VII SA/Wa 1984/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mariola Kowalska, Sędziowie sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik, sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Protokolant spec. Joanna Piątek-Macugowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lutego 2020 r. sprawy ze skargi W. w P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2019 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Zaskarżoną decyzją z [...] czerwca 2019 r., znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu wniosku Wojskowego Zarządu Infrastruktury w [...], reprezentowanego przez adwokata [...], o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] kwietnia 2019 r., znak: [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji - utrzymał w mocy ww. własną decyzję. W uzasadnieniu podjętego orzeczenia organ wskazał, że decyzją z [...] kwietnia 2019 r., znak: [...], odmówił stwierdzenia na wniosek Wojskowego Zarządu Infrastruktury w [...], nieważności decyzji Wojewody [...] z [...] października 2018 r., nr [...], znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] pozwolenia na budowę obejmującego utwardzenie odcinka drogi koniecznej na działce nr [...] w [...] przy [...], obręb [...], jedn. ew. [...], stanowiącej teren zamknięty. Podaniem z 23 maja 2019 r., Wojskowy Zarząd Infrastruktury w [...] wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy, zakończonej ww. decyzją Po ponownym przeanalizowaniu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że argumenty podnoszone we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, nie dają podstaw do zmiany zaskarżonego rozstrzygnięcia. Organ podniósł, że postępowanie o stwierdzenie nieważności rozstrzygnięcia stanowi wyjątek od przyjętej przez ustawodawcę w art. 16 § 1 k.p.a. zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. Stwierdzenie nieważności decyzji, będące jednym z trybów godzących w zasadę trwałości decyzji administracyjnej, jest instytucją szczególną, stąd też zaistnienie przesłanki powodującej stwierdzenie nieważności decyzji musi być oczywiste. Do stwierdzenia nieważności decyzji może dojść wyłącznie w przypadku stwierdzenia istnienia którejkolwiek z przesłanek zawartych w art. 156 § 1 k.p.a. Postępowanie nadzorcze jest postępowaniem administracyjnym ograniczonym do oceny legalności decyzji w aspekcie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dacie jej wydania. W toku postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji organ administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy rozstrzygniętej wadliwą decyzją, lecz orzeka jako organ kasacyjny. Postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ma bowiem na celu wyjaśnienie jej kwalifikowanej niezgodności z prawem, a nie ponowne rozpoznawanie zakończonej sprawy. W konsekwencji, zakres prowadzonego w ramach trybu nadzorczego postępowania dowodowego nie odpowiada temu, prowadzonemu w trybie zwykłym. Organ administracji nie jest związany zarzutami zawartymi we wniosku strony o stwierdzenie nieważności decyzji i jeśli nawet uważa, że podniesione przez wnioskodawcę zarzuty są niezasadne, to musi zbadać z urzędu, czy zaskarżona decyzja nie jest dotknięta chociażby jedną z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Ponadto, organy administracji publicznej w trybie art. 156 k.p.a., badają prawidłowość decyzji w oparciu o stan prawny i faktyczny istniejący w dacie wydania kwestionowanej decyzji. Jedną z przesłanek stwierdzenia nieważności jest rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). W doktrynie prawa administracyjnego ukształtował się pogląd, że rażące naruszenie prawa obejmuje różne stany faktyczne i prawne, przy czym zachodzi ono w przypadku naruszenia przepisu niepozostawiającego wątpliwości co do jego bezpośredniego rozumienia. "Rażące" oznacza więc oczywiste, wyraźne, bezsporne Nie chodzi tu o błędy w wykładni prawa, ale niedopuszczalne przekroczenie prawa, dodatkowo w sposób jasny niedwuznaczny. "O rażącym naruszeniu prawa można mówić jedynie w sytuacji naruszenia przepisu prawnego, którego treść bez żadnych wątpliwości interpretacyjnych może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu. O rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują, oprócz wskazanych wyżej okoliczności, także charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszająca prawo, to skutki gospodarcze lub społeczne, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa" (wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 12 września 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 2455/16 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 lutego 2013 r., sygn. akt I OSK 1683/11). Zgodnie z brzmieniem przepisów art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 ze zm.), pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, oraz złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Z kolei stosownie do art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego, powyższe dokumenty inwestor winien dołączyć do wniosku o pozwolenie na budowę. Wniosek [...] o wydanie pozwolenia na utwardzenie drogi koniecznej na działce nr [...], stanowiącej dojazd do działki nr [...] w [...] przy [...]. do [...] Urzędu Wojewódzkiego wpłynął 14 września 2018 r. Wraz z ww. wnioskiem inwestor złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością (działka nr ew. [...]) na cele budowlane oraz dokumentację projektową. Działka nr [...], dla której Sąd Rejonowy w [...], VI Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą nr [...], stanowi teren zamknięty należący do Skarbu Państwa a pozostający w trwałym zarządzie Wojskowego Zarządu Infrastruktury w Poznaniu. Natomiast działka nr [...] w [...] dla której Sąd Rejonowy w [...], VI Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą nr [...] stanowi własność Inwestora - [...]. Jak wynika z uzasadnienia decyzji z [...] października 2018 r., nr [...], znak: [...], Wojewoda [...] uznał, że przedmiotowa inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego zgodnie z art. 50 ust. 2 pkt 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1073 ze zm.), gdyż "roboty budowlane nie spowodują zmiany sposobu zagospodarowania terenu i użytkowania obiektu budowlanego (...)". Zgodnie z ww. art. 50 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie wymagają wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego roboty budowlane polegające na remoncie, montażu lub przebudowie, jeżeli nie powodują zmiany sposobu zagospodarowania terenu i użytkowania obiektu budowlanego oraz nie zmieniają jego formy architektonicznej, a także nie są zaliczone do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, w rozumieniu przepisów o ochronie środowiska. Natomiast zgodnie z art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez "inwestycje celu publicznego" należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r. poz. 121, z późn. zm.). Jedynie łączne spełnienie wyżej wskazanych dwóch przesłanek może przesądzać, iż dane przedsięwzięcie spełnia wymogi warunkujące zaliczenie do inwestycji celu publicznego (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 listopada 2016 r., sygn. akt II OSK 520/15). Istotą inwestycji celu publicznego jest jej nakierowanie na urzeczywistnienie interesu publicznego, istotnego dla zbiorowości, przynajmniej na poziomie lokalnym. Inwestor powołujący się na cel publiczny powinien być gotowy na wykazanie, że jego realizacja nie stanowi zaspokojenia interesu prywatnego - indywidualnego bądź grupowego (por. Z. Niewiadomski, Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, Warszawa 2015, s. 397 - 398). Przedmiotowe w sprawie zamierzenie inwestycyjne polegać ma na utwardzeniu odcinka dojazdu poprzez wykonanie jezdni drogi o wymiarach 4,00 m na 8,75 m, łączącej istniejący parking na działce nr [...] z działką nr [...] stanowiącą własność [...]. Inwestycja nie spełnia więc warunków wskazanych w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ani w ustawie o gospodarce nieruchomościami, co skutkować musi przyjęciem, że nie mamy do czynienia z inwestycją celu publicznego (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 listopada 2016 r., sygn. akt II OSK 520/15). Zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio. Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wykonanie przedmiotowych robót budowlanych na działce stanowiącej teren zamknięty wymagało uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, bowiem zmienia jej dotychczasowy sposób zagospodarowania. Zgodnie z art. 50 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie wymagają wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego roboty budowlane niewymagające pozwolenia na budowę. Inwestor dołączył do wniosku o pozwolenie na budowę pozwolenie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z [...] lipca 2018 r" nr [...], znak: [...], zezwalające Przedsiębiorstwu Produkcyjno-Handlowemu [...] na prowadzenie robót budowlanych przy zabytku wpisanym do rejestru zabytków. Według zaś art. 29 ust. 4 pkt 1 w zw. z art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego roboty budowlane, o których mowa w ust. 1 i 2, wykonywane przy obiekcie budowlanym wpisanym do rejestru zabytków nie podlegają zgłoszeniu, lecz wymagają pozwolenia na budowę, przy czym do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć pozwolenie właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków wydane na podstawie przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Wobec tego wykonanie przedmiotowych robót budowlanych przy obiekcie budowlanym wpisanym do rejestru zabytków wymagało uzyskania pozwolenia na budowę, a w konsekwencji uzyskania także decyzji o warunkach zabudowy. Wydanie pozwolenia na budowę bez uprzedniego uzyskania wymaganej prawem decyzji o warunkach zabudowy stanowi naruszenie art. 33 ust. 2 pkt 3 Prawa budowlanego. Naruszenie to nie ma jednak w realiach niniejszej sprawy charakteru rażącego naruszenia prawa. Projektowany dojazd ma niewielkie wymiary, nie stanowi zatem istotnej ingerencji w istniejący ład przestrzenny. Ponadto, jak wynika z akt sprawy, inwestor dysponuje postanowieniem Sądu Rejonowego w [...] I Wydział Cywilny z [...] sierpnia 2016 r., sygn. akt I Ns [...], którym dla każdoczesnego właściciela nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], oznaczonej jako działka nr [...], dla której Sąd Rejonowy w [...] Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą [...] ustanowiono służebność drogi koniecznej polegającej na prawie przejazdu i przechodu m.in. przez nieruchomość oznaczoną jako działka nr [...] położoną w [...] przy ul. [...], dla której Sąd Rejonowy w [...] Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą [...] pasem gruntu zawierającym się pomiędzy punktami [...] według oznaczeń z opinii biegłego geodety [...] z [...] września 2014 r. - wariant C. Powyższy zapis wyznacza położenie drogi koniecznej, celem zapewnienia działce nr [...] dostępu do drogi publicznej. Inwestor uzyskując postanowieniem Sądu Rejonowego w [...] I Wydział Cywilny z [...] sierpnia 2016 r., sygn. akt I Ns [...], służebność drogi koniecznej, obowiązany jest do prawidłowego utwardzenia drogi, a następnie do jej odpowiedniego utrzymania, zwłaszcza że sporny odcinek dojazdu nie jest przystosowany do ruchu pojazdów. Zgodnie z utrwalonym poglądem judykatury, zawartym w wyroku Sądu Najwyższego z 15 czerwca 2010 r., sygn. akt II CSK 30/10, obowiązek utrzymywania urządzeń potrzebnych do wykonywania służebności drogi koniecznej w braku odmiennej umowy obejmuje swoim zakresem zarówno obowiązek wybudowania odpowiednich urządzeń, jeśli są potrzebne (utwardzenie drogi), jak i późniejsze ich utrzymywanie w należytym stanie, stosownie do sposobu korzystania z drogi i przeznaczenia nieruchomości władnącej oraz obciążonej. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podkreślił, że przedmiotowy dojazd został zaplanowany na terenie, na którym ww. postanowieniem Sądu Rejonowego w [...] wyznaczono drogę konieczną. Z uwagi na treść ww. postanowienia wykluczone jest inne przeznaczenie tego terenu. Tym samym wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę mimo braku decyzji o warunkach zabudowy nie wywołuje skutków społeczno - ekonomicznych niemożliwych do zaakceptowania w praworządnym państwie. Organ wskazał również, że stosownie do treści art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Rozwiązania projektowe zatwierdzone kontrolowaną decyzją organu stopnia podstawowego, nie uchybiają rażąco przepisom rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422). W szczególności nie uchybiono rażąco przepisowi § 14 ust. 1, który stanowi, że do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych. Szerokość jezdni stanowiącej dojazd nie może być mniejsza niż 3 m. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 3 i 4 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1 b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, a także wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Projekt budowlany jest kompletny i został sporządzony przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania w odpowiedniej specjalności. Jednocześnie projektant złożył oświadczenie o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że ponowna analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że kontrolowana decyzja Wojewody [...] z [...] października 2018 r., nr [...], znak: [...], nie jest obarczona żadną z wad prawnych wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., tj. decyzja nie została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej ani z rażącym naruszeniem prawa, nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy którą załatwiono milcząco, nie została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, w razie jej wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą oraz nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa. Powołując się na powyższe wskazania Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego ocenił, że należało odmówić stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z [...] października 2018 r., nr [...], znak: [...]. I tym samym utrzymać w mocy decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] kwietnia 2019 r., znak: [...]. Odnosząc się do zarzutów wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że wbrew twierdzeniom skarżącego ustalono brak decyzji o warunkach zabudowy dotyczącej niniejszej inwestycji i związane z tym naruszenie art. 33 ust. 2 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Oceniono jednak brak znamion pozwalających na zakwalifikowanie tego naruszenia jako kwalifikowanego, rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe orzeczenie wniósł Skarbu Państwa - Wojskowy Zarządu Infrastruktury w [...], reprezentowany przez adw. [...] i adw. [...]. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: 1. art. 33 ust. 2 pkt 3 ustawy Prawo budowlane z 7 lipca 1994 r. (Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 z późn. zm.), w zw. z art. 59 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r., poz. 1945 z późn. zm.), poprzez jego błędne niezastosowanie, podczas gdy w niniejszej sprawie przed wydaniem pozwolenia na budowę niezbędne było uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy, a organ błędnie rozpatrywał kwestie decyzji o pozwoleniu na budowę, nie uwzględniając przy tym konieczności uzyskania przez inwestora prawem wymaganej decyzji; 2. art. 50 ust. 2 w. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez jego błędne zastosowanie i wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę bez wcześniejszej decyzji wymaganej ww. ustawą, podczas gdy wykonanie inwestycji objętej pozwoleniem na budowę (wybudowanie drogi) spowoduje zmianę przeznaczenia gruntu z ujawnionego w Rejestrze Gruntów [...] (inne tereny zabudowane) na tereny komunikacyjne, co z kolei powoduje obligatoryjne uzyskanie wcześniejszej decyzji (o lokalizacji inwestycji celu publicznego lub o warunkach zabudowy) 3.art. 80 k.p.a., oraz art. 75 § 1 k.p.a., poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów poprzez przyjęcie, że jawne naruszenie podstawowych przepisów dot. wydawania pozwolenia na budowę nie nosi znamion rażącego naruszenia prawa podczas gdy, zaprzecza to fundamentalnym zasadom porządku prawnego w państwie prawa oraz stanowi niebezpieczny precedens pozwalający uniknąć unieważniania decyzji wydawanych bez dopełnienia podstawowych wymogów stawianych przez prawa. Prawidłowo ocena stanu faktycznego niniejszej sprawy, zgodna z doświadczeniem życiowym oraz zasadami logicznego rozumowania winna skutkować stwierdzeniem, że decyzja o pozwoleniu na budowę wydana z pominięciem prawnego obowiązku uzyskania decyzji o warunkach zabudowy w sposób rażący narusza prawo; 4. art. 8, art. 9 oraz art. 11 k.p.a., poprzez prowadzenie postępowania i wydanie decyzji niezgodnej z zasadą pogłębiania zaufania, udzielania informacji oraz wyjaśniania zasadności przesłanek. Na podstawie ww. zarzutów wniesiono o: 1)uchylenie w całości zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji; 2) zobowiązanie organu I instancji do wydania decyzji w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z [...] października 2018 r., nr [...] znak: [...]; 3) zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Stanowisko skarżącego znalazło rozwinięcie w uzasadnieniu skargi. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wcześniej prezentowane. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżone orzeczenie odpowiada przepisom prawa. Sąd w pełni podziela ustalenia i argumentację organu, które legły u podstaw rozstrzygnięcia podjętego w zaskarżonym orzeczeniu. Ocenia je jako prawidłowe, wyczerpujące. Przyjmuje za własne. Tym samym za nie celowe uznaje powtórzenie w tym miejscu ww. wywodów. Zarzuty skargi nie są uzasadnione. Wbrew twierdzeniom skarżącego organ prawidłowo dostrzegł wadę decyzji kontrolowanej w niniejszym postępowaniu nieważnościowym i zasadnie ocenił, że wada ta nie może zostać poczytana za kwalifikowaną wadę rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego ustalił bowiem, że inwestor powinien był przedłożyć decyzję o warunkach zabudowy, a organ nie dysponując tą decyzją wydał decyzję o pozwoleniu na budowę z naruszeniem prawa – art.33 ust. 2 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Mając na uwadze charakter inwestycji, jej zakres oraz fakt, że wiązała się z realizacją przez inwestora przysługującej mu służebności drogowej organ zasadnie ocenił, że to oczywiste naruszenie prawa nie wywołuje skutków społeczno gospodarczych niemożliwych do zaakceptowania w państwie prawa. Tym samym dostrzeżone naruszenie prawa nie wypełnia znamion kwalifikowanej formy naruszenia - rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. To zaś wyłącza możliwość stwierdzenia, na tej podstawie, nieważności kontrolowanej decyzji o pozwoleniu na budowę. Jak wskazał zasadnie skarżący w uzasadnieniu skargi, o rażącym naruszeniu prawa decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony, oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa. Wbrew stanowisku skarżącego organ stwierdził, że inwestycja nie ma charakteru inwestycji celu publicznego, a inwestor zobowiązany był legitymować się decyzją o warunkach zabudowy. Sąd w pełni podziela stanowisko organu - inwestycja, w związku z przysługującą inwestorowi służebnością, na działce nią objętej, nie może być traktowana jako naruszająca stan zagospodarowania działki w sposób rażący tj. nie możliwy do zaakceptowania z uwagi na skutki społeczno gospodarcze jakie wywołuje. Szczególnego podkreślenia wymaga to, że położenie inwestycji odpowiada szczegółowo, geodezyjnie określonemu położeniu służebności drogi koniecznej. To zaś w pełni uzasadnia ocenę dostrzeżonego przez organ naruszenia prawa jako nie spełniającego charakteru rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Kierując się powyższą argumentacją Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji w trybie art. 151 p.p.s.a. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325).