VII SA/Wa 2013/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi R. R., R. R. i T. R. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2014 r. znak [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego skargę oddala Decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r., znak: [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał R. R., T. R. i R. R. rozbiórkę odbudowanego w warunkach samowoli budowlanej budynku konstrukcji drewnianej o wymiarach w rzucie 6,20 m x 14,50 m, piętrowego, z tarasem od strony zatoki, znajdującego się na działce nr [...], ark. mapy 33, położonej w [...] przy ul. [...], zlokalizowanego w południowo-zachodniej części działki przy granicy z działką nr [...] - z wyłączeniem fundamentów. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] listopada 2010 r., znak: [...] utrzymał opisaną wyżej decyzję w mocy, zaś Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 3 sierpnia 2011 r., wydanym w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 88/11, oddalił skargę R. R., T. R. i R. R. na tę decyzję. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 25 lipca 2013 r., sygn. akt II OSK 2513/11, oddalił skargę kasacyjną R. R., T. R. i R. R.. Pismem z dnia [...] marca 2014 r., znak: [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego przesłał skarżącym upomnienie, zawierające wezwanie do dobrowolnego wykonania obowiązku wynikającego z decyzji z dnia [...] sierpnia 2010 r. Następnie w dniu [...] kwietnia 2014 r. organ wystawił tytuł wykonawczy nr [...]. Pismem z dnia [...] maja 2014 r. (data stempla urzędu pocztowego) R. R., T. R. i R. R., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, wnieśli o zawieszenie postępowania egzekucyjnego w związku z rozpoczęciem procedury legalizacyjnej. Postanowieniem z dnia [...] maja 2014 r. znak [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił zawieszenia postępowania egzekucyjnego dotyczącego wykonania obowiązku wynikającego z decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2010 r., polegającego na rozbiórce odbudowanego w warunkach samowoli budowlanej na działce nr [...] ark. mapy 33, położonej w [...] przy ul. [...], budynku konstrukcji drewnianej o wymiarach w rzucie 6,20 m x 14,50 m, piętrowego, z tarasem od strony zatoki, zlokalizowanego w południowo-zachodniej części działki, przy granicy z działką nr [...] - z wyłączeniem fundamentów. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2014 r., znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu zażalenia R. R., T. R. i R. R., utrzymał w mocy opisane wyżej postanowienie z dnia [...] maja 2014 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że w sprawie nie zachodzi żadna z podstaw zawieszenia postępowania egzekucyjnego, o których mowa w art. 56 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2012 r. poz. 1015 ze zm., dalej: u.p.e.a.). Ponadto, wbrew twierdzeniom skarżących w sprawie obiektu budowlanego nie wszczęto "procedury legalizacyjnej", która stanowić miałaby w sprawie zagadnienie wstępne. Organ podniósł, że postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie jest dopuszczalne stosowanie przepisu art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, dalej: k.p.a.), dotyczącego zawieszenia postępowania administracyjnego, na podstawie zawartego w art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym odesłania do odpowiednich przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. W tym zakresie organ powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 19 grudnia 2012 r., sygn. akt II SA/Gd 623/12. Jednocześnie znajdujące się w art. 56 § 1 pkt 5 u.p.e.a. odesłanie do przesłanek zawieszenia postępowania egzekucyjnego zawartych w innych ustawach stanowi odesłanie do uregulowań szczególnych, nie zaś Kodeksu postępowania administracyjnego (tak m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 2101/10; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 28 września 2010 r., sygn. akt I SA/G1 1008/09. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie T. R., R. R. i R. R., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucając naruszenie przepisów postępowania administracyjnego: 1. art. 56 § 1 u.p.e.a., poprzez zaniechanie wszechstronnego rozpatrzenia stanu faktycznego i prawnego sprawy, a w konsekwencji bezpodstawne przyjęcie, iż brak podstaw do zawieszenia postępowania; 2. art. 7 i art. 8 k.p.a., poprzez naruszenie zasady obowiązku działania przez organy administracji na podstawie przepisów prawa, naruszenie obowiązku ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz naruszenie zasady zaufania do organów administracyjnych; Skarżący podkreślili, że złożyli wniosek o legalizację budynku, a organ wszczął postępowanie dotyczące nakazu rozbiórki. Postępowanie legalizacyjne nie mogło być prowadzone z uwagi na fakt, iż opracowywany był miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Wskazali, że organ winien zastosować art. 56 § 1 pkt 5 u.p.e.a. w związku z art. 97 k.p.a., bowiem rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Podnosząc powyższe, skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia i postanowienia ja poprzedzającego oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowaną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wskazać należy, że w niniejszej sprawie Sąd orzeka po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 sierpnia 2011 r., wydanym w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 88/11, który stał się prawomocny po oddaleniu skargi kasacyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 25 lipca 2013 r., sygn. akt II OSK 2513/11. Stosownie do art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.), orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Stwierdzić należy, że organ prawidłowo odmówił zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Zgodnie z art. 56 § 1 u.p.e.a. postępowanie egzekucyjne ulega zawieszeniu w całości lub w części: 1) w razie wstrzymania wykonania, odroczenia terminu wykonania obowiązku albo rozłożenia na raty spłat należności pieniężnej; 2) w razie śmierci zobowiązanego, jeżeli obowiązek nie jest ściśle związany z osobą zmarłego; 3) w razie utraty przez zobowiązanego zdolności do czynności prawnych i braku jego przedstawiciela ustawowego; 4) na żądanie wierzyciela: 5) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach. Z całą pewnością w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z żadną z sytuacji opisanych w pkt. 1-4 tego przepisu. Odnośnie żądania skarżących zastosowania art. 56 § 1 pkt 5 u.p.e.a. w zw. z art. 97 k.p.a., wskazać należy, że w postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie jest dopuszczalne stosowanie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. dotyczącego zawieszenia postępowania administracyjnego na podstawie zawartego w art. 18 u.p.e.a. odesłania do odpowiedniego stosowania przepisów k.p.a. W przewidzianym w art. 56 § 1 pkt 5 u.p.e.a. odwołaniu się do przepisów innych ustaw mowa jest bowiem jedynie o przepisach przewidujących expressis verbis możliwość lub obowiązek zawieszenia postępowania egzekucyjnego (tak: Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, wyrok z dnia 19 lutego 2012 r., sygn. akt II SA/Gd 623/12). Wskazać należy, że Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przewiduje w art. 18 odpowiednie stosowanie Kodeksu postępowania administracyjnego w kwestiach nieuregulowanych w ustawie egzekucyjnej. Nie można zakładać, by racjonalny ustawodawca wprowadzał – dwukrotnie w tej samej ustawie – odesłanie do stosowania przepisów innej ustawy. Przyjąć zatem trzeba, że przewidziane w treści art. 56 § 1 pkt 5 u.p.e.a. odesłanie do przesłanek zawieszenia postępowania egzekucyjnego zawartych w innych ustawach, dotyczy uregulowań szczególnych, nie zaś uregulowań zawartych w Kodeksie postępowania administracyjnego (tak: Naczelny Sąd Administracyjny, wyrok z dnia 14 maja 2013 r., sygn. akt II GSK 292/12). Choć art. 18 u.p.e.a. odsyła do stosowania przepisów k.p.a., to jednak istotny jest zakres i sposób stosowania przepisów tej ustawy – "odpowiednio". Odpowiednie stosowanie oznacza, iż niektóre z jego postanowień znajdą zastosowanie wprost, inne stosować należy z modyfikacjami, a jeszcze inne w ogóle nie będą miały zastosowania. Jak trafnie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 2101/10, przepisy k.p.a. na gruncie postępowania egzekucyjnego mogą być stosowane jedynie uzupełniająco w przypadkach, gdy regulacja u.p.e.a. okaże się niekompletna. Tak więc, skoro u.p.e.a. zawiera samodzielne, charakterystyczne dla tego postępowania, przesłanki jego zawieszenia, wskazane w przepisach art. 56 u.p.e.a., to brak jest podstaw do stosowania w zakresie instytucji zawieszenia postępowania egzekucyjnego przepisów art. 97 k.p.a. (...). Nie wywołuje natomiast wątpliwości stanowisko, iż w postępowaniu egzekucyjnym nie można zastosować przesłanki zawieszenia postępowania określonej w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w związku z wystąpieniem zagadnienia wstępnego [por. P. Pietrasz (w:) red. D. Kijowski, Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Komentarz, Warszawa 2010 r., kom. do art. 56, uw. 4.3 i kom. do art. 18 uw. 10.1 - i powołane tam: G. Łaszczyca "Zawieszenie postępowania egzekucyjnego" (w:) "System egzekucji administracyjnej" pod. red. J. Niczyporuka; Wydawnictwo C.H. Beck 2004; str. 267]. Zarzut naruszenia art. 56 § 1 u.p.e.a. należy zatem uznać za nieuzasadniony. Organ nie naruszył także art. 7 i art. 8 k.p.a., bowiem zgromadził całość materiału dowodowego i dokonał jego prawidłowej oceny oraz zastosował aktualne przepisy prawa, posiłkując się przy tym odpowiednim orzecznictwem. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), orzekł, jak w sentencji wyroku.