VII SA/Wa 1982/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosława Kowalska po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w [...] na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie nakazania usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W dniu 22 sierpnia 2013 r. (data stempla pocztowego) skarżąca Wspólnota Mieszkaniowa [...] w [...] wniosła skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...], którą uchylono decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] nr [...] z dnia [...] maja 2013 r. i na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane nakazano skarżącej usunięcie nieprawidłowości w budynku mieszkalnym wielorodzinnym usytuowanym na terenie nieruchomości przy ul. [...] w [...] poprzez wykonanie następujących robót budowlanych: 1. wymianę instalacji wody ciepłej wraz z cyrkulacją w budynku, 2. naprawę pokrycia dachu poprzez: wykonanie nowych warstw pokrycia dachu zielonego oraz stropodachu nad pomieszczeniami klatek schodowych; wykonanie izolacji na ścianach attyk dachowych, kominów i częściach ścian wystających ponad pokrycie dachu; zabezpieczenie wpustów odwodnienia stropodachów oraz przekryć w postaci czap betonowych na kominach i kanałach wentylacyjnych wystających ponad pokrycie dachu; wykonanie obróbek z papy termozgrzewalnej po obwodzie attyk dachowych, kominów i innych ścian wystających poza pokrycie dachu; wykończenie ocieplenia z wełny mineralnej od spodu na stropach i ścianach pomieszczeń poddaszy nad klatkami schodowymi poprzez wykonanie zabudowy z płyt gipsowo-kartonowych przymocowanych do warstwy ocieplenia z wełny mineralnej twardej. W zaskarżonej decyzji określono, że obowiązek wskazany w punkcie 1 należy wykonać w terminie 12 miesięcy, a obowiązek wskazany w punkcie 2 w terminie 24 miesięcy od dnia otrzymania decyzji. W skardze skarżąca wniosła o wstrzymanie zaskarżonej decyzji, uzasadniając, że nie dysponuje odpowiednimi środkami finansowymi na wykonanie wszystkich prac, do których została zobowiązana. Skarżąca podniosła, że rozpoczęła naprawę instalacji ciepłej wody, a po jej zakończeniu przystąpi do naprawy dachu. Zaciąganie kredytów na ww. cel jest niezasadne i groziłoby wyrządzeniem skarżącej szkody. Istniejące usterki nie wymagają natychmiastowej ich naprawy, a z zaciągnięciem kredytu wiążą się dodatkowe dolegliwości finansowe, jak m.in. zapłata odsetek czy ubezpieczenie kredytu. W ocenie skarżącej wydatki te są nieuzasadnione i zbędne, gdyż członkowie Wspólnoty Mieszkaniowej będą w stanie uzyskać własnymi siłami odpowiednie środki niezwłocznie po zakończeniu naprawy instalacji wodnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a. - ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek strony, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd dokonuje więc oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (postanowienia: z 25 maja 2004 r., sygn. akt FZ 71/04 i sygn. akt FZ 87/04 oraz z 18 maja 2004 r. sygn. akt FZ 65/04; niepublikowane) przyjmuje się, iż to na stronie ciąży obowiązek uzasadnienia wniosku, a w tym wskazania okoliczności uzasadniających jego uwzględnienie. Sąd administracyjny nie dokonuje żadnych ustaleń faktycznych w sprawie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wnioskujący musi dokładanie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, gdyż od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie Sądu (postanowienie NSA z dnia 7 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 201/2005). Uprawdopodobnienie zaś okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji spoczywa na stronie skarżącej (postanowienie NSA z dnia 13 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 496/2004). W tym miejscu należy podkreślić, że zgodnie z poglądem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 2 czerwca 2004 r., FZ 86/04, niepubl., użycie w art. 61 § 3 p.p.s.a. zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej. Próbę zdefiniowania przesłanki wyrządzenia znacznej szkody podjął NSA w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04, LEX nr 281811, stwierdzając, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdy zachodzi niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie NSA z dnia 13 maja 2010 r., II FSK 182/10, niepubl.). Rozpoznając w podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. wniosek o wstrzymanie wykonania przedmiotu zaskarżenia, sąd nie dokonuje oceny zawartości skargi (postanowienie NSA z dnia 9 lipca 2004 r., FZ 163/04, niepubl.). Niezgodność decyzji z prawem, która jest przedmiotem oceny sądu w toku rozprawy, i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61 p.p.s.a. to dwie różne kwestie. Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności decyzji z prawem, a zwłaszcza rozstrzygnięcie sądu w tym zakresie, niweczyłoby kontrolę sądową legalności decyzji administracyjnej (por. postanowienie NSA z dnia 28 kwietnia 2005 r., II OZ 184/05, LEX nr 302251). Mając powyższe na uwadze należało stwierdzić, że nie zostały wykazane przez stronę skarżącą przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżąca powoływała się na aktualny brak środków finansowych na wykonanie wszystkich nakazanych prac, jednak nie uprawdopodobniła tej okoliczności, np. poprzez przedstawienie stosownych dokumentów (bilansu, sprawozdania finansowego, a także kosztów wykonania nakazanych prac). Sądowi z urzędu nie jest znana sytuacja finansowa skarżącej wspólnoty, a na podstawie ogólnikowych informacji zawartych we wniosku o wstrzymanie nie jest w stanie ocenić tej sytuacji i stwierdzić, czy rzeczywiście wykonanie wskazanych prac stwarza niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody. Twierdzenia wniosku nie są wystarczające do uznania, że zostały spełnione przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, ujęte w art. 61 § 3 p.p.s.a. Należy przy tym pamiętać, że zgodnie z art. 61 § 4 p.p.s.a. postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane, na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Ponadto nie można pominąć okoliczności, że decyzja nakazująca skarżącej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości została wydana na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, z uwagi na zły stan techniczny instalacji ciepłej wody wraz z cyrkulacją oraz nieodpowiedni stan techniczny dachu położonego na ww. budynku, a zatem jej celem jest utrzymanie obiektu budowlanego w odpowiednim stanie technicznym. Także i z uwagi na powyższą okoliczność wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie jest zasadne. Ponadto należy wskazać, że skarżąca nie kwestionuje konieczności wykonania nakazanych prac, i faktycznie przystąpiła do ich wykonania, zatem, w ocenie Sądu, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wydaje się być bezprzedmiotowy. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.