VII SA/Wa 2004/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska - Śpiewak, Sędzia WSA Jolanta Augustyniak - Pęczkowska (spr.), Sędzia WSA Małgorzata Miron, Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Wasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi W.S. na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] sierpnia 2010 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej we wznowionym postępowaniu I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji oraz postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] lipca 2009r. znak: [...]; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] decyzją z dnia [...] marca 2010 r., na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.), dalej k.p.a., po wznowieniu postępowania zakończonego decyzją Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z [...] września 1998r. utrzymującą w mocy decyzję Państwowego Terenowego Inspektora Sanitarnego w [...] z [...] lutego 1998r. o braku podstaw do stwierdzenia u W.S. choroby zawodowej toksoplazmozy wymienionej w pozycji 11 wykazu chorób zawodowych w załączniku do rozporządzenia RM z dnia 18 listopada 1983r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. nr 65, poz. 294, ze zm.) - odmówił uchylenia ww. decyzji. Organ stwierdził, że nie ma podstaw do orzeczenia choroby zawodowej, gdyż nie zostały spełnione wszystkie przesłanki określone w rozporządzeniu RM z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 105, poz. 869 ze zm.). Powołując się na treść art. 2351 Kodeksu pracy wyjaśnił pojęcie choroby zawodowej oraz podstawy i tryb wydawania orzeczeń w sprawie chorób zawodowych. Organ wskazał, że decyzję wydał na podstawie konsultacji lekarskiej uprawnionej jednostki tj. Instytutu Medycyny Wsi w [...], w której stwierdzono, że W.S. mogła zachorować na toksoplazmozę zanim podjęła pracę w magazynie rolnym, gdzie miała kontakt, jak sugeruje Państwowy Inspektor Sanitarny w [...], z odchodami gryzoni oraz kotów. Pierwsze poronienie miało bowiem miejsce w 1987r., tj. przed podjęciem pracy magazyniera. Ostatecznie przyjął, że przebyta przez W.S. toksoplazmoza ma podłoże pozazawodowe nie dające podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Organ podał, że W.S. w toku postępowania wznowieniowego nie wykazała nowych okoliczności wskazujących na występowanie czynników szkodliwych dla zdrowia w miejscu pracy mających wpływ na wystąpienie u niej toksoplazmozy. Organ nie znalazł żadnych nowych okoliczności uzasadniających uchylenie dotychczasowej decyzji. Przebyta toksoplazmoza nie została wywołana warunkami wykonywania pracy, albowiem wnioskodawczyni nie wykonywała pracy w warunkach narażających na jej powstanie, jak wynika z narażenia zawodowego. Wystąpienie objawów charakterystycznych dla choroby zawodowej w związku z zatrudnieniem oznacza bowiem wystąpienie objawów charakterystycznych dla danej jednostki chorobowej, związanej z wykonywaniem zatrudnienia i oddziaływaniem przez dłuższy czas przyczyny zewnętrznej pozostającej w związku z pracą. Główny Inspektor Sanitarny, po rozpatrzeniu odwołania W.S., decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy podzielił argumentację organu I instancji i dodał, że nie jest możliwe uchylenie decyzji z [...] września 1998 r., gdyż zgodnie z art. 146 § 1 k.p.a. uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 k.p.a. nie może nastąpić jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło 10 lat. Skargę na powyższą decyzję złożyła W.S., wnosząc o rzetelne rozpatrzenie sprawy i spowodowanie prawidłowej oceny jej aktualnego stanu zdrowia. Zdaniem skarżącej, że nie można wydawać decyzji na podstawie oceny jej stanu zdrowia z 1997 r. Powinna być ona ponownie zbadana przez uprawnioną jednostkę. Tymczasem decyzję wydano jedynie w oparciu o posiadaną dokumentację medyczną. Jest to ocena wybiórcza, gdyż wzięto pod uwagę kontakt skarżącej w magazynie jedynie z paszami treściwymi. Nie uwzględniono wszystkich wykonywanych tam prac, w szczególności tych które narażały skarżącą na kontakt z bydłem, z gryzoniami, sprzątania magazynu. Skarżąca podkreśliła, że sam organ powiatowy uznał w wywiadzie z dnia 21 listopada 2001 r., iż niewątpliwie skarżąca była narażona na toksoplazmozę. Z kolei Instytut Medycyny Wsi w piśmie z 18 stycznia 2010r. uznał, iż wszystkie poronienia były związane z zakażeniem, które według Instytutu skarżąca nabyła przed podjęciem pracy w Kombinacie, co nie jest prawdą. Skarżąca podniosła, że od wydania pierwszego orzeczenia lekarskiego w 1997r. minęło ponad 12 lat i jej stan zdrowia w związku z nabytą toksoplazmozą znacznie się pogorszył, więc decyzja winna być wydana w oparciu o aktualny wywiad medyczny. Skarżąca stwierdziła, że przedawnienie powstało z winy Głównego Inspektora Sanitarnego, ponieważ odwołanie złożyła 16 marca 2010 r., a decyzję organ wydał dopiero [...] sierpnia 2010 r. Postępowanie przeprowadzono niesprawiedliwie i celowo przedłużano, aby dopuścić do jego przedawnienia. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza, że może uwzględnić skargę także z powodu innych uchybień aniżeli w niej wskazane. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Skarga W.S. zasługiwała na uwzględnienie ponieważ zaskarżoną decyzję wydano z naruszeniem podstawowych zasad postępowania administracyjnego tj. art. 7 i 77 § 1 kpa w zw. z art. 148 § 1 k.p.a. Przede wszystkim podkreślić trzeba, iż zaskarżona decyzja została wydana w postępowaniu wznowieniowym. Postępowanie wznowieniowe jest nadzwyczajnym trybem postępowania administracyjnego, umożliwiającym wzruszenie decyzji ostatecznych wydanych w postępowaniu zwyczajnym. Wznowienie postępowania jest więc instytucją procesową stwarzającą możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła było dotknięte kwalifikowaną wadliwością wyliczoną w art. 145 § 1 i 145 a k.p.a. Kodeks postępowania administracyjnego uzależnia jednak tę możliwość prawną od wystąpienia w sprawie dwóch przesłanek pozytywnych oraz braku dwóch przesłanek negatywnych. Przesłanki pozytywne to rozstrzygnięcie sprawy decyzją ostateczną oraz wystąpienie co najmniej jednej z wyczerpująco wymienionych w art. 145 § 1 i 145a k.p.a. podstaw prawnych wznowienia (wad decyzji administracyjnych lub postanowień). Przesłanki negatywne to przesłanka terminu określonego w art. 146 § 1 k.p.a. oraz ustalenie, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Zgodnie z art. 147 k.p.a. wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony. W przypadku złożenia podania o wznowienie przez stronę organ wszczyna postępowanie wstępne, w którym bada wyłącznie, czy we wniosku o wznowienie powołano ustawowe przesłanki wznowienia, enumeratywnie wymienione w art. 145 § 1 i art. 145a k.p.a. oraz czy podanie o wznowienie zostało wniesione z zachowaniem terminów przewidzianych w art. 148 k.p.a. Dopiero pozytywne ustalenia w powyższym zakresie uprawniają organ do wydania postanowienia o wznowieniu postępowania w trybie art. 149 § 1 k.p.a., które to postanowienie zgodnie z § 2 tego przepisu stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Jak wynika z treści postanowienia Państwowego Wojewódzkiego inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2009 r. rozstrzygnięcie to powyższych wymogów nie spełnia. Organ nie wyjaśnił bowiem, czy wnioskodawczyni zachowała termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania, o którym mowa w art. 148 § 1 kpa., skoro jako podstawę wznowienia wskazała nowe dowody tj. przesłankę z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Przy czym w uzasadnieniu postanowienia organ wskazuje, że W.S. w dniu 6 czerwca 2009r. złożyła nowy wniosek o wznowienie postępowania, którego jednak nie ma w aktach sprawy. Z materiału dowodowego wynika natomiast, że skarżąca pismem z dnia 30 kwietnia 2009r. złożyła nowy wniosek o wznowienie postępowania, a kolejnym pismem opatrzonym tą samą datą wycofała wniosek o wznowienie złożony w dniu 18 maja 2006r. Brak jednoznacznych ustaleń organów w powyższym zakresie obligował Sąd do uchylenia rozstrzygnięć wydanych w obu instancjach oraz ww. postanowienia. W związku z powyższym rzeczą organów przy ponownym rozpoznaniu sprawy będzie rzetelne przeprowadzenie postępowania z uwzględnieniem przedstawionego wyżej stanowiska. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c w zw. z art. 135 i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w pkt I i II sentencji.