VII SA/Wa 1862/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd (spr.), , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska - Śpiewak, Protokolant spec. Eliza Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 września 2015 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2014 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. znak: [...], po rozpatrzeniu wniosku J. K. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2014 r., znak: [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności własnej decyzji z dnia [...]marca 2014 r., znak: [...], utrzymującej w mocy decyzję [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego z dnia [...] stycznia 2014 r. Nr [...], znak: [...], umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie robót budowlanych dotyczących zjazdu na działkę nr ewid. [...], której właścicielką jest J. K., wykonanych w ramach przebudowy drogi wojewódzkiej nr [...] S. – N. od km 29+400 do km 30+700, zrealizowanej przez Zarząd Dróg Wojewódzkich w [...], - utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] maja 2014 r. Decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowalnego umorzył postępowanie administracyjne, wszczęte w dniu [...] maja 2012 r., w sprawie robót budowlanych dotyczących przedmiotowego zjazdu. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] marca 2014 r., znak: [...] utrzymał w mocy ww. decyzję organu wojewódzkiego z dnia [...] stycznia 2014 r. Pismem z dnia [...] kwietnia 2014 r. J. K. złożyła wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego z dnia [...] stycznia 2014 r. Nr [...]. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] maja 2014 r., znak: [...], na podstawie art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), dalej k.p.a., odmówił stwierdzenia nieważności własnej decyzji z dnia [...] marca 2014 r. J. K. wniosła, w terminie, o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2014 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. znak: [...], po rozpatrzeniu wniosku J. K. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] maja 2014 r., znak: [...]. W uzasadnieniu organ podał, że właściwy organ orzeka o stwierdzeniu nieważności badanej decyzji tylko wtedy, jeżeli równocześnie stwierdzi, że wystąpiła przynajmniej jedna z podstaw stwierdzenia nieważności, wyczerpująco wyliczonych w art. 156 § 1 k.p.a. oraz w przypadku, gdy nie zachodzi żadna z negatywnych przesłanek stwierdzenia nieważności, a więc nie upłynął termin dopuszczalności stwierdzenia nieważności badanej decyzji, ani też decyzja nie wywołała nieodwracalnych skutków prawnych. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podkreślił, że w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji uwzględnia się stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania badanej decyzji. Organ wskazał, że decyzją z dnia [...] marca 2014 r., utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego z dnia [...] stycznia 2014 r. Nr [...], wydaną na podstawie przepisu art. 105 § 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że z akt sprawy wynika, że Zarząd Dróg Wojewódzkich w [...], wykonał na podstawie zgłoszenia robót budowlanych z dnia [...] sierpnia 2008 r., znak: [...], przebudowę drogi wojewódzkiej nr [...] S. – N. na odcinku od km 29+400 do km 30+700. W trakcie realizacji powyżej wskazanych robót, inwestor m.in. zlikwidował zjazd z drogi wojewódzkiej nr [...] na działkę nr [...] położoną w miejscowości N.. Organ wskazał, że zgodnie z ustawą o drogach publicznych unormowanie prawne bezpośredniego dojazdu do nieruchomości może nastąpić na dwa sposoby, tj. albo sam zarządca drogi wykonuje zjazd do danej działki (art. 29 ust. 2 ustawy o drogach publicznych) albo wykonuje go właściciel lub użytkownik działki za zgodą zarządcy drogi wyrażoną w formie decyzji administracyjnej (art. 29 ust. 1 ustawy o drogach publicznych). W obu przypadkach właściciel lub użytkownik nieruchomości dysponuje uprawnieniem administracyjnym do korzystania z takiego dojazdu. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 maja 1998 r. sygn. akt II SA 438/98 wskazał, że za zjazd, w rozumieniu art. 29 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 260 ze zm.), może być uznany nie każdy dojazd urządzony przez właścicieli czy użytkowników nieruchomości przyległych do drogi publicznej, ale tylko ten, który został wykonany przez zarząd drogi lub za jego zgodą. Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego samo fizyczne istnienie w terenie bezpośredniego połączenia działki położonej przy drodze z drogą, nawet spełniającego wymogi techniczne przewidziane dla zjazdu, nie oznacza, że mamy do czynienia ze zjazdem i z legalną możliwością korzystania z tego sposobu obsługi komunikacyjnej. Organ ustalił, że ani właścicielka działki nr ewid. [...] J. K., ani żaden z zarządców drogi wojewódzkiej nr [...], tj. Dyrekcja Okręgowa Dróg Publicznych w [...]- zarządca do dnia [...] grudnia 1999 r. (pismo GDDKiA Oddział w [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r.) i Zarząd Dróg Wojewódzkich w [...]- zarządca od dnia 1999 r. (pisma ZDW w [...] z dnia [...] maja 2012 r. oraz z dnia [...] sierpnia 2012 r.), nie posiadają żadnych dokumentów potwierdzających budowę zjazdu na działkę o nr ewid. [...] w miejscowości N. (np. zgody na lokalizację, czy pozwolenia na budowę). Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego ewentualne nakazanie przez organ wojewódzki inwestorowi odbudowy przedmiotowego dojazdu byłoby naruszeniem prawa, ponieważ doprowadziłoby do legalnego wykonania zjazdu w sytuacji, gdy istniejący wcześniej dojazd był nielegalnie wykonany. Zatem Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo w swojej decyzji z dnia [...] marca 2014 r., utrzymał w mocy decyzję organu wojewódzkiego z dnia [...] cstycznia 2014 r., ponieważ należało umorzyć postępowanie administracyjne wszczęte w sprawie robót budowlanych dotyczących przedmiotowego zjazdu. Mając na uwadze powyższe organ utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] maja 2014 r., odmawiającą stwierdzenia nieważności własnej decyzji z dnia [...] marca 2014 r., gdyż badana decyzja nie jest obarczona żadną z wad kwalifikowanych wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Podkreślił, że badana decyzja z dnia [...] marca 2014 r. została wydana przez właściwy organ, na podstawie właściwego przepisu prawna i bez rażącego naruszenia prawa, nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją, została skierowana do właściwych stron postępowania, była wykonalna w dniu jej wydania, a jej wykonanie nie wywołałoby czynu zagrożonego karą oraz nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego odnosząc się do zarzutu odwołującej się dotyczącego naruszenia przepisów o właściwości przy wydaniu decyzji z dnia [...] stycznia 2014 r. przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego, wyjaśnił, że zgodnie z art. 83 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) – do właściwości wojewódzkiego inspektora nadzoru budowlanego jako organu pierwszej instancji należą zadania i kompetencje określone w ust. 1 w sprawach, o których mowa w art. 82 ust. 3 i 4 (określających w sprawach jakich obiektów i robót budowlanych właściwy jest Wojewoda jako organ pierwszej instancji). Stosownie do § 1 pkt 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 25 listopada 2010 r. w sprawie obiektów i robót budowlanych, w sprawach których organem pierwszej instancji jest wojewoda (Dz. U. z 2010 r., Nr 235, poz. 1539), wojewoda jest organem administracji architektoniczno-budowlanej pierwszej instancji w sprawach dotyczących zjazdów, w rozumieniu art. 4 pkt 8 ustawy o drogach publicznych, z dróg krajowych i wojewódzkich. Mając na uwadze powyższe organ uznał, że w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia przez organ wojewódzki przepisów o właściwości. Skargę do Sądu na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2014 r. wniosła J. .K. W uzasadnieniu skargi podniosła, że złożyła wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego z dnia [...] stycznia 2014 r., jako wydanej z naruszeniem przepisów o właściwości, z naruszeniem art. 84 b ust. 1 i art. 88 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane. Skarżąca podniosła, że wojewoda przyjął zgłoszenie przebudowy drogi pomimo iż prace zaprojektowano i później wykonano na działkach prywatnych do których inwestor nie posiadał prawa dysponowania, co było naruszeniem konstytucyjnie gwarantowanego prawa własności. Zdaniem skarżącej [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowalnego byłby organem właściwym w sprawie, gdyby proces decyzyjny przebiegł prawidłowo, a jakiekolwiek nieprawidłowości wystąpiły dopiero na etapie wykonania prac. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowaną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że wykonywana kontrola polega na weryfikacji decyzji lub postanowienia organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - powoływanej dalej jako p.p.s.a.), uchyla ją lub stwierdza jej nieważność. Jednocześnie stosownie do art. 134 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przeprowadzając kontrolę zaskarżonej decyzji w tak zakreślonej kognicji Sąd stwierdził, iż w niniejszej sprawie nie miało miejsca naruszenie przepisów prawa, które skutkowałoby uwzględnieniem skargi, a co za tym idzie uchyleniem zaskarżonej decyzji lub stwierdzeniem jej nieważności. Sąd w niniejszym postępowaniu kontrolował decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2014 r. wydaną w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji własnej z dnia [...] marca 2014 r. utrzymującej w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego z dnia [...] stycznia 2014 r. umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie robót budowlanych dotyczących zjazdu na działkę nr ewid. [...], której właścicielką jest J. K., wykonanych w ramach przebudowy drogi wojewódzkiej nr [...] S. – N. od km 29+400 do km 30+700, zrealizowanej przez Zarząd Dróg Wojewódzkich w [...]. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą nie jest merytoryczne rozpatrzenie sprawy, a jedynie ustalenie, czy kontrolowana w tym postępowaniu decyzja jest dotknięta jedną z wad enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Przy czym kontroli decyzji dokonuje się na podstawie stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania kontrolowanej decyzji. Na wstępie należy zatem wskazać, że stwierdzenie nieważności decyzji jest nadzwyczajnym środkiem weryfikacji decyzji administracyjnej będącym wyjątkiem od zasady trwałości decyzji. Służy on wzruszeniu i wyeliminowaniu z obrotu prawnego aktu dotkniętego wadami prawnymi wymienionymi enumeratywnie w art. 156 § 1 k.p.a. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo odmówił stwierdzenia nieważności decyzji własnej z dnia [...] marca 2014 r. utrzymującej w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego z dnia [...] stycznia 2014 r. Nr [...], umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie robót budowlanych dotyczących przedmiotowego zjazdu. Brak jest podstaw do dopatrywania się nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego z dnia [...] stycznia 2014 r. z uwagi na wydanie jej z naruszeniem przepisów o właściwości (art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.), jak podnosi skarżąca. Na podstawie art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości. Zgodnie bowiem z art. 19 k.p.a. organy administracji publicznej winny przestrzegać z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej. Przepis ten ma charakter bezwzględnie obowiązujący, a naruszenie każdego rodzaju właściwości przez organ administracji przy wydawaniu decyzji powoduje nieważność rozstrzygnięcia niezależnie od wpływu na jego treść (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 lutego 2008 r., sygn. akt IV SA/Wa 2455/07, LEX nr 479295, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 17 września 2010 r., sygn. akt II SA/Po 452/10, LEX nr 754425). Na podstawie art. 83 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), do właściwości wojewódzkiego inspektora nadzoru budowlanego jako organu pierwszej instancji należą zadania i kompetencje określone w ust. 1 w sprawach, o których mowa w art. 82 ust. 3 i 4. Stosownie do § 1 pkt 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 25 listopada 2010 r. w sprawie obiektów i robót budowlanych, w sprawach których organem pierwszej instancji jest wojewoda (Dz. U. z 2010 r., Nr 235, poz. 1539), wojewoda jest organem administracji architektoniczno-budowlanej pierwszej instancji w sprawach dotyczących zjazdów, w rozumieniu art. 4 pkt 8 ustawy o drogach publicznych, z dróg krajowych i wojewódzkich. Natomiast na podstawie art. 80 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego, zadania nadzoru budowlanego wykonują, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4: wojewoda przy pomocy wojewódzkiego inspektora nadzoru budowlanego jako kierownika wojewódzkiego nadzoru budowlanego, wchodzącego w skład zespolonej administracji wojewódzkiej. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego z dnia [...] stycznia 2014 r. nie została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości (art. 19 k.p.a.), a w konsekwencji nie została spełniona przesłanka do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. Zgodzić się należy z Głównym Inspektorem Nadzoru Budowlanego, że badana w postępowaniu nieważnościowym decyzja nie jest obarczona żadną inną z wad kwalifikowanych wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t. j. Dz. U. z 2013r., poz. 260 ze zm. według stanu na dzień badanej decyzji), budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu. Na podstawie ust. 3 cytowanego przepisu zezwolenie na lokalizację zjazdu, o którym mowa w ust. 1, wydaje się na czas nieokreślony, z zastrzeżeniem ust. 5. W zezwoleniu na lokalizację zjazdu określa się miejsce lokalizacji zjazdu i jego parametry techniczne, a w zezwoleniu na przebudowę zjazdu - jego parametry techniczne, a także zamieszcza się, w przypadku obu zezwoleń, pouczenie o obowiązku: 1) uzyskania przed rozpoczęciem prac budowlanych pozwolenia na budowę, a w przypadku przebudowy zjazdu dokonania zgłoszenia budowy albo wykonania robót budowlanych oraz uzyskania zezwolenia zarządcy drogi na prowadzenie robót w pasie drogowym; 2) uzgodnienia z zarządcą drogi, przed uzyskaniem pozwolenia na budowę, projektu budowlanego zjazdu. Należy podkreślić, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowym, za zjazd w rozumieniu art. 29 ustawy o drogach publicznych może być uznany nie każdy dojazd urządzony przez właścicieli czy użytkowników nieruchomości przyległych do drogi publicznej, ale tylko ten, który został wykonany przez zarząd drogi lub za jego zgodą (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 maja 1998 r., sygn. akt II SA 438/98, Lex nr 41660). Jak wynika z akt sprawy Zarząd Dróg Wojewódzkich w [...] wykonał, na podstawie zgłoszenia robót budowlanych z dnia [...] sierpnia 2008 r. przebudowę drogi wojewódzkiej nr [...] S. – N. na odcinku od km 29+400 do km 30+700. W trakcie realizacji powyższych robót inwestor zlikwidował zjazd z drogi wojewódzkiej nr [...] na działkę nr [...] położoną w miejscowości N.. Skarżąca domagała się nałożenia na inwestora obowiązku odbudowy przedmiotowego zjazdu. Organ ustalił, że ani J. K. - właścicielka działki nr ewid. [...], ani żaden z zarządców drogi wojewódzkiej nr [...], tj. Dyrekcja Okręgowa Dróg Publicznych w [...] i Zarząd Dróg Wojewódzkich w [...] nie posiadają żadnych dokumentów potwierdzających legalne wybudowanie zjazdu na działkę o nr ewid. [...] w miejscowości N.. Zgodzić się należy z Głównym Inspektorem Nadzoru Budowlanego, że nawet istnienie w terenie bezpośredniego połączenia działki położonej przy drodze z drogą, nawet spełniającego wymogi techniczne przewidziane dla zjazdu, nie oznacza, że mamy do czynienia ze zjazdem i z legalną możliwością korzystania z tego sposobu obsługi komunikacyjnej. Inwestor realizując przebudowę drogi nie był zobowiązany do zachowania nielegalnego dojazdu do ww. działki, ani budowy zjazdu w jego miejsce. Przebudowa zjazdów samowolnie doprowadzonych i użytkowanych, stanowiłaby faktycznie legalizację samowoli, a to nie było dopuszczalne w ramach legalnej przebudowy drogi. Tym samym, w ramach wszczętego postępowania sprawa była bezprzedmiotowa, ponieważ nie istniał obowiązek organu do podjęcia czynności przewidzianych przepisami prawa. Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że organ zasadnie umorzył postępowanie wszczęte z urzędu, jako bezprzedmiotowe, w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. Zgodnie bowiem z tym przepisem, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Bezprzedmiotowość postępowania oznacza brak któregokolwiek z elementów stosunku materialnoprawnego, skutkującego tym, że nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Jest to orzeczenie formalne, kończące postępowanie bez jego merytorycznego rozstrzygnięcia. Bezprzedmiotowość wynika z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego to brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. W związku z powyższym organ nie miał podstaw do wydania rozstrzygnięcia merytorycznego, a umorzenie postępowania, na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. było przewidzianą ww. przepisem prawa formą zakończenia wszczętego postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie. Zatem Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zasadnie utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] maja 2014 r., odmawiającą stwierdzenia nieważności własnej decyzji z dnia [...] marca 2014 r., gdyż badana decyzja nie jest obarczona żadną z wad kwalifikowanych wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Wskazać również należy, że decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2014 r. utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego z dnia [...] stycznia 2014 r. w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego była przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 13 listopada 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 992/14 skargę oddalił. W niniejszej sprawie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego dokonał prawidłowej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, mając na względzie, że prowadzi postępowanie w trybie stwierdzenia nieważności i prawidłowo odmówił stwierdzenia nieważności decyzji własnej z dnia [...] marca 2014 r. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), skargę oddalił.