VII SA/Wa 1907/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak – Podsiadły (spr.), , Sędzia WSA Daria Gawlak – Nowakowska, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi A. G. na decyzję Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] sierpnia 2010 r. znak [...] w przedmiocie odmowy nadania tytułu rzeczoznawcy budowlanego I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Przedmiotem skargi wniesionej przez A. G. jest decyzja Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z [...] sierpnia 2010 r. nr [...] wydana w przedmiocie odmowy nadania tytułu rzeczoznawcy budowlanego w specjalności konstrukcyjno-budowlanej obejmującej wykonawstwo. Postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją zainicjowane zostało wnioskiem skarżącej – A. G., która pismem z 2 lutego 2010 r. zwróciła się do Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa (dalej: Krajowa Komisja), o nadanie jej tytułu rzeczoznawcy budowlanego w powyżej wskazanym zakresie, na podstawie art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. We wniosku A. G. wskazała, iż posiada wykształcenie wyższe techniczne, uprawnienia budowlane bez ograniczeń do kierowania robotami budowlanymi w specjalności konstrukcyjno-budowlanej wydane 30 kwietnia 1999 r., 15 lat praktyki w zakresie objętym rzeczoznawstwem w tym w projektowaniu 10 lat i w bezpośrednim wykonawstwie 5 lat oraz znaczący dorobek praktyczny w zakresie objętym rzeczoznawstwem. Do wniosku zainteresowana załączyła m.in. decyzję o nadaniu uprawnień budowlanych, życiorys zawodowy, opis doświadczeń zawodowych oraz świadectwa pracy i zaświadczenie z 2 lutego 2010 r. Biura Inżynierskiego A. G. mające potwierdzać praktykę zawodową od 1 lutego 2000 r.- wraz z referencjami. Decyzją z [...] maja 2010 r. Krajowa Komisja na podstawie art. 36 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów (Dz. U. z 2001 r., Nr 5, poz. 42 ze zm.) w związku z art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm., dalej: Prawo budowlane), odmówiła nadania A. G. tytułu rzeczoznawcy budowlanego w specjalności konstrukcyjno-budowlanej obejmującej wykonawstwo bez ograniczeń. W uzasadnieniu decyzji Krajowa Komisja wskazała, iż ubiegająca się nie spełnia wymagań określonych w art. 15 ust. 1, za wyjątkiem korzystania w pełni z praw publicznych oraz posiadania wymaganego wyższego wykształcenia i uprawnień budowlanych bez ograniczeń. I dalej, Krajowa Komisja podała, iż A. G. nie wykazała w sprawie posiadania praktyki zawodowej w zakresie wykonawstwa oraz znaczącego dorobku praktycznego. Odnośnie praktyki zainteresowanej, Krajowa Komisja stwierdziła, że praktyka zawodowa ubiegającej się udokumentowana w zaświadczeniu z 2 lutego 2010 r. wystawionym przez Biuro Inżynierskie A. G. wynosi 3 lata i 2 miesiące (marzec 1996 - październik 1998 r. i lipiec 1999 – styczeń 2000 r.) Okres od lutego 2000 r. do lutego 2010 r. obejmuje praktykę w zakresie inwentaryzacji, doboru materiałów, oceny stanu technicznego i nie może być zaliczony do obowiązków wynikających z pełnienia funkcji technicznych w budownictwie. W konsekwencji Krajowa Komisja przyjęła, iż praktyka zawodowa wnioskodawczyni nie może być uznana w rozumieniu art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. c Prawa budowlanego. W kontekście przesłanki z art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. d ww. ustawy, Krajowa Komisja stwierdziła zaś, iż praktyka jaką legitymuje się zainteresowana nie może być uznana za znaczący dorobek praktyczny. Wskazane przez kandydatkę inwestycje budowlane nie wyróżnia złożoność procesu budowlanego i ponad przeciętny stopień skomplikowania. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżąca zwróciła się o pozytywne rozpatrzenie jej podania i nadanie tytułu rzeczoznawcy w zakresie przez nią wskazanym. Powołując się na art. 13 pkt 4 i art. 12 ust. 1 pkt 5 Prawa budowlanego podniosła, iż Krajowa Komisja błędne nie uznała jej praktyki zawodowej w okresie od lutego 2000 r. do lutego 2010 r. polegającej na sprawowaniu kontroli technicznej utrzymania obiektów budowlanych, którą w zakresie swoich uprawnień mogła -w świetle ww. przepisów- wykonywać. Decyzją z [...] sierpnia 2010 r. Krajowa Komisja -po ponownym rozpatrzeniu sprawy- na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.), utrzymała w mocy decyzję własną z [...] maja 2010 r. W uzasadnieniu decyzji Krajowa Komisja wskazała, że na podstawie złożonych dokumentów i przeprowadzonego postępowania kwalifikacyjnego ustaliła, iż A. G. nie spełnia wymagań odnośnie posiadania praktyki i znaczącego dorobku praktycznego w zakresie wnioskowanego rzeczoznawstwa. Krajowa Komisja podała, że okres pracy kandydatki od marca 1996 r. do października 1998 r. stanowił podstawę do uzyskania uprawnień budowlanych wykonawczych. Praktyka ta była wykonywana pod nadzorem osób posiadających uprawnienia budowlane, a więc trudno ten okres pracy zaliczyć jako pełnienie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie. Natomiast okres pracy od lipca 1999 r. do stycznia 2000 r. może być na potrzeby niniejszej sprawy zaliczony. Odnosząc się zaś do okresu pracy kandydatki od lutego 2000 r. do lutego 2010 r. -potwierdzonego zaświadczeniem wystawionym przez Biuro Inżynierskie A. G. Krajowa Komisja wskazała, że ten okres pracy zgodnie z ww. zaświadczeniem, to działalność gospodarcza prowadzona jako Biuro Inżynierskie A. G., wykonujące wg referencji prace projektowe. Kandydatka nie posiada uprawnień projektowych konstrukcyjno-budowlanych, a jedynie uprawnienia budowlane w ograniczonym zakresie w specjalności architektonicznej nadane w 2008 r. i dlatego nie może sobie przypisywać wykonywania wszystkich dokumentacji budowlanych wykonywanych przez biuro, którego jest właścicielem. W konsekwencji Krajowa Komisja stwierdziła, że kandydatka nie podaje żadnych przykładów pełnienia samodzielnej funkcji technicznej w budownictwie jako kierownik budowy lub robót. Nie przedstawiła również udokumentowanego znaczącego dorobku praktycznego i osiągnięć zawodowych. Odnosząc się do odwołania Krajowa Komisja wyjaśniła, że nie kwestionuje, iż stanowienie kontroli technicznej utrzymania obiektów budowlanych jest czynnością wykonywaną w ramach samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie. Jednak załączona, udokumentowana przez wnioskodawczynię praktyka zawodowa wyłącznie w zakresie inwentaryzacji wykonywana jest na co dzień przez osoby posiadające uprawnienia budowlane i nie może stanowić znaczącego dorobku praktycznego, niezbędnego do uzyskania najwyższego tytułu w budownictwie. Przedstawiona przez ubiegającą się praktyka nie wnosi nic twórczego, ani nie przyczynia się do rozwoju technologii w budownictwie. Na koniec, Krajowa Komisja wyraziła pogląd, iż znaczący dorobek praktyczny (w okresie wynikającym z art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. c Prawa budowlanego), powinien obejmować twórcze osiągnięcia, zgodne z posiadaną specjalnością uprawnień budowlanych i wnioskowanym zakresem rzeczoznawstwa, a w szczególności dotyczące: -autorstwa (współautorstwa) wdrożonych do praktyki nowych prac i znaczących rozwiązań m.in. wykonawczych w realizacji znaczących obiektów budowlanych o skomplikowanej konstrukcji, technologii realizacji organizacji robót bądź też wyposażeniu technologicznym lub innych, związanych z wnioskowaną specjalnością i zakresem rzeczoznawstwa, które wg kandydata stanowią jego znaczący dorobek praktyczny; -publikacji osiągnięć badawczo-wdrożeniowych w specjalistycznych czasopismach krajowych lub referatach, wygłoszonych na konferencjach bądź seminariach naukowo-technicznych. W skardze na ww. decyzję Krajowej Komisji z [...] sierpnia 2010 r., skarżąca – A. G. podniosła, iż Krajowa Komisja nie uznała jej praktyki zawodowej za okres od lutego 2000 r. do lutego 2010 r., w którym to okresie sporządzała oceny stanu technicznego i inwentaryzacje obiektów. Powyższe skarżąca uznała za niezgodne z treścią art. 13 pkt 4 i art. 12 ust. 1 pkt 5 Prawa budowlanego, na co (jak zaznaczyła) zwracała już uwagę we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Rozwijając tę kwestię wskazała, iż uprawnienia do kierowania robotami budowlanymi stanowią podstawę do wykonywania samodzielnej funkcji technicznej w budownictwie, o której mowa w ww. art. 12 ust. 1 pkt 5, czyli polegającej na sprawowaniu kontroli technicznej utrzymania obiektów budowlanych, a oceny stanu technicznego i inwentaryzacje obiektów są niewątpliwie sprawowaniem kontroli w ww. zakresie. Krajowa Komisja potwierdziła w wydanej decyzji, iż sprawowanie kontroli obiektów jest pełnieniem samodzielnej funkcji technicznej, ale cały okres 10-letniej praktyki zawodowej sprowadziła do wykonywania inwentaryzacji, pomijając zupełnie wykonane oceny stanu technicznego. Skarżąca podniosła także, iż we wskazanym okresie opracowała 59 ocen – ekspertyz dla różnego typu obiektów, m.in. o funkcji mieszkaniowej, użyteczności publicznej, placówek naukowych, w tym również obiektów zabytkowych. Były to obiekty o różnych konstrukcjach i różnym stopniu skomplikowania, rzadko o prostym układzie. Kończąc, skarżąca stwierdziła, iż jej dorobek praktyczny w ogóle nie został w sprawie uwzględniony. W odpowiedzi na skargę Krajowa Komisja wniosła o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji i argumentację zawartą w jej uzasadnieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie Sąd wyjaśnia, iż uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone orzeczenie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi wyeliminowanie tego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego (ewentualnie – stwierdzenie jego wydania z naruszeniem prawa, v. art. 145 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie natomiast z unormowaniem art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd dokonując oceny zaskarżonego aktu rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, iż sąd, dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji ma prawo i obowiązek uwzględnić również okoliczności, wprawdzie nie wskazane w skardze jako zarzut, ale mające wpływ na tę ocenę. Badając zaskarżoną decyzję w granicach określonych przepisami powołanych wyżej ustaw, Sąd uznał, iż skarga zasługuje na uwzględnienie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Uwzględniając skargę Sąd kierował się również przyczynami innymi niż podniesione w jej treści. Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja Krajowej Komisji z [...] sierpnia 2010 r. utrzymująca w mocy rozstrzygniecie własne tego organu o odmowie nadania skarżącej tytułu rzeczoznawcy budowlanego w specjalności konstrukcyjno-budowlanej obejmującej wykonawstwo. Postępowanie zakończone ww. rozstrzygnięciem prowadzone było na wniosek skarżącej z 2 lutego 2010 r. i w oparciu o dokumenty do tego wniosku załączone, a powodem negatywnego załatwienia tego wniosku było przyjęcie przez organ samorządu zawodowe, iż ubiegająca się nie spełnia przesłanki z art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. c i d Prawa budowlanego. W tym miejscu należy wyjaśnić, iż podstawę materialnoprawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowił art. 15 ust. 1 i 2 ustawy – Prawo budowlane. Zgodnie ust. 1 tego przepisu, rzeczoznawcą budowlanym może być osoba, która korzysta w pełni z praw publicznych i posiada: a) tytuł zawodowy magistra inżyniera, magistra inżyniera architekta, inżyniera lub inżyniera architekta, b) uprawnienia budowlane bez ograniczeń, c) co najmniej 10 lat praktyki w zakresie objętym rzeczoznawstwem, d) znaczący dorobek praktyczny w zakresie objętym rzeczoznawstwem. W myśl ust. 2 ww. artykułu, właściwy organ samorządu zawodowego, na wniosek zainteresowanego, orzeka, w drodze decyzji, o nadaniu tytułu rzeczoznawcy budowlanego, określając zakres rzeczoznawstwa. W wyroku z 10 lutego 2010 r. (sygn. akt II GSK 372/09), Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż działanie organu na podstawie art. 15 ust. 2 w związku z ust. 1 ustawy - Prawo budowlane nie jest działaniem w ramach uznania administracyjnego. Oznacza to, iż właściwy organ samorządu zawodowego działając w oparciu o ww. przepis prawa ma obowiązek ustalić, czy osoba ubiegająca się o nadanie tytułu rzeczoznawcy spełnia warunki określone w art. 15 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane, a stwierdzenie spełnienia tych warunków zobowiązuje ten organ (nie pozostawiając mu w tym zakresie żadnej swobody) do nadania wnioskowanego tytułu na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane. Krajowa Komisja w niniejszej sprawie uznała, iż skarżąca korzysta w pełni z praw publicznych, posiada wymagane wykształcenie oraz uprawnienia budowlane bez ograniczeń, ale nie spełnia pozostałych wymogów określonych w ww. przepisie, tj. odnoszącego się do praktyki zawodowej oraz do znaczącego dorobku praktycznego. W ocenie Sądu, takie stanowisko, w świetle materiału dowodowego i argumentacji przedstawionej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jest co najmniej przedwczesne. I. Przede wszystkim, w ocenie Sądu, Krajowa Komisja dokonując błędnej wykładni art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. c Prawa budowlanego i opierając się na niepełnym materiale dowodowym, poczyniła wadliwych ustaleń dotyczących praktyki zawodowej skarżącej. Skarżąca ubiega się o nadanie tytułu rzeczoznawcy budowlanego w specjalności konstrukcyjno-budowlanej obejmującej wykonawstwo. Posiada bowiem uprawnienia budowlane w tej specjalności do kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń. Zatem, w kontekście ww. art. 15, obowiązana była wykazać się praktyką zawodową 10-letnią w wykonawstwie. Z dokumentów przedstawionych przez skarżącą wynika, iż od marca 1996 r. pracowała na stanowisku p.o. kierownika robót, następnie była kierownikiem robót, kierownikiem budowy, a od lutego 2000 r. do chwili obecnej prowadzi działalność gospodarczą (Biuro Inżynierskie A. G.) w zakresie nadzoru i prowadzenia budów, kosztorysowania, projektowania, inwentaryzacji i ocen stanu technicznego. -Krajowa Komisja -oceniając sprawę w świetle ww. przepisu- w pierwszej kolejności wskazała, iż nie może uwzględnić tego okresu pracy zawodowej skarżącej, który miał miejsce przed uzyskaniem przez nią uprawnień budowlanych, tj. przed 30 kwietnia 1999 r. Krajowa Komisja stwierdziła bowiem, iż praktyka przed uzyskaniem uprawnień budowlanych była wykonywana pod nadzorem innych osób, tj. posiadających uprawnienia budowlane, a więc trudno zaliczyć ten okres jako pełnienie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie. W ocenie Sądu, z takim stanowiskiem nie sposób się jednak zgodzić. Stwierdzić bowiem trzeba, iż powyżej przytoczona argumentacja organu samorządu zawodowego mająca przemawiać za taką oceną sprawy nie znajduje żadnego potwierdzenia w treści art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. c Prawa budowlanego. Przepis ten był nowelizowany w 2005 r. i po nowelizacji nie ma podstaw do tego, aby do praktyki zawodowej nie wliczać okresu pracy przed uzyskaniem uprawnień budowlanych. Zgodnie z treścią omawianego przepisu (w brzmieniu obowiązującym i mającym zastosowanie w sprawie), rzeczoznawcą budowlanym może być osoba, która posiada co najmniej 10 lat praktyki w zakresie objętym rzeczoznawstwem. Zatem, z literalnego brzmienia tego przepisu w żaden sposób nie wynika, że tylko praktyka zawodowa odbywana po nabyciu uprawnień budowlanych jest tą, o której w nim mowa. Taki też pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 24 czerwca 2008 r. (sygn. akt II GSK 192/08, lex nr 491303), w którym wskazał, iż brak jest uzasadnienia do wiązania wymaganych 10 lat praktyki z nabyciem przez osobę zainteresowaną uprawnień budowlanych jako momentem, od którego można liczyć wspomniane 10 lat. Wskazany bowiem w art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. c warunek posiadania przez wnioskodawcę 10 lat praktyki sformułowany jest oddzielnie i niezależnie od warunku posiadania uprawnień budowlanych. I dalej, NSA w tym samym wyroku zaznaczył, że obecne brzmienie art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane jest skutkiem przyjęcia, że intensywne wykonywanie zawodu w danej specjalności, niezależnie od tego czy dokonuje się ono przed czy po nabyciu uprawnień budowlanych, stanowi o nabywaniu praktyki, o której mowa w ww. przepisie. Z tego też powodu Sąd za nieuprawnione uznał działanie Krajowej Komisji polegające na niezaliczeniu skarżącej do okresu praktyki zawodowej, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. c Prawa budowlanego, okresu jej pracy przed uzyskaniem przez nią uprawnień budowlanych. -Nadto, Sąd za wadliwą uznał również ocenę sprawy dotyczącą okresu pracy zawodowej skarżącej od lutego 2000 r. do lutego 2010 r. Krajowa Komisja przyjęła, iż w tym czasie skarżąca prowadziła działalność gospodarczą w zakresie m.in. projektowania architektoniczno-konstrukcyjnego, kierowania budową, kosztorysowania. Ten okres pracy zawodowej skarżąca potwierdziła zaświadczeniem wystawionym przez Biuro Inżynierskie A. G. z 2 lutego 2010 r. i podpisanym przez nią jako właściciela oraz przez T. B. będącego (jak wynika z tego zaświadczenia) wiodącym konstruktorem z uprawnieniami do projektowania bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno-budowlanej. W ocenie Sądu, Krajowa Komisja wprawdzie prawidłowo uznała, iż wskazane zaświadczenie potwierdza jedynie to, że skarżąca od lutego 2000 r. jest właścicielem pracowni - biura, które w okresie 10 lat objętym w tym zaświadczeniu wykonało prace w nim wyszczególnione. Natomiast trzeba zaznaczyć, iż w kontekście treści wniosku o nadanie tytułu rzeczoznawcy budowlanego jak i wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Krajowa Komisja dążąc do wyczerpującego wyjaśnienia sprawy i przeprowadzenia postępowanie z zachowaniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., winna była w takiej sytuacji uznać materiał dowodowy za niewystarczający i wezwać skarżącą do uzupełnia dokumentacji załączonej do wniosku, a dotyczącej ww. okresu jej pracy zawodowej. Skarżąca w podaniach kierowanych do organu powołała się bowiem na to, iż spełnia wymóg dotyczący praktyki zawodowej. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wyraźnie zaznaczyła, iż posiadając uprawnienia bez ograniczeń do kierowania robotami budowlanymi, na podstawie art. 13 ust. 4 Prawa budowlanego, może sprawować kontrolę techniczną utrzymania obiektów budowlanych i na wykonywanie praktyki w tym zakresie w okresie ostatnich 10 lat wskazała także w skardze. Sprawa dotycząca tej kwestii pozostała jednak nie zbadana, (chociaż Krajowa Komisja zgodziła się ze skarżącą, iż sprawowanie kontroli technicznej utrzymania obiektów budowlanych jest czynnością wykonywaną w ramach samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie). Krajowa Komisja nie uznała za stosowane zobowiązać skarżącej do uzupełnienia wniosku o dodatkowe dokumenty dotyczące jej praktyki zawodowej za okres od lutego 2000 r. i w konsekwencji nie wyjaśniła w sposób nie budzący żadnych wątpliwości, czy ten okres pracy zawodowej skarżącej może być zaliczony w sprawie, a jeśli tak to w jakiej części (za jaki okres i w związku z jakimi pracami, przy jakim obiekcie i w związku jakim charakterem czynności). Przy czym zgodzić się należy z Krajową Komisją, iż z uwagi na zakres posiadanych uprawnień budowlanych, skarżąca nie może przypisać sobie wszystkich prac wykonanych w ww. okresie przez Biuro, którego jest właścicielem. Powyżej przedstawione okoliczności uzasadniały -w ocenie Sądu- podważenie ustaleń poczynionych w sprawie w kontekście przesłanki wynikającej z art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. c Prawa budowlanego. Sprawę w tym zakresie Sąd uznał za niedostatecznie wyjaśnioną oraz opartą na wadliwym rozumieniu wskazanego przepisu. II. Nadto, w ocenie Sądu, orzekając w niniejszej sprawie Krajowa Komisja nie uniknęła błędów analizując wniosek skarżącej w oparciu o art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. d Prawa budowlanego dotyczący znaczącego dorobku praktycznego w zakresie objętym rzeczoznawstwem. Pojęcie "znaczący" użyte w tym przepisie należy niewątpliwie do pojęć niedookreślonych wartościujących. W związku z tym, obowiązkiem organu samorządu zawodowego było wyjaśnienie jego treści, tj. podanie jak należy pojęcie to rozumieć. W rozpoznawanej sprawie Krajowa Komisja w zaskarżonej decyzji wprawdzie wyraziła pogląd w tym zakresie, natomiast definiując ww. pojęcie posłużyła się również pojęciami niedookreślonymi, nienormatywnymi, a mianowicie wskazała na "znaczące rozwiązania", "realizację znaczących obiektów", "o skomplikowanej konstrukcji", nie wyjaśniając ich znaczenia. Tym samym nie można nie zarzucić Krajowej Komisji dowolnego działania. Zarzut powyższy jest uzasadniony również z tego względu, iż Krajowa Komisja nie odniosła przedstawionego przez siebie rozumienia pojęcia "znaczący dorobek praktyczny" do okoliczności występujących w niniejszej sprawie. Nie dokonała wszechstronnej analizy sprawy w kontekście omawianej przesłanki. Tymczasem w skardze skarżąca podniosła, iż w okresie ostatnich 10 lat opracowała 59 ocen – ekspertyz technicznych obiektów o różnych konstrukcjach i różnym stopniu skomplikowania. Dodała przy tym, iż podczas rozmowy kwalifikacyjnej w [...] Komisji Kwalifikacyjnej zaprezentowała przykładowe opracowania, m.in. dotyczące zabytkowego teatru. W zaskarżonej decyzji Krajowa Komisja do tego dorobku skarżącej w żadnym miejscu się jednak nie odniosła. Wprawdzie, dorobek ten wynika również z zaświadczenia Biura Inżynierskiego A. G., które powyżej Sąd już omówił (zauważając, iż potwierdza ono nie tyle prace skarżącej, co prace Biura), niemniej Krajowa Komisja nie uznała za stosowane uzupełnienia braków w materiale dowodowym sprawy również i w tej materii. Skarżąca mogła być zaś przekonana, iż złożone przez nią dokumenty, w tym ww. zaświadczenie, okażą się wystarczające do pozytywnej oceny jej sprawy. III. Reasumując, Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja nie może się ostać, albowiem powyżej przedstawione uchybienia w działaniu organu świadczą o wydaniu tej decyzji z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., a w efekcie z naruszeniem art. 8, art. 9 i art. 11 tej ustawy, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tak z akt sprawy jak i z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, aby organ podjął wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia okoliczności w niej występujących, a dotyczących praktyki zawodowej i znaczącego dorobku praktycznego skarżącej. Skarżąca ani razu nie była wzywana przez Krajową Komisję o przedstawienie dodatkowych dokumentów dotyczących ww. kwestii, a przecież obowiązkiem organu było dokonanie wnikliwej i wszechstronnej oceny sprawy w kontekście mających w niej zastosowanie norm prawa materialnego. W konsekwencji, w ocenie Sądu, Krajowa Komisja co najmniej przedwcześnie uznała, że skarżąca nie spełnia wszystkich wymogów z art. 15 ust. 1 Prawa budowlanego. Ponownie orzekając organ obowiązany jest przeprowadzić w sprawie w sposób dokładny i rzetelny analizę zgromadzonego materiału dowodowego (uprzednio uzupełnionego w zakresie dotyczącym spornych kwestii, przez skarżącą na wezwanie organu), kierując się przy tym dyspozycją art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Winien także uwzględnić powyżej poczynione przez Sąd uwagi, w tym ustalić ponownie kryteria oceny sprawy w zakresie przesłanki z art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy – Prawo budowlane, pamiętając o tym, iż uzasadnienie decyzji musi odpowiadać rygorom określonym w art. 107 § 3 k.p.a., dając jasny obraz motywów rozstrzygnięcia. Z wymienionych powodów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji.