VII SA/Wa 199/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska - Śpiewak, , Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Sędzia WSA Ewa Machlejd (spr.), Protokolant Agnieszka Wasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2007 r. sprawy ze skarg A. S. i F. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji uchylającej nakaz rozbiórki budynku gospodarczego I. skargi oddala II. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata M. P. z Kancelarii Adwokackiej przy ulicy [...] lok. [...] w W. kwotę 305 (trzysta pięć) złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w tym kwotę 55 (pięćdziesiąt pięć) złotych tytułem 22% podatku od towarów i usług. III. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata M. S. z Kancelarii Adwokackiej przy ulicy [...] m. [...] w W. kwotę 305 (trzysta pięć) złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w tym kwotę 55 (pięćdziesiąt pięć) złotych tytułem 22% podatku od towarów i usług. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r., po rozpatrzeniu wniosku A. S. i F. S. o ponowne rozpatrzenie sprawy, zakończonej decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2006 r., którą odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2005 r., uchylającej decyzję Prezydium [...] Rady Narodowej w B. z dnia [...] października 1969 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki budowanego budynku gospodarczego z przeznaczeniem na obiekt mieszkalny i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji tj. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] - utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] października 2006 r. Uzasadniając swe rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, iż decyzją z dnia [...] października 1969 r., Prezydium [...] Rady Narodowej w B. nakazało W. G. rozbiórkę budynku gospodarczego z przeznaczeniem na obiekt mieszkalny, położonego w B., przy ul. [...]. Decyzją z dnia [...] grudnia 1969 r. Prezydium [...] Rady Narodowej w B. uchyliło w/w decyzję organu I instancji z dnia [...] października 1969 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, wyznaczając "termin wykonania do końca 1980 r.". Prokurator Okręgowy w B. wniósł sprzeciw od wyżej oznaczonej decyzji ostatecznej Prezydium [...] Rady Narodowej z dnia [...] grudnia 1969 r., wnosząc o stwierdzenie jej nieważności, jako że "była ona niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały". Decyzją z dnia [...] lipca 2005 r., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po przeprowadzeniu postępowania wszczętego z urzędu, stwierdził nieważność decyzji Prezydium [...] Rady Narodowej w B. z dnia [...] grudnia 1969 r. Organ odwoławczy wskazał również, że decyzją z dnia [...] listopada 2005 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w związku z decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2005 r. oraz po ponownym rozpatrzeniu odwołania W. G. – podtrzymanego przez jego prawnych spadkobierców - uchylił decyzję z dnia [...] października 1969 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, tj. Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego [...]. Po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy złożonego przez F. S. i A. S. od decyzji własnej z dnia [...] października 2006 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, iż rozstrzygnięciu organu nadzoru budowlanego stopnia wojewódzkiego z dnia [...] listopada 2005 r. nie można zarzucić wypełnienia którejkolwiek z przesłanek enumeratywnie wyliczonych w art. 156 § 1 kpa. Organ odwoławczy uznał, że pozostawione w obrocie prawnym rozstrzygnięcie kasatoryjne jest o tyle uzasadnione, iż w aktualnym stanie prawnym organ nadzoru budowlanego I instancji będzie miał warunki do rozpatrzenia przedmiotowej sprawy w oparciu o przepis art. 103 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016). Ustosunkowując się do zarzutów wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zauważył, że nie można uczynić organowi nadzoru budowlanego stopnia wojewódzkiego zarzutu wydania kontrolowanej decyzji z rażącym naruszeniem prawa poprzez brak zawiadomienia stron o wszczęciu postępowania administracyjnego, gdyż postępowanie zakończone decyzją organu stopnia wojewódzkiego nie toczyło się od początku lecz miało charakter postępowania odwoławczego, prowadzonego w związku z wyeliminowaniem przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z obrotu prawnego decyzji Prezydium [...] Rady Narodowej w Bydgoszczy z dnia [...] grudnia 1969 r. Organ stwierdził ponadto, że byłoby nadużyciem prawa procesowego stwierdzenie nieważności decyzji tylko i wyłącznie z powodu braku powołania się w jej osnowie na sygnaturę badanego aktu administracyjnego w sytuacji, kiedy zarówno z komparycji jak i z uzasadnienia jednoznacznie wynika, które rozstrzygnięcie administracyjne było przedmiotem badania przez organ. Podnoszona przez wnioskodawców niezgodność jednej cyfry z sygnatury decyzji z dnia [...] października 1969 r. z oznaczeniem jej w decyzji organu wojewódzkiego z dnia [...] grudnia 1969 r. stanowi dodatkowy argument uzasadniający wydanie badanego w postępowaniu nieważnościowym rozstrzygnięcia kasatoryjnego i sanowanie tego uchybienia w trybie ponownego rozpatrzenia sprawy przez organ I instancji. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podkreślił, iż materiał dowodowy nie potwierdza zarzutu, że postępowanie w omawianej sprawie jest bezprzedmiotowe z uwagi na to, że decyzja organu wojewódzkiego została wydana bez podstawy prawnej, tj. bez wniesienia środka odwoławczego. Z akt sprawy zdaniem organu jednoznacznie wynika, iż W. Go. złożył odwołanie od decyzji rozbiórkowej z dnia [...] października 1969 r. Skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na w/w decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2006 r. złożyli F. S. i A. S. wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, a także decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2005 r. jak też wszelkich innych poprzedzających "nielegalnych aktów administracyjnych". Zaskarżonej decyzji zarzucili m.in.: 1) rażące naruszenie prawa poprzez rażące naruszenie decyzji własnej tj. decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2005 r.; 2) rażące naruszenie prawa materialnego i prawa procesowego – art. 56 § 1 Prawa budowlanego z 31 stycznia 1961 r., art. 156 § 1 pkt 6 kpa, 156 § 1 pkt 5 kpa w związku z naruszeniem art. 7 kpa, art. 10 § 1 kpa, art. 77 kpa, art. 107 kpa oraz art. 231, art. 271, art. 273 Kodeksu karnego; 3) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydania zaskarżonej decyzji mający wpływ na wynik sprawy; 4) obrazę wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku sygn. akt II SA/Gd 108/02 z dnia 8 marca 2005 r. oraz wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Bydgoszczy z dnia 6 marca 2003 r. sygn. akt SA/Bd 499/03 poprzez niewykonanie nakazów wynikających z tych wyroków mających istotny i bezpośredni wpływ na decyzję Głównego Inspektora nadzoru Budowlanego oraz [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego; 5) nie odniesienie się do wniosków strony dotyczących dwóch rożnych decyzji administracyjnych z jednej daty [...] października 1969 r.; 6) nierzetelność postępowania; 7) nie zawiadomienie strony o wszczęciu postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżoną decyzją. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Ponadto na marginesie organ zauważył, że w pierwszym wierszu uzasadnień rozstrzygnięć organu nadzorczego wydanych w dniu [...] grudnia 2006 r. i w dniu [...] października 2006 r. doszło do błędnego wskazania oznaczenia decyzji Prezydium [...] Rady Narodowej w B. z dnia [...] października 1969 r. [...] zamiast [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skargi A. S. i F. S. nie są zasadne bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Wskazać trzeba, iż sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku stanowiącego przedmiot postępowania administracyjnego lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu z punktu widzenia zgodności z przepisami prawa materialnego i postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego z daty podejmowania kontrolowanego rozstrzygnięcia. Kwestionowana decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2006 r. oraz poprzedzająca ją decyzja tego organu z dnia [...] października 2006 r. wydane zostały zgodnie z prawem. Wymienione decyzje zostały wydane w postępowaniu nieważnościowym, które to postępowanie rządzi się swoimi prawami. Przede wszystkim zauważyć należy, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego argumentując swe rozstrzygnięcia z dnia [...] grudnia 2006 r. oraz z dnia [...] października 2006 r. trafnie podniósł, iż tryb stwierdzenia nieważności decyzji jest nadzwyczajnym trybem postępowania administracyjnego, który może być zastosowany jedynie w przypadkach wymienionych enumeratywnie w art. 156 § 1 kpa. Tryb ten jest wyjątkiem od wyrażonej w art. 16 kpa zasady ogólnej trwałości decyzji administracyjnej, a organ administracji publicznej orzekający w tym trybie, posiada jedynie uprawnienia kasacyjne tzn. rozstrzyga tylko i wyłącznie w kwestii istnienia bądź nieistnienia - w dacie wydania kontrolowanej w trybie stwierdzenia nieważności decyzji - przesłanek z art. 156 § 1 kpa, nie rozstrzyga zaś o istocie sprawy będącej przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie zwykłym. Wskazać trzeba, iż organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która m.in.: była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały (art. 156 § 1 pkt 5 kpa), w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą (art. 156 § 1 pkt 6 kpa). Zastosowanie trybu stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 5 kpa uzależnione jest od dwóch przesłanek, które muszą być spełnione łącznie. Po pierwsze niewykonalność decyzji administracyjnej musi istnieć w momencie jej wydania, po drugie niewykonalność ta musi mieć charakter trwały. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym oraz w doktrynie prawa i postępowania administracyjnego przyjmuje się, iż decyzja jest niewykonalna wówczas, gdy zachodzi przeszkoda w jej wykonaniu wynikająca z określonych przepisów prawa lub jest ona faktycznie niemożliwa do wykonania. Przyjmuje się także, że przeszkody usuwalne tj. względy ekonomiczne lub finansowe, trudności natury technicznej, czy tez negatywne nastawienie adresatów decyzji lub osób trzecich do jej wykonania, nie stanowią przyczyny niewykonalności decyzji. Natomiast przesłanka z art. 156 § 1 pkt 3 kpa zachodzi wtedy, gdy samo przystąpienie do częściowego lub całkowitego wykonania rozstrzygnięcia będzie nosiło znamiona czynu zabronionego pod groźbą kary. Jest to szczególny przypadek niewykonalności, która ma charakter prawny. W doktrynie prawa i postępowania administracyjnego przyjmuje się, iż pojęcie "czynu zagrożonego karą" należy rozumieć szeroko. W ocenie Sądu podkreślenia wymaga również to, iż postępowanie prowadzone w trybie stwierdzenia nieważności może zakończyć się bądź wydaniem decyzji stwierdzającej nieważność decyzji kontrolowanej – w przypadku, gdy decyzja ta obarczona jest jedną z wad określonych w art. 156 § 1 kpa – bądź wydaniem decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności. Decyzję odmowną organ administracji publicznej wyda, gdy ustali w wyniku przeprowadzonego postępowania brak podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji, tzn. gdy decyzja badana w nadzwyczajnym trybie zdaniem organu nie jest dotknięta żadną z wad stanowiących przesłanki stwierdzenia nieważności określone w art. 156 § 1 kpa. Sąd podziela zdanie organów obu instancji orzekających w trybie stwierdzenia nieważności, iż badanej w tym postępowaniu decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru budowlanego z dnia [...] listopada 2005 r. nie można postawić zarzutu wypełnienia którejkolwiek z przesłanek określonych w art. 156 § 1 kpa, a w szczególności tego, że decyzja ta była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały czy też, że jej wykonanie wywołałoby czyn zagrożony karą. Badaną w postępowaniu nieważnościowym decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru budowlanego z dnia [...] listopada 2005 r., na podstawie art. 138 § 2 kpa uchylona została decyzja Prezydium [...] Rady Narodowej w B. z dnia [...] października 1969 r. nakazująca W. G. rozbiórkę budynku gospodarczego z przeznaczeniem na obiekt mieszkalny i przekazana została sprawa do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji tj. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...]. Przepis art. 138 § 2 kpa stanowi, iż organ odwoławczy może uchylić decyzję organu I instancji w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę organ ten winien wskazać, jakie okoliczności organ pierwszoinstancyjny powinien wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Podkreślić trzeba, iż organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną tylko wówczas, gdy organ I instancji nie przeprowadził w ogóle postępowania wyjaśniającego lub gdy przeprowadził je w sposób wadliwy. Z akt przedmiotowej sprawy wynika, iż postępowanie w sprawie samowolnej rozbudowy budynku gospodarczego z przeznaczeniem na obiekt mieszkalny położonego w B., przy ul. [...] toczy się od 1969 r. i do tej pory nie zostało zakończone prawomocną decyzją rozstrzygającą albo o nakazie rozbiórki albo o legalizacji owej rozbudowy. Wprawdzie w aktach sprawy znajduje się decyzja Prezydenta Miasta B. [...] marca 2002 r. udzielająca pozwolenia na użytkowanie rozbudowanego budynku lecz została ona uchylona decyzją Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2002 r. Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 6 marca 2003 r., sygn. akt SA/Bd 499/03 - uchylił wymienione orzeczenia obydwu instancji w tym przedmiocie, zobowiązując organy nadzoru budowlanego do uzupełnienia postępowania w sprawie. Z akt sprawy wynika również, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził nieważność decyzji Prezydium [...] Rady Narodowej z dnia [...] grudnia 1969 r., bowiem decyzja ta posiadała wady nieważności określone w art. 156 §1 pkt 2 i pkt 5 Kpa. Wobec tego, w sprawie spornej rozbudowy pozostało do ponownego rozpatrzenia odwołanie Pana W. G. (obecnie już nieżyjącego) od decyzji Prezydium [...] Rady Narodowej w B. z dnia [...] października 1969 r. W sprawie ustalono, że spadkobiercami prawnymi po W. G. są żona – H. G. i trójka dzieci – E. G., Z. G. i H. B. Wszyscy spadkobiercy podtrzymali odwołanie W. G. od decyzji z [...] października 1969 r. Ponadto dokonano oględzin przedmiotowej nieruchomości w dniu 16 listopada 2005 r. Zauważyć trzeba, iż w aktach niniejszej sprawy znajduje się decyzja Prezydium [...] Rady Narodowej w B. z dnia [...] sierpnia 1969 r., wstrzymująca roboty budowlanych dotyczące realizowanej dobudowy pralni do istniejącego budynku gospodarczego adaptowanego na cele mieszkalne oraz zobowiązująca W. G. do wykonania rysunków inwentaryzacyjnych całego obiektu, w terminie 1 miesiąca. Decyzja ta wydana została na podstawie art. 51 ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. Prawo budowlane oraz na podstawie § 58 pkt 1 rozporządzenia Komitetu Budownictwa, Urbanistyki i Architektury z dnia 27 lipca 1961 r. w sprawie państwowego nadzoru budowlanego. Decyzją tą wszczęto procedurę legalizacyjną, która nie została zakończona, mimo iż strona zobowiązana wykonała nakazane jej czynności w określonym przez organ terminie, co potwierdza data wykonania inwentaryzacji (3 września 1969 r.) oraz protokół zdawczo - odbiorczy owej dokumentacji z 5 września 1969 r. Z akt sprawy wynika również, że w sprawie została wydana badana następnie w postępowaniu nieważnościowym decyzja z dnia [...] października 1969 r. Prezydium [...] Rady Narodowej w B. orzekająca o nakazie rozbiórki całego budynku gospodarczego na podstawie art. 52 i art. 58 ustawy Prawo budowlane z 1961 r. Decyzja ta nie zawierała ani uzasadnienia prawnego, ani faktycznego przyjętego rozstrzygnięcia. Jej uzasadnienie stanowiła jedynie lakoniczna informacja, że przedmiotowy budynek nie spełnia warunków technicznych, a działka na której jest on usytuowany przewidziana jest do wtórnego podziału. Przy czym planowany podział wtórny działki nie może stanowić podstawy do nakazania rozbiórki części obiektu pobudowanej legalnie. Stwierdzić trzeba, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje na to, że w 1969 r. państwowy nadzór budowlany wszczął postępowanie naprawcze w sprawie rozbudowy istniejącego legalnie budynku gospodarczego z funkcją mieszkalną - decyzją z dnia [...] sierpnia 1969 r. - które nie zostało zakończone, co potwierdza m.in. pismo Urzędu Miejskiego w B. - Wydział Urbanistyki, Architektury i Nadzoru Budowlanego z dnia 7 marca 1986 r. Natomiast, decyzją z dnia [...] października 1969 r. organ I instancji nakazał rozbiórkę całego budynku, bez uzasadnienia prawnego i faktycznego, oraz bez związku z wszczętym postępowaniem legalizacyjnym. Zatem w przedmiotowej sprawie wydane zostały dwie sprzeczne ze sobą decyzje, tj. decyzja z dn. [...] sierpnia 1969 r. i decyzja z dnia [...] października 1969 r. Mając na względzie powyższe stwierdzić trzeba, iż słusznie zauważyły organy obu instancji orzekające w trybie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, iż rozstrzygnięcie kasacyjne [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2005 r. jest uzasadnione, gdyż organ nadzoru budowlanego I instancji przeprowadził w sposób wadliwy postępowanie wyjaśniające. W aktualnym stanie prawnym organ I instancji będzie miał więc warunki do rozpatrzenia przedmiotowej sprawy w oparciu o przepis art. 103 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016). Słusznie także zauważyły organy obu instancji orzekające w trybie stwierdzenia nieważności decyzji, iż nie można uczynić organowi nadzoru budowlanego stopnia wojewódzkiego zarzutu wydania kontrolowanej decyzji z rażącym naruszeniem prawa poprzez brak zawiadomienia stron o wszczęciu postępowania administracyjnego, gdyż postępowanie zakończone decyzją organu stopnia wojewódzkiego nie toczyło się od początku lecz miało charakter postępowania odwoławczego, prowadzonego w związku z wyeliminowaniem przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z obrotu prawnego decyzji Prezydium [...] Rady Narodowej w B. z dnia [...] grudnia 1969 r. Organ odwoławczy odnosząc się do zarzutów wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zasadnie zauważył, że byłoby nadużyciem prawa procesowego stwierdzenie nieważności decyzji tylko i wyłącznie z powodu braku powołania się w jej osnowie na sygnaturę badanego aktu administracyjnego w sytuacji, kiedy zarówno z komparycji jak i z uzasadnienia jednoznacznie wynika, które rozstrzygnięcie administracyjne było przedmiotem badania organu. Ponadto Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego trafnie stwierdził, iż materiał dowodowy nie potwierdza zarzutu, że postępowanie w omawianej sprawie jest bezprzedmiotowe z uwagi na to, że decyzja organu wojewódzkiego została wydana bez podstawy prawnej, tj. bez wniesienia środka odwoławczego. Skarżący, który brał udział w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] grudnia 1969 r. miał możliwość podnoszenia w tym postępowaniu zarzutu, że od decyzji z dnia [...] października 1969 r. nakazującej rozbiórkę obiektu budynku gospodarczego budowanego z przeznaczeniem na budynek mieszkalny nie zostało wniesione odwołanie, a także zaskarżenia decyzji ostatecznej do sądu administracyjnego. Należy mieć na względzie, że postępowanie o stwierdzenie nieważności w/w decyzji z dnia [...] grudnia 1969 r. toczyło się w wyniku złożonego sprzeciwu Prokuratora, zaś organ który kontrolował decyzję w trybie nieważnościowym winien z urzędu wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności, które mogłyby świadczyć o rażącym naruszeniu prawa. Okolicznością taką byłoby naruszenie art. 138 kpa tj. wydanie decyzji z dnia [...] października 1969 r. przez organ odwoławczy bez odwołania bo oznaczałoby to weryfikację decyzji ostatecznej mającej przymiot trwałości. Twierdzenie skarżącego, że były dwie decyzje nie znajduje potwierdzenia w aktach administracyjnych i opiera się na wnioskach wysnutych przez skarżącego z treści uzasadnienia decyzji. Mylenie przez organ sygnatur wskazuje na oczywiste omyłki organu, które nie zostały w swoim czasie we właściwym trybie sprostowane. Należy jeszcze raz podnieść, iż organy w niniejszej sprawie orzekały w trybie stwierdzenia nieważności. W kontrolowanym postępowaniu podlegała sprawdzeniu jedynie decyzja kasacyjna z dnia [...] listopada 2005 r. wydana w trybie zwykłym i Sąd ją kontrolował czy nie zawiera wad kwalifikowanych z art. 156 § 1 kpa. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego orzekając zarówno jako organ I instancji jak i jako organ II instancji w świetle poczynionych przez organ prawidłowych ustaleń prawidłowo stwierdził, iż decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie zawiera wad kwalifikowanych określonych w art. 156 § 1 kpa. Dlatego też rozstrzygnięcia tego organu odmawiające w obu instancjach stwierdzenia nieważności w/w decyzji organu wojewódzkiego należy uznać za słuszne i zgodne z prawem. Stwierdzić należy także, iż organy orzekające w niniejszej sprawie, będąc związane przepisami art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 kpa, wypełniły swoje obowiązki wynikające z powołanych przepisów. Organy te w ocenie Sądu podjęły wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, zebrały i rozpatrzyły w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy, dokonały oceny okoliczności sprawy na podstawie całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie. Ponadto w uzasadnieniach swych rozstrzygnięć wskazały okoliczności faktyczne sprawy, które uznały za udowodnione, dowody na których się oparły oraz przyczyny z powodu, których innym dowodom odmówiły wiarygodności i mocy dowodowej. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) skargę jako bezzasadną należało oddalić.