VII SA/Wa 1861/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska – Rzepecka (spr.), , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Ewa Machlejd, Protokolant Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi J. J. na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego Wojska Polskiego z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia choroby zawodowej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Głównego Inspektora Sanitarnego Wojska Polskiego na rzecz skarżącego J. J. kwotę 216 zł (dwieście szesnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] Wojskowy Inspektor Sanitarny - Komendant Wojskowego Ośrodka Medycyny Prewencyjnej w [...], na podstawie art. 20a oraz art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2006 r. Nr 122, poz. 851 ze zm.) i rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 14 czerwca 2002 r. w sprawie organizacji oraz warunków i trybu wykonywania zadań przez Wojskową Inspekcję Sanitarną (Dz. U. Nr 97, poz. 872), po rozpoznaniu zgłoszenia choroby zawodowej, nie stwierdził u J. J. choroby zawodowej – nowotwory złośliwe powstałe w następstwie działania czynników występujących w środowisku pracy, uznanych za rakotwórcze u ludzi, wymienionej w poz. 17.7 wykazu chorób zawodowych, określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115). W uzasadnieniu decyzji organ powołał się na orzeczenie lekarskie z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] o braku podstaw do rozpoznania u J. J. choroby zawodowej, wystawione przez Instytut Medycyny Pracy [...] – Przychodnia Chorób Zawodowych w L. Organ wskazał, iż J. J. był zatrudniony w: [...] - na stanowiskach: elektromonter, olejarz, elektromonter okrętowy, elektromonter, elektromonter instalacji i urządzeń elektroenergetycznych. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] Główny Inspektor Sanitarny Wojska Polskiego, w oparciu o art. 138 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania J. J., utrzymał w mocy powyższą decyzję. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ ocenił, że dokumentacja sprawy nie może skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Wskazał, iż w dniu [...] lutego 2008 r. zostało wystawione przez lekarza – orzecznika Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...] orzeczenie lekarskie nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Orzeczenie to zostało wydane w oparciu o wywiad chorobowy, wyniki wykonanych badań oraz dochodzenie epidemiologiczne, przeprowadzone przez Państwowego Granicznego Inspektora Sanitarnego w [...] oraz Komendanta Wojskowego Ośrodka Medycyny Prewencyjnej w [...], które uzasadniają brak podstaw do rozpoznania u J. J. choroby zawodowej, w szczególności – choroby nowotworowej dolnego odcinka układu pokarmowego w następstwie działania czynników występujących w środowisku wykonywanej pracy uznanych za rakotwórcze u ludzi, wymienionej pod nr 17,7 wykazu chorób zawodowych. Organ drugiej instancji podał, iż złożenie przez J. J. odwołania od orzeczenia lekarskiego z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] skutkowało skierowaniem wniosku o przeprowadzenie ponownego badania lekarskiego w jednostce badawczo – rozwojowej w dziedzinie medycyny pracy – Przychodni Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy [...] w L., jako w jednostce orzeczniczej II stopnia. W wyniku tego postępowania zostało wydane ostateczne orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] lutego 2009 r. o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej u J. J. przez lekarza orzecznika jednostki orzeczniczej II stopnia. Ponadto organ odwoławczy zauważył, że Państwowy Graniczny Inspektor Sanitarny w [...] wydał w dniu [...] maja 2009 r. postanowienie o rozpatrzeniu sprawy dotyczącej rozpoznania choroby zawodowej u J. J. przez Komendanta Wojskowego Ośrodka Medycyny Prewencyjnej w [...] jako właściwego z uwagi na fakt, że ostatnim miejscem pracy J. J. była [...] w G. Skargę na powyższą decyzję wniósł J. J., zarzucając błędy na każdym etapie postępowania oraz pomijanie faktów, co mogło mieć wpływ na wydane orzeczenie. Skarżący nadmienił, iż miał długoletni, stały kontakt w pracy z czynnikami chemicznymi, szkodliwymi dla ludzi, wchłanianymi przez drogi oddechowe, z przewodu pokarmowego oraz przez skórę. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Sanitarny Wojska Polskiego podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, aczkolwiek z innych przyczyn niż w niej podniesione. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontroluję jedynie legalność zaskarżonej decyzji a więc prawidłowość zastosowania przepisów prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje jedynie wówczas, gdy Sąd stwierdzi, że doszło do naruszenia prawa (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. nr 153, poz. 1270 ze zm.) przy czym ocena tego naruszenia następuje w świetle prawa obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju naruszenia wystąpiły, wobec czego należy uznać, iż skarga jest zasadna. Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Sanitarnego Wojska Polskiego z [...] sierpnia 2009 r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji orzekającą o braku podstaw do stwierdzenia u J. J. choroby zawodowej. Podstawą prawną obu decyzji były przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z 30 lipca 2002r. – w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawie zgłoszenia podejrzenia, rozpoznania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. nr 132, poz. 1115). Na skutek pytania prawnego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, Trybunał Konstytucyjny wyrokiem wydanym 19 czerwca 2008r. w sprawie o sygn. akt P 23/07 orzekł że: 1) art. 237 § 1 pkt 2 i 3 ustawy z 26 czerwca 1974r. – Kodeks pracy (Dz. U. z 1998r. nr 21, poz. 94 ze zm.) w zakresie, w jakim nie określają wytycznych dotyczących treści rozporządzenia oraz, 2) rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłoszenia podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych, oraz podmiotów właściwych w tych sprawach: ← są niezgodne z art. 92 ust 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej Zgodnie z art. 190 ust 1 Konstytucji RP orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego mają moc powszechnie obowiązującą i są ostateczne. Stan prawny ustalony wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego obowiązuje sądy w ten sposób, iż muszą one uwzględnić go niezależnie czy rozstrzygnięcie organu administracji zostało podjęte przed wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego, czy też po jego ogłoszeniu, bowiem orzeczenie Trybunału o niekonstytucyjności podstawy prawnej decyzji powinno przesądzać o uznaniu naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania w samej decyzji administracyjnej (vide J. Zimmermann, glosa do wyroku Naczelnego Sadu Administracyjnego z 6 stycznia 2000, III SA 4728/98 OSP z 2000 z. 1. poz. 16.). Wobec tego oceniając decyzje organów oparte na treści przepisów niezgodnych wg. orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z Konstytucją RP, Sąd winien je uchylić, bowiem naruszenie prawa będące podstawą do wznowienia postępowania administracyjnego powoduje uwzględnienie skargi niezależnie od tego, czy uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy. Mając na względzie powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1b, art 152 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.