VII SA/Wa 2001/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi G. K., S. C. oraz J. C. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2005 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia skargę oddala Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. postanowieniem z dna [...] marca 2005 r. nr [...], działając na podstawie art. 262 § 2 kpa, zobowiązał G. K., S. C. i J. C. – spadkobierców i zarządców działki nr ewid. [...] i [...] lokali mieszkalnych w budynku z częścią parteru użytkowaną jako pomieszczenie sklepowe oraz Zakład Gospodarki Mieszkaniowej w S.– administratora i zarządcę części budynku obejmującej [...] lokali mieszkalnych znajdujących się w obiekcie – do wpłacenia zaliczki w wysokości 3.200 zł na pokrycie wykonania obowiązku wynikającego z postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] września 2002 r. W uzasadnieniu organ wskazał, iż postanowieniem z dnia [...] września 2002 r. zobowiązał spadkobierców i zarządców części budynku mieszkalnego oraz administratora i zarządcę części lokali mieszkalnych do przeprowadzenia kontroli polegającej na sprawdzeniu stan sprawności technicznej i wartości użytkowej całego obiektu, jak również kontroli przewodów kominowych, dymowych i wentylacyjnych oraz instalacji występujących w budynku, a także do sporządzenia ekspertyzy stanu technicznego tegoż budynku, wykonanej przez osobę posiadająca odpowiednie uprawnienia budowlane. Wobec tego, że zobowiązani nie wykonali powyższego obowiązku, zgodnie z art. 262 § 2 kpa organ ma prawo żądać złożenia zaliczki na pokrycie kosztów postępowania. Zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie złożyli S. C., J. C., G. K., podnosząc iż cała nieruchomość położona przy ul. [...] w S. została przejęta w zarząd państwowy uchwała Rady Miasta w S. nr [...], która do dnia dzisiejszego nie została uchylona. Wobec braku tytułów własności, błędna jest teza organu o przejęciu zarządu przez odwołujących się. Zażalenie na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] marca 2005 r. wniósł także Zakład Gospodarki Mieszkaniowej w S. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem nr [...] z dnia [...] maja 2005 r., działając na podstawie art. 134 kpa – stwierdził niedopuszczalność zażalenia. Organ odwoławczy wyjaśnił, iż z art. 141 § 1 kpa na postanowienie wydane w toku postępowania służy zażalenie jedynie wówczas, gdy ustawa tak stanowi. Na postanowienie wydane na podstawie art. 262 § 2 kpa nie przysługuje zażalenie, a jego zaskarżenie jest możliwe jedynie w odwołaniu od merytorycznego rozstrzygnięcia, zgodnie z brzmieniem art. 142 kpa. Jednocześnie organ stwierdził, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego błędnie pouczył strony o dopuszczalności wniesienia zażalenia. Skargę na powyższe postanowienie wnieśli J. C., S. C. i G. K., domagając się jego uchylenia oraz uchylenia postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. nr [...] z dnia [...] marca 2005 r. Skarżący podnieśli, iż nieruchomość położona w S. przy ul. [...] znajduje się w zarządzie Urzędu Miasta, który nie przekazał jej w administrację skarżącym, co czyni niemożliwym wykonanie obowiązku wynikającego z postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] września 2002 r. W tej sytuacji przerzucenie kosztów utrzymania i remontu przedmiotowego budynku na skarżących stanowi naruszenie art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, zaś działania Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego naruszają art. 75 kpa, 107 § 3 kpa i wypełniają dyspozycję art. 145 kpa i 156 kpa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonych decyzji, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie występują, co skutkuje oddaleniem skargi. Zaskarżone postanowienie oparte na treści art. 134 kpa ma charakter formalny, stwierdzający niedopuszczalność wniesienia zażalenia na postanowienie organu I instancji. Niedopuszczalność zażalenia z przyczyn przedmiotowych wynika z braku możliwości jego wniesienia w toku instancji. Należy w tym miejscu zauważyć, iż wobec odesłania zamieszczonego w art. 144 kpa, do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań, a więc przy stwierdzeniu niemożliwości wniesienia zażalenia zastosowanie ma przepis art. 134 kpa. Stosownie do brzmienia art. 141 § 1 kpa na wydane w toku postępowania postanowienie służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Oznacza to, iż zażalenie może być wnoszone tylko na postanowienie enumeratywnie wyliczone w kodeksie. Na postanowienie wydane w oparciu o art. 262 § 2 kpa kodeks nie przewiduje zażalenia. Zaliczka z art. 262 § 2 kpa stanowi składnik kosztów postępowania i jest pobierana w toku trwającego postępowania administracyjnego (vide wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 22.06.2004 r., IV SA 82/03, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 16.05.2005 r. VII SA/Wa 396/04), a zatem art. 264 § 2 kpa nie ma zastosowania. Zgodnie więc z kodeksową zasadą określoną w art. 142 kpa postanowienie wydane na podstawie art. 262 § 2 kpa, może być zaskarżone jedynie w odwołaniu od decyzji. Zasada ta gwarantuje więc obywatelowi zarówno prawo do weryfikacji wydanego w toku postępowania rozstrzygnięcia jak i ostatecznie zapewnia mu prawo do Sądu. Na marginesie należy też podnieść, iż samo pouczenie strony o możliwości zaskarżonego postanowienia nie tworzy uprawnienia do zaskarżenia postanowienia organu I instancji (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27.04.2001 r. I SA/Gd 170/00). Z tych względów należało uznać, iż stanowisko organu odwoławczego stwierdzające niedopuszczalność zażalenia skarżącego jest prawidłowe, co czyni skargę bezzasadną. Wobec charakteru zaskarżonego postanowienia, poza kompetencją Sądu znalazły się rozważania co do zarzutów skargi, odnoszących się do merytorycznych rozstrzygnięć wydanych przez organy nadzoru budowlanego. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).