VII SA/Wa 1936/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik (spr.), Sędzia WSA Mirosław Montowski, Asesor WSA Michał Podsiadło, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 lutego 2022 r. sprawy ze skargi W. C. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2021 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "organ", "GINB") decyzją z [...] lipca 2021 r., znak: [...] - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu wniosku W. C. (dalej: "skarżący") o ponowne rozpatrzenie sprawy -utrzymał w mocy własną decyzję z [...] maja 2021 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. Decyzja GINB z [...] lipca 2021 r., zapadła w poniższym stanie faktycznym i prawnym. Wojewoda [...], decyzją z [...] października 2014 r., znak: [...] (sprostowaną postanowieniem tego organu z [...] marca 2016 r., znak: [...]) utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z [...] lipca 2014 r., nr [...] (sprostowaną postanowieniem Prezydenta Miasta [...] z [...] lipca 2014 r., znak: [...]) zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Z. sp. z o.o. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z lokalami handlowo-usługowo-biurowymi, garażem podziemnym wraz z instalacjami wewnętrznymi: wod.-kan., c.o., wentylacji mechanicznej, instalacjami elektrycznymi oraz obsługą komunikacyjną obejmującą wewnętrzną drogę pożarową, miejsca postojowe i chodniki dla pieszych - na działce o nr ew. [...] obręb [...]w K. (zmienioną decyzją Prezydenta Miasta [...] z [...] lutego 2015 r., nr [...], oraz przeniesioną decyzją Prezydenta Miasta [...] z [...] marca 2015 r., nr [...], na rzecz G. sp. z o.o. sp. komandytowa). Decyzją z [...] listopada 2016 r., znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego - w wyniku wniosku skarżącego - odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji Wojewody [...] z [...] października 2014 r. W wyniku wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] lutego 2017 r., znak: [...], utrzymał w mocy własną decyzję z [...] listopada 2016 r. Pismem z 22 września 2017 skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji GINB z [...] lutego 2017 r. Jednocześnie, na powyższą decyzję, W. C. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Pismem z 24 października 2017 r. organ zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z [...] lutego 2017 r., znak: [...]. Postanowieniem z [...] października 2017 r., znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zawiesił z urzędu, na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji GINB z [...] lutego 2017 r. - do czasu prawomocnego zakończenia postępowania prowadzonego przez WSA w Warszawie. Postanowieniem z 12 lipca 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 969/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę W. C. na decyzję GINB z [...] lutego 2017 r, zaś postanowieniem z 22 kwietnia 2020 r., sygn. akt II OZ 246/20, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na ww. orzeczenie WSA w Warszawie. Z uwagi na powyższe, postanowieniem z [...] sierpnia 2020 r, znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, podjął postępowanie w przedmiotowej sprawie. Następnie, powołaną na wstępie decyzją z [...] maja 2021 r., znak: [...], GINB odmówił stwierdzenia nieważności własnej decyzji z [...] lutego 2017 r. Pismem z 9 czerwca 2021 r. (uzupełnionym mailem z 5 lipca 2021 r. oraz mailami z 6 lipca 2021 r.) skarżący, w ustawowym terminie, wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy. Utrzymując w mocy własne rozstrzygnięcie (powołaną wyżej decyzją z [...] lipca 2021 r.) GINB wskazał, że w niniejszym postępowaniu podlega ocenie to, czy organ prawidłowo orzekł o braku podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z [...] października 2014 r. Ty samym, jakkolwiek kontroli podlega decyzja GINB z [...] lutego 2017 r. w aspekcie przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a., to nie jest możliwe dokonanie oceny rozstrzygnięcia organu w oderwaniu od decyzji Wojewody [...] z [...] października 2014 r. - jednak wyłącznie w zakresie w jakim uprzednio orzekał Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego. GINB stwierdził, że analiza akt sprawy nie wykazała, aby kontrolowana decyzja GINB z [...] lutego 2017 r., obarczona była wadą rażącego naruszenia prawa, w rozumieniu art 156 § 1 pkt 2 k.p.a., w szczególności będącego podstawą jej wydania art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. Organ wyjaśnił, że sporne zamierzenie inwestycyjne obejmuje budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami oraz garażem podziemnym i miejscami postojowymi naziemnymi, budowę drogi pożarowej z miejscem do nawracania na działce nr ew. [...] obr. [...] w os. [...] w K.. W zakresie infrastruktury technicznej zaplanowano realizację instalacji odprowadzania wód opadowych z dachu oraz terenu działki, realizację zjazdu na działkę, rozbudowę istniejącej drogi dojazdowej do parametrów drogi publicznej, budowę chodnika oraz rozbudowę miejskiej kanalizacji ogólnospławnej wraz z odwodnieniem drogi (Projekt budowlany, Opis do projektu zagospodarowania terenu, 1.1. Przedmiot inwestycji, str. 121). Zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r, poz. 1409 z późn. zm., według stanu na dzień 24 października 2014 r.) pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, oraz oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Stosownie zaś do art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego, powyższe dokumenty inwestor winien dołączyć do wniosku o pozwolenie na budowę. GINB stwierdził, że z akt sprawy wynika, iż inwestor – Z. sp. z o.o. - do wniosku o pozwolenie na budowę spornej inwestycji dołączyła oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania na cele budowlane działką o nr ew. [...] obręb [...]. Inwestor przedłożył również decyzję Prezydenta Miasta [...] z [...] grudnia 2011 r., nr [...], ustalającą na wniosek W. P. warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z lokalami handlowo-usługowo - biurowymi, garażem podziemnym, parkingiem naziemnym oraz obsługą komunikacyjną na działce nr ew. [...] obręb [...]wraz z wjazdem, przebudową i rozbudową drogi dojazdowej na działkach nr ew. [...], [...], [...], [...], [...] obręb [...] w os. [...] w K. (przeniesioną decyzją Prezydenta Miasta [...] z [...] lutego 2013 r., nr [...], na rzecz Z. sp. z o.o.). GINB wyjaśnił, że w aktach sprawy dotyczącej postępowania zwykłego znajduje się kopia ww. decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] grudnia 2011 r., nr [...], wraz z wymienionymi w niej załącznikami. W ocenie organu nie stanowi rażącego naruszenia prawa okoliczność, że powyższa decyzja stanowi kopię (a nie oryginał), oraz że nie jest urzędowo poświadczona. Zdaniem GINB, naruszenie to nie wywołuje skutków społeczno-gospodarczych niemożliwych do zaakceptowania w państwie prawa. Na etapie postępowania nieważnościowego zakończonego weryfikowaną decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] lutego 2017 r., GINB wystąpił bowiem do Urzędu Miasta [...] o przesłanie oryginału lub potwierdzonej za zgodność z oryginałem kopii ww. decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] grudnia 2011 r., nr [...], znak: [. Z porównania urzędowo potwierdzonej za zgodność z oryginałem kopii ww. decyzji (otrzymanej z Urzędu Miasta [...]), z tą znajdującą się w aktach sprawy wynika, że są one tożsame. Wobec powyższego, zdaniem organu, GINB wydając decyzję z [...] lutego 2017 r. nie naruszył rażąco prawa uznając, że decyzja Wojewody [...] z [...] października 2014 r., nie narusza rażąco art 32 ust. 4 pkt 1 i 2 oraz art. 33 ust 2 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego. Dalej, organ powołał art. 35 ust 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego (według stanu na dzień wydania decyzji Wojewody [...] z [...] października 2014 r.), zgodnie z którym - przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. W ocenie organu, GINB wydając decyzję [...] lutego 2017 r. nie naruszył rażąco prawa uznając, że sporna inwestycja nie narusza rażąco wymogów ww. decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] grudnia 2011 r., o warunkach zabudowy. W szczególności sporna inwestycja nie narusza ustaleń decyzji o warunkach zabudowy w zakresie rodzaju zabudowy i linii zabudowy oraz: – wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy do powierzchni działki/terenu - od 30% do 42% (projektowany - 33,2% - Projekt budowlany - Plan zagospodarowania terenu - str. 122); – udziału powierzchni biologicznie czynnej - nie mniej niż 25% (projektowany - 25,3% Projekt budowlany - Plan zagospodarowania terenu - str. 122); – szerokości elewacji frontowej - od 18 m do 24 m (projektowana - 20,89 m - Projekt budowlany - Plan zagospodarowania terenu - str. 122); – wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki - od 17 m do 27 m (projektowana - 25,36 m - Projekt budowlany - Plan zagospodarowania terenu str. 122, Projekt budynku mieszkalnego wielorodzinnego - Przekrój b-b - str. 160); – geometrii dachu - dach płaski (projektowana - dach płaski, spadek 2% - Projekt budowlany - Plan zagospodarowania terenu - str. 122, Projekt budynku mieszkalnego wielorodzinnego - Rzut dachu - str. 159); – dostępu do drogi publicznej - pośredni dostęp do drogi publicznej (ul. [...]) poprzez drogę wewnętrzną na działkach nr ew. [...], [...] obręb [...]. Odnosząc się do twierdzenia, że nie zachowano wymogu ilości miejsc postojowych, ponieważ "powinno być 1.2 na lokal mieszkalny", organ podkreślił, że z decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] grudnia 2011 r. wynika, iż inwestor na własnym terenie winien zrealizować miejsca postojowe w ilości stosownej do planowanego zamierzenia zagospodarowania terenu. Zgodnie z projektem budowlanym (Opis do projektu zagospodarowania terenu - str. 123-124) inwestor zaprojektował 39 miejsc postojowych na działce inwestycyjnej (3 miejsca postojowe na terenie nieruchomości, 36 miejsc postojowych w garażu podziemnym) przy łącznej ilości lokali mieszkalnych i usługowych - 113 sztuk. Z dokumentacji projektowej wynika ponadto, że na nieruchomościach sąsiednich przewidziano 42 miejsc postojowych (nie objętych kontrolowaną decyzją) do obsługi spornego budynku, ilość miejsc parkingowych uległa zwiększeniu w wyniku zmian w projekcie budowlanym. Zgodnie z decyzją Prezydenta Miasta [...] z [...] lutego 2015 r., nr [...], zmieniającą sporne pozwolenie na budowę zwiększono ilość miejsc postojowych w garażu podziemnym - 37 sztuk (łącznie na terenie działki inwestycyjnej - 40 szt.) przy jednoczesnym zmniejszeniu łącznej ilość lokali mieszkalnych i usługowych do 105 sztuk (Projekt budowlany zamienny - Opis do projektu zagospodarowania terenu - str. 144 i 147). Organ stwierdził, że mając na uwadze, iż decyzja Prezydenta Miasta [...] z [...] grudnia 2011 r. o warunkach zabudowy, nie ustala parametru ilości miejsc postojowych w sposób jednoznaczny, prawidłowo GINB uznał, że decyzja Wojewody [...] z [...] października 2014 r., znak: [...], nie narusza rażąco prawa w tym zakresie. W tym miejscu organ podkreślił, że rażąco naruszony może być wyłącznie przepis jednoznaczny, niepowodujący wątpliwości interpretacyjnych. Ponadto za rażące można uznać tylko takie naruszenie prawa, które powoduje, że wydane rozstrzygnięcie wywołuje skutki społeczno-ekonomiczne niemożliwe do zaakceptowania w praworządnym państwie. W analizowanym przypadku wymóg decyzji o warunkach zabudowy dotyczący ilości miejsc postojowych ma charakter bardzo ogólny, niedookreślony, odnosi się do ocennej kategorii "stosownej ilości". Tym samym nie sposób uznać, że wymóg ten został naruszony w sposób jednoznaczny, bezsporny, .widoczny na pierwszy "rzut oka", a co za tym idzie, że organ wojewódzki rażąco naruszył prawo. Odnosząc się do zarzutów skarżącego dotyczących wysokości spornego obiektu, organ wyjaśnił, że wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, jako jeden z wymogów ww. decyzji o warunkach zabudowy, została wyznaczona w oparciu o rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., Nr 164, poz. 1588). Zgodnie z § 7 ust. 2 ww. rozporządzenia wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki mierzy się od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku. Według projektu budowlanego główne wejście do spornego budynku znajduje się w elewacji północnej, w miejscu, gdzie naturalny poziom terenu wynosi 224,82 m n.p.m. i znajduje się wyżej niż poziom terenu od strony elewacji wschodniej (221,90 m n.p.m.) (Projekt budowlany - Plan zagospodarowania terenu - str. 122; Przekrój b-b - str. 160; Elewacja północna - str. 161; Elewacja wschodnia - 162). Zgodnie z dokumentacją projektową, mierząc od poziomu terenu przed głównym wejściem, wysokość spornego budynku wynosi 25,36 m. Tym samym, zdaniem organu, nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym zarzut, że "budynek ma ponad 35 m wysokości". Jednocześnie organ wyjaśnił, że ewentualna realizacja robót budowlanych w sposób niezgodny z pozwoleniem na budowę nie ma wpływu na ważność kontrolowanej decyzji i nie podlega ocenie organów administracji architektoniczno-budowlanej, ale organów nadzoru budowlanego. Dalej organ podniósł, że z porównania projektu zagospodarowania terenu i załącznika graficznego do decyzji o warunkach zabudowy nie wynika, aby pozwolenie obejmowało tereny spoza zakresu warunków zabudowy. Oceniając dalej decyzję z [...] lutego 2017 r. organ stwierdził, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie naruszył również rażąco prawa uznając, że sporna inwestycja nie narusza rażąco warunków technicznych o których mowa w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm. według stanu na dzień wydania decyzji Wojewody [...] z [...] października 2014 r., znak: [...]). Zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 ww. rozporządzenia budynek na działce budowlanej należy sytuować, co do zasady, w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy i 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Z projektu zagospodarowania terenu (Projekt budowlany - Plan zagospodarowania terenu - str. 127), wynika, że usytuowanie projektowanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego z lokalami handlowo-usługowo-biurowymi nie uchybia rażąco cytowanym wyżej przepisom § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia. Organ wskazał, że elewacja północna z otworami znajduje się w odległości od 9,2 m do ok. 14,5 m od granicy działki nr ew. [...], natomiast elewacja południowa z otworami znajduje się w odległości 4,1 m od granicy działek nr ew. [...] i [...]. Elewacja wschodnia z otworami znajduje się w odległości od ok. 6,5 m do 7,4 m od granicy działki nr ew. [...], natomiast elewacja zachodnia z otworami znajduje się w odległości co najmniej 9,0 m od granicy działek nr ew. [...] i [...]. Następnie organ wskazał, że w sprawie zasadnie zostało stwierdzone, że nie zostały rażąco naruszone również pozostałe przepisy ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r., zwłaszcza przepisy: §13 (przesłaniane obiektów budowlanych), § 19 (odległości wydzielonych miejsc postojowych od okien i drzwi pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi i granicy działki budowlanej), § 57 (nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi) oraz § 60 ust. 2 (m. in. nasłonecznienie pokoi mieszkalnych). Nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut dotyczący "ppoż - brak", którego wnioskodawca nie uargumentował ani nie udowodnił. Analizując przedmiotową inwestycję Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego trafnie nie dopatrzył się rażącego naruszenia przepisów ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. regulujących kwestię bezpieczeństwa pożarowego (§ 207 i n). Organ podkreślił, że projekt zagospodarowania terenu spornej inwestycji został zaopiniowany bez uwag przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych inż. H. D.. Ponadto mgr inż. architekt P. U. - projektant spornej inwestycji - w zatwierdzonym projekcie budowlanym opisał warunki ochrony przeciwpożarowej dla spornej inwestycji (Projekt budowlany, strona od 113 do 119). Jednocześnie projekt budowlany zatwierdzony kwestionowanym pozwoleniem na budowę został sporządzony przez osoby posiadające uprawnienia budowlane do projektowania w odpowiednich specjalnościach, legitymujące się zaświadczeniem o wpisie na listę właściwego samorządu zawodowego. W dokumentacji zatwierdzonej kontrolowanym pozwoleniem na budowę znajduje się ponadto oświadczenie projektantów o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej wymagane przepisem art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego. W konsekwencji organ stwierdził, że decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] lutego 2017 r., znak: [...], nie jest obarczona żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., tj. decyzja nie została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem przepisów obowiązujących w dniu jej wydania, w tym przepisów ustawy Prawo budowlane oraz aktów wykonawczych. Ponadto decyzja nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco; nie została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie; nie była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność nie miała charakteru trwałego, w razie jej wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą oraz nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa. Na ww. decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] lipca 2021 r. skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący podniósł, że: "1. Na wymienione w pierwotnym nr pozwoleniu na budowę inwestor nie dysponował własnością, co czyni pierwszy nr na który się powołują akta sprawy nieważnym. 2. Końcowe pozwolenie nie ma podstawy prawnej. WZiZT – do sprawdzenia. 3. Inwestor pominął normy przypisane w celu maksymilizacji swoich zysków. Dotyczy przeciwpożarowych oraz ilości miejsc postojowych 1,2 mp/lm (...). 4. Inwestor złożył wnioski na działki, do których nie miał prawa własności. Pomijano strony." W odpowiedzi na skargę GINB wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentacje zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji, orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2020 r., dalej "p.p.s.a.".) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] lipca 2021 r., wydana w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji tego organu z [...] lutego 2017 r. Niniejsza sprawa sprowadzała się więc do oceny, czy kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzja tego organu (z [...] lutego 2017 r.) utrzymująca w mocy decyzję GINB z [...] listopada 2016 r., nie jest dotknięta żadną z wad kwalifikowanych uregulowanych art.156 § 1 k.p.a. Przy czym przypomnieć należy, że ww. decyzją z [...] listopada 2016 r. organ uznał, że kontrolowana przez niego (także w postępowaniu nieważnościowym) decyzja Wojewody [...] z [...] października 2014 r. wydana w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia Z. sp. z o.o. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z lokalami handlowo-usługowo-biurowymi, garażem podziemnym wraz z instalacjami wewnętrznymi (...) oraz obsługą komunikacyjną (...) na działce o nr ew. [...] obręb [...] w K. (zmieniona przez ten organ oraz przeniesioną na rzecz G. sp. z o.o. sp. komandytowa) – nie narusza rażąco przepisów prawa i nie zawiera pozostałych wad nieważności wskazanych w art.156 § 1 k.p.a. Przed odniesieniem się do prawidłowości zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] lutego 2017 r. podkreślić należy, że w toku postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, organ nie przeprowadza ponownie postępowania wyjaśniającego i nie rozstrzyga sprawy co do istoty, nie ma też możliwości naprawy ewentualnych wad popełnionych przy wydawaniu weryfikowanego orzeczenia. Rozpatrując sprawę w omawianym trybie, organ orzekający obowiązany jest wziąć pod uwagę stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania badanej decyzji. Dodać także należy, że w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji organ zasadniczo dokonuje ocen przez pryzmat akt postępowania zwykłego, nie przeprowadza zaś nowych dowodów, które miałyby na celu podważanie, czy też kwestionowanie stanu faktycznego sprawy zakończonej decyzją, która jest przedmiotem kontroli w postępowaniu nadzorczym. Ewentualne wady prowadzące do stwierdzenia nieważności decyzji muszą tkwić w samej decyzji, a nie w postępowaniu, które doprowadziło do jej wydania. Zarówno w orzecznictwie jak i piśmiennictwie przyjmuje się, że niedopuszczalne jest utożsamianie każdego uchybienia z rażącym naruszeniem prawa. Naruszenie przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, nie może być więc podstawą stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w postępowaniu prowadzonym w trybie nadzoru, jeżeli nie nosi cech rażącego naruszenia prawa. O rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują natomiast łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja. Zdaniem Sądu, decyzja GINB z [...] lipca 2021 r. została poprzedzona prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem wyjaśniającym. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego orzekając w sprawie miał bowiem na względzie, że znajduje się w postępowaniu nadzorczym prowadzonym w trybie stwierdzenia nieważności oraz, że z uwagi na tryb w jakim orzeka, obowiązany jest kierować się stanem faktycznym i prawnym z daty badanego aktu. Zasadnie organ zwrócił uwagę, że chociaż kontroli podlega decyzja GINB z [...] lutego 2017 r. utrzymująca w mocy decyzję z [...] listopada 2016 r. - w kontekście przesłanek enumeratywnie z art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. - to ocena GINB musi być powiązana właśnie z pierwszym postępowaniem nieważnościowym, w którym kontrolowano decyzję Wojewody [...] z [...] października 2014 r. GINB prawidłowo ocenił, że organ nie naruszył rażąco prawa przy wydawaniu decyzji z [...] lutego 2017 r. gdzie uznał, że w postępowaniu w sprawie wydania pozwolenia na budowę nie naruszono rażąco art 32 ust. 4 pkt 1 i 2 oraz art. 33 ust 2 pkt 2 i 3 oraz art. 35 ust 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego. Zostało bowiem ustalone, że inwestor – Z. sp. z o.o. - do wniosku o pozwolenie na budowę spornej inwestycji przedłożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania na cele budowlane działką nr ew. [...] obręb [...] jak również decyzję Prezydenta Miasta [...] z [...] grudnia 2011 r., ustalającą warunki zabudowy dla spornej inwestycji. Ponadto ustalono, że projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu zaś projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. W konsekwencji, organ słuszne stwierdził, że weryfikowana decyzja GINB z [...] lutego 2017 r. dotycząca odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z [...] października 2017 r. wydanej w sprawie zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę - nie narusza rażąco przepisów prawa ale także nie jest dotknięta żadną z pozostałych wad nieważności, uregulowanych w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Kierując się powyższym, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] lutego 2017 r. utrzymująca w mocy decyzję GINB z [...] listopada 2016 r. jest prawidłowa i jako taka nie narusza prawa. W konsekwencji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - na podstawie art. 151 p.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji.