VII SA/Wa 1962/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 16 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. W., M.W., M. W. i J. W. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2018 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania nieważnościowego postanawia: 1. odrzucić skargę D.W. i M. W.; 2. odrzucić skargę M.W. i J. W.. Skarżący: D. W., M. W., M. W. i J. W. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2018 r. znak: [...], w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania nieważnościowego. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że skarżący: M. W. i J. W. nie brali udziału w postępowaniu przed organem II instancji, ani przed organem I instancji i nie doręczono im zaskarżonego postanowienia. Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało wszczęte na wniosek D. W. i M. W.. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 23 sierpnia 2018 r. wezwano skarżących: D. W. i M. W. do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego od skargi na ww. postanowienie w kwocie 200 złotych, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu został doręczony odrębnymi przesyłkami D. W. i M. W. w dniu 17 września 2018 r. (karta 26 i 27). Zatem termin do dokonania powyższej czynności upłynął w dniu 24 września 2018 r. Po sprawdzeniu w dokumentach księgowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie dotyczących opłat sądowych ustalono, że do dnia 9 października 2018 r. wpis sądowy w niniejszej sprawie nie został uiszczony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Stosownie do treści art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), dalej p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Ponadto, z art. 220 § 3 p.p.s.a. wynika, że skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis podlegają odrzuceniu przez sąd. W niniejszej sprawie skarżący D. W. i M. W. zostali prawidłowo wezwani do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego od skargi na ww. postanowienie w kwocie 200 złotych. Wezwanie to zostało skutecznie doręczone ww. skarżącym w dniu 17 września 2018 r., a zatem termin do dokonania powyższej czynności upłynął w dniu 24 września 2018 r. Po sprawdzeniu w dokumentach księgowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie dotyczących opłat sądowych ustalono, że do dnia 9 października 2018 r. wpis sądowy w niniejszej sprawie nie został uiszczony. Powyższe skutkowało stwierdzeniem, że skarżący D. W. i M. W. nie zastosowali się do wezwania Sądu, bowiem nie uiścili w terminie należnej kwoty wpisu sądowego. Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a, odrzucił skargę D. W. i M. W.. Skarga M.W. i J.W. również podlega odrzuceniu. Stosownie do art. 50 § 1 p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Zgodnie z art. 50 § 2 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Pod pojęciem interesu prawnego, o którym mowa w art. 50 § 1 p.p.s.a., rozumie się istnienie związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków wnoszącego skargę a zaskarżonym aktem. Związek ten wynika w przeważającej większości z przepisów administracyjnego prawa materialnego, ale także procesowego lub ustrojowego, gdzie musi istnieć norma prawna przewidująca w określonym stanie faktycznym i w odniesieniu do określonego podmiotu możliwość wydania określonego aktu lub podjęcia określonej czynności, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a p.p.s.a. Ze skargą do sądu administracyjnego może wystąpić podmiot, który wykaże związek pomiędzy swoją sytuacją prawną i normą prawa materialnego, procesowego lub ustrojowego (por. T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis Warszawa 2009, s. 275, uzasadnienie uchwały NSA z dnia 11 kwietnia 2005 r., OPS 1/04, ONSAiWSA 2005 Nr 4, poz. 62). W konsekwencji, postępowanie sądowoadministracyjne może być prowadzone, jako postępowanie bezwzględnie oparte na zasadzie skargowości, tylko na podstawie skargi wniesionej przez legitymowany do tego podmiot. Istnienie legitymacji skargowej podlega badaniu przez sąd administracyjny. Podmioty mają legitymację do złożenia skargi w zakresie określonym przepisami prawa. Ustalenie zatem zakresu tej legitymacji musi nastąpić w postępowaniu wstępnym, natomiast brak legitymacji jest podstawą do odrzucenia skargi. Niewykazanie owego związku skutkuje tym, że podmiot wnoszący skargę nie jest legitymowany do jej wniesienia. Skarga taka podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z tym przepisem Sąd odrzuca skargę jeżeli jej wniesienie z innych przyczyn, tj. innych niż wskazane w art. 58 § 1 pkt 1 – 5a, jest niedopuszczalne. Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał, że skarżący M. W. i J. W. nie posiadają indywidualnego interesu prawnego, o którym mowa w art. 50 § 1 p.p.s.a., nie są również podmiotami uprawnionym do wniesienia skargi na podstawie szczególnego przepisu. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że skarżący M. W. i J. W. nie brali udziału w postępowaniu przed organem II instancji, ani przed organem I instancji i nie doręczono im zaskarżonego postanowienia. Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało wszczęte na wniosek D. W. i M. W. i wyłącznie oni byli stronami tego postępowania. Zaskarżone postanowienie zostało doręczone wyłącznie D. W. i M. W. W związku z powyższym skarżący M. W. i J. W. nie mogli skutecznie złożyć skargi we własnym imieniu. Z uwagi więc na brak jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że interes prawny M. W. i J. W. wynika z przepisów prawa materialnego, a ponadto żaden przepis ustawy szczególnej nie przyznaje im uprawnienia do wniesienia skargi, w niniejszej sprawie należało uznać, że skarżący M. W. i J. W. nie zaliczają się do żadnej kategorii podmiotów wymienionych w art. 50 § 1 i § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co uzasadniało odrzucenie skargi. W konsekwencji uznać należało, że skarżącym M. W. i J. W. nie przysługuje legitymacja do złożenia skargi w niniejszej sprawie. Oczywisty brak po ich stronie interesu prawnego w przedmiotowym postępowaniu powodował natomiast niedopuszczalność ich skargi, skutkując jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (por. postanowienia NSA: z dnia 7 listopada 2014 r., sygn. akt I FNP/14; z dnia 13 czerwca 2007 r., sygn. akt II FSK 1337/06 oraz z dnia 2 października 2012 r., sygn. akt II OSK 2300/12 – dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W tych okolicznościach, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 związku z art. 50 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, odrzucił skargę M. W. i J. W..