VII SA/Wa 186/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), , Sędzia WSA Jarosław Stopczyński, Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska, Protokolant Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi W. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz W. S. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 20909r., nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z [...] maja 2009r., nr [...] odmawiającą wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2004r., nr [...] w przedmiocie pozwolenia na rozbudowę, przebudowę i częściową rozbiórkę centrum handlowego [...], przy ul. [...] w [...]. Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie miało następujący przebieg. W. S., wystąpił z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2004r., nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Spółce [...]pozwolenia na rozbudowę wraz z przebudową i częściową rozbiórką centrum handlowego wraz z parkingami i infrastrukturą techniczną na działkach nr ew. [...] przy ul. [...] w [...]. Starosta [...] decyzją z dnia [...] listopada 2005r., nr [...] odmówił wznowienia postępowania stwierdzając, że wnioskodawca – W. S. nie posiada przymiotu strony w rozumieniu przepisu art. 28 ustawy Prawo budowlane. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2008r., znak [...] - uchylił rozstrzygnięcie organu I instancji i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia w celu przeprowadzenia właściwego postępowania wyjaśniającego. Wyrokiem z dnia 29 czerwca 2006r., sygn. akt VII Sygn. akt VII SA/Wa 515/06 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę [...] Sp. z o.o. w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2006r., znak: [...], uchylającą decyzję Starosty [...] z dnia [...] listopada 2005r., nr [...] - o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego i przekazującą sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego, że decyzja wydana w pierwszej instancji naruszała przepisy art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a., bowiem Starosta [...] nie odniósł się do zarzutów wnioskującego o wznowienie postępowania i nie ocenił, czy planowana inwestycja będzie oddziaływała na działki przy ul. [...] w [...]. W odniesieniu do zarzutu, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony z przekroczeniem terminu przewidzianego dla jego wniesienia, Sąd stwierdził, że zarzut ten nie ma istotnego znaczenia, bowiem ustalenie, czy został zachowany termin, określony w art. 148 k.p.a., może nastąpić dopiero po przesądzeniu, że wniosek o wznowienie postępowania pochodzi od strony. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 8 stycznia 2008r., w sprawie o sygnaturze akt II OSK 1778/06 – oddalił skargę kasacyjną. W uzasadnieniu wyroku wskazał, że ustawodawca obwarował terminem możliwość skutecznego złożenia wniosku o wszczęcie nadzwyczajnego postępowania administracyjnego. W przypadku oparcia wniosku o wznowienie postępowania na podstawie określonej w art. 145 § 1 pkt 4, tak jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, termin do złożenia podania o wznowienie postępowania biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (art. 148 § 2 k.p.a.). W przypadku wskazania przesłanki wznowienia jako okoliczności wymienionych w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. organ nie bada, czy podmiot wnoszący podanie istotnie ma przymiot strony w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją, gdyż kwestia ta będzie przedmiotem ustaleń i oceny w postępowaniu prowadzonym po wydaniu postanowienia, o jakim mowa w art. 149 § 2 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że charakter prawny instytucji wznowienia postępowania uszedł uwadze podmiotom orzekającym w niniejszej sprawie. W rozpoznawanej sprawie wymaga wyjaśnienia przede wszystkim to, czy przedmiotowe w sprawie podanie W. S. o wznowienie postępowania zostało złożone z zachowaniem ustawowego miesięcznego terminu. Starosta [...] zobowiązany będzie przede wszystkim zbadać, czy wniosek o wznowienie postępowania został złożony w ustawowym terminie. W zależności od tego ustalenia organ ten albo wyda postanowienie, o którym mowa w art. 149 § 1 k.p.a. albo decyzję na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku w tej części, w której stwierdza się, że w pierwszej kolejności należy zbadać, czy wniosek o wznowienie postępowania pochodzi od strony jest wadliwe. Decyzją z dnia [...] maja 2009r., Nr [...] Starosta [...] odmówił wznowienia postępowania objętego wnioskiem W. S. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji nawiązał do wytycznych zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w sprawie o sygn. akt VIISA/Wa 515/06. Odnosząc się do raportów oddziaływania inwestycji na środowisko, przedłożonych do uzgodnienia Państwowemu Inspektorowi Sanitarnemu w trakcie postępowania w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę, stwierdził, że wniosek o wznowienie postępowania nie pochodzi od strony w rozumieniu art. 28 ustawy Prawo budowlane. Zaskarżoną w niniejszej sprawie i opisaną wyżej decyzją, Wojewoda [...] utrzymał decyzję organu pierwszej instancji. Stwierdził, że organ związany był wytycznymi zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 czerwca 2006r., w sprawie o sygn. akt VIISA/Wa 515/06 i po ustaleniu, że skarżącemu nie przysługuje przymiot strony, zobowiązany był odmówić wznowienia postępowania. Zdaniem organu drugiej instancji, zasadne jest ustalenie, że obszar oddziaływania inwestycji zamyka się na obszarze działki inwestora, świadczy o tym omówiony przez organ pierwszej instancji raport oddziaływania inwestycji na środowisko. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wniósł W. S., dochodząc uchylenia zaskarżonej decyzji zarzucił, że zapadła z naruszeniem przepisów art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, art. 28 ustawy Prawo budowlane, art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, art. 145§ 1 pkt 4 k.p.a. Zdaniem skarżącego organ nie zastosował się do wytycznych zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sygn. akt VII SA/Wa 515/06 bowiem nie ocenił prawidłowo obszaru oddziaływania inwestycji i tym samym przymiotu strony dochodzącego wznowienia postępowania. Podkreślił, że jego nieruchomość w związku z inwestycją narażona jest na odgłosy ciężkich samochodów dostawczych, dostawy odbywają się nocą, w okresie letnim dokuczliwe są też stada much. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Rozpoznając niniejszą skargę, Sąd miał na uwadze, że zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd Administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) Sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tak więc dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd może uwzględnić skargę także ze względu na inne uchybienia niż te, które podnoszono w skardze. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie, a podstawę rozstrzygnięcia stanowią okoliczności, które Sąd winien wziąć pod uwagę z urzędu. W niniejszej sprawie kluczowe znaczenie miało to, że wniosek o wznowienie postępowania, był już przedmiotem decyzji organów administracyjnych, a te poddane były kontroli sadowej. Zarówno zaskarżona, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji, zostały wydane po tym, jak zapadły opisane wyżej wyroki - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, a także Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wbrew stanowisku, jakie zaprezentowały organy w zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji, nie były one związane wytycznymi zawartymi w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, bowiem te poddane zostały krytyce w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wprawdzie, Naczelny Sąd Administracyjny utrzymał w mocy wyrok Sądu pierwszej instancji, ale jednoznacznie wskazał, że wadliwe jest uzasadnienie tego wyroku w części, w której stwierdza się, że w pierwszej kolejności należy zbadać, czy wniosek o wznowienie postępowania pochodzi od strony. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził jednoznacznie, że Starosta [...] zobowiązany będzie przede wszystkim zbadać, czy wniosek o wznowienie postępowania został złożony w ustawowym terminie. W zależności od tego ustalenia, organ albo wyda postanowienie, o którym mowa w art. 149 § 1 k.p.a. albo decyzję na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. Zgodnie z dyspozycją przepisu art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Niezastosowanie się przez organ administracji publicznej przy ponownym wydaniu decyzji do oceny prawnej wyrażonej przez sąd w wyroku, narusza zasadę związania organu oceną prawną i oznacza, że podjęty akt lub czynność są wadliwe (zob. postanowienie NSA z dnia 16 lutego 1998 r., sygn. akt IV SA 975/97; wyrok NSA z dnia 22 marca 1999 r, sygn. akt IV SA 527/97). Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd stwierdza, że zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zapadły z obrazą przepisu art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1270 ze zm.). Rozpoznając sprawę ponownie organ będzie miał na uwadze omówione wyżej wytyczne zawarte w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 stycznia 2008 w sprawie o sygn. akt II OSK1778/06. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji w trybie art.145 § 1 pkt 1 lit c, art. 152 oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.( Dz. U. 153 poz. 1270 ze zm.).