VII SA/Wa 1869/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), , Sędzia WSA Leszek Kamiński, Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Protokolant Marta Michta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi K.P. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu indywidualnego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na rzecz skarżącej K.P. kwotę 200 zł (dwieście) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad decyzją z dnia [...] lipca 2009r, znak [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98 poz. 1071 ze zm. - zwanej dalej k.p.a.), po rozpoznaniu wniosku K.P. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją wydaną z upoważnienia Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] maja 2010 r, znak [...], umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu indywidualnego z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...] położonej w miejscowości [...] - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że w wyniku rozpatrzenia wniosku K.P. z dnia [...] października 2008 r. o wydanie zezwolenia na lokalizację zjazdu indywidualnego z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...] położonej w miejscowości [...], Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wydał decyzję odmowną z dnia [...] czerwca 2009 r., znak [...] oraz w wyniku rozpoznania wniosku K.P. o ponowne rozpatrzenie sprawy Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r., znak [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Na ww. decyzję z dnia [...] sierpnia 2009 r. Strona, pomimo prawidłowego pouczenia, nie wniosła skargi do sądu administracyjnego. Organ podał, że K.P. złożyła kolejny wniosek z dnia [...] kwietnia 2010 r. o wydanie zezwolenia na lokalizację zjazdu indywidualnego z drogi krajowej nr [...] do działki [...] w miejscowości [...]. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad decyzją z dnia [...] maja 2010r., nr [...] umorzył postępowanie w sprawie na podstawie art. 105 k.p.a. Po rozpatrzeniu wniosku K.P. o ponowne rozpatrzenie sprawy, organ odwoławczy stwierdził, iż decyzja z dnia [...] maja 2010 r. jest prawidłowa i nie zachodzą przesłanki dla jej uchylenia. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z utrwalonym poglądem doktryny prawa administracyjnego tożsamość sprawy ma miejsce, gdy występują te same podmioty w sprawie i dotyczy ona tego samego przedmiotu w niezmienionym stanie faktycznym tej sprawy. W rozpatrywanej sprawie ta sama strona – K.P. - dwukrotnie (we wniosku z dnia [...] października 2008 r. i we wniosku z dnia [...] kwietnia 2010 r.) wniosła o wydanie zezwolenia na lokalizację zjazdu indywidualnego z drogi krajowej nr [...] do tej samej działki nr [...]. Oznacza to, że sprawa będąca przedmiotem postępowania wszczętego na wniosek strony z dnia [...] października 2008 r. i zakończona odmowną decyzją z dnia [...] sierpnia 2009r. znak [...] oraz sprawa będąca przedmiotem niniejszego postępowania zainicjowanego wnioskiem strony z dnia [...] kwietnia 2010 r. - są sprawami tożsamymi w rozumieniu przepisów k.p.a. W przypadku tożsamości dwóch spraw, z których pierwsza została zakończona decyzją merytoryczną, organ jest zobligowany do umorzenia postępowania. Organ powołując się na przepis art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. podał, że w przypadku tożsamości dwóch spraw druga merytoryczna decyzja byłaby obciążona kwalifikowaną wadą nieważności (res iudicata). Nie jest dopuszczalne wydanie dwóch merytorycznych decyzji w tej samej sprawie, ponieważ istnieje domniemanie mocy obowiązującej decyzji, a organ jest swoją decyzją związany (art. 110 k.p.a.). Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] lipca 2009r. złożyła K.P. wnosząc o jej zmianę oraz zmianę decyzji organu I instancji i wydanie wyroku uwzględniającego jej wniosek; ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania celem wydania decyzji merytorycznej i zasądzenie kosztów postępowania. W skardze K.P. zarzuciła, iż organy obu instancji naruszyły zasady ogólne postępowania administracyjnego opisane w przepisach art. 7, 8 i 9 k.p.a. Zarzuciła organom, iż dokonały błędnej wykładni i zastosowania art. 105 k.p.a. poprzez przyjęcie, że w sytuacji jaka występuje w niniejszej sprawie zachodzi bezprzedmiotowość postępowania uzasadniająca jego zastosowanie. Podniosła, że organy nie dokonały żadnych ustaleń, czy w sprawie mogą mieć zastosowanie przepisy art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w sytuacji gdy w poprzednim postępowaniu dotyczącym zjazdu z drogi nie uwzględniono tej okoliczności, że jej nieruchomość miała uprzednio (przed wykonywanym remontem drogi) dostęp do tej drogi lub art. 154 k.p.a. W sprawie nie wzięto pod uwagę tego, iż działka nr [...] nie posiada dostępu do ul. [...] ponieważ jest od niej odcięta działką zabudowana nr [...], z czego wynika, że jej dostęp do ul. [...] (droga nr [...]) jest jedynym dostępem do drogi publicznej. Skoro zatem w czasie wydania tamtej decyzji organ nie wziął pod uwagę tej istotnej okoliczności, to nowy wniosek (w którym te okoliczność podniosła) winien być potraktowany, jako wniosek składany w trybie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Nawet gdyby organy nie znalazły podstaw do wznowienia postępowania w tym trybie, to powinny ocenić, czy zachodzą przesłanki zmiany decyzji w trybie art. 154 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd administracyjny dokonuje kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Skarga zasługuje na uwzględnienie, zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji można postawić zarzut naruszenia prawa, przepisów art. 7, 77 i 9 k.p.a., które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przepis art. 7 k.p.a. nakazuje organom administracji publicznej podejmowanie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy zgodnego z rzeczywistością. Zgodnie zaś dyspozycją art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej zobowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Tylko realizując opisane wyżej zasady, organ prowadząc postępowanie administracyjne może trafnie ocenić istotne dla sprawy okoliczności faktyczne i prawidłowo rozstrzygnąć o prawach strony . Ponadto zgodnie z przepisem art. 9 k.p.a. organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. W sprawie bezsporne jest, że po rozpatrzeniu wniosku K.P. z dnia [...] października 2008r. o wydanie zezwolenia na lokalizację zjazdu indywidualnego z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...] położonej w miejscowości [...], Zastępca Dyrektora Oddziału w [...] Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad działając z upoważnienia Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, wydał decyzję odmowną z dnia [...] czerwca 2009 r., nr [...]. W wyniku rozpoznania wniosku K.P. o ponowne rozpatrzenie sprawy Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Następnie K.P. złożyła wniosek z dnia [...] kwietnia 2010 r. Zdaniem Sądu, organ w niniejszej sprawie orzekł bez wnikliwego zbadania treści wniosku i dołączonego do niego załącznika graficznego, przyjmując przedwcześnie, że wniosek jest tożsamy z wnioskiem już rozpatrzonym. Organ powinien, przede wszystkim, mając na uwadze sformułowania pierwszego zdania wniosku ustalić jego przedmiot - w szczególności, czy żądanie dotyczy wszczęcia postępowania, w którymś z trybów nadzwyczajnych. W przypadku ustalenia, że chodzi o wniosek w zwykłym trybie, organ powinien ustalić jakiej w tym wniosku lokalizacji zjazdu dochodzi wnioskodawczyni. O ile, bowiem załącznik graficzny do wcześniejszego wniosku zawierał wskazanie lokalizacji zjazdu na działce, w konkretnym miejscu, o tyle załącznik do niniejszego wniosku nie zawiera takiej informacji, a przecież usytuowanie zjazdu na działce jest przesłanką ewentualnej tożsamości wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji w trybie art.145 §1 pkt 1 lit c, 152 i 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.( Dz. U. 153 poz. 1270 ze zm.).