VII SA/Wa 1873/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Mariola Kowalska po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. Z. o zmianę postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 października 2016 r. o uchyleniu postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 lipca 2016 r. oraz o odmowie przyznania J. Z. prawa pomocy w zakresie całkowitym, dotyczącym zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi J. Z. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2015 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego postanawia: odmówić zmiany postanowienia. J. Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2015 r., nr [...], w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 5 października 2015 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 500 zł – w terminie siedmiu dni – pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe zarządzenie doręczono skarżącemu w dniu 27 października 2015 r. (potwierdzenie odbioru, k. 16). W terminie do uiszczenia wpisu od skargi, skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, dotyczącym zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata. Postanowieniem z dnia 17 maja 2016 r. referendarz sądowy odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Pismem z dnia 4 czerwca 2016 r. skarżący wniósł sprzeciw od ww. postanowienia. Postanowieniem z dnia 19 lipca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie utrzymał w mocy ww. postanowienie dotyczące odmowy przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Pismem z dnia 10 sierpnia 2016 r. skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie. Postanowieniem z dnia 13 października 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 lipca 2016 r. i odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Pismem z dnia 5 listopada 2016 r., do którego dołączono formularz PPF, uzupełnionym pismami z dnia 4 stycznia 2017 r. oraz z dnia 22 lutego 2017 r., do których również dołączono formularze PPF, skarżący wniósł o zmianę postanowienia Sądu z dnia 13 października 2016 r. podnosząc w nim informacje, które wskazywał już wcześniej, tj. że jest jedynym żywicielem rodziny, jego syn jest bezrobotny, a żona wymaga stałej opieki lekarskiej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na podstawie art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej: P.p.s.a.) postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne. Zmiana okoliczności sprawy to zarówno zmiana okoliczności faktycznych, które stanowiły przesłankę rozstrzygnięcia, jak również zmiana okoliczności prawnych, które uzasadniałyby wydanie postanowienia o odmiennej treści, niż to które wcześniej zapadło (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 kwietnia 2008 r., sygn. akt II FZ 106/08, LEX nr 471 131). Ponadto, okoliczności te muszą mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia, a więc dotyczyć okoliczności istotnych dla kwestii, która stała się podstawą orzeczenia sądu mającego podlegać zmianie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 maja 2009 r., sygn. akt I FZ 117/09, LEX nr 546 389). W niniejszej sprawie skarżący wystąpił o zmianę postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 października 2016 r., którym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 lipca 2016 r. i odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Na podstawie przywołanego wcześniej art. 165 P.p.s.a., uwzględnienie takiego wniosku jest możliwe tylko wtedy, gdy doszło do zmiany okoliczności sprawy. Biorąc pod uwagę wniosek skarżącego z dnia 5 listopada 2016 r., do którego dołączono formularz PPF, uzupełniony pismami z dnia 4 stycznia 2017 r. oraz z dnia 22 lutego 2017 r., do których również dołączono formularze PPF należy stwierdzić, że sytuacja skarżącego nie uległa zmianie od czasu rozpoznania przez Sąd sprzeciwu skarżącego, w wyniku którego zapadło postanowienie z dnia 13 października 2016 r. We wniosku skarżący nie przywołał żadnych okoliczności, które pozwalałyby stwierdzić, że jego sytuacja materialna uległa zmianie w sposób wskazujący na to, że poprzednio dokonana ocena jego możliwości w partycypowaniu w kosztach postępowania w zakresie obowiązku uiszczenia kosztów sądowych czy też powołania pełnomocnika z wyboru stała się nieaktualna. W związku z tym należało przyjąć, że wykazywana przez skarżącego sytuacja majątkowa nie uległa pogorszeniu. W tym stanie rzeczy Sąd – na mocy art. 165, 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. – orzekł jak w sentencji postanowienia.