VII SA/Wa 1882/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jarecka, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Asesor WSA Karolina Kisielewicz, Protokolant specjalista Monika Gąsińska - Goc, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 maja 2018 r. sprawy ze skargi A. O., S. O., A. G., M. G., M. M., A. M., D. B. i S. B. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2017 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz A. O. i S. O., A. G. i M. G., M. M. i A. M., D. B. i S. B. po 200 zł (słownie dwieście złotych) oraz solidarnie na ich rzecz 582 zł (słownie pięćset osiemdziesiąt dwa złote) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z [...] czerwca 2017 r., znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity - Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania A. G., M. G., A. O., S. O., D. B., S. B., M. M. oraz A. M., od decyzji Wojewody [...] z [...] lutego 2017 r., znak: [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji - utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że stwierdzenie nieważności orzeczenia jest instytucją szczególną. Do stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia może dojść wyłącznie w przypadku ustalenia istnienia którejkolwiek z przesłanek zawartych w art. 156 § 1 k.p.a. Kontrolowana w niniejszym postępowaniu nieważnościowym decyzja Prezydenta Miasta J. z [...] listopada 2014 r. nr [...], znak: [...], zmieniona została decyzją Prezydenta Miasta J. z [...] kwietnia 2015 r. nr [...], znak: [...], oraz decyzją Prezydenta Miasta J. z [...] listopada 2015 r. nr [...], znak: [...]. Organ stwierdził, że jakkolwiek znany jest mu pogląd dotyczący "łącznego" badania decyzji o pozwoleniu na budowę i decyzji ją zmieniających, to jednak w jego ocenie w postępowaniu nieważnościowym, w toku którego przeprowadza się kontrolę decyzji z uwzględnieniem stanu prawnego i faktycznego z dnia jej wydania, weryfikacji podlegać powinna wyłącznie "pierwotna" decyzja o pozwoleniu na budowę. Decyzje zmieniające nie funkcjonowały w obiegu prawnym w dacie wydania kontrolowanej decyzji o pozwoleniu na budowę. Decyzje zmieniające pozwolenie na budowę nie wywołują skutków wstecznych (ex tunc), lecz są skuteczne wyłącznie "na przyszłość" (ex nunc). Wreszcie, rozpoznawany wniosek zawierał wyłącznie żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta J. z [...] listopada 2014 r. nr [...], znak: [...]. Oceniając tak postrzeganą decyzję o pozwoleniu na budowę organ drugiej instancji wskazał, że pozwoleniem na budowę z [...] listopada 2014 r. nr [...], znak: [...], objęta jest budowa centrum sportowo-rekreacyjnego na działkach nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], położonych przy ul. P. w J. Projektowany budynek pełni funkcję usługową z zakresu sportu i rekreacji (Projekt budowlany - T.1 - Opis techniczny - str. 7). Zgodnie z brzmieniem art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity - Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), obowiązującym w dacie wydania kontrolowanej decyzji, pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Stosownie zaś do treści przepisu art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego, powyższy dokument inwestor winien dołączyć do wniosku o pozwolenie na budowę. Inwestor - [...] Centrum Sportu sp. z o. o. - wraz z wnioskiem z 12 września 2014 r. o pozwolenie na budowę, złożył, pod rygorem odpowiedzialności karnej, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością (działki nr ewid. [...],[...],[...],[...],[...], obręb J.) na cele budowlane. Tym samym w przedmiotowej sprawie nie doszło do rażącego uchybienia przywołanym wyżej przepisom 32 ust. 4 pkt 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego. Zgodnie z dyspozycją art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza m. in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi. Z akt sprawy wynika, że obszar, na którym znajdują się ww. działki inwestycyjne, w dacie wydania kontrolowanej decyzji, objęty był ustaleniami uchwały Rady Miasta J. z [...] czerwca 2007 r., Nr [...] (Dz. Urz. Woj. [...] z 2007 r. Nr [...], poz. [...]) w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu jednostki Centrum o symbolu roboczym C83 w J. Zgodnie z powyższym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, obszar na którym położone są ww. działki nr ewid. [...],[...],[...],[...],[...], oznaczony jest symbolem 4MNU (tereny zabudowy mieszkaniowo-usługowej). Ponadto, fragment działki nr ewid. [...] położony jest na obszarze oznaczonym symbolem 2ZL (tereny lasów). Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że inwestycja nie narusza rażąco ustaleń ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W szczególności, parametry projektowanego obiektu nie naruszają w sposób rażący ustaleń co do rodzaju zabudowy; dopuszczalnej powierzchni zabudowy - nie więcej niż 50% (projektowana - 26,2 % - Projekt budowlany - T.1 - Część opisowa - str. 5 i 6); wymaganej powierzchni biologicznie czynnej - nie mniej niż 30% (projektowana·53% - Projekt budowlany - T.1 - Część opisowa - str. 5); dopuszczalnej wysokości zabudowy - budynki usługowe - trzy kondygnacje nadziemne (projektowana - trzy kondygnacje - Projekt budowlany - T1. - Część opisowa - str. 6 i Część rysunkowa rys. nr 5.1 A oraz 6A); geometrii dachu - dachy płaskie, łupinowe oraz dwu i wielospadowe, szczytowe i naczółkowe, kąty nachylenia połaci symetryczne względem kalenicy, o spadkach od 20° do 45° (projektowany - dach płaski, symetryczny, o spadku ok. 3%), minimalnych standardów zaspokojenia potrzeb parkingowych na pozostałe usługi, obiekty produkcyjne, hurtownie i składy (§10 ust. 1 pkt 6 lit. g) - ilość miejsc kalkulowana indywidualnie przy uwzględnieniu specyfiki danej funkcji, wymagań technologicznych i oczekiwanej ilości klientów, tak by zapewnić prawidłową obsługę w przeciętnych warunkach użytkowania obiektów (projektowana - 10 miejsc postojowych dla klientów projektowanego Centrum Sportowo - Rekreacyjnego, w tym dwa dla osób niepełnosprawnych, oraz 5 miejsc postojowych dla jego pracowników - Projekt budowlany - T1. - Część opisowa - str. 4 i 6). Odnosząc się do zarzutów skarżących dotyczących naruszenia § 10 ust. 1 pkt 6 ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który określa minimalne standardy zaspokojenia potrzeb parkingowych, organ stwierdził, że nie zasługują one na uwzględnienie. Zdaniem skarżących, w stosunku do spornej inwestycji należało zastosować § 10 ust. 1 pkt 6 lit. f ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który stanowi, że dla usług związanych z administracją, zarządzaniem, opieką zdrowotną, banki i inne podobne, których działanie opiera się na obsłudze pojedynczych klientów należy zapewnić 1 miejsce postojowe na 50m² powierzchni użytkowej dostępnej dla klientów i dodatkowo 1 miejsce postojowe na 4 zatrudnionych, a nie § 10 ust. 1 pkt 6 lit. g, który stanowi, że dla pozostałych usług, obiektów produkcyjnych, hurtowni i składów, dla których ilość miejsc postojowych kalkulowana jest indywidualnie przy uwzględnieniu specyfiki danej funkcji, wymagań technologicznych i oczekiwanej ilości klientów - tak by zapewnić prawidłową obsługę w przeciętnych warunkach użytkowania obiektów. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podkreślił, prawo własności, podobnie jak wynikające zeń prawo do zabudowy, jest prawem o charakterze wolnościowym. Oznacza to, najogólniej rzecz ujmując, że właściciel danej rzeczy jest uprawniony czynić z tą rzeczą wszystko, czego przepisy prawa nie zakazują mu w sposób wyraźny. Jednym z instrumentów ograniczających prawo własności nieruchomości jest, mający swe ustawowe źródło, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jako akt planowania przestrzennego. Interpretacja ustaleń w nim zawartych nie może być jednak dokonywana z pominięciem zasad, które wskazano wyżej. Należy mieć na uwadze charakter i cel tego aktu, nie zapominając jednak o tym, iż przepis art. 4 Prawa budowlanego statuuje zasadę wolności budowlanej, mającą zapewnić inwestorowi prawo do zrealizowania jego zamierzenia budowlanego zapobiegając poszukiwaniu w formalistycznie rozumianych przepisach przeszkód w tym zakresie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 marca 2009 r., sygn. akt II OSK 1719/07). Ponadto, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowo - administracyjnym naruszenie prawa ma charakter rażący, gdy jest ono oczywiste. Sprzeczność pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a konkretnym przepisem prawa jest wyraźna, rzucająca się w oczy. Rażąco naruszony może być wyłącznie przepis jednoznaczny, niepowodujący wątpliwości interpretacyjnych. Ponadto za rażące można uznać tylko takie naruszenie prawa, które powoduje, że wydane rozstrzygnięcie wywołuje skutki społeczno-ekonomiczne niemożliwe do zaakceptowania w praworządnym państwie. W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, charakter projektowanego Centrum Sportowo - Rekreacyjnego, w którym świadczone są usługi z zakresu sportu i rekreacji, powoduje że nie można jednoznacznie stwierdzić, iż w stosunku do spornej inwestycji powinien mieć zastosowanie § 10 ust. 1 pkt 6 lit. f ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a nie jak przewidziano w projekcie budowlanym § 10 ust. 1 pkt 6 lit. g. W związku z tym projektowanemu rozwiązaniu nie można przypisać charakteru rażącego naruszenia prawa. Za chybiony organ uznał także zarzut skarżących dotyczący naruszenia § 18 ust. 2 pkt 5 lit. c miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, określający dopuszczalną wysokość zabudowy obiektów halowych o funkcji usługowej i produkcyjnej. Stwierdził, że ww. przepis nie ma zastosowania do projektowanego, trzykondygnacyjnego budynku Centrum Sportowo-Rekreacyjnego, który nie jest "obiektem halowym". Odnosząc się do zarzutów skarżących dotyczących naruszenia § 18 ust. 3 pkt 3 ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który stanowi, iż na obszarze na którym projektowana jest sporna inwestycja obowiązują dopuszczalne poziomy hałasu jak dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej organ stwierdził, że nie znajdują one potwierdzenia w aktach sprawy. Jak wynika z "Analizy Ekologicznej" dla planowanego przedsięwzięcia (Projekt budowlany - T.1 - str. 17), nie będzie ono miało negatywnego wpływu na wody powierzchniowe i podziemne, jak również nie spowoduje przekroczeń dopuszczalnych norm w zakresie emisji zanieczyszczeń do powietrza atmosferycznego oraz hałasu. Działalność obiektu nie grozi również zanieczyszczeniem bądź naruszeniem powierzchni ziemi i gleby. W aktach sprawy, którymi dysponował organ stopnia podstawowego, brak jest dowodów przeciwnych, wskazujących na przekroczenie przez sporną inwestycję dopuszczalnych poziomów hałasu czy też spowodowanie innych, sprzecznych z obowiązującymi przepisami uciążliwości. Badana decyzja nie narusza rażąco również przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm. - wg stanu prawnego na dzień wydania kontrolowanej decyzji). W szczególności nie uchybiono rażąco przepisowi § 12 ust. 1 pkt 1 i 2, który stanowi, że jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy i 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Elewacja północno-wschodnia projektowanego budynku z otworami znajduje się w odległości 16,44 m od granicy z działką drogową nr ewid. [...] (ul. P.), elewacja południowo-wschodnia projektowanego budynku z otworami znajduje się w odległości 4 m od granicy z działką o nr ewid. [...] (w najbardziej zbliżonym od granicy nieruchomości punkcie), elewacja południowo-zachodnia projektowanego budynku z otworami znajduje się w odległości ok. 14,5 m od granicy z działką o nr ewid. [...], ok. 15,5 m od granicy z działką nr ewid. [...], oraz ok. 19 m od granicy z działką nr ewid. [...]. Z kolei elewacja północno-zachodnia projektowanego budynku z otworami znajduje się w odległości 3,87 m od granicy z działką o nr ewid. [...], natomiast otwory okienne w tej elewacji, znajdują się w odległości ponad 5 m od granicy z działką o nr ewid. [...] oraz 15,28 m od granicy z działką nr ewid. [...]. Inwestycja nie narusza rażąco także przepisów § 13 (przesłanianie obiektów), § 19 (odległość wydzielonych miejsc postojowych dla samochodów osobowych od granicy działki oraz od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi), § 23 (odległość miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stałe od granicy działki oraz od budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na stały pobyt ludzi), § 36 (odległość pokryw i wylotów wentylacji ze zbiorników bezodpływowych na nieczystości ciekłe, dołów ustępów nieskanalizowanych o liczbie miejsc nie większej niż 4 i podobnych urządzeń sanitarno-gospodarczych o pojemności do 10 m³ od okien i drzwi zewnętrznych do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz do magazynów produktów spożywczych, a także od granicy działki sąsiedniej, drogi lub ciągu pieszego) oraz § 271 i n. (warunki ochrony przeciwpożarowej) ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. Planowane przedsięwzięcie nie narusza rażąco również przepisów § 57 (nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi) oraz § 60 ust. 2 (m.in. nasłonecznienie pokoi mieszkalnych) ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. Powyższe potwierdza znajdująca się w aktach sprawy analiza zacienienia (Projekt budowlany - T.1 - Nr rysunku: 9A). Dokumentacja projektowa nie przewiduje zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren działek sąsiednich (przepis § 29 ww. rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r.). Rozwiązania projektowe przewidują bowiem odprowadzanie wód opadowych do drenażu rozsączającego na terenie działki inwestycyjnej, poprzez projektowaną kanalizację deszczową (Projekt budowlany - T.1 - Część opisowa - str. 4). Nie doszło też do "rażącego" naruszenia § 28 ust. 2 ww. rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. Dodatkowo, organ wskazał, że Prezydent Miasta J. decyzją z [...] października 2014 r., znak: [...], zezwolił na lokalizację zjazdu z ulicy P. do działki nr [...]. Jak wynika z projektu zjazdu publicznego nie narusza on rażąco § 78 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie z 2 marca 1999 r. (Dz. U. z 1999 r., Nr 43, poz. 430 - wg stanu na dzień wydania kontrolowanej decyzji). Ponadto, projekt budowlany został sporządzony przez osoby posiadające uprawnienia budowlane do projektowania w odpowiednich specjalnościach. W aktach sprawy znajdują się oświadczenia projektantów o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, wymagane na podstawie art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego. Projekt zagospodarowania terenu spornej inwestycji został zaopiniowany bez uwag przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych mgr inż. P. S. W podsumowaniu przedstawionych rozważań Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego ocenił, że decyzja Prezydenta Miasta J. z [...] listopada 2014 r. nr [...], znak: [...], nie została wydana z rażącym naruszeniem art. 35 ust.1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego, nie jest ona obarczona także żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., tj. decyzja nie została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, nie została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, nie była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność nie miała charakteru trwałego, w razie jej wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą, nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe orzeczenie wnieśli A. O. i S. O., D. B. i S. B., M. M. i A. M., A. G. i M. G. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie przepisów prawa procesowego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie. tj.: a) art. 156 k.p.a. poprzez rozpoznanie niniejszej sprawy w sposób wybiórczy i ograniczenie się jedynie do zbadania niezgodności z prawem decyzji Prezydenta Miasta J. z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...], znak: [...], z pominięciem decyzji zmieniających w/w decyzję z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...], znak: [...] oraz decyzji z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...], znak: [...], b) art. 7 art. 8 i art. 11 oraz 107 § k.p.a., polegające na niedostatecznym wyjaśnieniu wszystkich okoliczności sprawy; niedostatecznym wyjaśnieniu podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji; wydaniu rozstrzygnięcia w sposób jednostronny, mający na uwadze tylko i wyłącznie interes właściciela nieruchomości (inwestora) przy całkowitym pominięciu interesu skarżących, braku pogłębienia zaufania obywateli do organów administracji publicznej oraz niedostatecznym i niedokładnym wyjaśnieniu wszystkich okoliczności sprawy poprzez przyjęcie, iż w niniejszej sprawie jako uzasadnione jawi się utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, podczas gdy okoliczności nin. sprawy wskazują, iż w sprawie doszło do wydania decyzji administracyjnej z rażącym naruszeniem prawa, a w konsekwencji powyższego naruszenie art. 156 § 1 ust. 2 k.p.a. poprzez brak stwierdzenia nieważności decyzji. Ponadto skarżący zarzucili naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i wykładnię, tj.: art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez dokonanie niewłaściwej wykładni zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, tj. Uchwały nr [...] Rady Miasta J. z [...] czerwca 2007 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu jednostki Centrum o symbolu roboczym C83 w J., błąd w ustaleniach faktycznych przyjęty za podstawę wydanego orzeczenia, polegający na uznaniu, iż w sprawie nie zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji, a na podstawie art. 200 p.p.s.a. o zasądzenie od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżących kosztów postępowania w nin. sprawie, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Stanowisko skarżących znalazło rozwinięcie w uzasadnieniu skargi. W skardze wniesiono również o rozważenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny zasadności uchylenia decyzji organu I Instancji. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko wcześniej prezentowane i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Rzeczą Sądu w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonego i poprzedzającego go aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Skarga zasługuje na uwzględnienie, zaskarżona decyzja nie odpowiada przepisom prawa. Pierwszą, kluczową okolicznością wymuszającą uchylenie zaskarżonej decyzji było to, że Sąd nie podziela stanowiska Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zgodnie z którym decyzje zmieniające pierwotną decyzję o pozwoleniu na budowę powinny pozostać bez wpływu na jej kontrolę w postępowaniu nieważnościowym. Po tym jak decyzja o pozwoleniu na budowę została zmieniona kolejnymi decyzjami w obrocie prawnym nie ma już decyzji w wersji pierwotnej, przedmiotem kontroli w postępowaniu nieważnościowym musi zostać objęta zatem decyzja ukształtowana ostatecznie decyzjami ją zmieniającymi. Zaniechanie przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego tak rozumianego zakresu kontroli było niedopuszczalne. Tym bardziej, że (nie oceniając prawidłowości tej kontroli) organ pierwszej instancji wskazywał zasadnie właśnie na taki poszerzony jej zakres. Decyzje zmieniające, choć wydane w okresie późniejszym, wraz z decyzją pierwotną (podstawową) stanowią całość prawną i tworzą jedną decyzję administracyjną, która stała się podstawą (faktyczną oraz prawną) do realizacji inwestycji. Tylko taki zakres kontroli decyzji w niniejszym postępowaniu nieważnościowym pozwoli na wszechstronną i prawidłową kontrolę decyzji objętej niniejszym postępowaniem nieważnościowym. Wskazany przez Sąd zakres kontroli decyzji jest tym bardziej konieczny, że decyzje zmieniające decyzję pierwotną miały istotny wpływ w szczególności na projekt zagospodarowania nieruchomości objętej inwestycją, co zawsze jest przedmiotem szczególnej kontroli organów administracji architektoniczno – budowlanej, także w ramach postępowania nieważnościowego. I tak, przedmiotowa decyzja Prezydenta Miasta J. o pozwoleniu na budowę została zmieniona decyzjami tego organu: z [...] kwietnia 2015 r., nr [...] (znak: [...]) oraz z [...] listopada 2015 r., nr [...] (znak: [...]). Pierwsza zmiana decyzji o pozwoleniu na budowę dotyczyła projektu zagospodarowania terenu: rezygnacji z wykonania zewnętrznego składu opału, zastąpienia nawierzchni utwardzonej z płyt ażurowych kostką betonową, wprowadzenia czterech słupów w podcieniu będącym konsekwencją rozbudowy budynku. Zmiany te, wymuszają zatem badanie w niniejszym postepowaniu nieważnościowym prawidłowości tak właśnie ostatecznie zaprojektowanej powierzchni biologicznie czynnej. Decyzja z [...] listopada 2015 r. nr [...] (znak: [...]) obejmowała następujące zmiany w zakresie zagospodarowania terenu: zmniejszenie zakresu nawierzchni utwardzonej, zmiany układu komunikacyjnego, zmianę lokalizacji miejsc postojowych dla personelu, zmianę szerokości schodów terenowych, zmianę lokalizacji miejsca na kontenery do czasowego gromadzenia odpadów stałych. Również tak wprowadzane zmiany są istotne dla oceny zgodności inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także z przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Ponadto, ww. decyzją w części architektoniczno-budowlanej wprowadzono zmianę przeznaczenia niektórych pomieszczeń i wprowadzenie dodatkowych funkcji w niektórych pomieszczeniach. To zaś może wpływać na ocenę charakteru obiektu z punktu widzenia jego przeznaczenia i związaną z tym konieczną liczbę miejsc postojowych. Badając ponownie sprawę organ uwzględni powyższe wskazania. Mając na uwadze specyfikę postępowania nieważnościowego, organ podda jednak ponownej kontroli także zgodność zaprojektowanych miejsc postojowych z wymogami ww. planu. Mimo że, w postępowaniu nieważnościowym chodzi o dostrzeżenie tylko wad kwalifikowanych zatem takich, które są oczywiste, wiążą się z naruszeniem oczywistego przepisu prawa, niewymagającego skomplikowanej wykładni organ nie może zaniechać uwzględnienia, że w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dokonano rozróżnienia poszczególnych typów zabudowań i dokonano odmiennych ustaleń dotyczących minimalnej ilości miejsc postojowych w celu zapewnienie ładu, bezpieczeństwa i komfortu nie tylko dla osób zamieszkujących, czy użytkujących dany budynek bądź też w nim pracujących, ale także dla osób trzecich, właścicieli i użytkowników nieruchomości sąsiadujących. Organ w tym zakresie szczegółowo zbada przeznaczenie projektowanego budynku i odniesie je do przepisu § 10 ww. planu, który określa "minimalne standardy zaspokojenia potrzeb parkingowych". Regulacja § 10 ust. 1 pkt 6 f stanowi, że "dla usług związanych z administracją, zarządzaniem, opieką zdrowotną, banki i inne podobne, których działanie opiera się na obsłudze pojedynczych klientów należy zapewnić 1 miejsce postojowe na 50 m² powierzchni użytkowej dostępnej dla klientów i dodatkowo 1 miejsce postojowe na 4 zatrudnionych". Z treści § 10 ust. 1 pkt 6 g ww. planu wynika natomiast, że "dla pozostałych obiektów usługowych, obiektów produkcyjnych, hurtowni i składów - ilość miejsc postojowych kalkulowana jest indywidualnie przy uwzględnieniu specyfiki danej funkcji, wymagań technologicznych i oczekiwanej ilości klientów, tak by zapewnić prawidłową obsługę w przeciętnych warunkach użytkowania obiektów". Z dokumentacji sprawy można wywieść, że autor projektu zaliczył dany obiekt do "pozostałych obiektów usługowych", o których mowa w § 10 ust. 1 pkt 6 g, w związku z czym zaprojektował 15 miejsc postojowych: 10 miejsc dla klientów oraz 5 dla pracowników. Organ musi ocenić zatem czy dla ostatecznie ukształtowanej funkcji przedmiotowego obiektu dopuszczalne było zaprojektowanie przy zastosowaniu ww. przepisu tylko takiej ilości miejsc postojowych, czy też nastąpiło to z rażącym naruszeniem prawa. Naruszeniem, którego nie można zaakceptować w państwie prawa m.in. w związku ze skutkami jakie wywołuje. Kierując się powyższą argumentacją, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji, w trybie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 200 - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2017.1369 t.j.).