VII SA/Wa 1994/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska, Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Karolina Kisielewicz (spr.), Asesor WSA, , Protokolant spec. Eliza Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2018 r. sprawy ze skargi W. D. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na rozbiórkę i budowę oddala skargę [...] (współwłaściciel nieruchomości nr ew. [...] w [...]) zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzję Wojewody [...] z [...] czerwca 2017 r. (nr [...]), którą organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z [...] lutego 2017 r. (nr [...]) o udzieleniu [...] pozwolenia na rozbiórkę budynku mieszkalnego jednorodzinnego i budowę "nowego" budynku mieszkalnego na sąsiednich nieruchomościach (nr ew. [...]) przy ul. [...] w [...]. Z okoliczności faktycznych sprawy wynika, że Starosta [...] decyzją z [...] lutego 2017 r. (nr [...]) wydaną na podstawie art. 33 ust. 1 i art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.), zatwierdził projekt budowalny i udzielił [...] pozwolenia na rozbiórkę budynku mieszkalnego jednorodzinnego o kubaturze 145 m3 i powierzchni zabudowy 70,71 m2 oraz na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem w bryle budynku (o kubaturze 800,00 m3 i powierzchni zabudowy 118,94 m2), na nieruchomościach nr ew. [...] w [...]. Ta decyzja została wydana po dwukrotnym uchyleniu przez organ odwoławczy poprzednich decyzji organu I instancji o udzieleniu pozwolenia na budowę (decyzja organu I instancji z [...] czerwca 2016 r., nr [...] została uchylona przez Wojewodę decyzją z [...] sierpnia 2016 r., nr [...], natomiast kolejna decyzja Starosty z [...] października 2016 r. została uchylona przez organ odwoławczy decyzją z [...] grudnia 2016 r. nr [...]). Decyzją z [...] lutego 2017 r., organ I instancji udzielił [...] pozwolenia na rozbiórkę budynku mieszkalnego jednorodzinnego i budowę "nowego" budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Starosta [...] stwierdził, że projekt budowany jest zgodny z ostateczną decyzją tego organu z [...] września 2015 r. (nr [...]) o ustaleniu warunków zabudowy dla tej inwestycji, kompletny i został wykonany przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia (art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego). Organ dodał, że w toku postępowania w tej sprawie inwestorka przedstawiła (w dniu 6 maja 2016 r.) analizę przesłaniania przez projektowany budynek zabudowy istniejącej na działce sąsiedniej, z uwzględnieniem § 13, § 60 i § 271- 273 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1422). [...] wniósł odwołanie od tej decyzji. Odwołujący się podniósł, że organ I instancji nie wyjaśnił wszystkich istotnych okoliczności sprawy i w ten sposób naruszył art. 6-10, art. 77, art.80 i art. 107 k.p.a. Zdaniem skarżącego, organ nie przeprowadził "dokładnej analizy" oddziaływania spornej inwestycji na interesy osób trzecich, nie ustalił, czy wzniesienie nowego budynku odpowiada warunkom techniczno-budowlanym i czy nie spowoduje pogorszenia warunków sanitarnych oraz uciążliwości dla otoczenia. Organ, zdaniem strony, powinien mieć na uwadze, że usytuowanie budynku w granicy "zazwyczaj budzi często uzasadniony sprzeciw właścicieli działki sąsiedniej". Usytuowanie nowego obiektu budowlanego w sposób o którym mowa w § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (a więc na działce o szerokości mniejszej niż 16 m, w granicy z sąsiednią działką) jest więc dopuszczalne, ale tylko wówczas, gdy zostały zachowane wymagania określone w § 13, § 60 i § 271-273 powołanego rozporządzenia. W odwołaniu skarżący sformułował ponadto zarzuty odnośnie zawartości merytorycznej i formalnej projektu budowlanego i rozwiązań w nim zawartych m. in. dotyczących usytuowania pojemników na odpady, instalacji wewnętrznych Wojewoda [...] postanowieniem z [...] maja 2017 r., działając na podstawie art. 136 k.p.a., zlecił organowi I instancji przeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego przez przesłuchanie projektanta ([...]) na okoliczność, czy ściana projektowanego obiektu budowlanego, usytuowana przy granicy z działką odwołującego się, spełnia wymagania określone w § 217 - § 283 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz wyjaśnienie czy w obiekcie przeznaczonym do rozbiórki znajduje się azbest. W piśmie z 22 maja 2017 r. [...] oświadczył, że ściana oddzielenia p.poż w budynku mieszkalnym na działce nr [...], bezpośrednio w granicy z działką nr ew. [...] ma odporność ogniową REI240, czyli większą niż wymagają przepisy prawa. Projektant dodał, że z budynek przeznaczony do rozbiórki pokryty jest dwiema warstwami papy asfaltowej na lepiku i nie znajdują się w nim materiały zawierające azbest, niemniej jednak w przypadku gdy w "substancji wewnętrznej" budynku wystąpi ta substancja, należy przerwać prace rozbiórkowe i postępować zgodnie z wymaganiami określonymi w § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z 2 kwietnia 2004 r. w sprawie sposobów i warunków bezpiecznego użytkowania i usuwania wyrobów zawierających azbest (Dz. U. nr 71, poz. 649), które zostało wydane na podstawie art. 4 ust. 1 ustawy z 19 czerwca 1997 r. o zakazie stosowania wyrobów zawierających azbest (Dz. U. z 2004 r., poz. 20 ze zm.), W tych okolicznościach faktycznych i prawnych Wojewoda [...] decyzją z [...] czerwca 2017 r., utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] czerwca 2017 r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania, powołał przepisy dotyczące udzielenia pozwolenia budowlanego i wyjaśnił, że przepisy prawa dopuszczają orzeczenie w jednej decyzji o rozbiórce i budowie nowego obiektu budowlanego. Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu) a także wymaganiami ochrony środowiska, 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Z tego wynika, że za treść projektu budowlanego odpowiedzialność ponosi projektant oraz osoba sprawdzająca projekt (art. 20 Prawa budowlanego). Organy administracji nie są uprawnione do ingerencji w zawartość merytoryczną projektu (por. np. wyrok NSA z 15 maja 2012 r., sygn. akt II OSK 345/11 oraz z 26 stycznia 2016 r., sygn. akt II OSK 1278/14; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wojewoda podzielił stanowisko organu I instancji, że projekt budowalny jest zgodny z decyzją Burmistrza Miasta [...] z [...] września 2015 r. o warunkach zabudowy dla spornej inwestycji, oraz że projekt zagospodarowania terenu nie narusza § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Ten przepis dopuszcza sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16 m (działka inwestycyjna ma ok. 13,27 m.). W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewoda podniósł, że projektowana inwestycja nie narusza § 13, § 60 oraz § 271-273 dotyczących wymagań ochrony p.poż. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, co jednoznacznie wynika z projektu oraz z pisemnego wyjaśnienia projektanta. Organ dodał, że w ocenie projektanta w obiekcie przeznaczonym do rozbiórki nie występują materiały zawierające azbest. Jeżeli jednak podczas prac budowalnych okazałoby się, że znajdują się w nim materiały azbestowe, należy przerwać prace rozbiórkowe i z pomocą specjalistycznej firmy zutylizować niebezpieczne materiały. W ocenie Wojewody, niewyraźna fotografia przedstawiona przez stronę w toku postępowania odwoławczego, nie jest wiarygodnym dowodem w tej sprawie. Odnosząc się do zarzutów odwołania, Wojewoda dodał, że projekt budowalny zawiera informacje o obszarze oddziaływania obiektu zgodnie z art. 34 ust. 3 Prawa budowlanego oraz § 13 a rozporządzenia Ministra Transporty, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U z 2012 r., poz. 462 ze zm.) - załączono do niego opracowanie: "Określenie obszaru oddziaływania inwestycji" z którego wynika, że oddziałuje ona na działki sąsiednie nr [...]). [...] w skardze na decyzję Wojewody [...] z [...] czerwca 2017 r. powtórzył zarzuty formułowane w toku postępowania administracyjnego przed organami administracji architektoniczno-budowlanej. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego przez zatwierdzenie projektu budowlanego, mimo że jest on niezgodny z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla spornej inwestycji. Zdaniem strony skarżącej, zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, przez zastosowanie tego przepisu bez ustalenia, czy posadowienie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych, w sposób określony w tym przepisie, nie naruszy ładu przestrzennego otoczenia. Skarżący zarzucił również, że w postępowaniu w tej sprawie organy nie przeprowadziły oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, zgodnie z art. 32 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Według strony, zatwierdzony projekt budowlany nie zawiera szkicu usytuowania obiektu budowlanego, nie wskazuje szczegółowych warunków zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych (art. 36 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego), oraz nie określa terminu rozbiórki istniejącego obiektu budowlanego (art. 36 ust. 1 pkt 3 a). [...] dodał, że wykonanie rozbiórki budynku usytuowanego na granicy działek, będzie wymagało zgody na jego nieruchomość, której inwestor nie uzyskał. W skardze sformułowano zarzuty naruszenia prawa procesowego tj. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a, art. 79 § 2 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a. W uzasadnieniu tych zarzutów skarżący podniósł, że organ nie ustalił istotnych okoliczności faktycznych tej sprawy, nie umożliwił mu zadawania pytań projektantowi i oparł się wyłącznie na projekcie budowlanym i jego oświadczeniu co do niestwierdzenia elementów zawierających azbest w obiekcie budowlanym przeznaczonym do rozbiórki oraz niedostateczne uzasadnienie decyzji. Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. W zaskarżonej do Sądu decyzji Wojewoda [...] podzielił stanowisko organu I instancji (Starosty [...]), że nie ma podstaw prawnych do odmowy udzielenia [...] pozwolenia na rozbiórkę budynku mieszkalnego jednorodzinnego i budowę "nowego" budynku mieszkalnego zaplanowanych w granicy z działkami nr ew. [...] których należących do skarżącego. Z projektu budowalnego wynika, że inwestor na nieruchomościach nr ew. [...] przy ul. [...] w [...] (o szerokości 13,27 m) zamierza rozebrać istniejący parterowy budynek mieszkalny i wybudować nowy budynek mieszkalny jednorodzinny z garażem w bryle budynku, w granicy z działką skarżącego również zabudowaną budynkiem mieszkalnym. Projektowany obiekt budowlany będzie miał 1,5 kondygnacji (z poddaszem użytkowym) i dach dwuspadowy pokryty blachodachówką. Należy wyjaśnić, ze stosownie do art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, organ architektoniczno-budowlany sprowadza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, a także kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia /art. 20 ust. 1 pkt 1b/ i zaświadczenia /art. 12 ust. 7/ oraz wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenia projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia – odpowiednim zaświadczeniem. Organ ten nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego co wynika z art. 35 ust. 4 tej ustawy. W ocenie Sądu warunki określone w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego zostały w niniejszej sprawie spełnione, co znalazło wyraz w treści uzasadnienia decyzji organów obu instancji. Inwestor spełnił również warunek, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy, ponieważ przedłożył oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Należy mieć na uwadze, że w odniesieniu do projektu architektoniczno-budowlanego organ prowadzący postępowanie w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę bada, czy zostało złożone stosowne oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (art. 20 ust. 4 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy). W tym przypadku stosowane oświadczenie znajduje się w projekcie budowlanym. W rozpatrywanej sprawie organ architektoniczno-budowlany prawidłowo ocenił zgodność projektowanej inwestycji z decyzją Burmistrza Miasta [...] z [...] września 2015 r. (nr [...]) o ustaleniu [...] warunków zabudowy dla spornej inwestycji, w której organ stwierdził, że inwestycja w projektowanym kształcie nie narusza ładu urbanistycznego (architektonicznego) otoczenia (tzw. zasada dobrego sąsiedztwa) Zgodnie z § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w zabudowie jednorodzinnej, uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, 60 i 271-273, dopuszcza się sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16 m. Z projektu zagospodarowania działki wynika, że projektowany obiekt budowlany będzie usytuowany w granicy z nieruchomością skarżącego, i jednocześnie w odległości ok. 1,5 m od jego budynku mieszkalnego. Ściana usytuowana bezpośrednio przy granicy z nieruchomością skarżącego jest ścianą oddzielenia przeciwpożarowego i zapewnia odpowiednie warunki ochrony przeciwpożarowej. Trzeba dodać, że budynek skarżącego, nie ma w elewacji zwróconej do granicy działki inwestycyjnej otworów okiennych a więc inwestycja nie powoduje jego przesłaniania (zacienienia). W tych okolicznościach faktycznych organ prawidłowo więc stwierdził, że usytuowanie projektowanego budynku jednorodzinnego nie narusza powołanych przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury. W skardze do Sądu skarżący zarzucił, że decyzja o pozwoleniu na budowę nie zawiera wszystkich wymaganych elementów. Odnosząc się do tego zarzutu, Sąd wyjaśnia, że zgodnie z art. 36 ust. 1 Prawa budowlanego, w decyzji o pozwoleniu na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej, w razie potrzeby określa m.in. szczególne warunki zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych (pkt 1), terminy rozbiórki istniejących obiektów budowlanych nieprzewidzianych do dalszego użytkowania (pkt 3 lit. a). Zdaniem Sądu, z akt sprawy nie wynika, aby było celowe i uzasadnione zawarcie w decyzji o pozwoleniu budowlanym tych dodatkowych elementów. Można tylko dodać, ze budynek przeznaczony do rozbiórki koliduje z nowym obiektem budowlanym, w związku z tym jego rozbiórka jest "niezbędna" do tego, aby inwestor rozpoczął budowę nowego obiektu budowalnego. Z projektu wynika, że prace rozbiórkowe mają zostać wykonane w sposób określony w zatwierdzonym projekcie (s. 095), a w przypadku "ujawnienia się" w elementach budynku (np. dachu) azbestu, prace rozbiórkowe należy prowadzić w sposób uniemożliwiający emisje azbestu do środowiska oraz powodujący zminimalizowanie pylenia, zgodnie z przepisem § 8 ust. 2 rozporządzenia. W ocenie Sądu, w świetle zawartości projektu budowlanego, nie było konieczne prowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego (art. 136 k.p.a.) na okoliczność tego, czy w obiekcie przeznaczonym do rozbiórki znajdują się materiały zawierające azbest (które zresztą "potwierdziło", że w obiekcie budowlanym projektant nie stwierdził obecności materiałów zawierających azbest) i w związku z tym zarzuty procesowe skargi, w tym dotyczące nieprzesłuchania projektanta, nie są uzasadnione. Trzeba dodać w tym miejscu, że obawy skarżącego, że w przypadku "ujawnienia się" materiałów azbestowych podczas rozbiórki obiektu budowlanego, inwestor nie przerwie prac rozbiórkowych i nie "zastosuje się" do wymogów rozporządzenia (np. z uwagi na konieczność poniesienia dodatkowych kosztów), nie mogą jeszcze uzasadniać "zapobiegawczego" nałożenia na inwestora "dodatkowych" obowiązków. Nie są również uzasadnione pozostałe zarzuty skargi. W odniesieniu do zarzutu skarżącego, że wykonanie rozbiórki budynku będzie wymagało zgody na wejście jego nieruchomość, której inwestor nie uzyskał, należy wyjaśnić, że według art. 47 ust. 1 Prawa budowlanego, jeżeli do wykonania prac przygotowawczych lub robót budowlanych jest niezbędne wejście do sąsiedniego budynku, lokalu lub na teren sąsiedniej nieruchomości, inwestor jest obowiązany przed rozpoczęciem robót uzyskać zgodę właściciela sąsiedniej nieruchomości, budynku lub lokalu (najemcy) na wejście oraz uzgodnić z nim przewidywany sposób, zakres i terminy korzystania z tych obiektów, a także ewentualną rekompensatę z tego tytułu. W razie nieuzgodnienia tych warunków, organ administracji architektoniczno-budowlanej - na wniosek inwestora - w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, rozstrzyga, w drodze decyzji, o niezbędności wejścia do sąsiedniego budynku, lokalu lub na teren sąsiedniej nieruchomości. W przypadku uznania zasadności wniosku inwestora, organ administracji architektoniczno-budowlanej określa jednocześnie granice niezbędnej potrzeby oraz warunki korzystania z sąsiedniego budynku, lokalu lub nieruchomości (ust. 2). Z przepisu art. 47 ust. 3 Prawa budowlanego wynika natomiast, że inwestor, po zakończeniu robót, jest obowiązany naprawić szkody powstałe w wyniku korzystania z sąsiedniej nieruchomości, na zasadach określonych w kodeksie cywilnym. Nie jest również uzasadniony zarzut naruszenia art. 32 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, który stanowi, że pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego może być wydane po uprzednim przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, jeżeli jest ona wymagana przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. nr 199, poz. 1227 ze zm.). Przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko albo planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 powołanej ustawy w drodze postanowienia przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W świetle rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. nr 213, poz. 1397) projektowana inwestycja nie jest przedsięwzięciem mogącym zawsze znacząco oddziaływać na środowisko albo potencjalnie oddziaływać na środowisko (nie jest także przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000). Zgodnie z treścią art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Zdaniem Sądu, uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia te wymagania. Z przedstawionych powodów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), oddalił skargę.