VII SA/Wa 2011/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mariola Kowalska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Tadeusz Nowak, sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, Protokolant ref. Katarzyna Dawejnis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi W. O. i K. M. O. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2016 r. znak [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej oddala skargę Decyzją z dnia [...] lipca 2016 r. znak [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 23) - po rozpatrzeniu odwołania W. O. i K. O. - utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. Nr [...], odmawiającą uchylenia (we wznowionym na wniosek W. O. i K. O. postępowaniu) decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] S.A. Oddział w [...] pozwolenia na budowę stacji transformatorowej słupowej, linii kablowej SN-15 kV, linii kablowej NN-0,4 kV w celu zasilenia budynku mieszkalnego w miejscowości [...], na działce o nr ew. [...], obr. [...], jednostka ewidencyjna [...]. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że W. O. i K. O. wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ww. decyzją Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. oparli na przesłance zawartej w art. 145 § 1 pkt 4 Kpa (w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu). Organ podniósł, że stosownie do art. 28 Kpa stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Interes prawny w postępowaniu administracyjnym oznacza ustalenie przepisu prawa powszechnie obowiązującego, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby. Podmiot dla którego z przepisów prawa materialnego nie wynikają żadne uprawnienia ani obowiązki, nie ma przymiotu strony w świetle art. 28 Kpa i nie jest legitymowany do żądania wszczęcia postępowania, czy też kwestionowania zapadłych w tym postępowaniu rozstrzygnięć. Natomiast w myśl art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r., będącego przepisem szczególnym w stosunku do art. 28 Kpa, stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Pojęcie "obszaru oddziaływania obiektu" zdefiniowane zostało w art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane jako teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. Organ podkreślił, że warunkiem uznania danego podmiotu za stronę postępowania w sprawie dotyczącej pozwolenia na budowę jest wykazanie, że planowana inwestycja będzie wpływać na jego nieruchomość i godzić w konkretne uprawnienie do jej zagospodarowania. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że W. O. i K. O. wywodzą swój interes prawny w kwestionowaniu kontrolowanego pozwolenia budowlanego z faktu bycia właścicielami działki o nr ew. [...], która graniczy z działką inwestycyjną nr [...]. Sporna inwestycja obejmuje budowę stacji transformatorowej słupowej, linii kablowej SN-15 kV, linii kablowej NN-0,4 kV na działce o nr ew. [...]. Organ podniósł, że projektowana linia kablowa ma przebiegać wyłącznie na działce o nr ew. [...], w bezpośrednim sąsiedztwie z granicą działki o nr ew. [...]. Odnosząc się do argumentu odwołujących się, że nieruchomość do nich należąca znajduje się w obszarze oddziaływania stacji transformatorowej, który to obszar wynosi 15 m (po 7,5 m z każdej strony), organ wskazał, że z analizy akt sprawy wynika, że działka inwestycyjna o nr ew. [...] jest terenem kolejowym. Stosownie natomiast do art. 53 ust. 2 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (j.t. Dz. U. z 2015 r., poz. 1297) budowle i budynki mogą być usytuowane w odległości nie mniejszej niż 10 m od granicy obszaru kolejowego, z tym że odległość ta od osi skrajnego toru nie może być mniejsza niż 20 m, z zastrzeżeniem ust. 4. Ponadto wskazał, że zgodnie z § 3 ust. 4 pkt 2 lit. b miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obrębu geodezyjnego [...], w gminie [...], zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy [...] z [...] września 2008 r. Nr [...] (Dz. Urz. Woj. [...] z 2009 r., nr [...], poz. [...]), dla sieci średniego napięcia ustala się strefę ochronną o szerokości 15,0 m (po 7,5 m z każdej strony) dla budynków przeznaczonych na stały pobyt ludzi; docelowo należy przewidzieć przebudowę sieci w postaci kabla podziemnego - w tym wypadku przestają obowiązywać strefy ochronne. Jak podkreślił organ, w opisie technicznym przebudowy istniejącej linii napowietrznej NN-0,4 kV wskazano, że "na odcinku pomiędzy T -proj., a słupem nr 108 (proj. Nr 101) [a zatem wzdłuż całej długości z granicą działki skarżących] linie kablowe nn i SN należy ułożyć we wspólnym wykopie", a zatem skoro sporna inwestycja na tej części działki, która przylega do działki o nr ew. [...], jest linią kablową podziemną, to ww. strefa ochronna nie obowiązuje. W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego fakt wybudowania stacji transformatorowej nie zmienia okoliczności, że nie obowiązuje wskazana w tym przepisie strefa ochronna. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że działka o nr ew. [...] należąca do W. O. i K. O. nie znajduje się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji, sporne przedsięwzięcie nie powoduje bowiem jakichkolwiek ograniczeń - które wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa - w zakresie możliwości zagospodarowania działki o nr ew. [...]. Organ nie podzielił zarzutu naruszenia art. 77 § 1 Kpa poprzez nieprzeprowadzenie przez organ wojewódzki oględzin. Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie było potrzeby przeprowadzania oględzin, bowiem w niniejszym postępowaniu ocenie podlega jedynie to, czy sporna inwestycja, w jej projektowanym (a nie realizowanym czy zrealizowanym) kształcie ogranicza możliwość zagospodarowania działki wnioskodawców. Organ wskazał, że chybiony jest również zarzut naruszenia art. 8, 9, 11 w zw. z art. 107 Kpa. W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego organ wojewódzki podjął czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, a skarżone rozstrzygnięcie odpowiada wymogom określonym w art. 107 Kpa. Zdaniem organu w niniejszej sprawie nie została spełniona przesłanka wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 Kpa, zatem słusznie Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r. odmówił uchylenia decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. GINB wskazał dodatkowo, że z uwagi na formalny charakter rozstrzygnięcia merytoryczne zarzuty dotyczące prawidłowości decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. nie mogły zostać poddane ocenie. W. O. i K. O. złożyli skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2016 r., zarzucając organowi naruszenie: - prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy - art. 28 § 2 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 i art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że W. O. i K. O. nie przysługuje status strony w postępowaniu prowadzonym przez Wojewodę [...], pomimo, że należąca do skarżących nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu objętego decyzją - a przede wszystkim w obszarze oddziaływania transformatora posadowionego w sąsiedztwie nieruchomości skarżących; co spowodowane było naruszeniem: - § 77 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy z dnia 26 września 1997 r. (Dz.U. Nr 129, poz. 844), - § 55 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy podczas wykonywania robót budowlanych z dnia 6 lutego 2003 r. (Dz.U. 2003 Nr 47, poz. 401). Skarżący zarzucili ponadto naruszenie: - § 3 ust. 4 pkt 2 lit. b miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obrębu geodezyjnego [...], w gminie [...] z dnia [...] września 2008 r. Nr [...] (Dz. Urz. Woj. [...] z 2009 r., nr [...], poz. [...]) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że zapisy ww. planu w przedmiocie nieobowiązywania strefy ochronnej mają zastosowanie nie tylko do podziemnego kabla umieszczonego w wykopie, ale również do stacji transformatorowej umieszczonej na słupie, - naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik postępowania - art. 136 w z w. z art. 77 § 1 Kpa, poprzez brak zebrania całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący oraz brak uzupełnienia materiału dowodowego, pomimo uchybień organu I instancji. W uzasadnieniu skargi skarżący rozwinęli podniesione zarzuty. Nie zgodzili się ze stanowiskiem organów w kwestii nieobowiązywania strefy ochronnej wynikającej z § 3 ust. 4 pkt 2 lit. b miejscowego planu dla posadowionego w sąsiedztwie ich nieruchomości transformatora. Zdaniem skarżących brak jest podstaw do przyjęcia, iż w niniejszej sprawie ułożenie kabli pod ziemią we wspólnym wykopie doprowadziło do wyłączenia obowiązku ustanowienia strefy ochronnej o szerokości 15 m wokół transformatora. Podkreślili, że stacja transformatorowa umieszczona jest na powierzchni ziemi, tuż przy granicy należącej do nich nieruchomości, w związku z czym nieruchomość ta w oczywisty sposób znajduje się na obszarze oddziaływania stacji transformatorowej (obszar ochronny), który to obszar wpływa bezpośrednio na możliwość zagospodarowania przez skarżących części ich działki. Dodatkowo wskazali na emitowanie przez transformator pól energetycznych o wysokim natężeniu, które oddziałują na ich nieruchomość. Skarżący podnieśli, że ograniczenia prawa własności należącej do nich nieruchomości oraz ograniczenia w gospodarowaniu tą nieruchomością - w związku z posadowieniem linii energetycznej - narzucają na nich przepisy m. in.: - § 77 Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy z dnia 26 września 1997 r. (Dz.U. Nr 129, poz. 844), na mocy którego niedopuszczalne jest składowanie materiałów bezpośrednio pod elektroenergetycznymi liniami napowietrznymi lub w odległości mniejszej (licząc w poziomie od skrajnych przewodów) niż 2 m - od linii niskiego napięcia; 5 m - od linii wysokiego napięcia do 15 kV; 10 m - od linii wysokiego napięcia do 30 kV; 15 m - od linii wysokiego napięcia powyżej 30 kV, - § 55 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy podczas wykonywania robót budowlanych z dnia [...] lutego 2003 r. (Dz.U. z 2003 r. Nr 47, poz. 401), na mocy którego nie jest dopuszczalne sytuowanie stanowisk pracy, składowisk wyrobów i materiałów lub maszyn i urządzeń budowlanych bezpośrednio pod napowietrznymi liniami elektroenergetycznymi lub w odległości liczonej w poziomie od skrajnych przewodów, mniejszej niż 3 m - dla linii o napięciu znamionowym nieprzekraczającym 1 kV; 5 m - dla linii o napięciu znamionowym powyżej 1 kV, lecz nieprzekraczającym 15 kV; 10 m - dla linii o napięciu znamionowym powyżej 15 kV, lecz nieprzekraczającym 30 kV; 15 m - dla linii o napięciu znamionowym powyżej 30 kV, lecz nieprzekraczającym 110 kV; 30 m - dla linii o napięciu znamionowym powyżej 110 kV. W skardze wskazano też, z powołaniem się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 8 grudnia 2008 r. sygn. II SA/Bd 696/08, że odstępstwo od zasad zagospodarowania terenu oddziałuje na nieruchomości sąsiednie, a w niniejszej sprawie takie odstępstwo miało miejsce w związku z wydaniem przez Starostę [...] postanowienia z dnia [...] sierpnia 2014 r., co przesądza o statusie skarżących jako strony postępowania. W ocenie skarżących należąca do nich nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania stacji transformatorowej, a zatem winien być im przyznany status strony w pierwotnym postępowaniu. Dodatkowo skarżący wskazali, że w odwołaniu podnosili zarzut wadliwego przeprowadzenia postępowania dowodowego przez organ I instancji, co uzasadniało przeprowadzenie przez organ II instancji w oparciu o art. 136 Kpa dodatkowego postępowania celem uzupełnienia materiału dowodowego, którego jednak nie przeprowadzono. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Wojewódzki sąd administracyjny ocenia zaskarżony akt administracyjny z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2016 r. utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] kwietnia 2016 r., odmawiającą - na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 Kpa - uchylenia decyzji ostatecznej Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2013 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] S.A. Oddział w [...] pozwolenia na budowę stacji transformatorowej słupowej, linii kablowej SN-15 kV, linii kablowej NN-0,4 kV w miejscowości [...] na działce o nr ew. [...], obr. [...], jednostka ewidencyjna [...]. Zgodnie z art. 151 § 1 pkt 1 Kpa organ administracji publicznej, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 Kpa, odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na mocy art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b. Decyzja o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej może być podjęta, gdy po przeprowadzeniu postępowania co do przyczyn wznowienia organ ustali, iż nie zaistniały określone w Kodeksie podstawy wznowienia postępowania. W rozpoznawanej sprawie W. O. i K. O. jako podstawę prawną wniosku o wznowienie postępowania wskazali przepis art. 145 § 1 pkt 4 Kpa, zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. W ocenie Sądu podzielić należy stanowisko organów, iż skarżącym nie przysługiwał przymiot strony w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2013 r., nie zaistniała zatem powołana przez nich podstawa wznowienia postępowania. Na gruncie niniejszej sprawy legitymację procesową skarżących ocenić należało w oparciu o art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, który jest przepisem szczególnym w stosunku do art. 28 Kpa, zgodnie z którym stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W myśl art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Wyjaśnienie pojęcia "obszaru oddziaływania obiektu" zawiera art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym przez ten obszar należ rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. Podkreślenia wymaga, iż w świetle art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego nie wystarczy samo przekonanie właściciela danej nieruchomości, że ma on interes prawny uzasadniający udział jako strony w postępowaniu dotyczącym udzielenia pozwolenia na budowę. Warunkiem uznania danego podmiotu za stronę postępowania w sprawie dotyczącej pozwolenia na budowę jest wykazanie, że planowana inwestycja będzie wpływać na jego nieruchomość i godzić w konkretne uprawnienie do jej zagospodarowania, tylko ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości związane z konkretnym przepisem prawa wprowadzającym takie ograniczenia dają prawo właścicielowi, zarządcy lub użytkownikowi wieczystemu do uczestnictwa w charakterze strony w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę. Jak wynika z akt sprawy, W. O. i K. O. wnoszący o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2013 r., udzielającą [...] S.A. Oddział w [...] pozwolenia na budowę stacji transformatorowej słupowej, linii kablowej SN-15 kV, linii kablowej NN-0,4 kV w miejscowości [...] na działce o nr ew. [...], są właścicielami działki nr ew. [...], która graniczy z działką inwestycyjną nr [...]. Podkreślenia w związku z tym wymaga, że z samego faktu sąsiedztwa z nieruchomością objętą daną inwestycją nie wynika jednak automatycznie przymiot strony w postępowaniu dotyczącym udzielenia pozwolenia na budowę. Kluczową kwestią dla wyjaśnienia, czy właścicielowi sąsiedniej nieruchomości przysługuje przymiot strony, jest ustalenie, czy istnieją konkretne normy prawa, które mogą stanowić źródło ewentualnych ograniczeń w zagospodarowaniu jego działki, spowodowanych realizacją kwestionowanej inwestycji. Wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy, a co za tym idzie ustalenie kręgu stron postępowania, następuje z uwzględnieniem indywidualnych cech obiektu, jego funkcji, konstrukcji i innych cech charakterystycznych oraz sposobu zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji. W ocenie Sądu podzielić należy stanowisko organów, iż skarżącym nie przysługiwał przymiot strony w postępowaniu zakończonym decyzją Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2013 r., bowiem brak jest przepisów odrębnych, które ze względu na lokalizację spornego przedsięwzięcia wprowadzałyby jakiekolwiek ograniczenia prawne w zagospodarowaniu działki nr [...] należącej do skarżących. Zauważyć trzeba, że chybiona jest argumentacja skarżących wskazująca, że należąca do nich nieruchomość znajduje się w strefie ochronnej, wynikającej z § 3 ust. 4 pkt 2 lit. b miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obrębu geodezyjnego [...], w gminie [...], zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy [...] z [...] września 2008 r. Nr [...] (Dz. Urz. Woj. [...] z 2009 r., nr [...], poz. [...]), co bezpośrednio wpływa na możliwość zagospodarowania ich działki. Przywołany § 3 ust. 4 pkt 2 lit. b miejscowego planu stanowi, że dla sieci średniego napięcia ustala się strefę ochronną o szerokości 15,0 m (po 7,5 m z każdej strony) dla budynków przeznaczonych na stały pobyt ludzi; docelowo należy przewidzieć przebudowę sieci w postaci kabla podziemnego - w tym wypadku przestają obowiązywać strefy ochronne. Jak wynika z akt sprawy, projektowana linia elektroenergetyczna na całym fragmencie przylegającym do działki skarżących o nr ew. [...] jest linią kablową podziemną, a zatem przewidziana w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego strefa ochronna nie obowiązuje. Prawidłowo organy uznały, że wynikające z zapisów planu ograniczenie w zagospodarowaniu nieruchomości odnosi się tylko do linii napowietrznych i nie może dotyczyć stacji transformatorowych. Za przepisy odrębne w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, które miałyby stanowić źródło interesu prawnego skarżących, nie można również uznać przywołanych w skardze przepisów § 77 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy z dnia 26 września 1997 r. (Dz.U. Nr 129, poz. 844) oraz § 55 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy podczas wykonywania robót budowlanych z dnia 6 lutego 2003 r. (Dz.U. 2003 Nr 47, poz. 401). Wskazane przepisy rozporządzeń wydanych na podstawie upoważnienia ustawowego zawartego w art. 23715 Kodeksu pracy, ustalają zasady sytuowania stanowisk pracy, składowisk wyrobów i materiałów lub maszyn i urządzeń budowlanych w pobliżu napowietrznych linii elektroenergetycznych i w żaden sposób nie można z nich wywodzić ograniczeń w zagospodarowaniu nieruchomości skarżących. W ocenie Sądu stwierdzić wobec tego trzeba, że pomimo, iż należąca do W. O. i K. O. działka nr [...] bezpośrednio graniczy z terenem, na którym zaplanowano sporną inwestycję, to jednak obszar jej oddziaływania nie obejmuje działki skarżących. Sporne przedsięwzięcie nie narusza prawa własności skarżących, nie powoduje jakichkolwiek ograniczeń, wynikających z obowiązujących przepisów prawa, w zakresie możliwości zagospodarowania działki o nr ew. [...]. O posiadaniu przez W. O. i K. O. interesu prawnego w postępowaniu zakończonym decyzją Wojewody [...] z [...] grudnia 2013 r. nie mogą też świadczyć argumenty wskazujące na emisję pól elektromagnetycznych. Zamierzonego skutku nie mogło odnieść również wywodzenie przez skarżących interesu prawnego z faktu wydania przez Starostę [...] postanowienia z dnia [...] sierpnia 2014 r., w przedmiocie wyrażenia zgody na odstępstwo od przepisu art. 53 ust. 2 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym. Postanowienie to dotyczy innej inwestycji, projektowanej na innych działkach, w żadnym razie nie może ono zatem mieć wpływu na określenie obszaru oddziaływania inwestycji, objętej decyzją Wojewody [...] z [...] grudnia 2013 r. Zasadnie zatem organy uznały, że W. O. i K. O. nie przysługiwał przymiot strony w postępowaniu zakończonym decyzją Wojewody [...] z [...] grudnia 2013 r., nie zaistniała więc podana przez skarżących przyczyna wznowienia, co skutkować musiało wydaniem na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 Kpa decyzji o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej. W ocenie Sądu działaniu Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie można też zarzucić naruszenia przepisów postępowania wskazanych w skardze. Organ wyjaśnił wszystkie okoliczności istotne dla rozpoznania sprawy i nie zachodziła konieczność prowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego. Mając powyższe okoliczności na uwadze uznać należy, iż zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2016 r. oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji są zgodne z prawem, wobec czego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.