki finansowe, dla planowanego przebiegu przedsięwzięcia. Natomiast organ właściwy do wydania decyzji pozwalającej na realizację inwestycji drogowej, winien wykazać, iż wywłaszczenie uzasadnione jest konkretną potrzebą związaną z realizacją celu publicznego. Organ winien zatem rozważyć zwrócenie się do inwestora o zajęcie stanowiska w tej kwestii (vide wyrok WSA w Warszawie z 3 grudnia 2009 r., sygn. akt. IV SA/Wa 1128/09). Wskazać w tym miejscu trzeba, że w rozpatrywanej sprawie organ odwoławczy takie czynności podjął, gdyż zwrócił się do wnioskodawcy o zajęcie stanowiska, czy istnieje możliwość zmiany lokalizacji planowanej inwestycji. Wnioskodawca w piśmie z [...] czerwca 2010 r. znak: [...] odniósł się do zarzutów skarżącego dotyczących możliwości ewentualnej zmiany lokalizacji przedmiotowej drogi i ominięcia w ten sposób jego działek o nr ewid. [...] i [...] . W zaskarżonej decyzji organ -kierując się uzyskanymi wyjaśnieniami inwestora- wyjaśnił, czym podyktowany był proponowany przebieg planowanej inwestycji i z jakich przyczyn pod przedmiotową inwestycję przeznaczono m.in. działki należące do skarżącego, w tym działkę nr ewid. [...] dokonując jej podziału (celem objęcia działki wydzielonej i zabudowanej, i umożliwienia w ten sposób rozbiórki budynku znajdującego się w pasie drogi, w całości – bo w części nie byłoby to możliwe). Reasumując, organ architektoniczno-budowlany był związany wnioskiem inwestora w zakresie wskazanej lokalizacji. Organ ten nie posiada bowiem uprawnień do kwestionowania przebiegu inwestycji w aspekcie "sprawiedliwego" podziału nieruchomości i orzekając w sprawie nie był władny do skorygowania trasy przebiegu planowanej inwestycji, a w sprawie brak było podstaw do odmowy udzielenia zgody na realizację inwestycji drogowej w części dotyczącej działek należących do skarżącego (por. wyrok NSA z 11 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1688/11). Z tych też przyczyn Sąd nie podzielił zarzutów skargi kwestionujących objęciem inwestycją działek skarżącego. Nie podzielił w tym zakresie także podniesionych w skardze zarzutów dotyczących naruszenia art. 7, art. 21 i art. 64 Konstytucji RP. W tym kontekście warto zauważyć za Naczelnym Sądem Administracyjnym (wyrok z 11 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1688/11), iż "Niewątpliwie prawo własności jest chronione konstytucyjnie w art. 21 ust. 1 Konstytucji RP. Prawo to jednak nie jest prawem chronionym bezwzględnie, gdyż Konstytucja w art. 64 ust. 1 dopuszcza możliwość ograniczenia tego prawa, gdy następuje ono w ustawie i w zakresie, w jakim nie narusza istoty prawa własności, a więc poszanowania zasady proporcjonalności wyrażającej się zakazem nadmiernej w stosunku do chronionej wartości, ingerencji w sferę praw i wolności." W tym samym orzeczeniu NSA wskazał, iż ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych służy realizacji celu publicznego, jakim jest budowa dróg publicznych i stwierdził, że nie dopatruje się naruszenia przepisów Konstytucji w regulacji ustawy. "Wprowadzenie odrębnego trybu administracyjnego w sprawie realizacji inwestycji drogowych służy realizacji celu publicznego w postaci poprawy bezpieczeństwa układu komunikacyjnego i transportowego, a jednocześnie skutki z tym związane są rekompensowane w formie odszkodowania (art. 12 ust. 4 w zw. z ust. 4a). Ustawodawca wyznacza też termin dla wydania decyzji ustalającej wysokość odszkodowania. Zatem, pomimo odjęcia własności, dochodzi do równoważenia strat i szkód związanych z prowadzonym postępowaniem. Przy realizacji systemu dróg publicznych, służących poprawie bezpieczeństwa, komunikacji, transportu nie dochodzi do naruszenia proporcji między interesem publicznym, a ingerencją w sferę praw i wolności, które na mocy ustawy są rekompensowane stosownym odszkodowaniem". Dostrzegając powyższe i kierując się poglądem NSA, Sąd orzekając w niniejszej sprawie nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja naruszała podniesione w skardze przepisy Konstytucji RP. -Z tych wszystkich przyczyn, Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania zaskarżonego orzeczenia. Za niezasadne Sąd uznał nie tylko kwestie merytoryczne podniesione w skardze (przy czym zdecydowana większość z nich nie mogła odnieść zamierzonego przez skarżącego skutku już tylko z tego powodu, że dotyczyła materii nie związanej wprost ze sprawą, tak jak kwestie środowiskowe, czy odszkodowawcze nie objęte skarżoną decyzją), ale także procesowe. Sąd nie stwierdził, aby w sprawie doszło do naruszenia zasad ogólnych postępowania administracyjnego, w tym przewidzianej w art. 10 k.p.a., tym bardziej, iż sam skarżący dokładnie nie sprecyzował związku między tym naruszeniem a wydanym rozstrzygnięciem. W kontekście podniesionego naruszenia art. 7, art. 8 i art. 9 k.p.a. poprzez pominięcie w postępowaniu stanowiska skarżącego, Sąd wyjaśnia, iż nie stwierdził, aby taka sytuacja wystąpiła Zaskarżona decyzja jest obszerna i odnosi się szczegółowo do wszystkich okoliczności wskazywanych przez skarżącego. Sąd zaznacza dodatkowo przy tym, iż argumentacja Ministra Infrastruktury jest w pełni prawidłowa, oparta na materiale dowodowym sprawy i zgodna z prawem oraz obowiązującym orzecznictwem. Nadto, co do pozostałych zarzutów - Sąd wyjaśnia, iż omyłkowe nie opatrzenie decyzji otrzymanej przez skarżącego datą jej wydania (jeśli miało to rzeczywiście miejsce), nie stanowi o takiej jej wadliwości, która winna skutkować uchyleniem tego orzeczenia i nie pozbawia tego orzeczenia charakteru decyzji. Niezasadne w sprawie, zdaniem Sądu, okazały się także zarzuty dotyczące nieuwzględnienia zapisów planu zagospodarowania przestrzennego K. – [...] przewidujących na terenach mieszkalno-usługowych instalację podstawowych mediów. W art. 11 ust. 2 specustawa wyłącza bowiem stosowanie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), a to oznacza, iż w niniejszej sprawie zapisami planistycznymi organy nie mogły się kierować ani ich uwzględniać. Jednocześnie trzeba wskazać (na co słusznie organ zwrócił uwagę w odpowiedzi na skargę), iż w sprawach dotyczących realizacji inwestycji drogowej organy nie mają kompetencji do ustalania lokalizacji sieci wodociągowej czy kanalizacyjnej na określonych działkach. Przy czym, warunki odprowadzania wód deszczowych na odcinku objętym inwestycją zostały określone w decyzji Wojewody [...] z [...] listopada 2005 r. o udzieleniu pozwolenia wodnoprawnego. Dalej, w kontekście zarzutów skargi zauważyć też należy, iż skarżący będzie miał zapewniony dojazd do drogi publicznej (co potwierdza mapa – dojazd do działki nr ewid. [...] od ul. S.). Nawiązując do kwestii odszkodowawczych podniesionych w skardze Sąd dostrzega, że problem ten wykracza poza granice niniejszej sprawy, stanowić będzie bowiem przedmiot zupełnie innego postępowania administracyjnego, toczącego się w oparciu o art. 12 ust. 4a i art. 18 specustawy. Podsumowując, Sąd stwierdza, że wbrew zarzutom skargi – zaskarżona decyzja jest prawidłowa. W toku postępowania tak organ I jak i II instancji dokonał wyczerpującego zebrania, rozpatrzenia i oceny kompletnego materiału dowodowego zgodnie z treścią art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., co znajduje odzwierciedlenie w uzasadnieniu zarówno decyzji organu I instancji, jak i w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Ministra Infrastruktury. Z omówionych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę G. P.. Skarga S. P. została oddalona w oparciu o art. 50 § 1 wymienionej ustawy.