VII SA/Wa 1918/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Bożena Marciniak, sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Dawejnis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lipca 2017 r. sprawy ze skargi Prezydenta Miasta [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2016 r. znak [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji ostatecznej oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 – dalej jako "k.p.a.") po rozpatrzeniu odwołania Prezydenta Miasta [...] utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r., odmawiającą zmiany w zakresie terminu własnej decyzji Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r., [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał Prezydentowi Miasta [...] usunięcie, w terminie do 31 lipca 2015 r., nieprawidłowości stanu technicznego w wiadukcie drogowym w [...] w ciągu ulicy [...] nad drogą krajową [...] , w ich części położonej w granicach pasa drogowego drogi krajowej [...] na działkach nr: [...] [...],[...], zgodnie z ekspertyzą stanu technicznego przedmiotowego wiaduktu, sporządzoną przez mgr inż. [...] w maju 2014 r., uzupełnioną w lipcu 2014 r., poprzez wykonanie: w zakresie podpór pośrednich: wzmocnienia podpór poprzez zwiększenie ich przekrojów, tj.: iniekcję rys, wykonanie dodatkowych płaszczy żelbetowych, zastosowanie zbrojenia zespalającego i betonu natryskowego na podporach słupowych; nowych ciosów podłożyskowych; zabezpieczenia antykorozyjnego betonowych powierzchni podpór. w zakresie elementów konstrukcyjnych ustroju nośnego: wymiany uszkodzonej belki prefabrykowanej na nową; zabezpieczenia pozostałych belek prefabrykowanych zaprawami PCC; zabezpieczenia antykorozyjnego powierzchni betonowych; naprawy płyty pomostowej poprzez jej wyrównanie z uzupełnieniem ubytków zaprawami PCC. w zakresie nawierzchni i elementów wyposażenia: wymiany nawierzchni asfaltowej na jezdni i dylatacji bitumicznych; wymiany kap chodnikowych, krawężników oraz nawierzchni na kapach; wymiany gzymsów na prefabrykowane deski gzymsowe z polimerobetonu; wymiany barier i poręczy. Prezydent Miasta [...] podaniem z dnia [...] lipca 2015 r., uzupełnionym pismem z dnia 8 września 2015 r., wniósł o zmianę ww. decyzji w zakresie określenia terminu wykonania obowiązku. Decyzją Nr [...] z dnia [...] października 2015 r., [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, w trybie art. 155 k.p.a., odmówił zmiany własnej decyzji Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r., znak: [...]. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] listopada 2015 r., znak: [...], uchylił w całości zaskarżoną ww. decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Organ odwoławczy wskazał, że wniosek Prezydenta Miasta [...] został rozpoznany pomimo braku wskazania proponowanego terminu usunięcia nieprawidłowości oraz wskazania, jakie przesłanki przemawiają za zmianą wyznaczonego przez organ terminu. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego pismem z dnia 28 grudnia 2015 r. wezwał stronę do uzupełnienia wniosków z dnia 23 lipca 2015 r. i dnia 8 września 2015 r. W odpowiedzi na powyższe, Prezydent Miasta [...] wniósł o zmianę decyzji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2014r., [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, w trybie art. 155 k.p.a., w zakresie określenia nowego terminu wykonania obowiązku do dnia 30 listopada 2016 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r., odmówił zmiany własnej decyzji Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że skarżący przedłożył przy piśmie z dnia 23 lipca 2015 r. ekspertyzę pn.: "Ekspertyza stanu technicznego wiaduktu drogowego w ciągu ul. [...] nad drogą krajową nr [...] w [...]" sporządzoną przez mgr inż. [...] w lipcu 21015 r., w której wskazano m.in., że "obiekt znajduje się w niedostatecznym stanie technicznym i kwalifikuje do przebudowy. Następuje progresja uszkodzeń obiektu, jednak nie zagraża ona bezpieczeństwu obiektu oraz jego użytkownikom w sposób wymuszający podjęcie decyzji o natychmiastowym wyłączeniu go z ruchu lub o jego natychmiastowej rozbiórce (...). Obiekt może być użytkowany w dotychczasowy sposób bez nałożenia dodatkowych ograniczeń przez okres 12 miesięcy (okres ten może być wydłużony do 18 miesięcy)". Zdaniem organu I instancji, twierdzenia zawarte w przedstawionej opinii są tożsame z wnioskami zawartymi w ekspertyzie stanu technicznego przedmiotowego wiaduktu, sporządzonej w maju 2014 r., różnią się one jedynie informacją o postępującej progresji uszkodzeń obiektu. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że utrzymywanie przedmiotowego obiektu budowalnego w obecnym stanie technicznym oraz z zastosowanymi zabezpieczeniami stwarza w dalszym ciągu znaczne utrudnienia dla uczestników ruchu drogowego, w szczególności z uwagi na znaczne ograniczenie prędkości na drodze pod obiektem oraz jej zawężenie, gdzie wydłużanie w czasie tego stanu stoi w sprzeczności z interesem społecznym. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że za zmianą decyzji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. w zakresie terminu wykonania nałożonych robót budowlanych nie przemawia interes społeczny. W interesie społecznym jest bowiem, aby podmioty władające i zarządzające obiektem infrastruktury drogowym, utrzymywały ten obiekt w należytym stanie technicznym, umożliwiającym użytkowanie go w sposób niezagrażający życiu lub zdrowi ludzi oraz terminowo wykonywały nakazy wydane przez organ nadzoru budowlanego. Prezydent Miasta [...] wniósł odwołanie od ww. decyzji wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Skarżący wskazał, że poprzednio obowiązująca organizacja ruchu została zmieniona. Aktualnie wyłączono z ruchu jezdnię w kierunku [...] (przy której zlokalizowane są podpory wspierające) i przekierowano ruch pojazdów na jezdnię w kierunku [...] , w związku z czym obecnie nie występuje przywoływana przez organ I instancji możliwość uderzenia pojazdu w konstrukcje wspierające wiadukt. Ponadto skarżący zobowiązał wykonawcę dokonującego czynności związanych z bieżącym utrzymywaniem w sprawności technicznej konstrukcji wspierającej wiadukt do stałego monitorowania jego stanu oraz sytuacji w bezpośrednim otoczeniu obiektu, co w ocenie skarżącego wpływa na zwiększenie poziomu bezpieczeństwa obiektu oraz jego bezpośredniego otoczenia. Po rozpatrzeniu odwołania, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zwrócił uwagę, że podstawą rozstrzygnięcia organu I instancji w niniejszej sprawie były wyniki kontroli oraz wnioski zawarte w ekspertyzach. Dla przedmiotowego wiaduktu zostały opracowane ekspertyzy stanu technicznego, wykonane w maju 2014 r. i lipcu 2015 r. przez mgr inż. [...] , z których wynika, że konieczne jest szybkie przeprowadzenie przebudowy obiektu. W ocenie organu odwoławczego, skala i rodzaj występujących nieprawidłowości (tymczasowe występowanie uszkodzonego przęsła) w pełni uzasadnia nałożenie wskazanych w zaskarżonej decyzji robót naprawczych oraz wyznaczenie racjonalnego - rocznego terminu ich realizacji. Jednocześnie organ odwoławczy zwrócił uwagę, że Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad w piśmie z dnia 17 marca 2016 r., wyraziła zgodę na zmianę decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. Organ odwoławczy wskazał, że skarżący podjął konkretne działania zmierzające do podjęcia robót naprawczych, przy czym w odwołaniu podnosił, że odcinek drogi krajowej, w ciągu której znajduje się przedmiotowy wiadukt, został objęty Rządowym programem wsparcia przemysłu Województwa [...] i [...]2.0, co stanowi, że w niedalekiej przyszłości zostaną podjęte roboty objęte programem na opisywanym odcinku drogi. Jednak wskazana okoliczność, nie stanowi zdaniem organu odwoławczego, podstawy do uznania, że występuje tu interes społeczny, czy też słuszny interes strony, uzasadniający uwzględnienie wniosku. Organ administracji nie może bowiem opierać swojego rozstrzygnięcia o deklarowane zdarzenia przyszłe, lecz obowiązany jest uwzględniać wyłącznie obiektywnie ustalony stan prawny i faktyczny. Organ odwoławczy nie zgodził się również z argumentem, że możliwe jest zaniechanie działań naprawczych, odsunięcie w czasie ich realizacji, z uwagi na fakt, że obecnie wiadukt nie zagraża bezpośrednio życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska. Skargę na powyższą decyzję złożył Prezydent Miasta [...] wnosząc o jej uchylenie oraz o uchylenie decyzji organu I instancji. Skarżonej decyzji zarzucił naruszenie: art. 10 k.p.a. poprzez brak wezwania stron do wypowiedzenia się co do materiału dowodowego zebranego w sprawie, art. 77 k.p.a. poprzez brak należytego rozpatrzenia materiału dowodowego zebranego w sprawie, w szczególności nieuwzględnienie argumentów Prezydenta Miasta [...] o braku zagrożenia dla ruchu drogowego, zabezpieczenia wiaduktu oraz podjęcia w niedalekiej przyszłości robót, zmierzające do przystosowania wiaduktu do wymogów stawianych obiektom umieszczonym w ciągu drogi ekspresowej, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie dlaczego odmówiono racji argumentom, iż poprzednio obowiązująca organizacja ruchu została zmieniona a obecna nie stanowi niebezpieczeństwa dla ruchu drogowego, naruszenie art. 155 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, a to poprzez stwierdzenie, że nie zaszły przesłanki do zmiany decyzji ostatecznej nr [...][...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2014 r. w zakresie zmiany terminu jej wykonania. W uzasadnieniu skargi Prezydent Miasta [...] wskazał, że Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wyraził zgodę na zmianę terminu usunięcia nieprawidłowości na przedmiotowym wiadukcie. W ocenie skarżącego, gdyby GDDKiA uznał, że na gruncie niniejszej sprawy występują przeciwwskazania do uwzględniani wniosku strony, poinformowałby organ nadzoru budowlanego o tym fakcie, odmawiając wyrażenia zgody. Skarżący zwrócił raz jeszcze uwagę, że realizacja inwestycji związanej z przekształceniem drogi krajowej w ekspresową będzie wiązała się z dokonaniem koniecznych przystosowań w zakresie obiektów znajdujących się w pasie drogowym, w tym przebudowy przedmiotowego wiaduktu, by dostosować je do odpowiednich wymogów technicznych. W przypadku realizacji decyzji doszłoby do sytuacji, w której miasto [...] poniosłoby znaczne koszty remontu obiektu, który i tak w krótkiej perspektywie czasowej zostałby ponownie przebudowany przez GDDKiA w związku z realizacją inwestycji. Zatem uwzględniając słuszny interes strony, biorąc pod uwagę, że przedmiotowy wiadukt został zabezpieczony a organizacja ruchu wyklucza zaistnienie niebezpieczeństwa, odmowa zmiany terminu była zdaniem skarżącego nieuzasadniona. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skargę należało oddalić. Przedmiotem skargi wywiedzionej do tutejszego Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2016r. utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r., odmawiającą zmiany w zakresie terminu własnej decyzji Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. Zgodnie z art. 155 k.p.a., stanowiącym podstawę prawną wniosku o zmianę w zakresie terminu ważności decyzji, decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Z brzmienia powyższego przepisu wynika, iż uchylenie lub zmiana decyzji na podstawie art. 155 k.p.a. jest dopuszczalne w przypadku spełnienia określonych w tym przepisie warunków. Jednym z nich i jak wynika z konstrukcji przepisu podstawowym jest brak sprzeczności w uchyleniu lub zmianie decyzji z przepisami szczególnymi. Wskazać zatem należy, iż w świetle art. 155 k.p.a. nie jest możliwa zmiana decyzji administracyjnych, mających charakter "związany". Uchylenie lub zmiana decyzji w powołaniu się na treść art. 155 k.p.a. może zajść jedynie wtedy, gdy ustawodawca w przepisie materialnoprawnym przewidzi pewien "luz decyzyjny". Tylko w obszarze owego "luzu decyzyjnego" wzgląd na ważny interes społeczny lub słuszny interes strony może doprowadzić do uchylenia lub zmiany decyzji. W razie zaś gdy ustawodawca w sposób sztywny i bezwarunkowy, narzuca określone rozwiązanie, o stosowaniu art. 155 k.p.a. nie może być mowy (patrz: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 czerwca 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 555/08, LEX nr 513870). Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy stwierdzić należy, że decyzja wydana na podstawie art. 66 ust 1 ustawy Prawo budowlane nie jest decyzją uznaniową. Jednak już termin określony w tej decyzji ma charakter uznaniowy. Powyższe powoduje, że - co do zasady istnieje możliwość zmiany tej decyzji w części dotyczącej terminu jej ważności. W dalszej kolejności należy wskazać, iż z wykładni gramatycznej przepisu art. 155 k.p.a. wynika, że organ administracji publicznej może uchylić lub zmienić decyzję ostateczną, jeżeli spełnione są łącznie następujące przesłanki: a) strona wyraziła zgodę na zmianę lub uchylenie decyzji, b) na podstawie decyzji strona nabyła prawo, c) przepisy szczególne nie sprzeciwiają się zmianie lub uchyleniu takiej decyzji, d) za uchyleniem lub zmianą decyzji przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. Przechodząc do analizy przesłanek wskazanych w art. 155 k.p.a. podkreślić należy, że nie budzi wątpliwości, że pierwsze dwie przesłanki wymienione w wskazanym powyżej przepisie zostały spełnione. W zakresie trzeciej przesłanki Sąd wyraża pogląd o dopuszczalności zmiany samego terminu jako elementu niezwiązanego decyzji. Nowy termin zawnioskowany przez zobowiązanego Prezydenta Miasta [...] – 30 listopada 2016r. został zaakceptowany przez stronę Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad, która pismem z dnia 17 marca 2016r. wyraziła zgodę na zmianę terminu określonego w decyzji z dnia [...] sierpnia 2014r. Samo określenie "słuszny interes strony", aczkolwiek niezdefiniowane, to wskazuje, że nie chodzi w nim o każdy interes strony (a więc chęć uzyskania rozstrzygnięcia organu administracji publicznej o treści zgodnej z wolą strony), ale wyłącznie o interes zgodny przede wszystkim z prawem i zasadami współżycia społecznego. Modyfikacja ukształtowanego ostateczną decyzją stosunku administracyjnoprawnego (poprzez jego zmianę bądź zniesienie) musi więc być społecznie akceptowalna i godna wsparcia ze strony Państwa, ze względu na cel jaki ma zostać przez tę modyfikację osiągnięty. Interes ten ma być bowiem obiektywnie słuszny, a nie jedynie zgodny z oczekiwaniem strony (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 września 2012 r., sygn. akt I SA/Wa 697/12). Wymagania interesu społecznego lub słusznego (a więc kwalifikowanego) interesu strony muszą być ustalone w konkretnej sprawie i muszą uzyskać zindywidualizowaną treść, wynikającą ze stanu faktycznego i prawnego sprawy. Ponadto, zwrócić uwagę należy, że w orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że "słuszny interes strony" nie jest pojęciem tożsamym ze słusznym interesem obywateli, o którym mowa w art. 7 k.p.a. Interes indywidualny strony z reguły nie pokrywa się z interesem społecznym i interesami innych stron postępowania, a w szczególności ma to miejsce w sprawach z zakresu Prawa budowlanego. Słuszny interes strony, o którym mowa w art. 155 k.p.a. należy rozumieć jako interes prawny, a nie jako interes faktyczny podobnie, jak słuszny interes obywateli, o którym mowa w art. 7 k.p.a., czy też uzasadnione interesy osób trzecich, chronione przepisem art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. W każdym razie interesy te nie mogą być sprzeczne z interesem społecznym, obowiązkiem organu do kontroli przestrzegania prawa (art. 7 k.p.a.), czy też zasadą praworządności (art. 6 k.p.a.) – zob. wyrok NSA z dnia 23 października 2015 r., sygn. akt II OSK 2911/14. Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy, należy podzielić stanowisko organów, iż w interesie społecznym leży , aby podmiot zarządzający i władający infrastrukturą drogową taka jak przedmiotowy wiadukt, utrzymywał ten obiekt w stanie umożliwiającym bezpieczne jego użytkowanie. Tymczasem z ustaleń organów wynika, iż przedmiotowy wiadukt nadal znajduje się w nieodpowiednim stanie technicznym , przedawaryjnym, występuje w nim dalsza progresja uszkodzeń , stwarza utrudnienia w ruchu drogowym, w tym zawężenie drogi i wymusza znaczne ograniczenia prędkości. Ekspertyzy stanu technicznego wiaduktu, wykonane w maju 2014 r. i lipcu 2015 r. przez mgr inż. [...] wskazują, że konieczne jest szybkie przeprowadzenie przebudowy obiektu. W ocenie skarżącego przyczyną zmiany terminu wykonania nałożonego obowiązku miałoby być objęcie odcinka drogi krajowej , w ciągu której znajduje się przedmiotowy wiadukt rządowym Programem wsparcia przemysłu Województwa [...] i [...]2.0 zakładający przekształcenie drogi krajowej w drogę ekspresową i przystosowaniem w zakresie obiektów znajdujących się w pasie drogowym. W konsekwencji , jak wynika z uzasadnienia skargi motywem zmiany terminu wykonania nałożonego obowiązku są względy finansowe, bowiem miasto [...] poniosłaby znaczne koszty remontu, który zostałby następnie przebudowany. W ocenie Sądu, prawidłowe jest stanowisko organów, że wydłużenie terminu wykonania obowiązku nałożonego decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r. nie znajduje uzasadnienia. Interes ekonomiczny strony, wynikający z prognozowanej inwestycji , nie może stanowić przesłanki zmiany ostatecznej decyzji, tym bardziej ,że skarżący nie wykazuje aby do 30 listopada 2016r. ( termin określony we wniosku o zmianę) opisana wyżej inwestycja została zrealizowana i faktycznie doszło do przebudowy wiaduktu. Wyznaczony w decyzji z [...] sierpnia 2014r. roczny termin na wykonanie obowiązków był obiektywnie realny i umożliwiał stronie przeprowadzenie wszelkich niezbędnych czynności oraz uwzględniał prognozę wynikającą z ekspertyzy inż. [...] z której wynikało, iż wiadukt może jeszcze funkcjonować prze okres od 12 do 18 miesięcy. Wskazana okoliczność zmiany organizacji ruchu wyłączenie z ruchu jezdni w kierunku [...] , przy której zlokalizowane są podpory wspierające, nie stanowi argumentu za zmianą terminu wykonania obowiązku, a wręcz przeciwnie potwierdza konieczność realizacji obowiązków w zakreślonym decyzją ostateczną terminie. Termin wykonania obowiązków, jak wyżej wskazano, był określony na dzień 31 lipca 2015r, i pomimo upływu trzech kolejnych lat nie został przez skarżącego wykonany. Obowiązkiem organu jest dążenie do możliwie szybkiego usunięcia nieprawidłowości, tj. wyznaczenia możliwie krótkiego, aczkolwiek oczywiście racjonalnego z punktu widzenia obiektywnej możliwości realizacji obowiązku przez zobowiązaną, terminu wykonania nakazanych czynności. Zarówno w interesie społecznym, jak i w dobrze pojętym interesie strony leży wykonanie nałożonego obowiązku dotyczącego likwidacji nieprawidłowości w stanie technicznym przedmiotowego wiaduktu. Należy podkreślić, że co do zasady, że słuszny interes strony, o którym mowa w art. 155 k.p.a. należy rozumieć jako interes prawny, a nie jako interes faktyczny, a jedynie taki został przez skarżącego wykazany. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę jako nieuzasadnioną oddalił.