VII SA/Wa 1985/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Groński, Sędzia WSA Daria Gawlak – Nowakowska (spr.), Sędzia WSA Ewa Machlejd, Protokolant spec. Agnieszka Wasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lutego 2012 r. sprawy ze skargi P. A. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w zakresie wstrzymania wykonania decyzji skargę oddala. Starosta [...] postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2011 r., nr [...], działając na podstawie art. 152 § 1 w związku z art. 149 § 3 oraz art. 145 § 1 pkt 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 z późn. zm., zwanej dalej K.p.a.) wstrzymał z urzędu wykonania ostatecznej decyzji z dnia [...] lipca 2008 r., nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku zamieszkania zbiorowego z przeznaczeniem na placówkę pielęgnacyjno – opiekuńczą na działkach nr ew. [...] w obrębie [...] przy ul. S. róg M. w J. ([...]). W uzasadnieniu decyzji wskazał, że wnioskiem z dnia 13 grudnia 2007 r. inwestor zwrócili się o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę budynku zamieszkania zbiorowego z przeznaczeniem na placówkę pielęgnacyjno – opiekuńczą na działkach nr ew. [...] w obrębie [...] przy ul. S. róg M. w J.. Starosta [...] decyzją z dnia [...] lipca 2008 r., nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę w/w. inwestycji. Przedmiotowa decyzja stała się ostateczna w dniu 2 kwietnia 2008 r. Pismem z dnia 10 marca 2010 r. P. A., a następnie pismem z dnia 16 marca 2010 r. P. A., K. i J. K. oraz D. P. działając na podstawie art. 145 §1 pkt 4 K.p.a. wnieśli o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem ostatecznej decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2008 r., nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku zamieszkania zbiorowego z przeznaczeniem na placówkę pielęgnacyjno – opiekuńczą na działkach nr ew. [...] w obrębie [...] przy ul. S. róg M. w J.. Starosta [...] postanowieniem z dnia [...] marca 2010 r., nr [...] wznowił na wniosek P. A., K. i J. K. oraz D.P. postępowanie w sprawie własnej decyzji z dnia [...] lipca 2008 r., nr [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ przywołał art. 152 § 1 K.p.a., w myśl którego, organ administracji publicznej właściwy w sprawie wznowienia postępowania wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Organ pierwszej instancji stwierdził, że istnieje przekonanie o zasadności przesłanek do wznowienia postępowania, bowiem decyzja Starosty [...] z dnia [...] lipca 2008 r., nr [...] zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę budynku zamieszkania zbiorowego z przeznaczeniem na placówkę pielęgnacyjno – opiekuńczą na działkach nr ew. [...] w obrębie [...] przy ul. S. róg M. w J. została wydana w oparciu o ostateczną decyzję Burmistrza J. z dnia [...] lipca 2006 r., nr [...], której nieważność stwierdziło Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. Organ wskazał, że w związku z tym, że istnieje niezależna od organu podstawa wstrzymania wykonania decyzji, jak również akta administracyjne sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania, a nie zachodzą przesłanki z art. 146 K.p.a. należało orzec jak w sentencji. Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 144 K.p.a., po rozpatrzeniu zażalenia Parafii [...] uchylił w całości postanowienie Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r., nr [...] i umorzył postępowanie w zakresie wstrzymania wykonania decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2008 r., nr [...]. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że Parafia [...] w uzupełnieniu zażalenia przy piśmie z dnia 27 czerwca 2011 r. przekazała potwierdzoną kopię orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 14 kwietnia 2011 r., sygn. akt IV SA/Wa 2050/10 wydanego po rozpatrzeniu jej skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2010 r., nr [....] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. Zgodnie z art. 152 § 1 K.p.a. "organ administracji publicznej właściwy w sprawie wznowienia postępowania wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania". Organ odwoławczy stwierdził, że organ administracji publicznej może z urzędu lub na wniosek strony wstrzymać wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwa uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania, a zatem gdy na podstawie akt sprawy organ wstępnie jest przekonany o uchyleniu decyzji. Organ wskazał, że ocena zasadności wstrzymania wykonania decyzji musi być oparta na udokumentowanych i wiarygodnych materiałach dowodowych. Zbyt szybkie i nie poparte dostatecznie udokumentowanymi dowodami na istnienie przesłanek wskazujących na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji ostatecznej, może stanowić naruszenie zasady ogólnej trwałości decyzji ostatecznych. W tej mierze organ powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 września 1998 r., sygn. akt IV SA 2311/96. W rozpatrywanej sprawie organ pierwszej instancji wznowił na zasadzie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. postępowanie na wniosek osób, które dopiero twierdzą, że są stronami postępowania w sprawie wydania decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2008 r., nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę budynku zamieszkania zbiorowego z przeznaczeniem na placówkę pielęgnacyjno – opiekuńczą na działkach nr ew. [...] w obrębie [....] przy ul. S. róg M. w J. w podstawie prawnej zaskarżonego postanowienia o wstrzymaniu wykonania w/w decyzji powołał art. 145 § 1 pkt 8 Kp.a. Z powyższego wynika, że organ pierwszej instancji zastosował inną przesłankę wznowienia postępowania, a inną wstrzymania wykonania decyzji. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Starosta [...] wskazał, że istnieje przekonanie o zasadności przesłanek do wznowienia postępowania, ponieważ decyzja o pozwoleniu na budowę w/w obiektu została wydana w oparciu o ostateczną decyzję z dnia [...] lipca 2006 r., nr [...] Burmistrza J. o warunkach zabudowy, która została następnie uchylona (stwierdzona nieważność) – przesłanka wznowienia z art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. Organ odwoławczy wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2011 r., sygn. akt IV SA/Wa 2050/10 uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2010 r., nr [...] [...] sierpnia 2010 r., nr [....] stwierdzającą nieważność decyzji Burmistrza J. z dnia [...] lipca 2006 r., znak: [...]. Z powyższego wynika, że orzeczenie Sądu reaktywowało decyzję o warunkach zabudowy, będącą podstawą wydania pozwolenia na budowę. W konkluzji organ odwoławczy stwierdził, że nie wnikając w rozbieżności wynikające z podstawy wznowienia postępowania i wstrzymania wykonania decyzji, przyczyna zawarta w postanowieniu o wstrzymaniu wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę przestała istnieć, co powoduje koniczność uchylenia zaskarżonego postanowienia i umorzenia postępowania w przedmiocie wstrzymania wykonania w/w decyzji. Skargę na powyższe postanowienie Wojewody [...] z dnia 20 lipca 2011 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył P. A. wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił mu naruszenie: art. art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., 152 § 1 K.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że wstrzymanie wykonania decyzji nie było zasadne oraz pominięcie podanej przyczyny wznowienia i to, że może ona stanowić podstawę wstrzymania wykonania decyzji, naruszenie art. 7 i 77 K.p.a., albowiem organ drugiej instancji nie rozpatrzył należycie materiału dowodowego, a tym samym nie podjął żadnych kroków zmierzających do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz naruszenie art. 124 § 1 i 2 K.p.a., gdyż postanowienie zawiera nieprawidłowe określenie organu, nieprawidłową podstawę prawną oraz nieprawidłowe uzasadnienie faktyczne i prawne. W uzasadnieniu skargi skarżący zarzucił, że organ drugiej instancji uchylając postanowienie organu pierwszej instancji i umarzając postępowanie powołał się na orzeczenie WSA z dnia 14 kwietnia 2011 r., sygn. akt IV SA/Wa 2050/10. Niemniej jednak organ drugiej instancji nie wskazał, czy przedmiotowe orzeczenie jest prawomocne. Zakładając nawet, że orzeczenie to jest prawomocne, to ma ono charakter kasatoryjny, a więc nie kończy postępowania i Samorządowe Kolegium Odwoławcze ponownie może stwierdzić nieważność decyzji o warunkach zabudowy. Nadto organ drugiej instancji pominął okoliczność, że wznowienie postępowania nastąpiło z uwagi na fakt, że strona nie brała udziału w postępowaniu bez swoje winy i wznowienie z tej przyczyny również może stanowić podstawę wstrzymania wykonania decyzji. Zaskarżone postanowienie zawiera niewłaściwe oznaczenie organu, brak bowiem w nagłówku adresu siedziby organu oraz zawiera nie pełną podstawę prawną, brak bowiem przepisów dotyczących wznowienia postępowania i wstrzymania wykonania decyzji. Ponadto uzasadnienie faktyczne jest całkowicie nieprzekonywujące, a uzasadnienie prawne de facto nie istnieje. Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoją argumentacją zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] lipca 2011 r. Wojewoda [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 144 K.p.a. uchylił w całości postanowienie Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. i umorzył postępowanie w zakresie wstrzymania wykonania decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2008 r., nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę budynku zamieszkania zbiorowego z przeznaczeniem na placówkę pielęgnacyjno – opiekuńczą na działkach nr ew. [...] w obrębie [...] przy ul. S. róg M. w J.. W ocenie Sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że zakwestionowane postanowienie jest prawidłowa. Organ pierwszej instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. z urzędu wstrzymał wykonanie decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2008 r., nr [...] stwierdzając w uzasadnieniu swojego postanowienia, że istnieje przekonanie o zasadności przesłanek do wznowienia postępowania, bowiem decyzja Starosty [...] z dnia [...] lipca 2008 r., nr [...] zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę budynku zamieszkania zbiorowego z przeznaczeniem na placówkę pielęgnacyjno – opiekuńczą na działkach nr ew. [...] w obrębie [...] przy ul. S. róg M. w J. została wydana w oparciu o ostateczną decyzję Burmistrza J. z dnia [...] lipca 2006 r., nr [...] o warunkach zabudowy, której nieważność stwierdziło Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [....] sierpnia 2010 r. Niewątpliwie wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji, w oparciu o którą zostało wydane pozwolenie na budowę, stanowi okoliczność o której mowa w art. 152 § 1 K.p.a. Jednakże Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2011 r., sygn. akt IV SA/Wa 2050/10 uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2010 r., nr [...] oraz poprzedzająca ją decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...] stwierdzającą nieważność decyzji Burmistrza J. z dnia [...] lipca 2006 r., znak: [...]. Z powyższego wynika, że orzeczenie Sądu reaktywowało decyzję o warunkach zabudowy, będącą podstawą wydania pozwolenia na budowę, zatem jak prawidłowo stwierdził organ w zaskarżonym postanowieniu przyczyna zawarta w postanowieniu o wstrzymaniu wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę przestała istnieć, co spowodowało konieczność uchylenia postanowienia organu pierwszej instancji i umorzenia postępowania w przedmiocie wstrzymania wykonania w/w decyzji. Skoro tak, to organ odwoławczy nie mógł na podstawie art. 138 K.p.a. wydać innego postanowienia, jak tylko te określone w art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. Odnosząc się do zarzutu skargi, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze ponownie może stwierdzić nieważność decyzji o warunkach zabudowy, wskazać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z dnia 14 kwietnia 2011 r., sygn. akt IV SA/Wa 2050/10 stwierdził, że "(...) Obie decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. wydane w tej sprawie nie mogły jednakże i tak ostać się w obrocie prawnym, zapadły bowiem z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, oraz art. 16 Kpa, a zaskarżona decyzja dodatkowo z naruszeniem art. 15 Kpa, przez brak ponownego rozpoznania sprawy, na skutek złożonego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, w kontekście podniesionych w nim zarzutów .(...) Kontrolując, w tym kontekście, decyzje zapadłe w niniejszym postępowaniu nadzorczym należy zgodzić się z zarzutami skargi, iż wskazane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchybienia decyzji Burmistrza Miasta J. nr [...] z dnia [...].07.2006 r. nie miały charakteru rażącego. Wadliwość owej decyzji sprowadzała się jedynie do niedostatecznie wyczerpującego uzasadnienia przyjętych rozwiązań, a więc dopuszczenia innego wyznaczenia obowiązującej linii nowej zabudowy dla tej inwestycji, czy też przyjętej dla niej szerokości elewacji frontowej, niż wynikało to wprost z przeprowadzonej analizy (...)", a zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Zaskarżone postanowienie, wbrew zarzutom skargi, zawiera wszystkie elementy rozstrzygnięcia, zgodnie z art. 124 § 1 k.p.a. oraz zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne, zgodnie z art. 124 § 2 K.p.a. Mając powyższe na uwadze, skoro zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, w oparciu o art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji.