VII SA/Wa 1973/12

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Maciej Majewski po rozpoznaniu w dniu 24 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata M. Z. pełnomocnika z urzędu J. K. o zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi J. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego postanawia: odmówić adwokatowi M. Z. przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w zakresie reprezentowania przed sądem II instancji. W dniu 11 lutego 2015 r. zostało przyznane skarżącemu J. K. prawo pomocy m.in. poprzez ustanowienie adwokata. Na pełnomocnika dla ww. uczestnika postępowania Okręgowa Rada Adwokacka w [...] wyznaczyła adw. M. Z.. Na mocy wyroku z dnia 21 maja 2013 r. przyznano pełnomocnikowi koszty zastępstwa procesowego za reprezentowanie przed sądem I instancji. Do protokołu rozprawy przez Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 23 czerwca 2015 r., a następnie w piśmie z dnia 6 lipca 2015 r. pełnomocnik złożył wniosek o przyznanie kosztów za zastępstwo prawne udzielone z urzędu w zakresie reprezentowania skarżącego przed sądem II instancji. Złożony wniosek nie zawierał oświadczenia, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. W sprawie stwierdzono, co następuje. Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zasady przyznawania wynagrodzenia adwokatowi reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu (Dz.U. z 2013 r., poz. 461), dalej jako rozporządzenie. Zgodnie z § 20 rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. W przedmiotowej sprawie wniosek pełnomocnika uczestnika postępowania o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu nie zawiera oświadczenia, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Brak ww. oświadczenia narusza dyspozycję § 20 ww. rozporządzenia. Oświadczenie o jakim mowa wyżej jest bowiem nieodzownym elementem uzasadnienia każdego wniosku o przyznanie kosztów, stanowiącym przesłankę do przyjęcia, że praca nie została wynagrodzona, a zatem, iż zachodzi podstawa poniesienia kosztów z tego tytułu przez Skarb Państwa na podstawie art. 250 p.p.s.a. Brak oświadczenia pełnomocnika odpowiadającego wymogom zawartym w § 20 tego rozporządzenia wywołuje skutki materialnoprawne, polegające na utracie prawa do wynagrodzenia. Nie stosuje się do niego także trybu uzupełnienia jego braków, opisanego w art. 49 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2006 r. sygn. akt II FSK 862/05, LEX nr 242945). Należy również zauważyć, że za ww. oświadczenie nie może być uznany zapis zawarty w pkt 3 wniosków skargi kasacyjnej, gdyż zapis ten związany jest z wnioskiem dotyczącym zasądzenia od organu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego, które nie zostały opłacone w całości ani w części. Zapis ten wyraźnie wskazuje na zasadzenie kosztów od organu, a nie na zasadzenie ich od Skarbu Państwa. Mając powyższe na uwadze oraz na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a., należało orzec ja na wstępie.