VII SA/Wa 1877/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.), , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak- Pęczkowska, Sędzia WSA Paweł Groński, Protokolant st. ref. Karolina Kaca, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lipca 2014 r. sprawy ze skargi B. R. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2013 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji I. skargę oddala; II. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata M. K. J. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) w tym: tytułem zastępstwa prawnego kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych), tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy). Decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. znak [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267), po rozpoznaniu wniosku B. R. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2011 r. znak: [...], utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] maja 2011 r. Organ wskazał, że decyzją z dnia [...] maja 2011 r. stwierdził nieważność decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2010 r. Nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] lipca 2007 r., nakładającą na V. i G. V. obowiązek wykonania niezbędnych robót budowlanych, w celu doprowadzenia wiaty przy budynku mieszkalnym na terenie działki nr [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w [...] do stanu zgodnego z prawem, poprzez przebudowę jej elementów konstrukcyjnych, aby żaden z nich nie przekraczał odległości 3,0 m od północnej granicy działki nr [...]. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podniósł, iż w rozpatrywanej sprawie ustalono, że na terenie działki nr [...] przy ul. [...] w [...] stanowiącej własność V. i G. V. znajduje się wiata o konstrukcji drewnianej, pokryta blachą, o powierzchni zabudowy nieprzekraczającej 25 m2, usytuowana niezgodnie z dokumentacją załączoną do zgłoszenia budowy wskazanego obiektu z dnia [...] czerwca 2006 r. Zamiast odległości 3 metrów od północnej granicy działki wiatę usytuowano w odległości od 1, 45 m do 2,30 m od granicy. W związku z tymi ustaleniami PINB [...] postanowieniem z dnia [...] maja 2007 r. wstrzymał roboty budowlane związane z budową wiaty i nałożył na V. i G. V. obowiązek przedłożenia (w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia) oceny technicznej wykonanej wiaty. Po stwierdzeniu, że inwestorzy nie przedłożyli wymaganych dokumentów, organ powiatowy decyzją z dnia [...] lipca 2007 r. nałożył obowiązek doprowadzenia wiaty do stanu zgodnego z prawem, poprzez przebudowę jej elementów konstrukcyjnych, aby żaden z nich nie przekraczał odległości 3,0 m od północnej granicy działki nr [...]. Decyzja PINB [...] z dnia [...] lipca 2007 r. została utrzymana w mocy decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2010 r. Nr [...]. W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wydając decyzję z dnia [...] kwietnia 2010 r. nie wyjaśnił dokładnie stanu faktycznego sprawy, jak również w sposób wyczerpujący nie rozpatrzył całego materiału dowodowego, naruszając art. 7 i art. 77 Kpa. GINB wskazał, że [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uzasadniając konieczność orzeczenia obowiązku doprowadzenia spornej inwestycji do stanu zgodnego z prawem przywołał § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), nie wyjaśniając, dlaczego należy stosować powyższe przepisy do spornej inwestycji. Podniósł, że przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. mają zastosowanie co do zasady do budynków, natomiast do innych budowli nadziemnych i podziemnych wyłącznie wówczas, gdy spełniają one warunki użytkowe budynków. Podkreślił, że uznanie, iż określona wiata może posiadać ewentualnie cechy użytkowe budynku wymaga przeprowadzenia wnikliwego postępowania wyjaśniającego. Wskazał, że przedmiotowa wiata wykonana jest na słupach drewnianych, nie posiada ścian osłonowych, służy jako zadaszenie dla samochodu osobowego. Podniósł, że wiata posiada przykryty blachą dach, jednakże nie są spełnione pozostałe warunki do uznania jej za budynek, bowiem nie posiada fundamentów oraz ścian osłonowych, a tym samym nie jest wydzielona z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych. Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego zgłoszony do wybudowania obiekt budowlany należy do kategorii budowli, a nie budynków, wobec czego do przedmiotowego stanu faktycznego nie mogą mieć zastosowania przepisy ww. rozporządzenia. Nie znajdują więc zastosowania odległości sytuowania budynków na działce budowlanej od granicy z sąsiednią działką budowlaną, określone w § 12 rozporządzenia. GINB wskazał, że okoliczność usytuowania wiaty w odległości od 1,45 m do 2,30 m od ogrodzenia działki sąsiedniej może stanowić natomiast podstawę do ingerencji organów nadzoru w przypadku naruszenia warunków zgłoszenia. W konkluzji organ stwierdził, że [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wydając decyzję z [...] kwietnia 2010 r. utrzymującą w mocy decyzję PINB [...] z dnia [...] lipca 2007 r. rażąco naruszył przepis art. 7 i 77 § 1 Kpa w zw. z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., co stanowi podstawę do stwierdzenia jej nieważności w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2013 r. złożył B. R., zarzucając rażącą nierzetelność i pobieżność ocen, bez dokonania rzetelnej i obiektywnej wizji w terenie oraz braku dokonania odkrywki w celu upewnienia się, czy konstrukcja nie jest oparta na fundamencie. Skarżący podniósł, że dach i konstrukcja wiaty połączona jest ze ścianą nośną budynku mieszkalnego, która stanowi dla niej wsparcie konstrukcyjne oraz osłonę przed wiatrem, sama konstrukcja dachu jest związana na trwałe ze ścianą nośną budynku. Zdaniem skarżącego sporna wiata jest zatem wydzielona za pomocą przegrody – ww. ściany nośnej, a więc jest budynkiem. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd administracyjny właściwy jest do kontroli decyzji administracyjnych tylko w oparciu o kryterium legalności, a więc zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi przez Sąd następuje więc jedynie w przypadku naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły i w związku z tym skarga nie mogła zostać uwzględniona. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2013 r. wydana w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2010 r., utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] lipca 2007 r., nakładającą na V. i G. V. obowiązek wykonania niezbędnych robót budowlanych, w celu doprowadzenia wiaty przy budynku mieszkalnym na terenie działki nr [...] przy ul. [...] w [...] do stanu zgodnego z prawem, poprzez przebudowę jej elementów konstrukcyjnych, aby żaden z nich nie przekraczał odległości 3,0 m od północnej granicy działki. Podzielić należy stanowisko organu nadzorczego orzekającego w niniejszej sprawie, iż wybudowana wiata nie jest budynkiem, albowiem nie odpowiada definicji budynku zawartej w art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Z treści powołanego przepisu wynika, że budynkiem jest tylko taki obiekt budowlany, który łącznie spełnia następujące warunki: jest trwale związany z gruntem, jest wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, a także posiada fundamenty i dach. Powyższe prowadzi do wniosku, iż obiekt budowlany wykonany bez przegród zewnętrznych, czy też bez fundamentów bądź bez dachu lub niezwiązany trwale z gruntem, nie odpowiada określonym w ww. przepisie warunkom i w związku z tym nie może być uznany za budynek (por. Z. Niewiadomski. Prawo budowlane. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2006, s. 43). Za budynek uznany może być tylko taki obiekt, który posiada wszystkie elementy konstrukcyjne wskazane w definicji. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż będąca przedmiotem zgłoszenia wiata nie posiada wszystkich cech, które charakteryzują budynek. Bezspornym jest, iż wiata posiada dach z blachy. Jednakże nie zostały spełnione pozostałe warunki pozwalające na uznanie jej za budynek, bowiem nie jest ona trwale związana z gruntem i nie posiada ścian. Podkreślić jednocześnie trzeba, że, wbrew stanowisku skarżącego, usytuowanie spornej wiaty przy ścianie budynku mieszkalnego nie pozwala stwierdzić, że wiata posiada ścianę nośną i jest wydzielona z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych. Sporna wiata nie spełnia zatem wszystkich warunków, które w świetle art. 3 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane pozwalałyby uznać ją za budynek, brak w niej ścian oraz trwałego związania z gruntem prowadzi do wniosku, że należy ona do kategorii budowli (art. 3 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane), a nie budynków (por. wyroki: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 5 lutego 2008 r. II SA/Ol 1123/07 LEX nr 347891, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 28 sierpnia 2008 r. II SA/Ol 374/08 LEX nr 509815, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 listopada 2010 r. II SA/Kr 973/10 LEX nr 753719). Konsekwencją powyższych ustaleń jest to, że do przedmiotowego stanu faktycznego nie mogą mieć zastosowania przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.). Jak wynika z § 1 ww. rozporządzenia, rozporządzenie ustala warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i związane z nimi urządzenia, ich usytuowanie na działce budowlanej oraz zagospodarowanie działek przeznaczonych pod zabudowę, zapewniające spełnienie wymagań art. 5 i 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. W szczególności zatem do spornej wiaty nie znajduje zastosowania § 12 rozporządzenia, określający odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną, w jakich możliwe jest sytuowanie budynków (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 stycznia 2013 r. II OSK 1642/11 LEX nr 1341558, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 22 września 2010 r. II SA/Gd 388/10 LEX nr 752483). Powołanie się zatem przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w decyzji z [...] kwietnia 2010 r. na niezgodność usytuowania wiaty z § 12 rozporządzenia oznacza rażące naruszenie powołanego przepisu rozporządzenia. W świetle powyższych okoliczności stwierdzić trzeba, że zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] czerwca 2013 r. oraz poprzedzającą ją decyzja tego organu z dnia [...] maja 2011 r. są zgodne z prawem. Mając powyższe na uwadze, wobec bezzasadności skargi, należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r. poz. 270).