VII SA/Wa 1867/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Tarnowska (spr.), Sędzia WSA Joanna Gierak – Podsiadły, Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Protokolant st. sekr. sąd. Dorota Wasiłek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lutego 2014 r. sprawy ze skargi W. B. i W. B. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2013 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala I. Stan sprawy 1. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. znak [...], w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 styczna 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 2336/12, po ponownym rozpatrzeniu odwołania W. i W. B. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. znak [...]stwierdzającej na wniosek Gminy [...] nieważność decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] września 2002 r. nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej W. B. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, garażu, przyłącza wodociągowego i kanalizacyjnego, zbiornika bezodpływowego prefabrykowanego na nieczystości, płyty fundamentowej w celu ustawienia zbiornika na gaz propan na działce nr [...] położonej w obrębie [...] – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa. 2. W uzasadnieniu decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podał, że decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. Wojewoda [...] stwierdził, na wniosek Gminy [...], nieważność decyzji Wójta Gminy [...]z dnia [...] września 2002 r. nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej W. B. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, garażu, przyłącza wodociągowego i kanalizacyjnego, zbiornika bezodpływowego prefabrykowanego na nieczystości, płyty fundamentowej w celu ustawienia zbiornika na gaz propan na działce nr [...] położonej w obrębie [...]. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. znak [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania W. i W. B., uchylił decyzję organu wojewódzkiego i umorzył postępowanie organu pierwszej instancji wobec stwierdzenia braku legitymacji procesowej Gminy [...] do kwestionowania decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] września 2002 r. nr [...]. Prawomocnym wyrokiem z dnia 17 stycznia 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 2336/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2012 r. 3. Ponownie rozpoznając odwołanie z uwzględnieniem wytycznych Sądu, w uzasadnieniu decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że Gmina [...] jest uprawniona, jako strona postępowania, do kwestionowania decyzji Wójta Gminy [...]z dnia [...] września 2002 r. nr [...]. Organ odwoławczy wskazał, że inwestor W. B. pismem z dnia [...] sierpnia 2002 r. wniosła o udzielenie pozwolenia na budowę spornej inwestycji oraz złożyła do akt sprawy wypis z aktu notarialnego z dnia [...] grudnia 2001 r. stanowiący dowód na dysponowanie przez nią na cele budowlane nieruchomością stanowiącą działkę nr ewid. [...] w miejscowości [...]. Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że ściana spornego budynku mieszkalnego od strony frontowej została usytuowana "bezpośrednio" przy granicy z sąsiednią działką nr ewid. [...] należącą do Skarbu Państwa, a jedna ze ścian "bocznych" została usytuowana bezpośrednio przy granicy z działką nr ewid. [...], należącą do Gminy [...]. Analiza projektu budowlanego zatwierdzonego kontrolowaną decyzją wykazała, że okap projektowanego budynku wystaje 0,50 m poza obrys budynku (rys. nr 7, "Rzut parteru"). Wobec powyższego, zdaniem organu, należało stwierdzić, że projektowany budynek niewątpliwie przekracza granice działki nr ewid. [...] - jego okap zaprojektowany został na działkach nr ewid. [...] i [...], a inwestor w toku postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę nie wykazał, że posiada prawo do dysponowania na cele budowlane nieruchomościami stanowiącymi działki nr ewid. [...] oraz [...]. Powołując się na art. 156 § 1 kpa organ uznał, że decyzja Wójta Gminy [...] z dnia [...] września 2002 r. nr [...], została wydana z rażącym naruszeniem art. 32 ust. 4 pkt 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego, bowiem inwestor nie wykazał prawa do dysponowania wszystkimi nieruchomościami inwestycyjnymi na cele budowlane. Jednocześnie skoro inwestor uzyskał decyzję Wójta Gminy [...]z dnia [...] lutego 2002 r. nr [...], ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla spornej inwestycji, to nie doszło do rażącego naruszenia art. 32 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego oraz art. 33 ust. 2 pkt 3 Prawa budowlanego. Analizując usytuowanie spornego budynku mieszkalnego oraz spornego budynku garażowego względem granic z działkami sąsiednimi, organ uznał, że usytuowanie ww. budynków narusza § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Tym samym sporne pozwolenie na budowę zostało wydane z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. c Prawa budowlanego w związku z § 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia. W zakresie usytuowania przedmiotowego budynku mieszkalnego względem południowej i wschodniej granicy z działkami sąsiednią nr ewid. [...] - z uwagi na znaczną odległość projektowanego budynku mieszkalnego od tych granic działki nie stwierdzono rażącego naruszenia prawa w tym zakresie. W ocenie organu drugiej instancji sporna decyzja o pozwoleniu na budowę rażąco narusza wymogi decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...]utego 2002 r. nr [...], w części dotyczącej powierzchni garażu wolnostojącego. Zgodnie z postanowieniami ww. decyzji o warunkach zabudowy garaż powinien posiadać wymiary 5 m x 4 m, co daje powierzchnię 20 m². Natomiast, jak wynika z projektu budowlanego zatwierdzonego spornym pozwoleniem - garaż posiada powierzchnię zabudowy 127 m². Powyższe dowodzi, iż decyzja Wójta Gminy [...] z dnia [...] września 2002 r. o pozwoleniu na budowę została wydana z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt b Prawa budowlanego wobec niezgodności udzielonego pozwolenia na budowę z wymogami decyzji o warunkach zabudowy. Ponadto organ wskazał, że inwestorka – W. B. - w dniu [...] sierpnia 2002 r. złożyła wniosek o wydanie pozwolenia na budowę domu mieszkalnego jednorodzinnego oraz garażu wolnostojącego na dz. nr ewid. [...] w obrębie [...]. Jak natomiast wynika z kontrolowanej decyzji Wójta gminy [...] z dnia [...] września 2002 r. udzielono pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego, garażu, przyłącza wodociągowego i kanalizacyjnego, zbiornika bezodpływowego prefabrykowanego na nieczystości, płyty fundamentowej w celu ustawienia zbiornika gazu. Oznacza to, że decyzja Wójta Gminy [...] z dnia [...] września 2002 r., w części zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej W. B. pozwolenia na budowę przyłącza wodociągowego i kanalizacyjnego, zbiornika bezodpływowego prefabrykowanego na nieczystości, płyty fundamentowej w celu ustawienia zbiornika gazu na dz. nr ewid. [...] w obrębie [...] - została wydana z naruszeniem art. 32 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego. 4. Zdaniem Sądu, stan faktyczny przyjęty za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia nie budzi wątpliwości. II. Zarzuty podniesione w skardze i stanowiska pozostałych stron 1. Skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli W. i W. B.. Skarżący zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie: 1) art. 10 kpa, polegające na nie zapewnieniu im, jako stronom tego postępowania, czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem zaskarżonej decyzji, umożliwienia nam wypowiedzenia, tzw. "ostatniego słowa", bowiem w aktach sprawy brak jest dowodów świadczących o tym, aby organ drugiej instancji doręczył im stosowne zawiadomienie w tym zakresie; 2) art. 107 § 3 kpa, ponieważ uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie odpowiada warunkom określonym tymi przepisami; nie wyjaśniono i wykazano jakie wady o charakterze materialnym, a nie formalnym, tkwią w samej decyzji i na czym one polegają; tą kwestią organ odwoławczy w ogóle się nie zajął, koncentrując się jedynie na wadliwości postępowania dowodowego, poprzedzającego wydanie decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] września 2002 r.; 3) art. 16 § 1 kpa, poprzez wadliwe przeprowadzenie postępowania administracyjnego w trybie nadzwyczajnym; 4) art. 156 § 1 kpa, poprzez błędne uznanie iż decyzja Wójta Gminy [...] z dnia [...] września 2002 r. wydana została z rażącym naruszeniem prawa, i powołali orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczące wykładni zwrotu "rażące naruszenie prawa"; 5) art. 7 kpa, polegające na nie podjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, co miało decydujący wpływ na wydanie zaskarżonych decyzji organów obu instancji; organy błędnie ustaliły, że okap budynku wystaje 0.50 m poza obrys budynku, że na sąsiedniej działce nr ewid. [...] (względem działki inwestycyjnej) istnieje budynek w odległości 4 m, gdyż w sensie formalnym działka ta nie jest zabudowana, jako że znajdujący się na niej zdewastowany barak, stanowi samowolę budowlaną, a przy tym nie jest budynkiem, w rozumieniu przepisów art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego. Zdaniem skarżących w zaskarżonej decyzji organ nie ustosunkował się do zarzutów odwołania. 2. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. III. Podstawa prawna rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Przez prawo należy rozumieć prawo materialne oraz przepisy postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. 2. Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. stwierdzającą na wniosek Gminy [...] nieważność decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] września 2002 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej W. B. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, garażu, przyłącza wodociągowego i kanalizacyjnego, zbiornika bezodpływowego prefabrykowanego na nieczystości, płyty fundamentowej w celu ustawienia zbiornika na gaz propan na działce nr [...] położonej w obrębie [...]. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Sąd podziela stanowisko organu przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. 3.1. Jak wynika z akt sprawy, postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało wszczęte na wniosek Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. o stwierdzenie nieważności decyzji własnej z dnia [...] września 2002 r. 3.2. Postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest postępowaniem nadzwyczajnym, stanowi formę nadzoru. Przedmiotem tego postępowania jest wyłącznie ustalenie, czy ostateczna decyzja administracyjna poddana nadzorowi w nadzwyczajnym trybie jest dotknięta którąkolwiek z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa. A zatem, w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej obowiązkiem organu jest wyłącznie rozpatrzenie sprawy w granicach określonych w art. 156 § 1 kpa, co oznacza, że w postępowaniu tym organ administracji nie jest władny rozstrzygnąć sprawę co do istoty, jak może to uczynić w postępowaniu odwoławczym, może działać tylko jako organ kasacyjny. Stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od zasady trwałości decyzji administracyjnych wyrażonej w art. 16 kpa, a ponieważ przesłanki stwierdzenia nieważności zostały wymienione wyczerpująco w art. 156 § 1 kpa, powinny być interpretowane dosłownie, a nie rozszerzająco. Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 kpa, organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że rażące naruszenie prawa zachodzi wtedy, gdy treść decyzji administracyjnej jest jednoznacznie sprzeczna z treścią przepisu prawa, i gdy taka decyzja nie może być zaakceptowana przez organy praworządnego państwa powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego. Nie jest rażącym naruszeniem prawa rozstrzygnięcie wynikające z odmiennej interpretacji przepisu, nawet jeżeli później zostanie ono uznane za nieprawidłowe. Rażącym naruszeniem prawa nie jest również błąd w wykładni przepisu, który, nawet przy zastosowaniu wszelkich zasad poprawnej interpretacji, może być interpretowany odmiennie. Rażącym naruszeniem prawa jest przekroczenie prawa, czyli naruszenie w sposób oczywisty i jednoznaczny przepisu prawnego, którego treść bez żadnych wątpliwości interpretacyjnych może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu. Jeśli zastosowanie przepisu prawa wymaga interpretacji i subsumcji do konkretnego stanu faktycznego – nie ma rażącego naruszenia prawa. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowo-administracyjnym o rażącym naruszeniu prawa decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - czyli skutki, które wywołuje decyzja. O tym, czy naruszenie prawa jest "rażącym", decyduje ocena skutków społeczno-gospodarczych, jakie dane naruszenie za sobą pociąga. Za "rażące" należy uznać wyłącznie takie naruszenie prawa, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia zasady praworządności. Utożsamianie tego pojęcia z każdym naruszeniem jest oczywiście wadliwe. Nie każde, nawet oczywiste, naruszenie prawa może być uznane za rażące, nie jest też decydujący charakter przepisu, jaki został naruszony. 3.3. Wójt Gminy [...] decyzją z dnia [...] lutego 2002 r. nr [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydanej na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 z późn. zm.) ustalił dla W. B. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie doku jednorodzinnego podpiwniczonego o wym. 17 m x 10 m, powierzchni zabudowy 170 m², kubaturze 750 m³, budowie garażu wolnostojącego o wym. 5 m x 4 m, wykonaniu płyty fundamentowej o wym. 2 m x 3 m x 0,3 m w celu ustawienia zbiornika gazu propan o poj. 2700 l wykonaniu przyłącza do budynku, wykonaniu bezodpływowego zbiornika na nieczystości oraz przyłącza wodociągowego - na działce nr ewid. [...]. Z akt sprawy wynika również, że W. B. pismem z dnia [...] sierpnia 2002 r. wniosła o udzielenie pozwolenia na budowę spornej inwestycji oraz złożyła do akt sprawy wypis z aktu notarialnego z dnia [...] grudnia 2001 r. stanowiący dowód na dysponowanie przez nią na cele budowlane nieruchomością stanowiącą działkę nr ewid. [...], a Wójt [...] decyzją z dnia [...] września 2002 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, garażu, przyłącza wodociągowego i kanalizacyjnego, zbiornika bezodpływowego prefabrykowanego na nieczystości, płyty fundamentowej w celu ustawienia zbiornika na gaz propan na działce nr [...] położonej w obrębie [...]. Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że ściana spornego budynku mieszkalnego od strony frontowej została usytuowana bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką nr ewid. [...] należącą do Skarbu Państwa, a jedna ze ścian bocznych została usytuowana bezpośrednio przy granicy z działką nr ewid. [...], należącą do Gminy [...]. Jak słusznie zauważył organ, analiza projektu budowlanego zatwierdzonego kontrolowaną decyzją wykazała, że okap projektowanego budynku wystaje 0,50 m poza obrys budynku (rys. nr 7, "Rzut parteru"), wobec czego projektowany budynek niewątpliwie przekracza granice działki nr ewid. [...] - jego okap zaprojektowany został na działkach nr ewid. [...] i [...], a inwestor w toku postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę nie wykazał, że posiada prawo do dysponowania na cele budowlane nieruchomościami stanowiącymi działki nr ewid. [...] oraz [...]. 3.4. Zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126), według stanu obowiązującego na dzień [...] września 2002 r., pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto wykazał prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a stosownie do art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego, do wniosku o pozwolenie należy dołączyć dowód stwierdzający prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Skoro W. B. w toku postępowania w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę nie wykazała prawa dysponowania nieruchomościami stanowiącymi działki nr ewid. [...] i [...] na cele budowlane, oznacza to, jak słusznie stwierdził organ, że decyzja z dnia [...] września 2002 r. została wydana z rażącym naruszeniem art. 32 ust. 4 pkt 2 art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego. Sąd podziela stanowisko organu, że z analizy usytuowania spornego budynku mieszkalnego oraz spornego budynku garażowego względem granic z działkami sąsiednimi, wynika, że usytuowanie tych budynków narusza § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a zatem przedmiotowe pozwolenie na budowę zostało wydane z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. c Prawa budowlanego w związku z § 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia. Słusznie organ stwierdził również, że decyzja o pozwoleniu na budowę rażąco narusza wymogi decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] lutego 2002 r. w części dotyczącej powierzchni garażu wolnostojącego, bowiem, zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy garaż powinien posiadać wymiary 5 m x 4 m, a zatem 20 m², natomiast, z projektu budowlanego zatwierdzonego spornym pozwoleniem wynika, że garaż posiada powierzchnię zabudowy 127 m², co wskazuje, że decyzja Wójta Gminy [...] z dnia [...] września 2002 r. o pozwoleniu na budowę została wydana z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt b Prawa budowlanego wobec niezgodności udzielonego pozwolenia na budowę z wymogami decyzji o warunkach zabudowy. Z akt sprawy wynika, co wskazał organ, że inwestorka W. B. w dniu [...] sierpnia 2002 r. złożyła wniosek o wydanie pozwolenia na budowę domu mieszkalnego jednorodzinnego oraz garażu wolnostojącego na działce nr ewid. [...] w obrębie [...], natomiast kontrolowanej decyzji Wójta gminy [...] z dnia [...] września 2002 r. wynika, że udzielono pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego, garażu, przyłącza wodociągowego i kanalizacyjnego, zbiornika bezodpływowego prefabrykowanego na nieczystości, płyty fundamentowej w celu ustawienia zbiornika gazu. Oznacza to, że decyzja Wójta Gminy [...] z dnia [...] września 2002 r., w części zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej W. B. pozwolenia na budowę przyłącza wodociągowego i kanalizacyjnego, zbiornika bezodpływowego prefabrykowanego na nieczystości, płyty fundamentowej w celu ustawienia zbiornika gazu na dz. nr ewid. [...] w obrębie [...] - została wydana z naruszeniem art. 32 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego. 3.5. Podzielić należy stanowisko organu, że skutki naruszenia powyższych przepisów są poważne - przepisy te mają charakter bezwzględnie obowiązujący, dotyczą poszanowania prawa własności oraz gwarancji porządku zagospodarowania przestrzennego, a akceptowanie tego rodzaju naruszeń byłoby akceptacją społecznie nagannej tendencji obchodzenia czy nawet naruszania obowiązujących przepisów dotyczących zagospodarowania terenu. IV. Wobec powyższego, odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, iż są one niezasadne. V. Zdaniem Sądu postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone wnikliwie, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oceniony został właściwie, a mające zastosowanie w sprawie przepisy zostały prawidłowo zinterpretowane. Sąd nie doszukał się naruszeń przepisów prawa materialnego czy procesowego, w szczególności art. 10 kpa, 107 § 3, 16 § 1, 156 § 1, 7 kpa - wymienionych w skardze, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. VI. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), orzekł jak w sentencji. ----------------------- 6