VII SA/Wa 2018/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla, , Sędzia WSA Mariola Kowalska, Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz (spr.), Protokolant Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi B. B. i W. B. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] [...], po ponownym rozpatrzeniu sprawy, utrzymał w mocy decyzję własna z dnia [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki więźby dachowej wraz z pokryciem oraz likwidację otworów we wschodniej ścianie budynku mieszkalnego na posesji w P. W uzasadnieniu organ centralny wskazał, iż decyzja nakazująca rozbiórkę była kontrolowana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, który wyrokiem z dnia 25 listopada 2005r. sygn. akt II SA/Kr 415/02 oddalił skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w tym przedmiocie. Orzeczenie to wiąże nie tylko strony i Sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i organy państwowe. Próba stwierdzenia nieważności decyzji badanej wcześniej przez Sąd, byłaby niedopuszczalną ingerencją w prawomocne orzeczenie Sądu. Dlatego też organ odmówił stwierdzenia nieważności decyzji rozbiórkowej. Skargę sądową na powyższą decyzję wnieśli W. i B. B. Skarżący powołali się na ciężką sytuację materialną i zdrowotną, co podkreślał w pismach do organów, a także na fakt, że zdjęcie dachu odbudowanego po pożarze, nie pozwoli już nigdy go odbudować, a skarżący z rodziną staną się bezdomnymi. Skargę sądową złożyli licząc na wyrozumiałość Sądu. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga nie podlega uwzględnieniu gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez Sąd Administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia będącego przedmiotem tej oceny pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest do zbadania czy organ administracji orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania, bo tylko w takim przypadku uwzględniania jest skarga sądowa. Objęta skargą sądową decyzja została wydana w postępowaniu nieważnościowym należącym do postępowań nadzwyczajnych w administracji. Postępowanie to wszczęto na wniosek strony z dnia 2 kwietnia 2009r. a dotyczyło ono decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym – decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki. Decyzją tą [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] nakazującą B. i W. B. dokonanie rozbiórki więźby dachowej wraz z pokryciem oraz likwidację otworów okiennych i drzwiowych znajdujących się we wschodniej ścianie budynku mieszkalnego, zlokalizowanego na terenie posesji w P., oznaczonej numerem geodezyjnym [...]. Jak wynika z akt administracyjnych decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego była kontrolowana w postępowaniu sądowym, w wyniku którego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 25 listopada 2005r. sygn. akt II SA/Kr 415/02 oddalił skargę na powyższą decyzję rozbiórkową. Zgodnie z przepisem art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153/2002, poz. 1270 z późn. zm.), orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Zgodnie ze stanowiskiem orzecznictwa "moc wiążąca wyroku określona w art. 170 p.p.s.a. oznacza, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Zatem w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia, nie może być już ona ponownie badana. Istota bowiem mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia sądu wyraża się w tym, że także inne sądy i inne organy państwowe, a w wypadkach przewidzianych w ustawie także inne osoby muszą brać pod uwagę fakt istnienia i treść prawomocnego orzeczenia sądu. Skutkiem zasady mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia jest to, że przesądzenie we wcześniejszym wyroku kwestii o charakterze prejudycjalnym oznacza, że w postępowaniu późniejszym ta kwestia nie może być już w ogóle badana" (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 marca 2008r. sygn. II OSK 152/07). Dlatego też orzekanie w postępowaniu nieważnościowym o skontrolowanej sądownie decyzji byłoby niedopuszczalną ingerencją w prawomocne orzeczenie sądu. Wobec prawidłowości orzeczenia organu administracji brak było podstaw do uwzględnienia skargi, która jako bezzasadna podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz. 1270). Wyjaśnić tu należy skarżącym w związku ze sformułowaniem skargi, iż argumentacja dotycząca sytuacji finansowej i zdrowotnej strony nie mogła być uwzględniona ani w postępowaniu administracyjnym ani w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż wykracza poza ramy tego rodzaju postępowania.