VII SA/Wa 1903/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jarecka (spr.), , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Asesor WSA Karolina Kisielewicz, Protokolant specjalista Monika Gąsińska - Goc, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 maja 2018 r. sprawy ze skargi S.K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2017 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r. znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2016 r., znak: [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [... z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...], znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej S. K. (dalej jako: skarżąca) pozwolenia na budowę . W uzasadnieniu organ wskazał, że wnioskiem z dnia [...] października 2013 r. skarżąca wystąpiła o pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego ze zbiornikiem na ścieki na działce nr ewid. [...], obręb [...], gmina [...]. Wraz z wnioskiem inwestorka złożyła oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany oraz udzielił pozwolenia na budowę. Wnioskiem z dnia [...] marca 2016 r. skarżąca wszczęła przed Wojewodą [...] postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2013 r. Zdaniem inwestorki, wydając przedmiotową decyzję organ nie wziął pod uwagę, że działka budowlana skarżącej o nr ew. [...] pozbawiona jest dostępu do drogi publicznej. Z oceną tą nie zgodził się Wojewoda [...], który w uzasadnieniu decyzji z [...] grudnia 2016 r. odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2013 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę wskazał, że działka inwestycyjna o nr ewid. [...] graniczy bezpośrednio z działką drogową o nr ewid. [...]. Organ uznał, że wydzielenie przez Starostę [...] w odrębnym postępowaniu z działki drogowej o nr ewid. [...] nienaniesionej na mapę do celów projektowych działki nr [...], na której posadowione jest będące własnością wnioskodawczyni ogrodzenie, pozostaje bez wpływu na niniejsze postępowanie. Oceniając w wyniku odwołania wniesionego przez skarżącą przez pryzmat przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a., czy decyzja z dnia [...] listopada 2013 r. zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca skarżącej pozwolenia na budowę została wydana w warunkach uzasadniających stwierdzenie jej nieważności, w zaskarżonej decyzji z dnia [...] czerwca 2017 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podzielił stanowisko organu I instancji, iż decyzja Starosty [...] z [...] listopada 2013 r. nie jest obarczona żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., co uzasadnia odmowę stwierdzenia jej nieważności. W szczegółowych motywach podjętego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z dyspozycją art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409), przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza, m. in., zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym przepisami techniczno-budowlanymi. Organ ustalił, że obszar, na którym znajduje się działka inwestycyjna skarżącej o nr ewid. [...], w dacie wydania kwestionowanej przez stronę decyzji o pozwoleniu na budowę objęty był ustaleniami uchwały Rady Gminy [...] z [...] października 2006 r. Nr [...] (Dz. Urz. Woj. [...] z 2007 r. Nr [...], poz. [...]) w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Niegowa w części dotyczącej miejscowości [...]. Teren ten oznaczony był symbolem S31MN,MR,UC - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, tereny zabudowy mieszkaniowej zagrodowej, tereny usług komercyjnych. Analizując zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pod kątem rażącego naruszenia prawa przez Starostę [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że parametry projektowanego obiektu nie naruszają w sposób rażący ustaleń planu miejscowego co do: rodzaju zabudowy, maksymalnej powierzchni zabudowy - do 30% (projektowana - 123,12 m2, tj. ok. 10,3 % - Projekt budowlany - Bilans terenu działki nr ewid. [...]), maksymalnej wysokości budynków mieszkalnych jednorodzinnych - do 2 kondygnacji nadziemnych, łącznie z użytkowymi poddaszami i nie przekraczająca 4,5 m do okapu (projektowana - 1 kondygnacja z poddaszem użytkowym - Projekt budowlany - Opis techniczny budynku mieszkalnego oraz rysunek nr 6), minimalnego udziału powierzchni biologicznie czynnej - minimum 4 % działki budowlanej zagospodarowanej w formie zieleni urządzonej (projektowany - 993,79 m2, tj. ok. 83 % - Projekt budowlany - Bilans terenu działki nr ewid. [...]); geometrii dachu - dachy dwuspadowe symetryczne lub wielospadowe, o nachyleniu połaci od 35° do 45° (projektowany - dach wielospadowy o nachyleniu połaci 45° - Projekt budowlany - Opis techniczny budynku mieszkalnego oraz rysunek nr 8) oraz intensywności zabudowy - od 0,2 do 0,6 (projektowana - nie przekracza 0,2). Badana w postępowaniu nieważnościowym decyzja o pozwoleniu na budowę nie narusza, zdaniem organu odwoławczego, również przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm. – wg stanu prawnego na dzień wydania kontrolowanej decyzji). W szczególności, w ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, nie została wydana z naruszeniem § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 ww. rozporządzenia, który stanowi, że jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy i 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Organ odwoławczy wskazał, że elewacja południowo-wschodnia projektowanego budynku z otworami znajduje się w odległości 4 m od granicy z działką o nr ewid. [...], elewacja północno-zachodnia z otworami znajduje się w odległości 5,4 m od granicy z działką o nr ewid. [...], elewacja północno-wschodnia z otworami znajduje się w odległości 23,5 m od granicy z działką drogową nr ewid. [...], zaś elewacja południowo-zachodnia z otworami - w odległości 26,5 m od granicy z działką nr ewid. [...]. W toku postępowania odwoławczego organ nie stwierdził ponadto, by inwestycja objęta decyzją kontrolowaną w trybie nieważnościom naruszała następujące przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych: § 13 (przesłanianie obiektów), § 19 (odległość wydzielonych miejsc postojowych dla samochodów osobowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi), § 36 (odległości pokryw i wylotów wentylacji ze zbiorników bezodpływowych na nieczystości ciekłe w zabudowie jednorodzinnej od okien i drzwi pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi i granicy działki), § 57 (nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi), § 60 ust. 2 (m.in. nasłonecznienie pokoi mieszkalnych) oraz § 271 i n. (warunki ochrony przeciwpożarowej). Organ odwoławczy potwierdził również, że projekt budowlany został sporządzony przez osoby posiadające uprawnienia budowlane do projektowania w odpowiednich specjalnościach. Wskazał, że w aktach sprawy znajdują się oświadczenia projektantów o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, wymagane na podstawie art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego. Za chybiony organ odwoławczy uznał zarzut skarżącej dotyczący pozbawienia jej działki inwestycyjnej dostępu do drogi publicznej. Z projektu zagospodarowania terenu spornej inwestycji wynika bowiem, iż ww. działka ma bezpośredni dostęp do drogi publicznej, tj. do działki drogowej nr ewid. [...]. Akta sprawy nie potwierdzają, by działka drogowa nr ewid. [...] na dzień wydania decyzji Starosty [...] z [...] listopada 2013 r. uległa podziałowi, co, jak wskazał organ odwoławczy, potwierdził Starosta [...] w piśmie z [...] kwietnia 2016 r. Brak zastrzeżeń do obsługi komunikacyjnej przedmiotowej działki stwierdził także Powiatowy Zarząd Dróg w [...] (pismo z [...] listopada 2015 r., znak: [...]). W skardze wniesionej na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2017 r. przez S. K. skarżąca zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1) naruszenie prawa materialnego: - § 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, - art. 4 pkt 3a oraz art. 93 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 1774 ze zm.), - art. 2 pkt 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz. U. z 2016r. poz. 778 ze zm.) - poprzez ich błędną wykładnię polegającą na nieuzasadnionym przyjęciu, że działka nr [...], obręb [...] posiada dostęp do drogi publicznej; 2) mającą wpływ na treść decyzji obrazę przepisów postępowania - art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego koniecznego dla rozstrzygnięcia sprawy, zaniechanie podjęcia wszelkich możliwych czynności niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy; 3) mającą wpływ na treść decyzji obrazę przepisów postępowania - art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie ustaleń faktycznych z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów, bez należytego rozważenia całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego, 4) art. 156 § 1 pkt 1 i 5 k.p.a. Strona wniosła w związku z powyższym o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Zdaniem skarżącej, z rażącą obrazą przepisów prawa materialnego określających, co należy rozumieć pod pojęciem "dostęp do drogi publicznej" (art. 2 pkt 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art. 93 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami) organy stwierdziły, że działka nr [...] posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej. W przypadku każdej wynikającej w ww. przepisów definicji legalnej dostępu drogi publicznej nie sposób znaleźć takiego rozwiązania, jak faktyczne użytkowanie fragmentu działki (działka nr [...]), która przylega do drogi publicznej (działka nr [...]). W każdym przypadku dostęp do drogi publicznej musi bądź być to naturalnym, bezpośrednim dostępem do drogi publicznej, bądź dostępem sformalizowanym poprzez drogę wewnętrzną lub ustanowienie odpowiedniej służebności. W ocenie skarżącej istotne w tej sprawie jest to, że przez wydzielenie działki [...], która ma nieuregulowany stan prawny, a której istnienie potwierdza m.in. w piśmie z dnia [...] kwietnia 2015 r. Główny Geodeta Kraju, działka skarżącej (działka nr [...]) pozbawiona jest bezpośredniego dostępu do drogi publicznej. Działka [...] posiada nieuregulowany stan prawny, zatem bez odpowiedniego aktu formalizującego, czy to w postaci prawa własności, ograniczonego prawa rzeczowego, służebności czy też zwykłej pisemnej zgody właściciela, bezpośredni dostęp do drogi publicznej z terenu działki [...] jest niemożliwy (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 17 stycznia 2012 r., sygn. II SA/Bk 764/11). Skarżąca wyjaśniła, że w dacie złożenia wniosku o pozwolenia na budowę nie wiedziała, iż mapa do celów projektowych została sporządzona w oparciu o nieuregulowany stan prawny, pomimo, że brak było jeszcze wydzielenia działki [...]. Skarżąca wyjaśniła, że o wydzieleniu działki nr [...] została poinformowana po wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę. Próba wyjaśnienia sytuacja trwa od 2013 r. Strona podała, że na decyzję w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków w związku z wydzieleniem działki [...] wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2013 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego oraz udzieleniu pozwolenia na budowę, wbrew zarzutom skargi, nie narusza przepisów prawa materialnego ani nie została wydana w postępowaniu administracyjnym prowadzonym z istotnymi, mającymi wpływ na wynik sprawy wadami (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.). Kontrolowane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postępowanie przed organami administracji obu instancji, wszczęte wnioskiem skarżącej o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2013 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego oraz udzieleniu pozwolenia na budowę, nakierowane było na ocenę ewentualnej wadliwości ostatnio wymienionej decyzji przez pryzmat przesłanek wskazanych w art. 156 § 1 k.p.a. Polegało na wyjaśnieniu, czy przedmiotowa decyzja o pozwoleniu na budowę może być uznana za niezgodną z prawem w sposób kwalifikowany. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w całości podziela wniosek organów, których decyzji dotyczy skarga S.K., iż zarzucić Staroście [...] wydania decyzji z [...] listopada 2013 r. z kwalifikowanym naruszeniem prawa nie można. Przypominając, że zaistnienie przesłanek stwierdzenia nieważności ocenia się według stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydania kwestionowanej w trybie nieważnościowym decyzji Sąd stwierdza, iż w rozpoznawanej sprawie organy w sposób poprawny przyjęły, że adresowana do skarżącej decyzja Starosty [...] z [...] listopada 2013 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego ze zbiornikiem na ścieki na działce nr ewid. [...], obręb [...], gmina [...] nie wykazuje żadnej z wad, o których stanowi w art. 156 § 1 k.p.a., tj. nie została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, nie została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, nie była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność nie miała charakteru trwałego, w razie jej wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą, nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa. Szczególnemu rozważeniu w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym podlegała kwestia wydania decyzji z [...] listopada 2013 r. w warunkach rażącego naruszenia prawa (przesłanka z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Zważywszy, że przedmiotowa decyzja wydana została na podstawie art. 28, art. 33 ust.1, art. 34 ust.4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, w postępowaniu w sprawie stwierdzenia jej nieważności organy decyzję tę zasadnie weryfikowały pod kątem tego, czy nie narusza ona rażąco art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Powołany przepis, w jego brzemieniu obowiązującym w dacie wydania pozwolenia na budowę, wydanie tego pozwolenia łączył m.in. z oceną zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanym a także kompletności projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń. Wzgląd na charakter postępowania prowadzonego przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, a wcześniej Wojewodę [...], zastosowanie tego przepisu przez organ, który wydał pozwolenie na budowę, nakazywał w postępowaniu administracyjnym, którego dotyczy rozpoznawana skarga analizować pod kątem oceny, czy w rozpoznawanej sprawie można mówić o oczywistym, wyraźnym i bezspornym naruszeniu tego przepisu, przy czym charakter tego naruszenia powinien powodować, że decyzję taką nie można akceptować jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. W ocenie Sądu bezsporne pozostaje to, że w rozważanym przypadku brak jest podstaw do stwierdzenia błędnej, a tym bardziej rażąco błędnej, przyjętej przez organy oceny odnośnie do zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Niekwestionowane pozostaje bowiem ustalenie, że właściwy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszar, na którym usytuowana jest działka skarżącej, oznaczony symbolem S31MN,MR,UC przeznaczał m.in. pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w całości aprobuje ponadto stanowisko organu odwoławczego co do przyjętych przez ten organ, szczegółowo opisanych w części wstępnej uzasadnienia wyroku, wniosków dotyczących zgodności parametrów projektowanej inwestycji (maksymalnej powierzchni zabudowy, maksymalnej wysokości budynków mieszkalnych jednorodzinnych, minimalnego udziału powierzchni biologicznie czynnej, geometrii i nachylenia dachu, intensywności zabudowy) z ustaleniem planu miejscowego, czego konsekwencją musiało być stwierdzenie, że w tym zakresie przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę nie wystąpiły. Rozpoznawana sprawa nie stanowi również przypadku wydania decyzji o pozwoleniu na budowę z rażącym naruszeniem przepisów prawa budowlanego, w tym przepisów techniczno-budowlanych - przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Aczkolwiek rozważania organu koncentrowały się zasadniczo wokół kwestii regulowanych przepisem § 12 ww. rozporządzenia, określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków, w odniesieniu do których organy trafnie nie zidentyfikowały na gruncie niniejszej sprawy w odniesieniu do decyzji z [...] listopada 2013 r. przesłanki rażącego naruszenia prawa, to rozstrzygając niniejszą sprawę w sposób i granicach wskazanych w art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie dostrzegł, że zachodziły w niej również inne podstawy faktyczne do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego posiada wady wynikającego z niedostrzeżenia przez organ rażącego naruszenia przez Starostę [...] przepisów prawa budowlanego, które skargę S.K. nakazywałby uwzględnić. Wniosek o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę zawierał wszystkie wymagane prawem dokumenty, inwestorka złożyła oświadczenie o posiadaniu prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, zaś projekt budowlany z października 2013 r. został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia . Podkreślić należy, że w świetle treści wniesionej do sądu skargi, przyczyn wadliwości stanowiska Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego skarżąca upatruje wyłącznie w jedynym elemencie stanu faktycznego sprawy. Strona podnosi mianowicie, że kwalifikowane naruszenie prawa decyzją Starosty [...] z dnia [...] listopada 2013 r. wynika z rażącego naruszenia § 14 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zw. z art. 2 pkt 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 93 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zgodnie z powołanym przepisem rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych. Przez dostęp do drogi publicznej ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym rozumie bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej (art. 2 pkt 14). Dostęp do drogi publicznej podobnie rozumie ustawa o gospodarce nieruchomościami, która za dostęp do drogi publicznej uważa również wydzielenie drogi wewnętrznej wraz z ustanowieniem na tej drodze odpowiednich służebności dla wydzielonych działek gruntu albo ustanowienie dla tych działek innych służebności drogowych, jeżeli nie ma możliwości wydzielenia drogi wewnętrznej z nieruchomości objętej podziałem (art. 93 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami). Wbrew zarzutom skargi, stan faktyczny tej sprawy nie wskazuje na błąd w stanowisku organów, iż działka skarżącej o nr ewid. [...] w dacie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę miała bezpośredni dostęp do drogi publicznej wynikający, jak podnosi skarżąca, z nieprawidłowego zinterpretowania przez organy wskazanych powyżej przepisów definiujących "dostęp do drogi publicznej". Spór w tej sprawie zasadza się na błędnym postrzeganiu przez skarżącą faktów, nie zaś na błędnej wykładni prawa. Sąd stwierdza bowiem, że nietrafne stanowisko skarżącej o wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę z rażącym naruszeniem § 14 ww. rozporządzenia opiera się na błędnym założeniu, że obecnie należąca do niej działka nr [...] nie przylega bezpośrednio do położonej na działce nr [...] drogi publicznej, lecz od drogi publicznej oddziela ją wyodrębniona z działki nr [...] działka nr [...] o nieuregulowanym stanie prawnym. Twierdzenia skarżącej opierają się na treści pisma Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2016 r., w którym organ ten wskazał, że informował m.in. skarżącą o prowadzonym przez Starostwo Powiatowe w [...] postępowaniu w sprawie regulacji stanu prawnego działki nr [...] położonej w [...] i zajętej pod drogę powiatową Nr [...] ([...]) relacji [...] – [...] w trybie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administracje publiczną (Dz. U. Nr 133, po. 872 ze zm.). W ww. piśmie organ wskazał skarżącej, że w tym celu wykonano pomiar geodezyjny, w wyniku którego wydzielono między innymi z działki drogowej nr [...] działkę nr [...] o pow. 0,0134 ha będącą nieruchomością drogową na części, na której stoi ogrodzenie będące własnością skarżącej. Stanowisko skarżącej nie zasługuje na akceptację z jednego zasadniczego powodu. Nieskuteczność zarzutu kierowanego w postępowaniu nieważnościowym wobec kwestionowanej w tym postępowaniu przez skarżącą decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego oraz udzieleniu pozwolenia na budowę , dotyczącego braku dostępu do drogi publicznej, wynika z tego, że zarzut ten strona formułuje w nawiązaniu do zdarzeń, jakie nastąpiły po wydaniu tej decyzji. Tymczasem, jak prawidłowo wskazał organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji, postępowanie nieważnościowe jest postępowaniem administracyjnym ograniczonym do oceny legalności kwestionowanego w tym postępowaniu rozstrzygnięcia w aspekcie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dacie jego wydania. Nie można bowiem mówić o wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę z rażącym naruszeniem prawa poprzez ograniczenie dostępu do drogi publicznej w związku z wyodrębnieniem działki nr [...] w sytuacji, gdy w dacie wydania pozwolenia na budowę działka nr ewid. [...] na której usytuowana jest droga publiczna nie była podzielona. Sąd zauważa, że z akt administracyjnych sprawy wynika, iż materiał dowodowy zgromadzony w tej sprawie przez organy obejmował adresowane do Wojewody [...] pismo Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. w którym Starosta wskazał, że pozwolenie na budowę zostało udzielone w oparciu o ustalenie możliwości połączenia działki objętej inwestycją z działką drogową nr [...]. Starosta jednocześnie potwierdził, że również na dzień udzielenia wyjaśnień Wojewodzie, działka drogowa nr ewid. [...] nie była podzielona i skarżąca miała do niej bezpośredni dostęp ze swojej nieruchomości. Na marginesie zauważyć więc można, że w świetle akt sprawy, działka nr ewid [...] również po dacie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę nie została podzielona. Skarżąca nie dostrzega, że w świetle innych przedstawionych przez nią wraz ze skargą dokumentów, w tym adresowanego do niej pisma Głównego Geodety Kraju z dnia [...] kwietnia 2015 r. oraz decyzji Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. znak [...] (a więc wydanej po informacji udzielonej skarżącej przez ten organ w odniesieniu do kwestii podziału działki nr [...] w powoływanym przez nią piśmie z dnia [...] stycznia 2017 r.), podział działki nr [...] m.in. na wyodrębniona z niej działkę [...], tak w dacie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, jak i w dacie wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie nieważności tej decyzji, traktowany mógł być wyłącznie jako niezrealizowany, a więc pozbawiony doniosłości prawnej, projekt. Główny Geodeta Kraju wyjaśnił skarżącej, że wobec ustalenia, iż w stosunku do wydzielonych z działki nr [...] gruntów nie zostały spełnione przesłanki z art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, Starosta [...] nie wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o wydanie decyzji orzekającej o przejściu na własność Powiatu [...] gruntów znajdujących się między innymi w granicach zaprojektowanej działki nr [...], która orzekałaby również o podziale nieruchomości i stanowiłaby podstawę do wprowadzenia w ewidencji gruntów i budynków zmian z niej wynikających. To, że opracowany projekt podziału działki ewidencyjnej nr [...] nie został zrealizowany również w inny sposób, np. decyzją administracyjną wydaną w innym trybie iż przewidzianym art. 73 ww. ustawy z dnia 13 października 1998 r. bądź orzeczeniem sądu, potwierdził Starosta [...] w treści decyzji z dnia [...] stycznia 2017 r. [...]. Twierdzenie skarżącej upatrującej kwalifikowanej wady decyzji o pozwoleniu na budowę polegającej na wydaniu tej decyzji pomimo braku zagwarantowania działce inwestycyjnej dostępu do drogi publicznej w związku z wyodrębnioną działką nr [...] nie znajduje także uzasadnienia w świetle ustaleń przyjętych za podstawę prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 6 października 2017 r., II SA/Gl 412/17. W powołanym wyroku, oddalającym skargę skarżącej S.K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w K. z dnia [...] marca 2017 r. znak: [...], Sąd zaaprobował stanowisko organów, które w odniesieniu do wniosku skarżącej o ujawnienie w ewidencji gruntów i budynków działki nr [...] stwierdziły brak podstaw do dokonania wpisu zgodnego z żądaniem strony w oparciu o ustalenie, że decyzji zatwierdzającej podział działki o nr ewid. [...] nie wydano. W obecnie prowadzonym postępowaniu, wobec braku dokumentów wskazujących na prawnie wiążący podział działki nr [...] w dacie wydawania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę w sposób prowadzający do pozbawienia nieruchomości skarżącej objętej pozwoleniem na budowę dostępu do drogi publicznej, stanowisko skarżącej, iż przedmiotowa decyzja powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego w trybie stwierdzenia nieważności decyzji, nie daje się zatem obronić. Zarzut rażącego naruszenia § 14 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych powiązany ze wskazanymi w skardze przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz ustawy o gospodarce nieruchomościami, wbrew stanowisku skarżącej, okazał się niezasadny i podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji nie dawał. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdził ponadto wydania w tej sprawie zaskarżonej decyzji z istotnym naruszeniem przepisów postępowania, w szczególności wskazanych w skardze przepisów art. 7 w zw. z art. 77 §1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. Postępowanie administracyjne poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji z dnia [...] czerwca 2017 r., w ocenie Sądu, było wyczerpujące i w jego toku ustalono stan faktyczny sprawy w stopniu odpowiadającym wydanemu rozstrzygnięciu. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wyczerpująco przedstawił i wyjaśnił swoje stanowisko, a także odniósł się do podniesionych przez stronę zarzutów. Obowiązek oceny, czy w świetle zebranego materiału dowodowego, w tym przede wszystkim materiału, którym dysponował Starosta [...] wydając decyzję zatwierdzającą projekt budowlany oraz udzielającą pozwolenia na budowę, kwestionowana przez S. K. decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wykonał tym samym należycie. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji