VII SA/Wa 1925/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), , Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędzia WSA Joanna Gierak – Podsiadły, Protokolant sekr. sąd. Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lipca 2016 r. sprawy ze skargi H. W. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] czerwca 2015 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu indywidualnego oddala skargę Sygnatura akt VIISA/Wa 1925/15 UZASADNIENIE Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad decyzją z dnia [...]kwietnia 2015r. na podstawie art. 29 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, po rozpoznaniu wniosku H. W. o wydanie zezwolenia na lokalizację zjazdu z drogi krajowej nr [...]na działkę [...] w miejscowości Z., nie udzielił zezwolenia na lokalizację zjazdu indywidualnego z drogi krajowej nr [...]do działki nr [...] w miejscowości Z.. W uzasadnieniu organ podał, że w dniu 9.02.2015 r. wpłynął wniosek H. W., współwłaścicielki nieruchomości nr [...] o wydanie zezwolenia na lokalizację zjazdu z drogi krajowej nr [...]na działkę nr [...] w miejscowości Z.. Zdaniem organu brak było podstaw do rozpatrzenia wniosku zgodnie z wolą wnioskodawcy. Organ wskazał, że działka nr [...] usytuowana jest przy drodze krajowej nr [...], klasy GP (droga główna ruchu przyśpieszonego). Działka nr [...] wraz z działkami nr [...],[...],[...],[...] powstały z podziału jednej działki. Zjazd z drogi krajowej posiadają działki nr [...] i [...]. W ewidencji zjazdów istniejących w ciągu DK [...]w km [...] /strona lewa/ ujawniony jest zjazd indywidualny do działki nr [...], sąsiadującej bezpośrednio z działką nr [...]. W tej sytuacji, w ocenie organu do działki nr [...] istnieje możliwość dojazdu z drogi krajowej poprzez istniejący zjazd indywidualny do działki [...] - po zawarciu porozumienia z jej właścicielem, a w przypadku braku porozumienia po ustanowieniu służebności drogi koniecznej w postępowaniu przed sądem powszechnym. Powyższe stanowisko było już przedstawiane inwestorowi przez organ w postanowieniu z dnia [...].05.2013 r. nie uzgadniającym projektu decyzji o warunkach zabudowy polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych wolnostojących zlokalizowanych na działce nr [...] w m. Z. Dalej organ powołał wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 października 2010 r., sygn. akt VII SA/WA 1303/10, w uzasadnieniu którego wskazano, że "...dopiero w przypadku braku możliwości ustanowienia służebności drogi koniecznej strona może, w ostateczności, wnieść do Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad o zezwolenie na lokalizację zjazdu". Zgodnie z § 9 ust. 1 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43 poz. 430 ze zm.) - na drodze klasy GP stosowanie zjazdów jest dopuszczalne wyjątkowo, m.in. gdy brak innej możliwości dojazdu. W przedmiotowej sprawie, istnieje jednak możliwość obsługi komunikacyjnej działki [...]. Nadto taki sposób skomunikowania działki (poprzez istniejący już zjazd) będzie zgodny z ustawą z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce gruntami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 - art. 93 ust. 3). Podział nieruchomości nie jest bowiem dopuszczalny, jeżeli projektowane do wydzielenia działki gruntu nie mają dostępu do drogi publicznej. Za dostęp do drogi publicznej uważa się również wydzielenie drogi wewnętrznej wraz z ustanowieniem na tej drodze odpowiednich służebności dla wydzielonych działek gruntu albo ustanowienia dla tych działek innych służebności drogowych. Dalej wskazano, że zarządca drogi nie może ponosić skutków niewłaściwego podziału działki. Drogi krajowe służą przede wszystkim do obsługi ruchu tranzytowego, a nie do obsługi przyległego terenu. Lokalizacja dodatkowego zjazdu powodowałaby, że droga straciłyby swój charakter drogi krajowej, stając się drogą obsługującą w znacznej mierze ruch lokalny. Budowa dodatkowego zjazdu wpłynęłaby również na pogorszenie warunków bezpieczeństwa i płynności ruchu na tym odcinku drogi, gdyż każdy zjazd stanowi potencjalne źródło ich pogorszenia. Lokalizowanie dodatkowych podłączeń do drogi krajowej tj. wprowadzanie dodatkowych punktów kolizyjnych, może powodować pogorszenie stanu bezpieczeństwa ruchu drogowego. Naczelną zasadą przy zezwoleniu na lokalizację zjazdu jest zasada bezpieczeństwa ruchu drogowego, któremu niewątpliwie zagraża zbyt duża ilość zjazdów z dróg o szczególnym natężeniu ruchu, jakim są drogi krajowe. Zasada ta, może ograniczać uprawnienia właścicieli nieruchomości w swobodnym korzystaniu ze swej własności. W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 kwietnia 2008r., sygn. akt I OSK 689/07, wskazano "Jeżeli wykonanie spornego zjazdu stanowi zagrożenie bezpieczeństwa dla ruchu drogowego, to jest to wystarczającą przesłanką do uznania, że interes społeczny nie zezwala na uwzględnienie takiego wniosku". Droga krajowa nr [...] musi zachować wszystkie parametry techniczne i użytkowe odpowiadające drogom klasy GP, w tym również w zakresie lokalizacji zjazdów. H. W. wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu wniosku podniosła, że odmawiając zezwolenia na lokalizację zjazdu indywidualnego z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...], Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad potwierdził, że działka nr [...] nie ma dostępu do drogi publicznej. Organ wskazał, że istnieje zjazd indywidualny do sąsiedniej działki nr [...] i że strona może żądać ustanowienia służebności drogi koniecznej od właściciela działki nr [...]. Jednak właściciel działki nr [...] nie zgadza się na ustanowienie takiej służebności. Natomiast rozstrzygnięcie sądowe w zakresie służebności drogi koniecznej będzie rodziło konflikty sąsiedzkie, zwłaszcza z uwagi na sposób usytuowania budynków na działce sąsiedniej.  Organ nie odniósł się do oględzin terenu, przeprowadzonych w dniu 13 kwietnia 2014 roku. W ich toku nie zostało stwierdzone, aby zjazd do działki nr [...] mógł spowodować zagrożenie dla bezpieczeństwa i płynności ruchu na tym odcinku drogi. Twierdzenie, że "każdy zjazd stanowi potencjalne źródło" pogorszenia bezpieczeństwa i płynności ruchu drogowego oznacza, że w praktyce nie byłoby możliwości uzyskania zezwolenia na lokalizację jakiegokolwiek nowego zjazdu z drogi krajowej, a przepis pozwalający właścicielom na ubieganie się o takie zezwolenie byłby martwy. Nadto zaraz za działką nr [...] , w kierunku od I.do B., przed zakrętem, powstał nowy zjazd do nowych budynków i w tym przypadku organ zezwolił na lokalizację zjazdu. Działka nr [...] jest szeroka, wnioskodawczym wskazała wprawdzie na mapie usytuowanie zjazdu, jednak jeśli taka lokalizacja nie jest, zdaniem organu, właściwa, wnioskodawczyni przyjmie każdą inną lokalizację zjazdu do działki nr [...] wzdłuż granicy z drogą krajową. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad decyzją z dnia [...] czerwca 2015r., na podstawie art. 29 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity Dz. U. z 2015 r., poz. 460) i art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), po rozpoznaniu wniosku H. W. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Po przeprowadzeniu ponownego postępowania, Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad uznał decyzje odmowną za zasadną. Zgodnie z art. 29 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r., o drogach publicznych (tekst jednolity Dz. U. z 2015 r., poz. 460 ze zm.), budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację lub przebudowę zjazdu, jednak ze względu na wymogi wynikające z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne, zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu lub jego przebudowę albo wydać zezwolenie na lokalizację zjazdu na czas określony. Przedmiotowy odcinek drogi krajowej nr [...], z której strona planuje wykonanie zjazdu indywidualnego, zakwalifikowany został zarządzeniem nr 80 Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 18 grudnia 2008 r., w sprawie klas istniejących dróg krajowych, do dróg głównych ruchu przyspieszonego (droga klasy GP). Zgodnie z dyspozycją § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430 ze zm.), "W celu zapewnienia wymaganego poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego (...) stosowanie na drodze klasy GP zjazdów jest dopuszczalne wyjątkowo, gdy brak innej możliwości dojazdu lub nie jest uzasadnione bądź możliwe wykonanie albo wykorzystanie istniejącej drogi klasy D lub L do obsługi przyległych nieruchomości". W myśl § 3 pkt 4 ww. rozporządzenia, przez klasę drogi rozumie się przyporządkowanie drodze odpowiednich parametrów technicznych, wynikających z jej cech funkcjonalnych, zatem droga krajowa nr [...] musi zachować wszystkie parametry techniczne i użytkowe odpowiadające drogom klasy GP, tj. drogom głównym ruchu przyspieszonego, w tym również w zakresie lokalizacji i przebudowy zjazdów. W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 marca 2003 r., sygn. akt II SA 1118/01, wskazano, iż "Budowa zjazdu musi być bowiem dopuszczalna nie tylko z punktu widzenia rygorów przewidzianych w przepisach prawa powszechnie obowiązującego i nie może zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego, ale ponadto nie może naruszać wymogów związanych z klasą drogi". W odniesieniu do dróg krajowych klasy GP, przepisy szczególne stawiają surowe wymagania w zakresie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać te drogi, tak aby była zapewniona płynność ruchu i bezpieczeństwo ich użytkowników. Względy bezpieczeństwa ruchu drogowego na drogach krajowych tej właśnie klasy przemawiają za tym, aby lokalizowanie zjazdów z takiej drogi miało miejsce tylko w sytuacjach wyjątkowych, gdy nie ma możliwości zapewnienia jakiegokolwiek innego dojazdu, w tym również, jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z dnia 3 grudnia 2001 r. sygn. akt II SA 2438/00 - gdy nie jest w ogóle możliwe ustanowienie służebności drogi koniecznej na nieruchomościach sąsiednich. W rozpatrywanej sprawie organ uznał, że nie ma możliwości lokalizacji zjazdu indywidulanego z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...]. Na podstawie kopii mapy zasadniczej w skali 1:500, dokumentacji fotograficznej wykonanej na miejscu oraz ewidencji zjazdów - organ stwierdził, iż działka nr [...] może mieć zapewnioną obsługę komunikacyjną za pomocą istniejącego zjazdu indywidualnego z ww. drogi krajowej do działki nr [...] zlokalizowanego w km [...]+[...], a dalej po fragmencie ww. działki do nieruchomości wnioskodawczyni. Rozwiązanie to wymaga porozumienia z właścicielem wymienionej działki, a w przypadku braku porozumienia, służebność drogową można ustanowić w postępowaniu przed sądem powszechnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z dnia 14 października 2010 r., sygn. akt VII SA/WA 1303/10, wskazał "(...) dopiero w przypadku braku możliwości ustanowienia służebności drogi koniecznej strona może, w ostateczności, wnieść do Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad o zezwolenie na lokalizację zjazdu". Alternatywnym rozwiązaniem jest możliwość przesunięcia istniejącego zjazdu indywidualnego do działki nr [...] na granicę z działką nr [...], tak aby umożliwić dogodny dojazd do każdej z wymienionych działek. Realizacja takiego rozwiązania wymagałaby wydania stosownej decyzji administracyjnej po uprzednim wystąpieniu właścicieli omawianych działek ze zgodnym wspólnym wnioskiem. Dzięki zastosowaniu takiego rozwiązania nie byłoby konieczności wykonywania kolejnego zjazdu z drogi krajowej nr [...], a tym samym stwarzania dodatkowego punktu kolizji na drodze.  Okoliczność, że działka przylega do drogi krajowej, nie oznacza automatycznie konieczności wybudowania do niej zjazdu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 25 sierpnia 2004 r., sygn. akt II SA 2207/03 (LEX nr 173983), wskazał "Z faktem bezpośredniej dostępności ("przylegania") działki do drogi publicznej nie wiąże się z mocy samego prawa możliwość ustanowienia zjazdu z tej drogi na działkę. Możliwość ustanowienia w takiej sytuacji zjazdu z drogi publicznej nie jest bowiem wprost związana z prawem własności gruntu, czyli z działaniami jego właściciela podejmowanymi na podstawie tzw. prawa sąsiedzkiego, lecz stanowi uprawnienie o charakterze rzeczowym - związane z określoną nieruchomością, przyznawane w drodze zgody zarządu drogi, mającej formę decyzji administracyjnej". Na przedmiotowym odcinku drogi krajowej nr [...] występuje duże natężenie ruchu drogowego, które według generalnego pomiaru ruchu w roku 2010 wynosiło 9783 poj./dobę, a każdy zjazd z drogi stanowi potencjalne źródło zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego i to w stopniu tym większym, im wyższe natężenie ruchu występuje na drodze oraz im większa jest liczba zjazdów i częstość ich występowania. Ponadto uwzględnienie żądania strony oznaczałoby zgodę na usytuowanie nowego zjazdu w bliskiej odległości od istniejącego już zjazdu indywidualnego zlokalizowanego w km [...]+[...], a jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 31 marca 1999 r., sygn. akt II SA 188/99 "oczywistym jest, że istnienie dwóch zjazdów odrębnych obok siebie zmniejsza płynność ruchu drogowego w porównaniu z jednym zjazdem i stanowi większe zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym". Naczelną zasadą przy wydawaniu zgody na lokalizację zjazdu jest zasada bezpieczeństwa ruchu drogowego, która może ograniczać uprawnienia właściciela nieruchomości w swobodnym korzystaniu ze swojej własności. Działka nr [...] posiada potencjalną możliwość skomunikowania z drogą publiczną bez konieczności zwiększania liczby zjazdów na drodze krajowej nr [...]. Działanie w interesie publicznym nie zawsze musi zmierzać do zaspokojenia roszczeń poszczególnych jednostek. Ustawodawca nie zdefiniował pojęcia interesu społecznego i interesu obywateli, nie określając również hierarchii powyższych wartości oraz nie wytyczając reguł rozstrzygania konfliktów zachodzących między nimi. Organowi na mocy tzw. uznania, przyznano pewien zakres samodzielności, w ramach zakreślonych przepisami prawa. Organ samodzielnie ustala kryteria, którymi się kieruje i które wypełniają normę prawną zgodnie z zasadą praworządności, a następnie kierując się tymi kryteriami, ustala treść rozstrzygnięcia. Uznanie administracyjne jest formą wykonywania przepisów prawa, która pozwala na uwzględnienie indywidualnych warunków każdego przypadku, tak by wydana została decyzja zgodna z obowiązującymi przepisami prawa. Organy administracji uprawnione są do własnej oceny interesu społecznego i słuszności interesu obywatela, o treści podejmowanego rozstrzygnięcia decydują okoliczności konkretnego przypadku. Interes obywatela winien być przy tym słuszny w rozumieniu obiektywnym, nie może być oparty jedynie na własnym przekonaniu subiektywnego poczucia nierównego, krzywdzącego czy niesprawiedliwego traktowania. Organ, wyważając słuszny interes w sprawie (art. 7 k.p.a.), przyznał ostatecznie prymat ważnemu interesowi społecznemu, którego bezspornym wyznacznikiem jest bezpieczeństwo ruchu drogowego nad interesem indywidualnym strony. Obsługa komunikacyjna przedmiotowej nieruchomości winna być zapewniona poprzez jedno z zaproponowanych w decyzji rozwiązań. Przychylenie się do wniosku strony i wydanie zezwolenia na lokalizację zjazdu indywidualnego do działki nr [...], oznaczałoby działanie organu wbrew obowiązującym przepisom prawa. H. W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] czerwca 2015 r. Domagała się uchylenia wydanych w sprawie decyzji odmownych. W uzasadnieniu skargi podniosła, że jest okolicznością bezsporną, iż działka nr [...] nie posiada zjazdu, pomimo że przylega do drogi krajowej nr [...]. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad odmawiając zgody na zjazd powołał się na przepisy ustawy o drogach publicznych oraz na przepisy wykonawcze do tej ustawy, wskazał też na orzeczenia sądów administracyjnych, wydane w innych sprawach, dotyczące innych stanów faktycznych. Oceniając interes społeczny i słuszny interes obywatela tego drugiego interesu organ nie wziął w ogóle pod uwagę. Nie wziął pod uwagę, że zjazd z drogi do sąsiedniej nieruchomości i zjazdy do następnych nieruchomości istnieją i nie stworzyły zagrożenia dla ruchu drogowego, zatem także wnioskowany zjazd do działki nr [...] nie będzie zagrażał bezpieczeństwu w ruchu drogowym. W toku oględzin nie zostało stwierdzone, aby zjazd do działki nr [...] mógł spowodować zagrożenie dla bezpieczeństwa i płynności ruchu na tym odcinku drogi. Protokół z oględzin nie zawiera żadnych stwierdzeń pozwalających na wyłączenie możliwości lokalizacji takiego zjazdu. Twierdzenie, że każdy nowy zjazd pogarsza bezpieczeństwo ruchu drogowego oznaczałoby, że nie można zezwolić na jakikolwiek nowy zjazd z drogi publicznej. Organ sugerował, że strona powinna zabiegać u sąsiadów o zgodę na przesunięcie istniejącego już zjazdu na granicę z działką nr [...]. Sąsiedzi nie wyrazili jednak na to zgody. Uzasadnienie decyzji zawiera ogólną ocenę obowiązujących przepisów, jednak nie odnosi się do stanu faktycznego tej konkretnej sprawy. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji następuje wówczas, gdy Sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) Biorąc pod uwagę powyższe kryteria Sąd uznał, iż skarga powinna zostać oddalona, gdyż zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Należy zwrócić uwagę, że droga, objęta wnioskiem o lokalizację zjazdu indywidualnego należy do klasy GP - dróg głównych ruchu przyspieszonego. Jak natomiast wynika z treści § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie - tekst jednolity: Dz. U. z 1999 r. Nr 43, poz. 430 ze zm. (dalej: rozporządzenie), stosowanie na drodze klasy GP zjazdów jest dopuszczalne wyjątkowo, gdy brak innej możliwości dojazdu lub nie jest uzasadnione bądź możliwe wykonanie albo wykorzystanie istniejącej drogi klasy D lub L do obsługi przyległych nieruchomości. H. W. wskazała na okoliczność braku zjazdu z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...], pomimo przylegania tej działki do drogi. W art. 2 pkt 14 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. z 2015 r., poz. 199) ustawodawca zawarł definicję legalną dostępu do drogi publicznej wskazując, iż pod tym sformułowaniem należy rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. W zaskarżonej decyzji organ stwierdził, iż działka nr [...] może mieć zapewnioną obsługę komunikacyjną za pomocą istniejącego zjazdu indywidualnego z drogi krajowej do działki nr [...] zlokalizowanego w km [...]+[...], a dalej po fragmencie tej działki do nieruchomości skarżącej. Dopiero w przypadku braku możliwości ustanowienia służebności drogi koniecznej możliwe jest wydanie zezwolenia na lokalizację zjazdu. Fakt, że działka przylega do drogi krajowej, nie oznacza automatycznie konieczności wybudowania do niej zjazdu. Skarżąca zarzuciła organowi, iż nie wziął pod uwagę jej słusznego interesu. Wskazała, że na sąsiedniej nieruchomości (oraz następnych) istnieją zjazdy z drogi krajowej nr [...] i nie stwarzają one zagrożenia ruchu drogowego, dlatego zjazd do jej działki nr [...], też nie będzie zagrażał bezpieczeństwu ruchu drogowego. Organ zasadnie jednak wskazał w odpowiedzi na skargę, że powoływane zjazdy powstały przed 1999 rokiem, tj. przed wejściem w życie restrykcyjnych przepisów tj. rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430 ze zm.) będącego podstawą wydania zaskarżonej decyzji, a istniejący stan faktyczny i prawny zezwalał na wydanie stosownego zezwolenia. Dodatkowo wskazał na okoliczności potencjalnego niebezpieczeństwa dla ruchu drogowego, które znane są zarządcy drogi jako organowi specjalistycznemu. Występowanie na wysokości przedmiotowej działki znaków ostrzegawczych (pionowych: A-1 "niebezpieczny zakręt w lewo", A-30 "inne niebezpieczeństwo" stosowany w celu ostrzeżenia o zbliżaniu się do niebezpiecznego miejsca, w tym przypadku do miejsca, w którym występuje nieoczekiwana dla kierowcy zmiana przebiegu drogi, o czym świadczy towarzysząca tabliczka T-18a; poziomych: P-3a "linia jednostronnie przekraczalna - długa" stosowana do rozdzielania przeciwnych kierunków ruchu pomiędzy skrzyżowaniami, jeżeli zabroniony jest przejazd na sąsiedni pas ruchu od strony linii ciągłej) Biorą pod uwagę charakterystykę analizowanego odcinka drogi krajowej nr [...] zarządca drogi zobowiązany był zachować wszelkie środki prowadzące do poprawy bezpieczeństwa ruchu drogowego. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad jako zarządca drogi krajowej nr [...], podnosił bowiem że nie mógł akceptować powstania punktu kolizji, który zaistniał by w przypadku wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu do działki nr [...]. Zgodzić się zatem należy z organem, że w odniesieniu do dróg krajowych klasy GP przepisy szczególne stawiają surowe wymagania w zakresie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać te drogi, tak aby była zapewniona płynność ruchu i bezpieczeństwo ich użytkowników. Każda nowa lokalizacja zjazdu indywidualnego połączonego z drogą klasy GP musi mieć charakter wyjątkowy, a nie stanowić reguły wynikającej z faktu przylegania działki do drogi krajowej. O lokalizacji zjazdu nie może decydować wyłącznie subiektywne przekonanie wnioskodawcy o konieczności lokalizacji zjazdu lub względy ekonomiczne, lecz przede wszystkim obiektywnie względy bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz sprawnego przemieszczania się pojazdów na drodze krajowej. Strona postępowania nie może gołosłownie zaprzeczać ocenie zarządcy drogi że w konkretnej sprawie wykonanie zjazdu z drogi będzie zagrażało bezpieczeństwu w ruchu drogowym. Z treści § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia wynika, że stosowanie zjazdów jest dopuszczalne wyjątkowo, gdy brak innej możliwości dojazdu lub nie jest uzasadnione bądź możliwe wykonanie albo wykorzystanie istniejącej drogi klasy D lub L do obsługi przyległych nieruchomości. Sąd podziela ocenę organu, że w niniejszej sprawie przesłanki lokalizacji zjazdu indywidualnego nie zostały spełnione. Jak wykazał organ kolejny zjazd stworzyłby na odcinku drogi krajowej objętej wnioskiem wzrost zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz ograniczenie jego płynności. Nie ulega wątpliwości, że każdy zjazd z drogi, stanowi potencjalne źródło zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego. Jak wynika z ustaleń organu, natężenie ruchu drogowego na badanym odcinku drogi krajowej nr [...] w 2010 r., wyniosło 9783 pojazdów na dobę. Trzeba podkreślić, że podstawowym kryterium wyrażania zgody na wykonywanie zjazdów z dróg publicznych jest zasada bezpieczeństwa w ruchu drogowym co może wpływać na uprawnienia właściciela działki w swobodnym korzystaniu z jego własności. Kierując się wskazaną zasadą oraz dyrektywami z art. 7 k.p.a. organ dokonał wyważenia słusznego interesu strony i interesu społecznego, dając prymat temu ostatniemu. Decydującym wyznacznikiem interesu społecznego w niniejszej sprawie było bezpieczeństwo i płynność ruchu dla wszystkich użytkowników drogi krajowej nr [...], które to czynniki mają pierwszeństwo przed interesem skarżącej. Ponadto, należy podkreślić, że zarząd dróg jest wyspecjalizowanym organem odpowiedzialnym za bezpieczeństwo dróg publicznych, a zatem posiada z urzędu informacje pozwalające na podejmowanie decyzji związanych z bezpieczeństwem na drogach i jest obowiązany działać prewencyjnie w celu eliminacji potencjalnych skutków niebezpiecznych dla ruchu drogowego (Wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 stycznia 2012 r., VII SA/Wa 2302/11, LEX nr 1146250). Fakt udzielenia w przeszłości zezwoleń na zjazdy do nieruchomości innych podmiotów nie przesądza automatycznie o konieczności wydania obecnie takiej samej decyzji w stosunku do nieruchomości skarżącej. Każda decyzja wydawana jest w konkretnej, indywidualnej sprawie w realiach danego stanu faktycznego. Wskazać należy, iż argumentacja odnosząca się do już istniejących zjazdów oznaczałaby konieczność udzielenia zezwolenia w każdym nowym przypadku, kiedy tylko wnioskodawca zwróci się do organu o zgodę na lokalizację zjazdu. Sąd uznał, że organ prawidłowo przeprowadził postępowanie wyjaśniające, stosownie do reguł określonych w 7 i 77 § 1 k.p.a., zbadał i rozważył argumenty przedstawione przez stronę, jak również podjął kroki niezbędne do wyjaśnienia stanu faktycznego. Dokonał oceny całego materiału dowodowego zgodnie z treścią art. 77 § 1 i art. 80 kpa, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Nie został naruszony art. 29 ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych w zw. z § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r, w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie - zarządca drogi nie miał podstaw aby stwierdzić istnienie szczególnie uzasadnionego przypadku. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wyważając słuszny interes w sprawie, dał pierwszeństwo ważnemu interesowi społecznemu, którego wyznacznikiem jest bezpieczeństwo ruchu drogowego, nad interesem indywidualnym. Reasumując Sąd uznał, że organ prawidłowo ocenił brak zasadności lokalizacji zjazdu indywidualnego z drogi krajowej nr [...]na działkę o nr [...]. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na mocy art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.