VII SA/Wa 1860/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Nowak po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. K. o wstrzymanie wykonania decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 1995 r., znak: [...] w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2014 r., znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 1995 r., znak: [...] W dniu 6 sierpnia 2014 r. (data stempla urzędu pocztowego) J. K., reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2014 r., znak: [...]. Skarga zawierała wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 1995 r., znak: [...]. Wskazano, że wykonanie decyzji nakazującej rozbiórkę domu mieszkalnego sprowadzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący przedmiotowy budynek wybudował wraz z małżonką, a jego rozbiórka pozbawi jego rodzinę jedynego miejsca zamieszkania Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, zwana dalej p.p.s.a.), sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania decyzji jest postępowaniem prowadzonym na wniosek skarżącego, a więc Sąd nie jest uprawniony do działania z urzędu, a jedynie w zakresie, na jaki wskazuje skarżący w treści swego wniosku. Jednocześnie powołany przepis rozszerza możliwość wstrzymywania zaskarżonych aktów, wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Przy czym użyty w treści art. 61 § 3 zwrot "w granicach tej samej sprawy" należy interpretować na tle art. 3 § 2 p.p.s.a., który wskazuje na przedmiot sądowej kontroli. Ten ostatni przepis stanowi, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga. Można więc powiedzieć, że pojęcia "granice tej samej sprawy" i "granice sprawy", której dotyczy skarga zakreślają jednakowe ramy prawne, należy bowiem przyjąć, że ustawodawca odsyła do pojęcia sprawy administracyjnej w jej rozumieniu materialnoprawnym. Granice jej wyznaczają elementy wyznaczające tożsamość skonkretyzowanego stosunku administracyjnego, a więc identyczność podmiotów, identyczność przedmiotu tego stosunku oraz identyczność obu jego podstaw – prawnej i faktycznej. W związku z tym treścią art. 61 § 3 objęte będą zarówno akty zaskarżone jak i akty wydane w I instancji oraz akty, w stosunku do których toczy się postępowanie w trybie nadzwyczajnym lub w trybie autokontroli (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 lipca 2012r., sygn. akt I SA/Wa 683/12). Wnioskiem o wstrzymanie wykonania strona skarżąca objęła wyłącznie decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 1995 r., znak: [...], a zatem decyzję wydaną w trybie zwyczajnym przez organ drugiej instancji, nie obejmując nim jednocześnie decyzji wydanych w trybie nieważnościowym. Tymczasem należy podkreślić, że dopiero wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji otwiera drogę do wstrzymania innych decyzji, wydanych w granicach tej samej sprawy. Jednocześnie Sąd, rozpoznając wniosek strony o wstrzymanie wykonania, związany jest treścią wniosku, nie może się domyślać intencji wnioskodawcy ani też oceniać sprawy na podstawie całokształtu akt (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 września 2014 r. w sprawach o sygn. akt II OZ 957/14 i II OZ 958/14). Kierując się powyższą argumentacją, Sąd rozstrzygnął jak w postanowieniu.