VII SA/Wa 1920/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Wojciech Rowiński (spr.), Sędziowie: sędzia WSA Bogusław Cieśla, asesor WSA Aneta Żak, , Protokolant: ref. Tomasz Bilewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 grudnia 2023 r. sprawy ze skargi V. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 30 czerwca 2023 r. znak: 481/OPON/2023 w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno - budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę Wojewoda Mazowiecki (dalej jako "Wojewoda" lub "organ II instancji") decyzją z 30 czerwca 2023r., nr 481/OPON/2023 (dalej jako "decyzja z 30 czerwca 2023 r."), po rozpatrzeniu odwołania V. Sp. z o. o. (dalej jako "skarżąca"), utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2023 r. (dalej decyzja z [...] kwietnia 2023r. ) odmawiającą zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno- budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę modułowego pawilonu wystawowego i wolnostojącego modułu wystawowego wraz z niezbędną infrastrukturą oraz ogrodzeniem terenu (adres inwestycji: ul. [...]/ róg ul. [...], dz. ew. nr [...], obr. [...] w W.), dalej "inwestycja". Decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. W dniu 15 grudnia 2022 r. skarżąca złożyła wniosek o pozwolenie na budowę inwestycji. Decyzją z [...] kwietnia 2023r. Prezydent [...] odmówił zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno- budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę inwestycji. Po rozpoznaniu odwołania skarżącej decyzją z 30 czerwca 2023r. Wojewoda utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną. W uzasadnieniu wskazał, że dla przedmiotowej inwestycji obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego W. (Dz. Urz. Woj. Mazowieckiego nr 52 z dnia 27 marca 2001 r., poz. 496m dalej "mpzp"). Dalej wskazać należy, że przedmiotowa działka nr [...], obr. [...] w W., usytuowana jest na terenie oznaczonym symbolem 12 - UK, tj. teren przeznaczony na obiekty kultu religijnego, nauki i kultury zgodnie z § 25 ww. mpzp. Wojewoda Mazowiecki wskazał – odmiennie niż organ I instancji, że w projekcie budowlanym została prawidłowo określona kategoria obiektu budowlanego, tj. kategoria IX - budynki kultury, nauki i oświaty. Przedmiotowa inwestycja o funkcji wystawienniczej w formie galerii sztuki niewątpliwie wpisuje się w przeznaczenie podstawowe terenu 12 UK. Jednak w ocenie Wojewody przedmiotowa inwestycja będzie nie spełnia wymogu § 37 pkt 3.4 mpzp, ustalającego wysokość zabudowy w lit. b) dla pozostałych obiektów 14,5 m i IV kondygnacje naziemne przy czym ustała się czwartą kondygnację jako: ukrytą w dachu budynku lub cofniętą w stosunku do lica ściany budynku o co najmniej 1,0 m. W projekcie budowlanym wysokość budynków modułowych wynosi: 2,72 m; jedna kondygnacja nadziemna - co jest wprost niezgodne z ustaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Analiza ustaleń mpzp prowadzi w ocenie Wojewody do wniosku, że na terenie przedmiotowej inwestycji, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje konkretną wysokość dla planowanych obiektów, która nie może być ani mniejsza ani większa od wskazanej wysokości. Organ odwoławczy wyjaśnił, że w przepisach szczegółowych dla innych części planu zapisy określające wysokość wskazują już wysokości nieprzekraczalne, dla których wysokość planowanych inwestycji musi mieścić się w stosownych parametrach. Tytułem przykładu Wojewoda wskazał zapisy dla terenu sąsiedniego 11 ME - gdzie wysokość zabudowy została wskazana do II kondygnacji naziemnych i 10 m wysokości, wysokość budynków hotelowych określa się na maksimum IV kondygnacje (do 14,5 m). Wojewoda nadto podkreślił, że skarżąca nie przedłożyła ostatecznej decyzji właściwego organu o wyłączeniu gruntów z produkcji rolniczej zgodnie z art. 11 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2409) potwierdzającej wyłączenie gruntu z produkcji rolnej dla inwestycji. Organ zauważył , że z informacji z rejestru gruntów wynika, że działka ew. nr [...], obr. [...] w W. widnieje w opisie użytkowym jako grunty orne. Pojęcie "wyłączenia z produkcji" - zdefiniowane w przepisie art. 4 pkt 11 ww. ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, oznacza "rozpoczęcie innego niż rolnicze lub leśne użytkowania gruntów". Wyłączenie z produkcji jest czynnością faktyczną, która w świetle przepisu art. 11 ust. 1 powyższej ustawy nastąpić może tylko po wydaniu decyzji zezwalającej na takie wyłączenie i w jej następstwie. W przeciwnym wypadku wyłączenie z produkcji narusza przepisy tej ustawy. Wojewoda wskazał, że nie wszystkie obowiązki w toku postępowania przed Prezydentem zostały nałożone prawidłowo, jednak nie ma to wpływu na podjęte rozstrzygnięcie. W ocenie organu odwoławczego koniecznym jest utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji z uwagi na niespełnienie obowiązku dotyczącego przedłożenie ostatecznej decyzji o wyłączeniu gruntów z produkcji rolniczej dla działki [...] z obrębu [...] oraz obowiązku dotyczącego wykazania zgodności projektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego W. w zakresie § 37 pkt 3.4 mpzp. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. Powyższy przepis jednoznacznie wskazuje, że jeżeli na terenie objętym wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę obowiązuje plan miejscowy, to na organie rozpatrującym taki wniosek spoczywa w pierwszej kolejności obowiązek sprawdzenia rozwiązań i założeń przedstawionego projektu budowlanego z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Badanie zgodności z ustaleniami planu miejscowego dotyczy zarówno projektu zagospodarowania działki, jak i projektu architektoniczno- budowlanego i polegać powinno na dokładnej analizie zapisów obowiązującego na danym obszarze planu miejscowego, a w szczególności jego ustaleń dotyczących terenu przewidzianego do zainwestowania oraz dopuszczonych tym planem warunków i sposobów jego zabudowy. Realizacja postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w procesie inwestycyjnym stanowi zdaniem Wojewody z jednej strony obowiązek dla inwestora, z drugiej zaś daje gwarancję zrealizowania każdego zamierzenia, które jest zgodne z planem. Stanowi to również gwarancję dla właścicieli innych nieruchomości objętych planem, że nie powstanie zabudowa niezgodna z tym planem, a tylko taka, na którą społeczność lokalna wyraziła zgodę w procedurze uchwalania planu miejscowego. Unormowania regulujące kwestię zgodności inwestycji z porządkiem w zakresie zagospodarowania przestrzennego, wyrażone w planie winny być zatem przestrzegane restrykcyjnie, a ocena w tym zakresie jest podstawowym, obowiązkiem organu architektoniczno-budowlanego orzekającego w pozwoleniu na budowę. Wojewoda podkreślił, że organ architektoniczno-budowlany nie jest uprawniony do oceny legalności czy też merytorycznej prawidłowości ustaleń planu miejscowego. Istotny jest fakt jego obowiązywania na danym obszarze i wykładnia danego przepisu planu, pozostająca w zgodzie z brzmieniem postanowień planu. Nie jest więc rzeczą organu badanie zgodności przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z obwiązującym prawem, lecz ciąży na nim zbadanie zgodności przedstawionego przez inwestora projektu z planem miejscowym obowiązującym na dzień wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę. Badanie to nie może zaś prowadzić do pominięcia przez organy administracji określonych postanowień planu, w szczególności tych, których treść jest jasna i precyzyjna. Organ jest bowiem obowiązany do stosowania przepisów aktu prawa miejscowego powszechnie obowiązującego na obszarze gminy, do czego zobowiązuje go przepis art. 6 Kpa, z którego wynika, że organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Wojewoda podkreślił, że miejscowy plan i inne akty prawa miejscowego zawierają ustalenia wiążące na obszarze, na którym obowiązują, tak długo dopóki nie zostanie stwierdzona ich nieważność przez Prezesa Rady Ministrów, wojewodę, regionalną izbę obrachunkową albo wojewódzki sąd administracyjny. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniesiono o jej uchylenie w całości oraz o uchylenie decyzji jej poprzedzającej. Zaskarżonej decyzji zarzucono I. przepisów postępowania, których naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.: 1. art. 7, 8 § 1, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a poprzez: niewyjaśnienie stanu sprawy (w aspekcie faktycznym I prawnym) w sposób wszechstronny, w całokształcie zgromadzonego materiału dowodowego, oraz bezkrytyczne powielenie I przyjęcie za własne ustaleń organu I instancji na podstawie wybiórczo wybranego i zgromadzonego materiału dowodowego przez organ I instancji, co przejawia się w szczególności w tym, że: a. organ zarówno I jak i II instancji, całkowicie pominęły argumentację skarżącej przytaczaną w toku postępowania a dotyczącą wysokości innych obiektów zlokalizowanych na terenie oznaczonym w uchwale nr 405 Rady Gminy W. z 18 stycznia 2001 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu W. (dalej również jako "MPZP" lub "plan miejscowy"), Z pominiętego przez organy stanowiska Skarżącej wynika, że żaden z budynków sąsiadujących z działką nr ew. [...]: i. nie spełnia rzekomo bezwzględnego wymogu wysokości obiektów wynikającego z MPZP tj. 14,5 m oraz IV kondygnacji (§ 37 uchwały nr 405 dot. obszaru 12UK); ii. nie spełnia oczekiwanego przez organ wymogu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego o uzupełnianiu funkcjonalnym Zespołu Świątynnego. Zarówno bowiem sąsiednie budynki (szkoły i przedszkola) tak i projektowane wystawiennicze budynki modułowe należą do grupy budynków z zakresu nauki i kultury. Wobec tego projektowana zabudowa spełnia wymagania MPZP w tym zakresie - załącznik w postaci wyników pomiarów dokonanych przez uprawnionego geodetę M. W. (nr upr. [...]). art. 7a oraz art. 8 k.p.a poprzez: a. naruszenie zasady rozstrzygania wątpliwości na korzyść strony, co przejawia się w tym, że organ II instancji przyjął tendencyjną i jednostronną Interpretację postanowień mpzp (§37 MPZP), pomimo posiadania pełnej wiedzy, iż dla innych inwestycji zlokalizowanych w obszarze 12UK organ architektoniczno-budowlany (starosta) wydał zgody budowlane I na ich podstawie powstały obiekty nlespełnlające rzekomo bezwzględnych wymagań co do wysokości i ilości kondygnacji budynków. Organ zdecydował się całkowicie pominąć powyższe fakty wykazane stosowną dokumentacją przedłożoną przez Skarżącą, aby uniknąć konfrontacji z rzeczywistością, w której to samo prawo miejscowe jest całkowicie odmiennie Interpretowane i stosowane choć sytuacja prawna wszystkich inwestycji na terenie 12UK jest tożsama; b. naruszenie zasady zaufania do władzy publicznej poprzez pominięcie okoliczności wydania zgód administracyjnych (budowlanych) pozwalających innym inwestorom na wybudowanie obiektów sąsiadujących z nieruchomością nr ew. [...] niespełniających wymagań MPZP (co do wysokości i ilości kondygnacji), a zlokalizowanych w tym samym obszarze wyznaczonym w MPZP jako 12UK. Należy podkreślić, że organy administracji publicznej zobligowane są prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Co więcej, organy administracji publicznej bez uzasadnionej przyczyny nie odstępują od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym (art. 9 § 2 k.p.a ). Skarżąca spółka podkreśliła, że nie może znaleźć uznania Sądu zjawisko, w którym inwestorom działającym w dokładnie takim samym reżimie prawnym wynikającym z postanowień mpzp wydawane są całkowicie odmienne rozstrzygnięcia (raz pozytywne a raz negatywne), co oznacza naruszenie zasady proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Skarżący zarzucił, ze organ II Instancji, w ślad za organem I instancji, nie ustalił rzeczywistego stanu faktycznego i prawnego sprawy. W wyniku takiego działania niedostatecznie wyjaśniono wszystkie okoliczności sprawy, mające znaczenie dla prawidłowego jej rozstrzygnięcia, zaś uzasadnienie decyzji pozbawione jest argumentacji prawnej, która odnosiłaby się do mających zastosowanie przepisów prawa oraz sformułowanych przez Skarżącą zarzutów i dokumentów, które w sprawie pominięto. przepisów prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy tj.: 1. dokonanej przez organy obu instancji wadliwej wykładni § 37 pkt 3.4. mpzp w związku z §8 pkt 4 mpzp oraz w zw. z art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2023 r., poz. 977, dalej "u.p.z.p."), jak też w zw. z art. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 682 z późn. zm., dalej "P.b.") tzw. zasadą wolności zabudowy oraz w zw. z art. 21 i art. 64 ust. 2 i 3 Konstytucji RP, polegającej na uznaniu, że postanowienia § 37 pkt 3.4. mpzp formułują bezwzględny wymóg zabudowy w obszarze 12UK wg. sztywno określonej wysokości 14,5 m. oraz ilości kondygnacji równej IV. Wykładnia powyższych postanowień planu miejscowego nie licuje z obowiązkiem stosowania prawa z uwzględnieniem zasady proporcjonalności, unikania nadużycia interesu publicznego w stosunku do interesu prywatnego oraz prawa własności, w tym zasady wolności zabudowy. Dokonana przez organy administracji architektoniczno-budowlanej wykładnia wskazanych przepisów mpzp nie uwzględnia nie tylko faktu, iż te same organy wyraziły akceptację dla odmiennej wykładni w przypadku Inwestycji znajdujących się na tym samym obszarze 12 UK (w sąsiedztwie działki nr ew. [...]), ale również niedostrzeżenia, że wykładnia systemowa, celowościowa, jak też prokonstytucyjna (art. 8 Konstytucji), powinna prowadzić organy do całkowicie odmiennych wniosków, tj. iż wskazany parametr wysokości zabudowy ma charakter maksymalny (nieprzekraczalny). Uznanie § 37 pkt 3.4. jako przepis jasny, uzasadniający rzekomo zastosowanie wykładni językowej przez organy, bez dostrzeżenia, że mpzp zawiera w zakresie postanowień dotyczących wysokości obiektów na innych terenach różne postanowienia formułowane nieprecyzyjnie, stanowi świadectwo wadliwej oceny, iż w zaistniałej sytuacji mamy do czynienia z przepisem jasnym i nie wymagającym zastosowania innych metod wykładni poza metodą językowej Interpretacji tekstu prawnego; 2. art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2023 r., poz. 682 ze zm.), dalej również: "Prawo budowlane", poprzez niewłaściwe zastosowanie w sprawie, albowiem organ powinien, zatwierdzić projekt zagospodarowania i projekt architektoniczno-budowlany oraz udzielić pozwolenia na budowę jako zgodnego z przepisami MPZP. 3. art. 21 i art. 64 ust. 2 i 3 Konstytucji RP poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu Inwestora dysponowania prawem własności na cele budowlane zgodnie z obowiązującymi przepisami. W odpowiedzi na skargę, Wojewoda wniósł o jej oddalenie, jednocześnie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259, ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. Skarga jest niezasadna. Istota przedmiotowej sprawy sprowadza się do rozstrzygnięcia kwestii, czy w sprawie zgodnie z prawem odmówiono zatwierdzono skarżącemu projektu zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno- budowlany i odmówiono udzielenia pozwolenia na budowę. Zgodnie z art. 4 P.b każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Przytoczony przepis kreuje zasadę wolności budowanej, której granice wyznacza wymóg zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Zasadnicze wymagania dotyczące projektowania i budowy obiektu budowlanego, z uwzględnieniem przewidywanego okresu użytkowania, określa art. 5 ust. 1 P.b., statuując wymóg realizacji tych działań w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej. Odpowiadające tym warunkom projektowanie i budowanie powinno zapewnić zachowanie wymagań wyszczególnionych w pkt 1-10 omawianego przepisu, w tym i wymogu poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich (pkt 9). Szczegółowe unormowania dotyczące sposobu realizacji publicznego prawa podmiotowego zabudowy nieruchomości gruntowej zamieszczone zostały w rozdziale IV i V prawa budowlanego. Zgodnie z art. 28 ust. 1 P.b. roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Przesłanki wydania pozwolenia na budowę określa art. 32 oraz art. 35 P.b. Organ w postępowaniu w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę zobowiązany jest zatem sprawdzić czy spełnione zostały wymagania określone w art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 P.b. w tym m.in. wymóg zgodności projektu budowlanego z ustaleniami planu miejscowego, a także zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Jak stanowi art. 35 ust. 4 P.b., w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 P.b, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Należy zatem wyjaśnić, że wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę jest następstwem nie tylko złożenia wymaganych przez prawo dokumentów, ale też stwierdzenia przez organ, na ich podstawie, że zachodzą wynikające z prawa materialnego przesłanki do uwzględnienia wniosku o wydanie pozwolenia na budowę. Ponieważ postępowanie w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę jest ściśle określone przepisami Prawa budowlanego, decyzja o pozwoleniu na budowę ma charakter związany, a nie uznaniowy (por. wyrok NSA z 21.04.2020 r., II OSK 2638/19, LEX nr 3036997). W przedmiotowej sprawie trafnie organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Prezydenta odmawiającej zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno- budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę modułowego pawilonu wystawowego i wolnostojącego modułu wystawowego wraz z niezbędną infrastrukturą oraz ogrodzeniem terenu, gdyż inwestycja jest niezgodna z przepisisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego W. Z projektu budowalnego wynika, że wysokość budynków modułowych wynosi 2,72 m i mają one jedną kondygnacja nadziemna. Inwestycja planowana jest na terenie oznaczonym 12 UK. W dziale II , Rozdziale 8 mzpm zawarto Ustalenia szczegółowe dla obszarów funkcjonalnych. Zgodnie z § 25 pkt 12 mpzp ustala się szczegółowe przeznaczenie oraz warunki zabudowy, zagospodarowania, zasady kształtowania przestrzeni oraz warunki ochrony przyrodniczej dla obszaru 12 UK- teren przeznaczony na obiekty kultu religijnego, nauki i kultury. W myśl § 37 dla terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem 12 UK plan ustala: § 37 mzpm ustalono szczegółowe przeznaczenie oraz warunki zabudowy, zagospodarowania, zasady kształtowania przestrzeni oraz warunki ochrony przyrodniczej dla obszaru. W § 37 pkt 2.1. wskazano jako przeznaczenie podstawowe zespół zabudowy Świątynie [...], jako przeznaczenie uzupełniające obiekty towarzyszące Zespołowi Świątyni, a jako przeznaczenie dopuszczalne drugorzędny układ komunikacyjny. W pkt. 3.4 mzpm wskazano, że wysokość zabudowy - dla obiektu Świątyni [...] 28,0 m (łącznie z krzyżem 40,0 m), przy czym wysokość tę należy mierzyć od poziomu zera wejścia do nawy głównej obiektu; b) dla pozostałych obiektów 14,5 m i IV kondygnacje naziemne przy czym ustala się czwartą kondygnację jako: ukrytą w dachu budynku lub cofniętą w stosunku do lica ściany budynku o co najmniej 1,0 m). Planowana inwestycja nie spełnia zarówno kryteriów dotyczących wysokości budynku, jak i ilości kondygnacji. Zarzut naruszenia prawa materialnego § 37 pkt 3.4. mpzp w związku z §8 pkt 4 mpzp oraz w zw. z art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p., jak też w zw. z art. 4 P.b. i w zw. z art. 21 i art. 64 ust. 2 i 3 Konstytucji RP jest chybiony. § 8 pkt 4 mpzp znajduje się w dziale I "USTALENIA OGÓLNE PLANU", w rozdziale 2 "Ustalenia ogólne w zakresie kształtowania przestrzeni". Wskazano w nim, że w zakresie struktury przestrzennej plan ustala: dla poszczególnych terenów nieprzekraczalną wysokość zabudowy w poziomie kalenicy - najwyższym punkcie dachu budynku. Przekroczenie tej wysokości dopuszczalne jest jedynie w miejscach wskazanych na rysunku planu lub w ustaleniach szczegółowych uchwały. Teren oznaczony na rysunku planu 12UK jak już zostało opisane wyżej posiada ustalenia szczegółowe - zgodnie z § 37 w. z.w. z § 25 pkt 12 mzpm. Z tego względu jako przepis szczegółowy ma pierwszeństwo przed ustaleniami ogólnymi. Nie budzi przy tym wątpliwości interpretacyjnych, jego brzmienie językowe jest jednoznaczne, a wbrew zarzutom skarżącego również dyrektywy wykładni systemowej i funkcjonalnej potwierdzają taki wynik interpretacji. Z systematyki całego mzpz jednoznacznie wynika, że lokalnemu prawodawcy zależało na odmiennym, szczegółowym uregulowaniu poszczególnych terenów wskazanych w § 25 mzpzp. Nadto z tekstu mpzp odkodować można również wartości, jakie przyświecały lokalnemu prawodawcy – chodziło o zapewnienie ładu przestrzennego i spójności architektonicznej wokół obiektu Świątynia [...]. Rację ma również Wojewoda, że organ architektoniczno – budowlany związany jest ustaleniami mpzp. Zaaprobowanie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę, w sytuacji gdy projekt ten jest niezgodny z ustaleniami miejscowego planu może stanowić rażące naruszenie prawa o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (por. wyrok NSA z 2.10.2015 r., II OSK 215/14, LEX nr 2002643.) Podkreślenia wymaga nadto, że ustawodawca określając w treści art. 35 ust. 1 pkt 1 Pb wymaganą relację pomiędzy projektem budowlanym, a ustaleniami miejscowego planu i innych aktów prawa miejscowego, posługuje się pojęciem "zgodności", co oznacza związek znacznie silniejszy niż tylko "spójność", czy też "brak sprzeczności". Nie można w tym zakresie stosować wykładni rozszerzającej. Twierdzenie to wzmacnia okoliczność, że miejscowy plan i inne akty prawa miejscowego zawierają ustalenia wiążące na obszarze, na którym obowiązują, tak długo dopóki nie zostanie stwierdzona ich nieważność, bądź nie zostaną uchylone. Postanowienia tych aktów wiążą nie tylko właścicieli nieruchomości gruntowych położonych na ich obszarze, ale i organy gminy oraz inne organy państwa, we właściwości których pozostaje wypowiadanie się w kwestii praw i obowiązków właściciela nieruchomości, na podstawie przepisów odrębnych. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że negatywny wynik ustaleń organu co do tej zgodności w zasadzie przekreśla możliwość wydania pozytywnej decyzji o pozwoleniu na budowę (vide: wyrok NSA z 2 października 2015 r., sygn. akt II OSK 215/14, publ.: orzeczenia.nsa.gov.pl, CBOSA). Z uwagi na niezgodność projektu budowlanego z ustaleniami mzpzp organy administracji były zobowiązane odmówić udzielania zezwolenia na inwestycję. Chybiony jest również zarzut naruszenia przepisów postepowania tj. art. 7, 8 § 1, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. Zebrany materiał dowodowy jest wystarczający do ustalenia stanu faktycznego, niezbędnego do wydania rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie, gdyż nie został spełniony podstawowy warunek - zgodności projektu inwestycji z ustaleniami mpzp. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia kryteria z art. 107 § 3 k.p.a., zawiera uzasadnienie zarówno co do faktów , jak i co do prawa. Zarzut naruszenia art. 8 § 1 k.p.a nie został poparty przedstawieniem odmiennej decyzji, która została wydana w identycznym stanie faktycznym i prawnym. Należy jednak zaznaczyć, że samo wydania odmiennej decyzji nie może prowadzić do wniosku, że organ jest zobowiązany do wydawania identycznej decyzji , nawet gdyby była niezgoda z prawem. Sąd nie dopatrzył się również istotnego naruszenia art. 7 k.p.a. oraz art. 8 k.p.a. Wynikająca z art. 8 § 2 k.p.a. zasada uzasadnionych oczekiwań nie może być rozumiana jako bezwzględna konieczność wydawania rozstrzygnięć powielających poprzednie rozstrzygnięcia, ponieważ mogłoby to prowadzić do rozstrzygnięć sprzecznych z prawem. Nie może więc pozostawać w oderwaniu od obowiązującego porządku prawnego i być przeciwstawiana obowiązującym przepisom. Postępowanie organu administracji pozostające w sprzeczności z przepisami prawa nie może prowadzić do powstania oczekiwań, których charakter byłby uzasadniony (por. wyrok NSA z 18.07.2023 r., II OSK 2645/20, LEX nr 3619675.) Podobnie zawarta w art. 7a k.p.a. zasada rozstrzygania wątpliwości prawnych na korzyść strony nie prowadzi do takich wniosków, jakie próbuje wyprowadzić skarżąca spółka. W przedmiotowej sprawie nie ma przy tym żadnych wątpliwości co do treści mających zastosowanie ustaleń mpzp. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, że w unormowaniu art. 7a § 1 k.p.a. nie chodzi o sytuacje, w których pojawiają się wątpliwości interpretacyjne przepisów mających zastosowanie w danej sprawie, a o przypadki, w których pomimo użycia różnych metod wykładni, wciąż pozostają co najmniej dwa, równie uprawnione, sposoby rozumienia danego przepisu.( Wyrok NSA z 26.05.2023 r., III OSK 2301/21, LEX nr 3569942.). W przedmiotowej sprawie takie wątpliwości po przeprowadzeniu wykładni wskazanych wyżej przepisów, a w szczególności § 37 mpzp , nie występują. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.