VII SA/Wa 1929/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak, , Sędzia WSA Ewa Machlejd (spr.), Asesor WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Protokolant Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2008 r. sprawy ze skargi D.D. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2007 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego skargę oddala VII SA/Wa 1929/07 UZASADNIENIE Prezydent W. decyzją z dnia [...] czerwca 2007r. nr [...] działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 oraz art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r. nr 156 poz. 1118) i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98 poz. 1071 z późń. zm. – zwany dalej K.p.a.) oraz art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2001r. nr 142 poz. 1592 ze zm.) w związku z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 15 marca 2002r. o ustroju m.st. Warszawy (Dz. U. nr 41 poz. 361 ze zm.) po rozpatrzeniu wniosku inwestora K.S. złożonego w dniu 16 kwietnia 2007r., uzupełnionego w dniach 23 maja 2007r. i 31 maja 2007r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę K.S. dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego czterokondygnacyjnego z garażem podziemnym oraz wewnętrzną instalacją gazową na terenie działki nr ew. 13 z obrębu 2-08-14 przy ul. [...] w W. na terenie Dzielnicy W., według projektu budowlanego (5 tomów) wykonanego w styczniu i lutym 2007r.: w zakresie architektury, konstrukcji, instalacji elektrycznej oraz odgromowej, w zakresie wentylacji, instalacji wodno-kanalizacyjnej, instalacji centralnego ogrzewania, instalacji gazowej oraz kotłowni gazowej. Prezydent W. w decyzji ustalił, iż obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 28 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane obejmuje następujące nieruchomości: - działkę o nr ew. [...] w obrębie [...] położoną przy ul. [...] - działkę o nr ew. [...] w obrębie [...] położoną przy ul. [...] - działkę o nr ew. [...] w obrębie [...] położoną przy ul. [...] - działkę o nr ew. [...] w obrębie [...] położoną przy ul. [...] - działkę o nr ew. [...] w obrębie [...] położoną przy ul. [...] - działkę o nr ew. [...] w obrębie [...] położoną przy ul. [...] - działkę o nr ew. [...] w obrębie [...] położoną przy ul. [...] - działkę o nr ew. [...] w obrębie [...] położoną przy ul. [...] - działkę o nr ew. [...] w obrębie [...] położoną przy ul. [...] Ponadto w uzasadnieniu organ I instancji wskazał, iż przedłożony projekt budowlany dla przedmiotowej inwestycji jest zgodny z warunkami decyzji nr [...] z dnia [...] listopada 2004r. o warunkach zabudowy wydanej z up. Prezydenta W. przeniesionej decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2006r. oraz z przepisami. Projekt budowlany został zaopiniowany przez rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych, rzeczoznawcę ds. sanitarnohigienicznych, rzeczoznawcę ds. bhp. Prezydent W. w treści uzasadnienia wskazał, iż inwestor złożył w dniu 16 kwietnia 2007r. wymagane oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz uzyskał warunki przyłączenia do sieci elektroenergetycznej, warunki przyłączenia do sieci wodociągowej i kanalizacyjnej, warunki przyłączenia do sieci gazowej, opinię nr 2767/2007 Zespołu Uzgadniania Dokumentacji Projektowej Sieci Uzbrojenia Terenu z dnia 30 maja 2007r.,uzgodnienie obsługi komunikacyjnej zawarte w postanowieniu nr [...] znak: [...] z dnia [...] maja 2007r. wydanej z up. Prezydenta W., opinię nr 280/07 z dnia 13 marca 2007r. Inżyniera Ruchu W. oraz opinię dotyczącą odprowadzenia wód opadowych z dnia 14 marca 2007r. Wydziału Ochrony Środowiska dla Dzielnicy W. Urzędu W. Organ wskazał, iż strony zostały powiadomione o toczącym się postępowaniu zawiadomieniem o wszczęciu postępowania z dnia 15 maja 2007r., a w dniu 24 maja 2007r., zastrzeżenia wnieśli D.D. i K.K. Zastrzeżenia dotyczyły wielkości budynku w stosunku do najbliższej okolicy, utrudnień w ruchu komunikacyjnym, wielkości powierzchni biologicznie czynnej i jakości projektowanej zieleni, wysokości budynku, wielkości poziomu technicznego, drogi pożarowej oraz zgodności projektu z charakterystyką inwestycji podaną we wniosku o warunki zabudowy. Zastrzeżenia M.C. złożone po przysługującym mu siedmiodniowym terminie, dotyczyły warunków przyłączenia do sieci energetycznej. Prezydent W. ustosunkował się do zgłoszonych zastrzeżeń w treści uzasadnienia i uznał, że projekt budowlany jest zgodny z warunkami określonymi w decyzji nr [...] z dnia [...] listopada 2004r. o warunkach zabudowy oraz z przepisami. Wniosek i załączone do niego projekty spełniają wymagania określone w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane. Zaś zgodnie z art. 35 pkt 4 w/w ustawy, w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Odwołanie od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] czerwca 2007r., złożyła D.D., zarzucając naruszenie jej interesu prawnego oraz warunków określonych w decyzji o warunkach zabudowy, poprzez zaprojektowanie dodatkowej piątej kondygnacji, naruszenie przepisów przeciwpożarowych, przepisów dotyczących odległości od granicy działki budowlanej a także projektowanie wentylatorów dachowych nie obudowanych osłonami akustycznymi. Wojewoda M. decyzją z dnia [...] września 2007r. nr [...] umorzył postępowanie odwoławcze jako bezprzedmiotowe, gdyż wniesione odwołanie nie pochodzi od strony postępowania w rozumieniu art. 28 K.p.a. w związku z art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podkreślił, iż zarzuty wymienione przez odwołującą się nie mogą zostać rozpatrzone z przyczyn formalno-prawnych, stroną postępowania zgodnie z art. 28 K.p.a. jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Wojewoda M. wskazał, iż interes prawny w kwestionowaniu zaskarżonej decyzji w trybie odwoławczym zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane stanowiącej lex specialis w stosunku do przepisu art. 28 K.p.a., oprócz inwestora mają także właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu, gdyż jako osoby trzecie uprawnieni są do żądania od inwestora zapewnienia im ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane. O tym czy określonemu podmiotowi przysługuje uprawnienie strony rozstrzygają przepisy prawa materialnego. Organ II instancji podniósł, iż zanim zostanie przeprowadzone na żądanie strony postępowanie odwoławcze, organ zobowiązany jest ustalić, kto jest stroną postępowania w danej sprawie, a więc ocenić czy konkretna osoba (fizyczna lub prawna) jest, czy też nie jest stroną postępowania. O tym czy dana osoba jest stroną niniejszego postępowania rozstrzyga ww. przepis art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Organ odwoławczy powołał się, ponadto na art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, w którym przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Szczegółowe określenie, który z podmiotów, poza inwestorem, posiada legitymację do występowania jako strona w danym postępowaniu, możliwe jest wyłącznie na podstawie przepisów techniczno-budowlanych, zawierających regulacje odnoszące się do odległości obiektów i urządzeń budowlanych od innych obiektów i granic nieruchomości. W sytuacji, gdy inwestor buduje, zachowując odległości przewidziane w tych przepisach, wówczas zgodnie ze znowelizowanym Prawem budowlanym, nie może być mowy o oddziaływaniu obiektu budowlanego na okoliczne nieruchomości. W konsekwencji właścicielom, użytkownikom wieczystym i zarządcom tych działek nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu i są oni pozbawieni legitymacji procesowej do wnoszenia odwołań od wydanych przez organ decyzji. W tym stanie rzeczy zdaniem organu II instancji brak jest oddziaływania planowanej inwestycji na działkę nr [...] będącą własnością odwołującej się, ponieważ nieruchomość odwołującej wraz z budynkami znajduje się od strony południowo-zachodniej w stosunku do planowanej inwestycji, a więc nie zachodzi w tym przypadku jej przesłanianie. Ponadto sama inwestycja zgodna jest z art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane oraz przepisem § 12 ust. 1 i § 19 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 nr 75, poz. 690 ze zm.) w zakresie zabudowy i zagospodarowania działki budowlanej. Wojewoda M. podkreślił w treści uzasadnienia, iż inwestor wykazał się zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz przedłożył projekt budowlany wraz z wymaganymi uzgodnieniami i opiniami, który jest zgodny z ustaleniami ostatecznej decyzji nr [...] z dnia [...] listopada 2004r., ustalającej warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego na działce nr ew. [...] w obrębie [...] położonej przy ul. [...] w W. W opinii organu odwoławczego brak jest podstaw do uznania odwołującej się za stronę w przedmiotowym postępowaniu o pozwoleniu na budowę budynku wielorodzinnego z garażem podziemnym wraz z instalacją wewnętrzną gazową na działce nr ew. [...] obręb [...] usytuowanej przy ul. [...] w W. z uwagi na to, że działka odwołującej nr [...], nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji, w związku z czym nie może dojść do jakiegokolwiek naruszenia uzasadnionych interesów odwołującej się D.D. Realizacja omawianej inwestycji w żaden sposób nie utrudni ani nie pogorszy warunków zabudowy istniejących na nieruchomości nr [...]. Decyzja Wojewody M. z dnia [...] września 2007r., została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. D.D. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, gdyż jej zdaniem narusza ona przepisy art. 7 i art. 77 K.p.a., z uwagi na brak dokładnego wyjaśnienia sprawy i wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego. W treści swej skargi wskazała na fakt, iż decyzja I instancji wydana przez Prezydenta W., uwzględniła jej działkę nr [...] położoną przy ul. [...], jako tą która znajduje się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji, natomiast decyzja II instancji pominęła ten fakt. Ponadto zaskarżonej decyzji zarzuciła aprobatę naruszenia warunków wysokościowych przez projektowany budynek oraz naruszenie ładu przestrzennego. Skarżąca wskazała na fakt, iż w decyzji Wojewody M. nie zawarto rozważań dotyczących oddziaływania akustycznego wentylatorów dachowych projektowanych na rzucie dachu planowanej inwestycji, z których to projektów wynika, że nie są one obudowane osłonami akustycznymi co spowoduje przekroczenie dopuszczalnych norm hałasu. W odpowiedzi na skargę Wojewoda M. podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Przedmiotowa sprawa podlega rozpatrzeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 3 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269), który zgodnie z dyspozycją określoną w art. 1 § 2 w/w ustawy dokonuje kontroli aktu zaskarżonego pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi następuje tylko wówczas, gdy Sąd stwierdzi że doszło do naruszenia prawa (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), przy czym ocena tego naruszenia następuje w świetle prawa obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji Sąd nie stwierdził by doszło do naruszenia powoływanych w skardze przepisów postępowania, które mogły by mieć wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie istniały podstawy uzasadniające umorzenie postępowania administracyjnego zgodnie z treścią art. 105 K.p.a., gdyż odwołanie nie pochodzi od strony postępowania w rozumieniu art. 28 K.p.a. w związku z art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Wprawdzie organ I instancji uznał skarżącą za stronę, ale nie zwalniało to organu odwoławczego od badania legitymacji skarżącej do wniesienia skargi. W szczególności organ winien badać czy skarżąca posiada legitymację wywodzącą się z normy prawa materialnego. Ustalenia te nie mogą być dowolne, muszą być wyprowadzone z konkretnego przepisu prawa ujętego w rozporządzeniach wykonawczych do Prawa budowlanego bądź z przepisów pozostających poza sferą prawa budowlanego (np. konkretny przepis Ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r Prawo ochrony środowiska Dz.U. z 2001r. nr 62 poz. 627 ze zm., czy ustawy z dnia 18 lipca 2001r. Prawo Wodne Dz.U. z 2005 r. nr 239 poz. 2019 ). Jeśli przepis taki nie został wskazany oznacza to, że nieruchomość pozostaje poza obszarem oddziaływania obiektu budowlanego, a jej właściciel, użytkownik czy zarządca nie jest stroną postępowania o pozwolenie na budowę. Zarówno w odwołaniu, jak i w skardze, skarżąca podniosła, że dla wentylatorów dachowych nie zostały zaprojektowane osłony akustyczne, co spowoduje w ich użytkowaniu przekroczenie dopuszczalnych norm hałasu, które dla obszarów zabudowy ekstensywnej nie mogą przekraczać 40 dB na granicy działki. Hałas powstający w wyniku użytkowania wentylatorów nie może być podstawą do uznania, że nieruchomość należąca do skarżącej znajduje się w obszarze projektowanego obiektu. Jest to okoliczność faktyczna mogąca powodować zmniejszenie komfortu korzystania z nieruchomości. Przekroczenie norm akustycznych hałasu może uzasadniać przymiot strony skarżącej w postępowaniu prowadzonym przez właściwe organy na podstawie ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. – Prawo ochrony środowiska, przepisy tej ustawy przewidują m.in. środki prawne mające służyć ochronie przed hałasem. Ochronie takiej służą również przepisy prawa cywilnego przyznające właścicielowi roszczenie negatoryjne o zaniechanie immisji (art. 222 § 2 K. c. w związku z art. 144 K.c.). Jednakże okoliczność ta nie może uzasadniać przyznania skarżącej przymiotu strony w postępowaniu, którego przedmiotem jest wydanie pozwolenia na budowę. Pozostałe naruszenia dotyczące warunków wysokościowych budynku określonych w decyzji o warunkach zabudowy, naruszenia ładu przestrzennego, jak i przepisów pożarowych, które spowoduje wzrost zagrożenia pożarowego dla nieruchomości sąsiadujących i pogorszy bezpieczeństwo ekip ratowniczych, jak również brak konsultacji z wojewódzkim konserwatorem zabytków nie ograniczają ani nie uniemożliwiają skarżącej korzystania z jej nieruchomości zgodnie z przeznaczeniem i warunkami zabudowy. Cechą interesu prawnego uzasadniającego przyznanie praw strony jest m.in. jego bezpośredniość. Aby więc uznać jakiś podmiot za stronę postępowania należy stwierdzić istnienie interesu prawnego, który musi bezpośrednio dotyczyć sfery prawnej tego podmiotu. Nie może to być interes tylko przewidywany w przyszłości ani hipotetyczny (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 marca 2002r. IV SA 1132/00). Postępowanie administracyjne dotyczy interesu prawnego konkretnej osoby wówczas, gdy w tym postępowaniu wydaje się decyzję, która rozstrzyga o prawach i obowiązkach tej osoby lub rozstrzygnięcie o prawach i obowiązkach innego podmiotu wpływa bezpośrednio na prawa i obowiązki tej osoby. Cechami interesu prawnego jest to, że jest on indywidualny, konkretny, sprawdzalny obiektywnie a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami zastosowania przepisu prawa materialnego (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 marca 2006r. II OSK 679/05). Z powyższych względów zaskarżona decyzja umarzająca postępowanie odwoławcze z uwagi na brak przymiotu strony odwołującej się jest zgodna z prawem. Lakoniczność uzasadnienia tej decyzji w zakresie przyczyn braku interesu odwołującej się stanowi naruszenie art. 107 K.p.a., jednakże jest to naruszenie przepisów postępowania, które nie może skutkować uwzględnieniem skargi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c p.p.s.a., bowiem nie miało ono istotnego wpływu na wynik sprawy. Z tych wszystkich względów wobec nie stwierdzenia aby zaskarżona decyzja naruszała prawo, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzekł jak w sentencji.