VII SA/Wa 190/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska, , Sędzia WSA Elżbieta Zielińska - Śpiewak (spr.), Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 marca 2011 r. sprawy ze skargi S.B. i A.B. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] października 2010 r. znak [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej skargę oddala Decyzją nr [...] z dnia [...] października 2009r., znak: [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 104, art. 108 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2000 r., nr 98 poz. 1071 z późn. zm.) art. 11a ust. 1 oraz art. 11f ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r., o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych ( Dz. U. z 2008r., nr 193, poz. 1194 z późn. zm.) po rozpatrzeniu wniosku z dnia [...] czerwca 2009r., Zarządu Województwa [...] - udzielił zezwolenia na realizację inwestycji drogowej polegającej na rozbudowie drogi wojewódzkiej nr [...][...] - [...] – [...] na odcinku od km [...] +[...] do km [...] +[...] o dł. 21,293km obejmującej: 1) rozbudowę drogi wojewódzkiej nr [...] do parametrów drogi klasy GP, w tym poszerzenie istniejącej jezdni z 6 m do 7 m, 2) budowę chodników na terenie zabudowanym, 3) budowę 1 mostu w km [...] +[...], przebudowę 2 istniejących mostów w km [...] +[...] i [...] +-[...], remont 1 mostu (dla potrzeb parkingu) w km [...] +[...], 4) budowę oraz przebudowę przepustów, 5) rozbudowę odwodnienia korpusu drogowego wynikającą z poszerzenia korpusu drogowego, 6) budowę kanalizacji deszczowej na terenie zabudowanym w miejscu występowania chodników, 7) rozbudowę skrzyżowań, 8) przebudowę i budowę wjazdów, 9) budowę zatok autobusowych w km [...],[...],[...],[...],[...], [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], 10) przebudowę urządzeń elektroenergetycznych, teletechnicznych, kanalizacji sanitarnej i instalacji gazowych, kolidujących z przedmiotową inwestycją, 11) wycinkę drzew kolidujących z projektowaną rozbudową, 12) nasadzenie drzew i krzewów, 13) budowę oświetlenia ulicznego. W decyzji określono wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi z określeniem ich kategorii, linie rozgraniczające teren, wskazano warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska, ochrony zabytków i dóbr kultury współczesnej oraz potrzeb obronności państwa, odniesiono się do wymagań dotyczących ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, zatwierdzono projekt podziału nieruchomości, oznaczono nieruchomości lub ich części według katastru nieruchomości, które stają się własnością Skarbu Państwa lub własnością jednostki samorządu terytorialnego, zatwierdzono projekt budowlany i wskazano inne ustalenia realizacyjne. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Odwołanie od powyższej decyzji wniosły M.I., I.M. oraz S.B. Po ich rozpatrzeniu Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] października 2010r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 11g ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r., o szczegółowych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych - utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2009r. W uzasadnieniu decyzji organ podał, ze wniosek inwestora o udzielenie pozwolenia na budowę jest kompletny. Przedstawiony projekt zawiera wszystkie niezbędne opinie, uzgodnienia, pozwolenia oraz dokumenty wymagane przepisami szczególnymi. Projekt został pozytywnie zaopiniowany m. in. Przez Zespół Uzgodnienia Dokumentacji Projektowej w [...] oraz jest zgodny z decyzją Wójta Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2005r., o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Zgodnie z art. 11d ust. 1 pkt 8 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji zakresie dróg publicznych inwestor przedłożył także: - decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2005 r. znak: ([...]. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. - postanowienie Wójta Gminy [...] z dnia [...] marca 2009 r., znak: [...]. dotyczące odstąpienia od potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, - decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] marca 2009 r.. znak: [...]. stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia, - decyzję Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. znak: [...]. o udzieleniu pozwolenia wodnoprawnego wymaganego dla odwodnienia projektowanej drogi, budowy nowych mostów i przebudowy infrastruktury technicznej. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ uznał je za bezpodstawne. I tak zarzut M.I., dotyczący zajęcia części należącej do niej działki nr [...], która po podziale oznaczona została jako działka nr [...] o pow. 41 m2 nie może zostać uwzględniony z uwagi na fakt, że zajęcie tej części nieruchomości umożliwi dostosowanie projektowanej drogi do klasy GP oraz zachowanie promienia łuku poziomego, który ma wpływ na bezpieczeństwo użytkowników drogi. Także odwołanie M.M. dotyczące pogorszenia warunków życia poprzez zbliżenie pasa drogowego do jej nieruchomości nie może odnieść zamierzonego skutku. Zdaniem organu odwoławczego przebudowa drogi zmniejszy te uciążliwości, gdyż zostanie położona nowa nawierzchnia jezdni. Odnosząc się do zarzutów S.B. organ wyjaśnił, że umieszczenie przystanku autobusowego na działkach nr [...] i [...] wydzielonych z nieruchomości skarżącej oznaczonej nr [...], jest zasadne, bowiem nie ma innej możliwości zlokalizowania tego przystanku z zachowaniem norm wynikających z przepisów odrębnych tj. rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Wodnej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430 z późn. zm.). Zmiana lokalizacji tego jak i innych przystanków autobusowych w ciągu projektowanej inwestycji nie jest możliwa ze względu na bezpieczeństwo ruchu drogowego. Także zarzut S.B. dotyczący braku zaprojektowania zjazdu na jej nieruchomość jest bezzasadny, ponieważ działka nr [...] powstała po podziale działki nr [...] posiadać będzie dostęp do drogi publicznej poprzez bezpośredni zjazd z drogi nr [...] (wspólny dla działek nr [...] i [...], jak i z sąsiadującej z ww. działką drogi powiatowej nr [...] [...] -[...] -[...], co uwidocznione jest na mapie przedstawiającej proponowany przebieg drogi. Podsumowując swoje rozważania Minister Infrastruktury stwierdził, że decyzja Wojewody [...] jest zgodna z prawem, a poprzedzające ją postępowanie przeprowadzone zostało prawidłowo. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wniosła S.B. i A.B. Skarżące decyzji zarzuciły: - naruszenie art. 141-143 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny, zwanej dalej ,,Kc" poprzez naruszenie prawa własności, - naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 kpa. - naruszenie art. 63 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), w związku z art. 5 Kc poprzez naruszenie prawa własności i uprawnień osób trzecich gdyż inwestor nie konsultował planów budowy drogi z mieszkańcami, czym naruszył, zasady współżycia społecznego, - naruszenie art. 2, 7 i art. 32 ust. 2 Konstytucji RP przez nierówne traktowanie stron, złamanie zasady demokratycznego państwa prawa, zasady legalizmu oraz zasady równości wobec prawa, - obrazę procedury przez naruszenie art. 11 Kpa, z uwagi na wadliwe uzasadnienie decyzji - obrazę procedury przez naruszenie art. 107 § 3 Kpa, poprzez niewskazanie dowodów, którymi kierował się organ, a nadto niewskazanie materialno - prawnej podstawy decyzji, - obrazę procedury przez naruszenie art. 7, 77 § 1 i art. 80 Kpa poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy . W konsekwencji skarżące wniosły o uchylenie zaskarżonej decyzji i o wstrzymanie jej wykonania wskazując że organ II instancji nie ustosunkował się do zarzutów podniesionych w odwołaniu z dnia 24 listopada 2009 r. dotyczących zjazdu na nieruchomość S.B.. Podały, iż realizacja inwestycji spowoduje utratę wartości ich nieruchomości. Wskazały także na brak odniesienia się do ich uwag dotyczących zmiany sposobu przebudowy spustu wodnego oraz nieuregulowanej granicy z działką nr 592 na której przewidziano budowę zjazdu na budowę. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoja argumentację przedstawiona w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2010r., Minister Infrastruktury zezwolił na realizację inwestycji drogowej polegającej na rozbudowie drogi wojewódzkiej nr [...] [...] – [...] – [...]. Zezwolenie, wydane zostało w oparciu o przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r., o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, dalej: ustawa o szczególnych zasadach, w brzmieniu po jej zmianie dokonanej ustawą z dnia 25 lipca 2008r. o zmienia ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz zmianie niektórych innych ustaw ( Dz. U. Nr 154, poz. 958) , która weszła w życie z dniem 10 września 2008r., Pozwolenie na realizację inwestycji drogowej stanowi rodzaj skonsolidowanego orzeczenia administracyjnego, ustalającego lokalizację drogi, udzielającego pozwolenia na jej budowę, oraz stanowiącego o zatwierdzeniu podziału nieruchomości i oznaczeniu nieruchomości, które przechodzą na własność Skarbu Państwa ( art. 11a, ust 1 oraz art. 11f ust. 1 ustawy). Podkreślić należy, że ustawa z 10 kwietnia 2003r., zawiera unormowania szczególne odnoszące się do sposobu rozstrzygania skarg przez sąd. Art. 31 ust. 2 stanowi, iż w przypadku uwzględnienia skargi na decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności, sąd administracyjny po upływie 14 dni od dnia rozpoczęcia budowy drogi może stwierdzić jedynie, ze decyzja narusza prawo z przyczyn wyszczególnionych w art. 145 lub 156 kodeksu postępowania administracyjnego. Wadliwości te mają kwalifikowany charakter wobec innych naruszeń prawa, którym może być dotknięta decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. W przypadku zaistnienia tych innych naruszeń celowościowa wykładnia wskazanego przepisu nakazuje uznać, że ogranicza on sądowi administracyjnemu dopuszczalność uchylenia decyzji z powodu jej wadliwości, niezależnie od tego , jakimi wadami decyzja ta jest dotknięta ( por. wyrok NSA z 24 sierpnia 2010r., II OSK 984/10, publikowany w internecie cbois, nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie zezwolenie na realizację inwestycji drogowej wydane zostało w dniu [...] października 2009r., na skutek wniesionego odwołania decyzja ta została utrzymana w mocy i na jej podstawie prowadzone są roboty budowlane od grudnia 2009r. W tym stanie rzeczy Sąd mógł brać pod uwagę takie wady zaskarżonej decyzji, które przemawiałyby za stwierdzeniem jej nieważności lub mogły stanowić podstawę do wznowienia postępowania. W niniejszej sprawie skarżące S.B. i A.B. nie podnoszą wadliwości zaskarżonej decyzji, która stanowiłaby podstawę do stwierdzenia jej nieważności bądź mogła stanowić podstawę do wznowienia postępowania, a Sąd z urzędu nie stwierdza wad prawnych, które stanowiłyby podstawę do orzekania o stwierdzeniu wydania decyzji z naruszeniem prawa na podstawie art. 145 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Rozpoznając zarzuty skargi wskazać należy, że dotyczą one przede wszystkim naruszenia prawa własności, braku przestrzegania zasad współżycia społecznego, naruszenia przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także naruszenia przepisów procedury administracyjnej. Zarzucono decyzji także naruszenie art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Oceniając tak sformułowane zarzuty uznać należy je za bezzasadne. Zezwolenie na realizację inwestycji drogowej polegającej na rozbudowie drogi wojewódzkiej nr [...] wydane zostało na podstawie obowiązującej ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r., o szczególnych przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Ustawa ta zawiera kompleksowe uregulowanie dotyczące wszystkich etapów przygotowania i realizacji inwestycji drogowych ( art. 11f ustawy) i w sprawach tych nie mają zastosowania przepisy ustwy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( art. 11 i ust. 2 ustawy). Wskazać także należy, że jakkolwiek ustawodawca zdecydował o pewnej odmienności uregulowań (od innych obowiązujących aktów ) zawartych w cytowanej ustawie, to jednak nie może budzić wątpliwości, że te szczególne rozwiązania uwzględniają wszelkie standardy konstytucyjne. Jak wynika z akt postępowania inwestor wraz z wnioskiem o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizacje inwestycji drogowej złożył wymagane dokumenty, opinie i decyzje określone w art. 11d ustawy o szczególnych zasadach, a przeprowadzone postępowanie nie naruszyło przepisów ustawy Kodeksu postępowania administracyjnego. Niezasadny jest także zarzut braku uwzględnienia w przeprowadzonym postępowaniu ochrony interesów osób trzecich. Podkreślić należy, że źródłem ochrony tego interesu musi być obowiązujące prawo, a jego ochrona nie może mieć charakteru subiektywnego. W niniejszej sprawie skarżące podniosły naruszenie prawa własności i uprawnień osób trzecich poprzez brak konsultacji inwestycji z " bliskimi sąsiadami". Z akt postępowania wynika jednak, że w jego toku rozpatrzone zostały uwagi zgłoszone przez skarżące. Nieuwzględnienie tych postulatów nie oznacza jednak, że organ naruszył prawo. Jak już wskazano decyzja objęta skargą wydana został na podstawie ustawy z 10 kwietnia 2003r., o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, a nie, jak wydaje się sądzą skarżące, w oparciu o przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W świetle przepisów ustawy o szczególnych zasadach, organy orzekające nie są uprawnione do oceny celowości rozwiązań przyjętych we wniosku o zezwolenie realizację inwestycji drogowej. Stanowisko to znajduje oparcie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ( por. wyrok NSA z 30 grudnia 2009r., II OSK 1580/09, wyrok NSA z 24 sierpnia 2010r., II OSK 984/10) dlatego też bezzasadnym jest zarzut nieuwzględnienia wniosku o przesunięcie zatoki autobusowej na inną działkę nie należącą do skarżących. Na zakończenie należy podkreślić, ze specyfika inwestycji drogowych wynikająca z ustawy o szczególnych zasadach, wymaga uwzględnienia sprzecznych z zasady oczekiwań, które z jednej strony związane są z realizacją spornej inwestycji drogowej, z drugiej zaś strony wymagają poszanowania konstytucyjnego prawa własności, co w niniejszej sprawie zostało zachowane. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) skargę oddalił.