VII SA/Wa 1972/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska po rozpoznaniu w dniu 31 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia D. W. i M. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 grudnia 2015 r. w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi D. W., M. W., M. W., J. W. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2014 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia postanawia: odrzucić zażalenie. Postanowieniem z dnia 18 grudnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną D. W. i M. W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 czerwca 2015 r. odrzucającego skargę D. W. i M. W. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2014 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia. W dniu 20 stycznia 2016 r. (data nadania w UP) skarżący wnieśli zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 grudnia 2015 r.. Zażalenie zostało sporządzone osobiście przez skarżących. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 194 § 4 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a.", zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego. Stosownie do art. 175 § 2 p.p.s.a., wymogu powyższego nie stosuje się, gdy zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem, ponadto prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. W orzecznictwie sądowym powszechnie aprobowany jest pogląd, że obowiązek ustanowiony w art. 194 § 4 p.p.s.a. ma charakter bezwzględny, co oznacza, że żadne szczególne okoliczności nie uprawniają strony do osobistego sporządzenia zażalenia na postanowienie odrzucające skargę kasacyjną (por. postanowienie NSA z 17 października 2013 r., I OZ 902/13, LEX nr 1449983). Innymi słowy, sporządzenie zażalenia na odrzucenie skargi kasacyjnej przez osobę inną niż wymieniona w art. 194 § 4 p.p.s.a. powoduje identyczne skutki prawne, jak w przypadku skargi kasacyjnej sporządzonej przez osobę niebędącą profesjonalnym pełnomocnikiem (por. postanowienie NSA z 22 lutego 2011 r., II GZ 58/11), tj. konieczność odrzucenia takiego zażalenia na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z treścią art. 197 § 2 p.p.s.a., do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. Z kolei w myśl art. 178 p.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Dodać należy, że odpowiednie stosowanie do zażalenia przepisów o skardze kasacyjnej nakazuje przyjąć, że zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej sporządzone osobiście przez stronę lub nieprofesjonalnego pełnomocnika jest nieusuwalnym brakiem takiego zażalenia. W rozpatrywanej sprawie, nie budzi wątpliwości, że zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 grudnia 2015 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej wnieśli skarżący, nie będący przy tym żadną z osób wymienionych w art. 194 § 4 p.p.s.a. Podkreślić jednocześnie trzeba, że wraz z odpisem zaskarżonego postanowienia strona otrzymała pouczenie, że zażalenie na to postanowienie powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego. Wobec powyższego, na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.