VII SA/Wa 1877/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kamiński, , Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka (spr.), Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz, Protokolant Agnieszka Wasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 maja 2008 r. sprawy ze skargi E. i J. P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2007 r. znak [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Decyzją z [...] czerwca 2000r. Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T. na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 3 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 1994, Nr 89 poz. 414 ze zm.) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. nr 9 z 1960r. ze zm.) zobowiązał inwestorów E. i J. P., współwłaścicieli nieruchomości przy ul. [...] w T., 1) do rozbiórki samowolnie wykonanej lukarny w dachu budynku, 2) do odtworzenia podpiwniczonego tarasu w parterze budynku, 3) do uregulowania formalno - prawnego zmiany funkcji części strychu na pomieszczenie mieszkalne. W uzasadnieniu organ wskazał, że na wniosek M. L. wszczęto postępowanie w sprawie wykonywania przez J. P. robót budowlanych na działce nr [...] przy ul. [...] w T., będącej współwłasnością M. L. oraz E. i J. P.. Oględziny w/w posesji wykazały, że w roku 1999 dokonano przebudowy domu mieszkalnego, bez zgody współwłaściciela nieruchomości - M. L., bez pozwolenia na budowę i bez wcześniejszego zgłoszenia zamiaru przystąpienia do robót budowlanych. W parterze budynku J. P. rozebrał podpiwniczony taras, prowadzący do mieszkania M. L.; w dachu, w pokoju na pierwszym piętrze wybudował lukarnę z oknem i zabudował część strychu, wydzielając z niego odrębny pokój. Inwestor - J. P. oświadczył, że wykonywał jedynie remont budynku, który spowodowany był złym stanem technicznym obiektu. Zdaniem organu prowadzonych prac budowlanych nie można nazwać remontem budynku, stanowią one bowiem przebudowę obiektu i wymagają pozwolenia na budowę, remont budynku polega na odtwarzaniu stanu pierwotnego. Organ wskazał też, że zabudowa części wspólnych budynku (strychu) i likwidacja tarasu należącego do współwłaściciela przekracza zwykły zarząd nieruchomością i wymaga uregulowania na drodze cywilno-prawnej. Decyzją z [...] lipca 2002r. Nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa, po rozpatrzeniu odwołania E. i J. P. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. z [...] czerwca 2000r. Nr [...], uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej uregulowania formalno-prawnego zmiany funkcji części strychu na pomieszczenia mieszkalne, w pozostałej części utrzymał ją w mocy. W uzasadnieniu organ podniósł, że w niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości fakt, że wykonując roboty budowlane, polegające m.in. na wykonaniu w dachu przedmiotowego budynku lukarny z oknem, inwestor zobowiązany był do uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, wymaganej przepisem art. 28 Prawa budowlanego. Nie spełnienie tego wymogu powoduje dla inwestora konsekwencje w myśl art. 50 i 51 ustawy. Art. 51 ust.1 przewiduje sankcje: w pkt 1 -zaniechania dalszych robót bądź rozbiórki obiektu lub jego części, w pkt 2 -wykonania określonych czynności w wyznaczonym terminie. Nałożenie obowiązków zgodnie z art. 51 ust. 1 pkt 2 następuje wówczas, gdy istnieje szansa na doprowadzenie robót do stanu zgodnego z prawem. Organ wskazał, że w rozpatrywanej sprawie taka możliwość nie istnieje, bowiem do przeprowadzenia wykonanych prac wymagana jest zgoda współwłaściciela nieruchomości. E. i J. P. przeprowadzili przedmiotowe prace bez zgody współwłaściciela - M. L.. Zdaniem organu wobec wykonania robót bez wymaganego prawem pozwolenia oraz bez zgody drugiego ze współwłaścicieli, zaskarżona decyzja w części określającej nakaz rozbiórki lukarny w dachu budynku jest prawidłowa. Ponadto organ zauważył, iż rozbiórka tarasu znajdującego się na parterze obiektu, zgodnie z art. 31 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, wymagała uprzedniego zgłoszenia właściwemu organowi, którego J. P. nie dokonał. Jednocześnie organ podniósł, że obowiązek uregulowania formalno-prawnego zmiany funkcji części strychu na pomieszczenia mieszkalne został nałożony z przekroczeniem kompetencji, które posiadają organy nadzoru budowlanego, wobec czego w tej części decyzję należało uchylić. Postanowieniem z [...] sierpnia 2004r. Nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 149 § 1 kpa - na wniosek J. P. - wznowił postępowanie w sprawie zakończonej własną decyzją z [...] lipca 2002r. Nr [...]. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że pismami z dnia 5 i 16 lipca 2004r. J. P., na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i pkt 7 oraz art. 154 § 1 kpa wniósł o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z [...] lipca 2002r., kwestionując utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w części dotyczącej obowiązku odtworzenia podpiwniczonego tarasu. Zdaniem J. P. podstawą do wznowienia postępowania w tej sprawie oraz do zmiany decyzji organu I instancji w części dotyczącej tarasu jest fakt, iż przedmiotowy taras nie istniał już w czasie zakupienia przez niego części nieruchomości przy ul. [...] w T. - tj. w roku 1985. Powyższe zostało również potwierdzone wyrokiem Sądu Rejonowego w T., II Wydziału Karnego, z dnia 28 kwietnia 2004r., w którym w punkcie III uniewinniono oskarżonego J. P. od zarzutu, iż rozebrał taras bez wymaganego pozwolenia oraz nie wykonał decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. z [...] czerwca 2000r. Nr [...], tj. od zarzutu występku z art. 90 Prawa budowlanego. Wyrok został ogłoszony w dniu 28 kwietnia 2004r., natomiast zgodnie z oświadczeniem inwestorów E. i J. P. otrzymali wyrok z uzasadnieniem na początku czerwca 2004r. Zdaniem organu zachodzi więc podstawa do wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] lipca 2002r. Nr [...]. Decyzją z [...] czerwca 2007r. Nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 105 § 1 w związku z art. 145 kpa po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego umorzył wznowione postanowieniem Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2004r. postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną [...] Wojewódzkiego inspektora Nadzoru Budowlanego Nr [...] z [...] lipca 2002r. W uzasadnieniu organ wskazał, że po wznowieniu postępowania - z uwagi na wniesienie przez E. i J. P. we wrześniu 2002r. skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z [...] lipca 2002r. - postanowieniem Nr [...] z [...] sierpnia 2004r. zawieszono z urzędu postępowanie administracyjne w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr [...] z dnia [...] lipca 2002r. Wyrokiem z 17 marca 2005r. Wojewódzki Sąd Administracyjny [...] W. (sygn. akt II SA/Wr 1937/02) oddalił skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr [...] z [...] lipca 2002r. W związku z faktem, że ustąpiły przyczyny uzasadniające zawieszenie postępowania, postanowieniem Nr [...] z [...] czerwca 2007r. podjęto postępowanie wznowieniowe. Organ wskazał, że w niniejszej sprawie zachodzi szczególna okoliczność, wpływająca na charakter orzeczenia - w postaci prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego [...] W. z dnia 17 marca 2005r. (sygn. akt II SA/Wr 1937/02). Przedmiotem oceny sądu administracyjnego była ta sama decyzja ostateczna, która stanowi przedmiot wniosku inwestorów o wznowienie postępowania. Dodatkowo okoliczności uzasadniające, zdaniem strony, wznowienie postępowania w sprawie były podnoszone przez strony w skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr [...] z [...] lipca 2002r. Organ podniósł, że prawomocny wyrok sądu administracyjnego jest wiążący dla organu administracji, wynika to z treści art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2002r, Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Oznacza to - zdaniem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego - że wobec faktu oddalenia przez sąd administracyjny skargi na decyzję organu Nr [...] z [...] lipca 2002r. organ ten nie może dokonywać ponownej oceny prawnej swojego rozstrzygnięcia w oparciu o przesłanki, które były badane w postępowaniu sądowo-administracyjnym. W ocenie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, z uwagi na te okoliczności należało umorzyć wznowione na wniosek J. P. postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej decyzją ostateczną [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr [...] z [...] lipca 2002r. Decyzją z [...] września 2007r. Nr [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 151 § 1 pkt 1 kpa, po rozpatrzeniu odwołania E. i J. P. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...], uchylił decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2007 r. Nr [...] i odmówił uchylenia decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] lipca 2002 r. Nr [...]. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w pismach z 5 i 16 lipca 2004r. J. P. zawarł wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej w/w decyzją [...] WINB z [...] lipca 2002r. Jako przesłankę wznowienia postępowania wskazał, iż z wyroku Sądu Rejonowego w T. wynika, iż nie było tarasu w dniu kupna przez niego w 1985 r. nieruchomości przy ul. [...]. Jako podstawę wniosku o wznowienie postępowania powołano art. 145 § 1 pkt 1 i 7 Kpa. Organ podkreślił, że okoliczności uzasadniające - zdaniem J. P. - wznowienie postępowania w sprawie były podnoszone już w skardze E. i J. P. do sądu administracyjnego złożonej na decyzję [...] WINB z [...] lipca 2002r., w której to skardze podniesiono, iż w 1985 r. kiedy inwestorzy kupili przedmiotową nieruchomość "nie było żadnego tarasu, a tym samym piwnicy pod rzekomym tarasem". Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w rozpatrywanej sprawie nie występuje przesłanka z art. 145 § 1 pkt 1 Kpa, zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne okazały się fałszywe. Wyrokiem Sądu Rejonowego w T., który zdaniem J. P. stanowi przesłankę wznowienia postępowania, jedynie uniewinniono J. P. od zarzutu, iż rozebrał bez wymaganego pozwolenia podpiwniczony taras oraz nie wykonał decyzji PINB w T. z [...] czerwca 2000r. zobowiązującej do odtworzenia stanu pierwotnego. W wyroku uniewinniającym J. P. od zarzutu rozebrania tarasu bez wymaganego pozwolenia Sąd podkreślił, iż mimo przeprowadzenia szeregu dowodów Sąd nie mógł jednoznacznie ustalić, kiedy nastąpiła rozbiórka tarasu oraz w jakim stanie znajdował się on w chwili rozbiórki. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że fakt nieistnienia tarasu wynikający zresztą z samej sentencji decyzji PINB w T. z [...] czerwca 2000r. (,,zobowiązuję (...) do odtworzenia podpiwniczonego tarasu w parterze budynku") został więc jedynie potwierdzony w/w wyrokiem Sądu Rejonowego w T., uniewinniającym J. P. od zarzutu samowolnego rozebrania tarasu, w związku z wyrażoną w art. 5 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997r. - Kodeks postępowania karnego zasadą rozstrzygania nie dających się usunąć wątpliwości na korzyść oskarżonego. Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w niniejszej sprawie nie występuje także przesłanka z art. 145 § 1 pkt 7 kpa, tj. zagadnienie wstępne rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydawaniu decyzji. Zgodnie bowiem z art. 52 Prawa budowlanego inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany na swój koszt dokonać czynności nakazanych w decyzji, o której mowa w art. 48, 49b, art. 50a i art. 51 Prawa budowlanego. Decyzja PINB w T. z [...] czerwca 2000r. (utrzymana w mocy w zakresie rozstrzygnięcia kwestii tarasu decyzją organu wojewódzkiego z [...] lipca 2002r.) adresowana jest do E. i J. P. jako inwestorów, a zarazem ówczesnych współwłaścicieli nieruchomości przy ul. [...] w T.. Organ wskazał, że nakazy przewidziane w w/w przepisie mają na celu przywrócenie porządku prawnego, zaś kara za naruszenie prawa, tj. art. 90 Prawa budowlanego jest wymierzana w odrębnym postępowaniu, w którym krąg stron nie zawsze pokrywa się z podmiotami z art. 52 Prawa budowlanego. Z powyższego wynika więc, zdaniem organu, iż uniewinnienie J. P. od zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 90 Prawa budowlanego pozostaje bez wpływu na ocenę organów nadzoru budowlanego, przyjętą przy wydawaniu decyzji, natomiast wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 7 kpa wymaga ustalenia istnienia wpływu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego na treść decyzji ostatecznej. Jednocześnie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że właściwą formą rozstrzygnięcia co do przyczyn wznowienia postępowania, jak i co do istoty sprawy są rozstrzygnięcia określone w art. 151 § 1 kpa. Umorzenie postępowania nie jest rozstrzygnięciem co do istoty sprawy, a jeżeli wniosek o wznowienie postępowania został złożony w terminie i przez osobę uprawnioną, to nie można mówić o bezprzedmiotowości postępowania, które organ obowiązany jest prowadzić celem stwierdzenia, czy zachodzą przesłanki wznowienia. Organ wskazał też, że nawet oddalenie przez WSA [...] W. skargi na decyzję [...] WINB z [...] lipca 2002r. nie stanowiło podstawy do umorzenia przez organ wojewódzki uprzednio wszczętego postępowania w sprawie wznowienia. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli E. i J. P.. W uzasadnieniu skargi, odnosząc się do zawartego w treści zaskarżonej decyzji stwierdzenia organu, iż wyrokiem Sądu Rejonowego w T. został jedynie potwierdzony fakt nieistnienia tarasu wynikający zresztą z samej sentencji decyzji PINB w T. z [...] czerwca 2000r. skarżący postawili zarzut, że organ nie zapoznał się z treścią całego uzasadnienia tego wyroku, a zwłaszcza z wyrokiem sądu II instancji. Skarżący wskazali, że w wyroku tym wskazano na treść zeznań świadka - A., zatrudnionego w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego w T., z których wynika, że są sprzeczne informacje, co do tego, czy taras w okresie prowadzonych prac remontowych rzeczywiście istniał. Inwestorzy podnieśli, iż tarasu tego nie było już w 1985r. (a więc w dacie zakupu nieruchomości przez skarżących), co potwierdza orzeczenie Sądu Okręgowego we W. z dnia 27 września 2006r. II CA 105/06, nie można więc zobowiązywać ich do odtworzenia tarasu. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega uwzględnieniu, aczkolwiek z innych przyczyn, aniżeli w niej podniesione. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania. Uwzględniając powyższe kryteria Sąd uznał, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 153 oraz art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Stosownie do treści art. 153 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność była przedmiotem zaskarżenia. Ocena prawna, o której mowa w powołanym przepisie dotyczyć może stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, kwestii zastosowania określonego przepisu jako podstawy do wydania decyzji. Związanie organu oceną prawną wyrażoną w wyroku może być wyłączone tylko w razie istotnej zmiany (po wydaniu wyroku) stanu faktycznego lub zmiany przepisów prawa, a także po wzruszeniu wyroku w prawem przewidzianym trybie. Zgodnie zaś z art. 170 ustawy orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Moc wiążąca orzeczenia określona w tym przepisie oznacza, że podmioty w nim wymienione muszą przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Zatem w kolejnym postępowaniu, w którym pojawi się dana kwestia, nie może ona być już ponownie badana (por. B.Dauter, B.Gruszczyński, A.Kabat, M.Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005). Orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, a jego oddziaływaniem objęte jest też przyszłe postępowanie administracyjne np. w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji (por. wyrok WSA w Warszawie z 10 lipca 2006r. VII SA/Wa 764/06 Lex nr 243709). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że po wyroku oddalającym skargę niedopuszczalne byłoby stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej, albowiem sąd - niezwiązany granicami skargi - z urzędu powinien ustalić, czy zachodzą okoliczności uzasadniające stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 kpa. Żadna z okoliczności wymienionych w tym przepisie (art. 156 § 1 pkt 1-7) nie zmienia swej wartości prawnej z upływem czasu. Taki sam charakter mają przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego wymienione w art. 145 § 1 pkt 3, 4 i 6 kpa. Jeżeli przyczyny nieważności oraz wymienione przesłanki wznowieniowe (a więc kwestie dotyczące wyłączenia pracownika i organu - pkt 3, udziału strony w postępowaniu - pkt 4 oraz uzyskania prawem wymaganego stanowiska innego organu przed wydaniem decyzji - pkt 6) nie występowały w chwili wydania decyzji, to nie powstaną one również po jej wydaniu, a zatem powinny być wyjaśnione i ustalone w toku rozpoznawania wniesionej na nią skargi. Wyrok oddalający skargę zamyka więc organom administracji państwowej możliwość korzystania z nadzwyczajnych postępowań, właściwych dla uchylenia decyzji ostatecznych wadliwych, ale tylko wówczas, gdy przyczyny tej wadliwości mogły być zbadane przez sąd administracyjny w toku rozpoznawania skargi. Prawomocna decyzja ostateczna może być natomiast zmieniona lub uchylona w trybie postępowania administracyjnego z powodu takich jej wadliwości prawnych, które ze względu na swój charakter nie mogły być weryfikowane w toku kontroli sądowej. Dopuszczalne jest więc wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną, co do której sąd administracyjny oddalił skargę, jeżeli po wyroku sądowym zostaną ujawnione przesłanki wznowienia, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 1, 2, 5, 7, 8 oraz w art. 145a § 1 kpa. Przesłanki te bowiem z uwagi na swój charakter mogą zostać ujawnione lub nastąpić także dopiero po rozpoznaniu skargi i wydaniu wyroku ją oddalającego. Podkreślenia jednocześnie wymaga, iż wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, zbadaną przez sąd administracyjny dopuszczalne jest jedynie wtedy, gdy przesłanki wznowieniowe nie były znane sądowi przy wydawaniu orzeczenia. W doktrynie prawa administracyjnego oraz w orzecznictwie wskazuje się, że organ administracji nie jest uprawniony do wznowienia postępowania na podstawie art. 151 kpa, jeżeli sprawę tę rozpoznawał sąd administracyjny i znane mu były przy oddalaniu skargi okoliczności powołane następnie jako podstawa wznowienia postępowania (por. wyrok NSA z dnia 30 października 1996r. I SA 884/96, ONSA 1997, nr 4, poz. 157 Lex nr 30931; wyrok NSA z dnia 17 lutego 1988 r. I SA 891/87, ONSA 1988, nr 1, poz. 38 Lex nr 9992). Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] września 2007r. wydana została z naruszeniem prawa. Wyrokiem z dnia 17 marca 2005r. sygn. akt II SA/Wr 1937/02 oddalona została skarga E. i J. P. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] lipca 2002r. Nr [...], wyrok ten jest prawomocny od dnia 18 kwietnia 2005r. W skardze na w/w decyzję, rozpoznawanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny [...] W., E. i J. P. podnosili, iż w dacie zakupienia przez nich części przedmiotowego domu (czyli w 1985r.) nie było żadnego tarasu i złożyli do akt odpis wyroku Sądu Rejonowego w T. z 28 kwietnia 2004r. sygn. akt II K 238/02. W powołanym wyroku z 17 marca 2005r. WSA [...] W. stwierdził, iż zrealizowane przez E. i J. P. roboty budowlane zostały wykonane pod rządami ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane i wykonano je bez pozwolenia na budowę (lukarna) oraz zgłoszenia (rozebranie tarasu). Sąd ocenił więc dokonane przez organy nadzoru budowlanego ustalenia faktyczne, m.in. dotyczące kwestii rozbiórki tarasu, jako prawidłowe, podnosząc, że z protokołu oględzin nieruchomości (niekwestionowanego przez skarżących) wynika, iż taras został zlikwidowany przez J. P. z uwagi na zły stan techniczny. W odniesieniu do przedłożonego przez skarżących wyroku Sądu Rejonowego w T. z 28 kwietnia 2004r., uniewinniającego E. i J. P. m.in. od zarzutu rozebrania tarasu bez pozwolenia na budowę, WSA [...] W. wskazał, że zgodnie z art. 11 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd administracyjny nie jest związany uniewinniającym wyrokiem karnym i we własnym zakresie ustala, czy w postępowaniu przed organem administracyjnym nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego. Na te same okoliczności, które E. i J. P. podnosili w skardze na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] lipca 2002r. (a więc które były przedmiotem badania przez WSA [...] W.) skarżący powołali się również we wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] lipca 2002r. Nr [...]. Brak jest więc przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 kpa w sprawie zakończonej w/w decyzją ostateczną [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, skoro skarga na tę decyzję została oddalona przez sąd administracyjny, a jako przesłanki wznowienia podano okoliczności, które temu sądowi były znane. Zaskarżoną decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] września 2007r. należy więc ocenić jako naruszającą prawo, niedopuszczalne bowiem było merytoryczne badanie wniosku o wznowienie postępowania, powołującego jako przesłanki wznowienia okoliczności badane już przez sąd administracyjny. Ujawnione naruszenie prawa powoduje uchylenie zaskarżonej decyzji z mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Na mocy art. 152 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w punkcie II wyroku.