VII SA/Wa 1856/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ewa Machlejd, Sędziowie sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Protokolant ref. Hubert Dobrowolski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi (...) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w (...) z dnia (...) lipca 2015 r. znak (...) w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji skargę oddala Samorządowe Kolegium Odwoławcze w (...) decyzją z dnia (...) lipca 2015 r., znak (...) działające na podstawie art. 127 w związku z 17 pkt 1 k.p.a., art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001r. Nr 79, poz. 856 ze zm.) oraz art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t. jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 1137), art. 139 pkt 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2015 r., poz. 155), po rozpatrzeniu odwołania (...) z dnia (...) maja 2015 r. (data wpływu: (...) maja 2015 r.) od decyzji Prezydenta (...) nr (...) z dnia (...) kwietnia 2015 r., dotyczącej skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ przedstawił następujący stan faktyczny. I tak w grudniu 2014 r. Komendant (...) Policji zwrócił się do Prezydenta (...) o skierowanie (...) na egzamin sprawdzający kwalifikacje ze względu na uzyskanie 28 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego wszczętego z urzędu, decyzją z dnia (...) kwietnia 2015 r. Prezydent (...) skierował (...) na egzamin teoretyczny i praktyczny z zakresu kategorii B prawa jazdy w celu kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji w związku z przekroczeniem 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Od powyższej decyzji strona wniosła odwołanie stwierdzając, że nie wskazano podstawy prawnej rozstrzygnięcia, nie sporządzono uzasadnienia faktycznego i prawnego, nie wskazano umocowania do wydania decyzji przez osobę, która ją podpisała, nie wiadomo, czy jest to podpis czy tylko odwzorowanie podpisu, nie dokonano oceny dowodów w sprawie, nie zawieszono postępowania pomimo przesłanek do jego zawieszenia. Kolegium uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie wskazało, że zgodnie z art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia (...) punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1. Użyte przez ustawodawcę sformułowanie "podlega" oznacza, że sprawa nie została pozostawiona uznaniu administracyjnego, lecz że po otrzymaniu informacji o przekroczeniu przez kierującego pojazdem 24 punków za naruszenie przepisów ruchu drogowego starosta musi skierować kierowcę na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 maja 2014 r., sygn. akt I OSK 2697/12 (LEX nr 1478762), "Ani starosta, ani samorządowe kolegium odwoławcze, prowadząc postępowanie w sprawie dotyczącej uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi, nie mają kompetencji do samodzielnego ustalania ilości punktów przypisanych kierowcy ze względu na naruszenie przez niego przepisów ruchu drogowego. Organy te - stosownie do art. 114 ust. 1 pkt / lit. h p.r.d. - wiąże wniosek komendanta wojewódzkiego Policji o skierowanie danego kierowcy na egzamin sprawdzający jego kwalifikacje, który to wniosek jest składany, gdy w ewidencji wykazane zostało, że kierowca ten przekroczył limit 24 punktów karnych.". Podnoszone przez stronę argumenty dotyczące mniejszej liczby punktów nie mają zatem znaczenia dla rozstrzygnięcia. Stanowisko to powszechnie przyjmują sądy administracyjne. W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 sierpnia 2014 r., sygn. akt I OSK 134/13 (LEX nr 1549649) stwierdzono: "1. Decyzja o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie jest decyzją związaną, gdyż w istocie starosta, otrzymując wniosek komendanta jest zobowiązany do wydania decyzji o skierowaniu, co wynika wyraźnie z art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b p.r.d. Natomiast ewidencja kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego i przypisywanie temu naruszeniu punktów karnych jest kwestią odrębną, bowiem ewidencję tę prowadzi Policja, zaś kontroli prawidłowości prowadzenia ewidencji nie może dokonywać starosta w ogóle, w tym w postępowaniu dotyczącym kierowania ukaranego kierowcy na sprawdzenie kwalifikacji. 2. Przypisywanie przez Policję punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego jest czynnością materialno-techniczną podlegającą kontroli sądów administracyjnych i w przypadku nie zgadzania się z wpisami w ewidencji możliwe jest domaganie się od organów Policji podjęcia działania - aktu lub czynności - mających na celu zmianę wpisów, a następnie wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Natomiast domaganie się prostowania ewidencji w postępowaniu prowadzonym przez starostę, na podstawie art. 114 ust. 1 Prawo o ruchu drogowym jest bezcelowe, bowiem ewidencja pozostaje poza właściwością tego organu.". Tym samym, podnoszone przez stronę sugestie dotyczące niewłaściwego naliczenia punktów karnych nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia. Ponadto, w dniu (...) czerwca 2015 r. do Kolegium wpłynęło pismo Sądu Rejonowego w (...) stwierdzające, że w sprawie (...) postępowanie zakończyło się, a wydany wyrok nakazowy jest prawomocny (postanowieniem Sądu Apelacyjnego z dnia (...) czerwca 2015 r., sygn. akt (...) Sąd prawomocnie odmówił obrońcy obwinionego przywrócenia terminu do wniesienia sprzeciwu od wyroku nakazowego). Wobec zakończenia postępowania przed sądem powszechnym niezasadny jest również wniosek (...)o zawieszenie postępowania do czasu rozpatrzenia przez tenże sąd wniosku o przewrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu od wyroku nakazowego ponieważ postępowanie w tym zakresie właśnie sąd karny zakończył. Kolegium stwierdziło ponadto, że nie może odmówić stosowania powszechnie obowiązujących przepisów dotyczących zasad naliczania punktów za przekroczenia przepisów ruchu drogowego. Według treści art. 130 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego wpisane do ewidencji usuwa się po upływie 1 roku od dnia naruszenia, chyba że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczyłaby 24 punkty. Ponieważ przed upływem roku od dnia popełnienia pierwszego z wykroczeń czyli po (...) maja 2013 r., a przed (...) maja 2014 r. (ostatnie z naruszeń stwierdzono w dniu (...) kwietnia 2014 r.) kierowca dopuścił się naruszeń, na których podstawie przypisana została łączna liczba 28 punktów, to żaden z tych wpisów nie mógł ulec usunięciu ze względu na art. 130 ust. 2 powoływanej ustawy Prawo o ruchu drogowym. Prezydent (...) ani Kolegium nie mogą kwestionować tych wskazanych przez Komendanta (...) Policji danych. Stanowisko Prezydenta było zatem w tym zakresie słuszne, a zarzut nienależytej i niepełnej oceny materiału dowodowego jest niezasadny. Kolegium nie podzieliło również stanowiska skarżącego dotyczącego wydania decyzji przez osobę nieuprawnioną. Wskazało, że w aktach sprawy znajduje się kopia upoważnienia, udzielonego w dniu (...) września 2013 r., (...) do wydawania w imieniu Prezydenta (...) decyzji o skierowaniu kierowcy na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji jeżeli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do ich kwalifikacji oraz na badania lekarskie i badania psychologiczne. Upoważniony pełnomocnik powołał się na istnienie upoważnienia (pieczątka zawiera zapis "z up. Prezydenta (...)"). Ponadto, jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 stycznia 2014 r., sygn. akt II GSK 1618/12 (LEX nr 1452704), sam brak powołania się w decyzji na posiadane upoważnienie do jej wydawania nie należy utożsamiać z podpisaniem decyzji przez osobę nieupoważnioną, a co za tym idzie nie pociąga to za sobą skutków w postaci nieważności decyzji, o ile upoważnienie takie istniało w dacie wydania tej decyzji. Zdaniem Kolegium nie jest uzasadniony zarzut, że podpis był odwzorowaniem podpisu ponieważ jest tylko podobny, ale nie taki sam jak na wydanej tego samego dnia decyzji nr (...), kierującej (...)na badania psychologiczne. Kolegium oceniło, że słusznie wskazano w odwołaniu – decyzja Prezydenta (...) nie zawiera wszystkich przepisów uzasadniających wydanie zaskarżonej decyzji. Uchybienie powyższe nie uzasadnia uchylenia decyzji organu pierwszej instancji. Oparta została jednak na przepisach, które istniały. Również jej uzasadnienie zawiera opis stanu faktycznego, odzwierciedlenie prawne wynikających z tego konsekwencji oraz wskazanie powodu skierowania na egzamin - uzyskanie informacji o przekroczeniu przez kierowcę liczby 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe orzeczenie wniósł (...). Zaskarżonej decyzji zarzucił: rażące naruszenie treści art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. przez brak wskazania we właściwy sposób podstawy prawnej oraz brak zawarcia w uzasadnieniu decyzji faktów i dowodów, na których oparł się organ wydając rozstrzygnięcie, rażące naruszenie art. 15 k.p.a. poprzez niezastosowanie zasady dwuinstancyjności w związku z treścią art. 7 k.p.a. przez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, art. 77 § 1 k.p.a. przez niezebranie przez organ administracji całego materiału dowodowego w wyczerpujący sposób oraz naruszenie art. 81 k.p.a., naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w związku z brakiem zawieszenia postępowania administracyjnego. Na podstawie tak sformułowanych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w (...) na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. Zgłoszono również w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji – odrębnie został rozpoznany. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentację. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonego i poprzedzającego go aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, zaskarżona decyzja odpowiada przepisom prawa. Sąd w pełni podziela argumentację organu, podjętą na tle prawidłowo ustalonego stanu faktycznego sprawy, przyjmując ja za własną. Zarzuty skargi nie mogły wpłynąć na ocenę zaskarżonej decyzji. I tak wbrew zarzutom skargi zaskarżona decyzja nie zapadła z naruszeniem naruszenie art. 107 § 1 i 3 k.p.a. W uzasadnieniu decyzji wskazano prawidłowo ustalone okoliczności sprawy oraz właściwie omówiono podstawę prawną podjętego rozstrzygnięcia. Organ prawidłowo ocenił jako nieuzasadniony zarzut wydania decyzji przez osobę nieuprawnioną. Wbrew stanowisku skarżącego organ nie miał obowiązku badania podstawy udzielenia pełnomocnictwa oraz dokumentu pełnomocnictwa uprawniającego do działania w imieniu Prezydenta (...). Dane dotyczące okoliczności przekroczenia liczby 24 punktów były przekazane w wiążący w sprawie sposób przez Policję. W uzasadnieniu decyzji zaskarżonej szczegółowo zostało to omówione. Jeśli chodzi o kwestionowany przez skarżącego podpis pod decyzją organu pierwszej instancji cyt. "wydaje się, że decyzja może zawierać odwzorowanie podpisu, a nie własnoręczny podpis" należy wskazać , że nie jest zrozumiałe sformułowanie cyt. "odwzorowany" na wypadek jednak gdyby chodziło o złożenie podpisu, który nie ma przymiotu własnoręczności właściwe byłoby zawiadomienie organów ścigania. Skarżący mógł co do zasady kwestionować w postępowaniu sądowym fakt odmowy zawieszenia postępowania w związku z jego wnioskiem. Odmowa nie podlegała bowiem zaskarżeniu. W ocenie Sądu w okolicznościach niniejszej sprawy nie zaistniały jednak podstawy do zawieszenia postępowania, po myśli wniosku skarżącego. Powoływane postępowania przed sądami powszechnymi nie były tymi, o których mowa w art. 97 § 1 pkt. 4 k.p.a. Rozpatrzenie sprawy niniejszej i wydanie decyzji nie zależało od wskazywanych przez skarżącego postępowań. Kierując się powyższą argumentacją Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji w trybie art. 151 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).