VII SA/Wa 1929/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2009 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: odmówić W. K. przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych Postanowieniem referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 maja 2010 r. odmówiono W. K. przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W dniu 4 czerwca 2010 r. (data nadania w UP) wpłynął do Sądu sprzeciw skarżącej W. K. reprezentowanej przez pełnomocnika od postanowienia z dnia 20 maja 2010 r. Wskutek wniesienia sprzeciwu postanowienie z dnia 20 maja 2010 r. traci moc i dlatego sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega ponownemu rozpoznaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 w/w ustawy przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym, następuje gdy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przyjętą zasadą postępowania sądowego jest, iż każdy wnoszący sprawę do Sądu zobowiązany jest ponosić koszty sądowe, a tylko wykazanie przez wnioskodawcę, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania może skutkować zwolnieniem od ich ponoszenia. Strona wnosząc sprawę do Sądu winna zatem liczyć się z kosztami z tym związanymi i odpowiednio się do tego przygotować. Instytucja zwolnienia od kosztów sądowych stanowi w istocie pomoc państwa dla osób, które z uwagi na ich trudną sytuację materialną nie mogą uiścić kosztów bez wywołania uszczerbku w koniecznych kosztach utrzymania siebie i rodziny. Ubiegający się o taką pomoc powinien więc w każdym wypadku poczynić oszczędności we własnych wydatkach, do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania siebie i rodziny. Dopiero gdyby poczynione w ten sposób oszczędności okazały się niewystarczające, można zwrócić się o pomoc państwa (zob. post. SN z dnia 24 września 1984 r., II CZ 104/84, M. Praw. – Zestawienie Tez 2000/7 str. 455). Z nadesłanego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że W. K. prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe, utrzymuje się z emerytury w wysokości 1070 zł netto. Wskazała, że zamieszkuje u córki i "na życie z wyjątkiem ubioru, środków higieny osobistej, kosmetyków i lekarstw, a także na pobyty w oddziałach rehabilitacji i sanatoriach" przekazuje jej 500 zł miesięcznie. Posiadany majątek strony obejmuje dwie działki leśne w J. o powierzchni łącznej 1840 m2. Wnioskodawczyni podała ponadto, że posiada 305 udziałów w spółce "A." z siedzibą w G. o wartości 42.700 zł. Biorąc pod uwagę sytuację majątkową W. K. uznać należy, iż nie jest uzasadnione przychylenie się do wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Wnioskodawczyni nie wykazał, że nie jest w stanie ponieść tych kosztów. Należy zauważyć, że z nadesłanego wniosku i okoliczności sprawy nie wynika by strona była w trudnej sytuacji majątkowej. Należy wskazać, że dotychczasowe koszty tj. 200 zł wpisu sądowego od skargi, 100 zł z tytułu opłaty kancelaryjnej za sporządzenie uzasadnienia wyroku, strona poniosła samodzielnie. Na uwagę również zasługuje fakt, że strona w niniejszym postępowaniu upoważniła pełnomocnika z wyboru do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej, pełnomocnictwo swym zakresem obejmuje także prawo do reprezentowania przed dwoma instancjami. Okoliczności te świadczą, że strona, pomimo, że utrzymuje się z emerytury w wysokości 1070 zł netto, posiada środki nie tylko na bieżące utrzymanie, ale potrafi zgromadzić oszczędności, które może przeznaczyć na pozostałe koszty sprawy i opłacenie sporządzenia przez zawodowego pełnomocnika skargi kasacyjnej. Ponadto strona dysponuje majątkiem, z którego mogłaby pozyskać środki na opłacenie kosztów sądowych, to jest udziały w spółce. W ocenie więc Sądu jednorazowe wniesienie wpisu sądowego od skargi kasacyjnej, który w niniejszej sprawie wynosi 100 zł. nie spowoduje uszczerbku utrzymania koniecznego skarżącej. Podobnie pozostałe koszty sądowe (opłaty kancelaryjne), mogące wystąpić w trakcie prowadzonego postępowania, są w zasięgu możliwości finansowych strony. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji postanowienia.