VII SA/Wa 1991/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 października 2018 r. sprawy ze sprzeciwu [...] S.A. z siedzibą w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji odmawiającej udzielenia pozwolenia na budowę i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji oddala sprzeciw Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2018r na Wojewoda [...] na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2017. poz. 1257 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w [...] od decyzji Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...] maja 2018r, odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę zespołu czterech budynków mieszkalnych wielorodzinnych wraz z zagospodarowaniem terenu, z wiatami śmietnikowymi, wewnętrznymi instalacjami gazowymi oraz niezbędną infrastrukturą techniczną, na terenie działki ew. nr [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w Dzielnicy [...] - uchylił w całości decyzję Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...] maja 2018r i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż w dniu [...] lutego 2018 r. do Urzędu [...] dla Dzielnicy [...]wpłynął wniosek Inwestora - [...] Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w [...] o wydanie pozwolenia na budowę zespołu czterech budynków mieszkalnych wielorodzinnych wraz z zagospodarowaniem terenu, z wiatami śmietnikowymi, wewnętrznymi instalacjami gazowymi oraz niezbędną infrastrukturą techniczną, na terenie działki ew. nr [...] z obrębu [...]przy ul. [...]w Dzielnicy [...]. Prezydent [...] decyzją Nr [...] z dnia [...] maja 2018r, odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na przedmiotową budowę. Powodem odmowy wydania pozwolenia na budowę była stwierdzona przez organ pierwszej instancji niezgodność planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla [...] dla frag. obszarów [...] i [...] w gminie [...] przyjętą uchwałą nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] października 2001 r. Zgodnie z częścią graficzną planu miejscowego, działka ew. nr [...] z obrębu [...]w [...]położona jest na terenie oznaczonym jako "MN"', dla którego jako podstawowe przeznaczenie ustalono mieszkalnictwo jednorodzinne o zróżnicowanej intensywności. Na terenach MN dopuszczalna jest również zabudowa wielorodzinna, jednak przy zachowaniu określonych warunków. Zgodnie z § 9 ust. 4 pkt 2 planu miejscowego, warunkiem realizacji zabudowy wielorodzinnej jest "zachowanie proporcji, by tereny przeznaczone pod te obiekty i urządzenia nie przekraczały 30% całości powierzchni poszczególnych terenów MN''. W trakcie przedmiotowego postępowania Prezydent [...] uznał powyższy wymóg za niespełniony, opierając się na analizie stanowiącej załącznik do decyzji Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...]kwietnia 2017r zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia dla Inwestora - Spółki [...] S.A. na budowę zespołu budynków wielorodzinnych "[...]" obejmujących 3 budynki wielorodzinne, 2 wiaty śmietnikowe wraz zagospodarowaniem terenu na terenie działki oznaczonej w ewidencji gruntów nr [...] obręb [...] przy ul. [...] w Dzielnicy [...] [...]. Powyższa analiza przedstawia bilans terenu dla tej samej jednostki planistycznej MN, w obrębie której znajduje się działka będąca przedmiotem niniejszego postępowania. Zgodnie z ww. analizą, po uwzględnieniu inwestycji zarówno zrealizowanych, jak i projektowanych, powierzchnia terenów przeznaczonych pod zabudowę wielorodzinną na terenie MN wynosi 29,3%, w związku z czym do zgodnego z ustaleniami planu miejscowego zainwestowania zostało 0,7% terenu MN. Tymczasem z projektu budowlanego złożonego przez [...] Sp. z o.o. Sp. k. wynika, że planowana inwestycja zajmie 1,3% terenu MN. co w ocenie Prezydenta [...] spowoduje przekroczenie ustalonej w planie miejscowym dopuszczalnej wartości zabudowy wielorodzinnej na terenie MN. Według Wojewody [...] organ I instancji pominął okoliczność wydania decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...].07.2017r. uchylającej w całości decyzję Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. oraz odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia [...] S.A. pozwolenia na budowę zespołu budynków wielorodzinnych "[...]". Organ II instancji przyznał, iż jego decyzja została co prawda uchylona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 czerwca 2018 r. (sygn. akt VII SA/Wa 1970/17), ale wyrok WSA nie jest prawomocny z uwagi na wniesienie skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego, która na dzień wydawania niniejszego rozstrzygnięcia nie została rozpatrzona. W związku z powyższym z uwagi na fakt, iż decyzja Wojewody [...] w obecnym stanie prawnym jest ostateczna i podlega wykonaniu, projektowane osiedle "[...]" nie może być brane pod uwagę jako teren wliczający się do bilansu powierzchni zabudowanej budynkami wielorodzinnymi. Organ pierwszej instancji oparł się zatem na dokumencie, który w odniesieniu do niniejszej sprawy nie może stanowić dowodu w sprawie z uwagi na jego nieaktualność. Ponadto Wojewoda [...]wskazał, że dołączona do projektu budowlanego "Analiza spełnienia ust. 4 pkt 2 MPZP - zachowanie proporcji, by tereny przeznaczone pod te obiekty (zabudowa wielorodzinna) i urządzenia nie przekraczały 30% całości powierzchni poszczególnych terenów MN" również uwzględnia projektowane osiedle "[...]" jako zabudowę wielorodzinną, na którą wydano pozwolenie na budowę, co biorąc pod uwagę powyższe ustalenia jest błędne. Zdaniem Wojewody [...] ustalenie powyższej kwestii przez organ pierwszej instancji jest szczególnie istotne w rozpatrywanej sprawie, ponieważ przed wydaniem rozstrzygnięcia organ powinien dysponować materiałem dowodowym, na podstawie którego może dokonać jednoznacznej weryfikacji zgodności projektowanej inwestycji z przepisami, w tym z § 9 ust. 4 pkt 2 planu miejscowego. Następnie, w ocenie organu odwoławczego Prezydent [...] nie uzasadnił także w sposób wyczerpujący powodów, dla których odmówił mocy dowodowej warunkom technicznym podłączenia zabudowy do miejskiej sieci wodociągowej i kanalizacyjnej Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji [...] w kontekście spełnienia warunku zawartego w § 9 ust. 5 pkt 7 planu miejscowego, zgodnie z którym warunkiem realizacji zabudowy wielorodzinnej na terenie MN jest podłączenie zabudowy do miejskiej sieci wodociągowej i kanalizacyjnej w chwili jej wykonania. Organ odwoławczy wskazał, że powyższy zapis nie precyzuje, czy podłączenie do sieci musi nastąpić jednocześnie z wydaniem pozwolenia na budowę, czy pozwolenia na użytkowanie - wskazuje jedynie, że w chwili wykonania sieci miejskiej, zabudowa powinna być do niej podłączona. W uzasadnieniu skarżonej decyzji organ pierwszej instancji nie rozpatrzył powyższej kwestii. Ponadto wskazać należy, że zgodnie z § 9 ust. 3 pkt 1 ww. planu miejscowego na terenie MN dopuszcza się zabudowę wielorodzinną jedynie pod warunkiem spełnienia przez nią łącznie dwóch kryteriów: zachowanie przez zabudowę małych gabarytów oraz maksymalna wysokość do 3 kondygnacji. O ile spełnienie kryterium wysokości wynika wprost z dokumentacji projektowej (projektowane budynki mają wysokość 3 kondygnacji), o tyle kwestia zdefiniowania planowanej zabudowy jako zabudowa "o małych gabarytach" jest pojęciem niedookreślonym, przez co wymaga dokonania ustaleń faktycznych przez organ. Tymczasem z akt sprawy nie wynika, aby Prezydent [...] odniósł się do powyższej kwestii w jakikolwiek sposób. W ocenie organu odwoławczego uzasadnienie decyzji Prezydenta [...] nie spełnia zatem podstawowych wymogów art. 107 Kpa. Zgodnie z treścią art. 107 § 1 Kpa. decyzja administracyjna powinna zawierać m.in. uzasadnienie faktyczne i prawne. Zgodnie natomiast z § 3 powyższego artykułu "uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa". Na podstawie powołanego przepisu organ musi zająć stanowisko wobec całego materiału oraz uzasadnić jasno i należycie swoje zdanie. Dodatkowo Wojewoda [...] wskazał, iż projekt budowlany zawiera jedynie kserokopie dokumentów takich jak: warunki przyłączenia obiektu do sieci miejskich, decyzja o zatwierdzeniu dokumentacji geologiczno-inżynierskiej, decyzja o zezwoleniu na wyłączenie gruntu z produkcji rolniczej, pismo Głównego Inspektoratu Sanitarnego, pismo Państwowego [...]. Tymczasem zgodnie z art. 76a Kpa, dokumenty przedstawione w postępowaniu administracyjnym powinny stanowić oryginały lub odpisy poświadczone za zgodność z oryginałem przez notariusza albo przez występującego w sprawie pełnomocnika strony będącego adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym lub doradcą podatkowym. Nieuwierzytelniona kserokopia dokumentu urzędowego nie może korzystać z mocy dowodowej oryginału dokumentu i nie może stanowić potwierdzenia ich treści (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 2174/11; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 maja 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 425/11). W świetle powyższego Wojewoda [...] stwierdził, że Prezydent [...] powinien przeprowadzić postępowanie wyjaśniające we wskazanym zakresie, co wykracza poza zakres kompetencji organu odwoławczego. W ocenie Wojewody [...] zaskarżona decyzja Prezydenta [...] podlega uchyleniu, ponieważ organ I instancji nie podjął wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz nie dokonał wyczerpującego rozpatrzenia całości materiału dowodowego w sprawie, naruszając tym samym przepisy art. 7 i 77 Kpa jak również wymagane jest przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w znacznym zakresie, co wykracza poza zakres kompetencji organu odwoławczego. Sprzeciw od decyzji Wojewody [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła [...] S.A. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1) przepisów prawa procesowego w postaci: a.) art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, dalej KPA) z uwagi na to, że wydanie kasacyjnej decyzji organu II instancji prowadzi jedynie do przewlekłości postępowania, zaś organ ten powinien był rozstrzygnąć sprawę merytorycznie, bowiem dysponował pełnym materiałem dowodowym, b.) art. 7 KPA, art. 77 § 1 KPA, art. 107 § 1 KPA poprzez bezpodstawne stwierdzenie ich naruszenia i uznanie, że organ pierwszej instancji nie dokonał wystarczająco szczegółowej oceny stanu faktycznego sprawy oraz nie dokonał wyczerpującego rozpatrzenia całości materiału dowodowego a także, że wymagane jest przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego znacznym zakresie, co wykracza poza zakres kompetencji organu odwoławczego, c.) art. 75 § 1 KPA, art. 80 KPA poprzez błędne uznanie, iż dokumentacja dotycząca projektowanego osiedla "[...]" nie może stanowić dowodu w niniejszego sprawie - mimo, iż decyzja Wojewody [...] nr [...] z dnia [...].07.2017r. uchylająca w całości decyzję Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. znak: [...] oraz odmawiająca zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia [...] S.A. pozwolenia na budowę zespołu budynków wielorodzinnych "[...]" - została uchylona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 czerwca 2018 r. (sygn. akt VII SA/Wa 1970/17). Podnosząc wskazane zarzuty, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody [...] oraz o zasądzenie kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej według norm przepisanych. Względnie o zawieszenie postępowania z urzędu na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 PPSA do czasu rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 czerwca 2018 r. (sygn. akt VII SA/Wa 1970/17), ponieważ rozstrzygnięcie niniejszej sprawy zależy od wyniku innego postępowania w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia [...] S.A. pozwolenia na budowę zespołu budynków wielorodzinnych "[...]", W odpowiedzi na sprzeciw Wojewoda [...] wniósł o jego oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja w zakresie kontrolowanym przez sąd nie jest wadliwa. Przed rozwinięciem tej oceny zważyć trzeba, że przedmiotem kontroli sądowo-administracyjnej w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2018r wydana na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę zespołu czterech budynków mieszkalnych wielorodzinnych wraz z zagospodarowaniem terenu, z wiatami śmietnikowymi, wewnętrznymi instalacjami gazowymi oraz niezbędną infrastrukturą techniczną. Od decyzji tej skarżąca spółka wniosła skutecznie z zachowaniem ustawowego terminu- sprzeciw, uregulowany w art. 64a p.p.s.a. Rozpoznając ten sprzeciw Sąd kierował się treścią art. 64e p.p.s.a. uznając, że sprzeciw nie jest zasadny. W tym miejscu wskazać należy, że w myśl ww. art. 64e, rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 151a § 2 p.p.s.a., w przypadku nieuwzględnienia sprzeciwu od decyzji sąd oddala sprzeciw. Jak z powyższego wynika, cechą odróżniającą sprzeciw od skargi w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest ograniczony zakres kontroli sądu dotyczący decyzji objętej sprzeciwem. Rozpoznając sprzeciw od decyzji sąd ocenia bowiem wyłącznie istnienie przesłanek do wydania decyzji kasacyjnej. Sąd nie rozstrzyga tak jak w przypadku skarg- w granicach danej sprawy, nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Sąd nie bada zatem w tym postępowaniu (o charakterze przyśpieszonym) innych naruszeń prawa niż prawidłowe zastosowanie przez organ odwoławczy art. 138 § 2 k.p.a., a kontrola zgodności z prawem decyzji objętej sprzeciwem sprowadza się wyłącznie do oceny, czy w realiach konkretnej sprawy organ drugiej instancji w uzasadniony sposób skorzystał z możliwości wydania decyzji kasacyjnej, czy też bezpodstawnie uchylił się od załatwienia sprawy co do jej istoty. Podstawowym obowiązkiem sądu administracyjnego rozpoznającego sprzeciw od decyzji kasacyjnej będzie więc ustalenie, czy zachodziły przesłanki do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. Co przy tym istotne, dokonując kontroli rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., sąd nie jest władny odnosić się do meritum sprawy w kierunku jej przesądzenia, tj. wypowiadania się w kwestiach materialnoprawnych występujących w sprawie, skoro decyzja kasacyjna nie rozstrzyga merytorycznie o uprawnieniu lub obowiązku strony, a jedynie nakazuje ponowne przeprowadzenie postępowania administracyjnego przez organ I instancji. Tym samym także orzeczenie sądu w przedmiocie sprzeciwu ma wyłącznie charakter niejako procesowy gdyż nie kreuje żadnych skutków, gdy chodzi o zakres praw i obowiązków stron postępowania, zainteresowanych konkretnym rozstrzygnięciem, a rozstrzyga jedynie o prawidłowości zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. (o czym przesądza także brzmienie art. 64e p.p.s.a.). Zatem, sąd rozpoznając sprzeciw od decyzji kasacyjnej ogranicza się wyłącznie do badania, czy doszło do naruszenia art. 138 § 2 k.p.a., w efekcie: do ustalenia, czy zaszły w sprawie wskazane w tym przepisie okoliczności uzasadniające wydanie decyzji o charakterze procesowym. W niniejszej sprawie dokonując oceny w takim też zakresie, sąd stwierdza, że Wojewoda [...] nie naruszył przepisu art. 138 § 2 k.p.a. Sąd zauważa przy tym, że zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a., organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. W niniejszej sprawie Wojewoda [...] uchylając decyzję Prezydenta [...] o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia [...] Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w [...] pozwolenia na budowę wskazał organowi I instancji okoliczności jakie należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Mianowicie wskazał, że sprawdzając zgodność planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego organ I instancji nie powinien brać pod uwagę analizy stanowiącej załącznik do decyzji Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2017r zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia dla Inwestora - Spółki [...] S.A. na budowę zespołu budynków wielorodzinnych. Powyższa analiza przedstawia bilans terenu dla tej samej jednostki planistycznej MN, w obrębie której znajduje się działka będąca przedmiotem niniejszego postępowania. W ramach przedmiotowej inwestycji inwestor Spółka [...] S.A. sporządził bilans terenu w celu wykazania zachowania proporcji, o której mowa w § 9 ust 4 pkt. 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie ze sporządzonym bilansem po uwzględnieniu powyższej inwestycjo zostało zainwestowane 29,3 % obszaru MN. W związku z powyższym dla inwestora [...] Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w [...] pozostało do wykorzystania 0,7 % omawianego obszaru MN. Tymczasem z projektu budowlanego złożonego przez [...] Sp. z o.o. Sp. k. wynika, że planowana inwestycja zajmie 1,3% terenu MN. co w ocenie Prezydenta [...] spowoduje przekroczenie ustalonej w planie miejscowym dopuszczalnej wartości zabudowy wielorodzinnej na terenie MN. Wojewoda [...] zwrócił organowi I instancji uwagę na fakt, iż decyzja Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2017r została uchylona decyzją Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2017r i odmówiono zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia [...] S.A. pozwolenia na budowę zespołu budynków wielorodzinnych. Wprawdzie decyzja Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2017r została uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 czerwca 2018 r. (sygn. akt VII SA/Wa 1970/17), ale wyrok nie jest prawomocny z uwagi na wniesienie skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego, która na dzień wydawania niniejszego rozstrzygnięcia nie została rozpatrzona. W związku z powyższym z uwagi na fakt, iż decyzja Wojewody [...] w obecnym stanie prawnym jest ostateczna i podlega wykonaniu, projektowane przez [...] S.A. osiedle "[...]" nie może być brane pod uwagę jako teren wliczający się do bilansu powierzchni zabudowanej budynkami wielorodzinnymi. Organ pierwszej instancji oparł się zatem na dokumencie, który w odniesieniu do niniejszej sprawy nie może stanowić dowodu w sprawie z uwagi na jego nieaktualność. Ponadto Wojewoda [...] wskazał, że dołączona do projektu budowlanego "Analiza spełnienia ust. 4 pkt 2 MPZP - zachowanie proporcji, by tereny przeznaczone pod te obiekty (zabudowa wielorodzinna) i urządzenia nie przekraczały 30% całości powierzchni poszczególnych terenów MN" również uwzględnia projektowane osiedle "[...]" jako zabudowę wielorodzinną, na którą wydano pozwolenie na budowę, co biorąc pod uwagę powyższe ustalenia jest błędne. Zdaniem Wojewody [...] ustalenie powyższej kwestii przez organ pierwszej instancji jest szczególnie istotne w rozpatrywanej sprawie, ponieważ przed wydaniem rozstrzygnięcia organ powinien dysponować materiałem dowodowym, na podstawie którego może dokonać jednoznacznej weryfikacji zgodności projektowanej inwestycji z przepisami, w tym z § 9 ust. 4 pkt 2 planu miejscowego. Następnie, w ocenie organu odwoławczego Prezydent [...] nie uzasadnił także w sposób wyczerpujący powodów, dla których odmówił mocy dowodowej warunkom technicznym podłączenia zabudowy do miejskiej sieci wodociągowej i kanalizacyjnej Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji [...] w kontekście spełnienia warunku zawartego w § 9 ust. 5 pkt 7 planu miejscowego, zgodnie z którym warunkiem realizacji zabudowy wielorodzinnej na terenie MN jest podłączenie zabudowy do miejskiej sieci wodociągowej i kanalizacyjnej w chwili jej wykonania. Organ odwoławczy wskazał, że powyższy zapis nie precyzuje, czy podłączenie do sieci musi nastąpić jednocześnie z wydaniem pozwolenia na budowę, czy pozwolenia na użytkowanie - wskazuje jedynie, że w chwili wykonania sieci miejskiej, zabudowa powinna być do niej podłączona. W uzasadnieniu skarżonej decyzji organ pierwszej instancji nie rozpatrzył powyższej kwestii. Wojewoda [...] wskazał również, że zgodnie z § 9 ust. 3 pkt 1 ww. planu miejscowego na terenie MN dopuszcza się zabudowę wielorodzinną jedynie pod warunkiem spełnienia przez nią łącznie dwóch kryteriów: zachowanie przez zabudowę małych gabarytów oraz maksymalna wysokość do 3 kondygnacji. O ile spełnienie kryterium wysokości wynika wprost z dokumentacji projektowej (projektowane budynki mają wysokość 3 kondygnacji), o tyle kwestia zdefiniowania planowanej zabudowy jako zabudowa "o małych gabarytach" jest pojęciem niedookreślonym, przez co wymaga dokonania ustaleń faktycznych przez organ. Tymczasem z akt sprawy nie wynika, aby Prezydent [...] odniósł się do powyższej kwestii w jakikolwiek sposób. Organ odwoławczy dodatkowo wskazał, iż projekt budowlany zawiera nieuwierzytelnione kserokopie dokumentów urzędowych ( warunki przyłączenia obiektu do sieci miejskich, decyzja o zatwierdzeniu dokumentacji geologiczno-inżynierskiej, decyzja o zezwoleniu na wyłączenie gruntu z produkcji rolniczej, pismo Głównego Inspektoratu Sanitarnego, pismo Państwowego [...]), które zgodnie z art. 76a Kpa nie mogą korzystać z mocy dowodowej oryginału dokumentu i nie mogą stanowić potwierdzenia ich treści. W ocenie sądu stanowisko organu odwoławczego zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji uzasadniało zastosowanie art. 138 § 2 k.p.a. Konieczność przeprowadzenia wskazanego przez organ odwoławczy postępowania wyjaśniającego wykracza poza zakres kompetencji organu odwoławczego wynikający z art. 136 § 1 kpa. Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa i na podstawie art. 151a § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił sprzeciw.