VII SA/Wa 202/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.) sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska sędzia WSA Krystyna Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. W. i M. W. o wyłączenie sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Elżbiety Zielińskiej- Śpiewak w sprawie ze skargi D. W., M. W., M. W., J. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]listopada 2014 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia postanawia: oddalić wniosek D. W. i M. W. o wyłączenie sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Elżbiety Zielińskiej- Śpiewak. W dniu 6 marca 2015 r. wpłynęło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pismo D. W. i M. W., w którym wnieśli oni o wyłączenie od orzekania w niniejszej sprawie sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Elżbiety Zielińskiej- Śpiewak. W uzasadnieniu wnioskodawcy wskazali, że Sędzia Elżbieta Zielińska- Śpiewak jest niesprawiedliwa pozbawia skarżących prawa do obrony i rażąco narusza prawo. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do postanowień art. 18 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., Sędzia jest wyłączony z mocy samej ustawy w sprawach: 1) w których jest stroną lub pozostaje z jedną z nich w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy oddziałuje na jego prawa lub obowiązki; 2) swojego małżonka, krewnych lub powinowatych w linii prostej, krewnych bocznych do czwartego stopnia i powinowatych bocznych do drugiego stopnia; 3) osób związanych z nim z tytułu przysposobienia, opieki lub kurateli; 4) w których był lub jest jeszcze pełnomocnikiem jednej ze stron; 5) w których świadczył usługi prawne na rzecz jednej ze stron lub jakiekolwiek inne usługi związane ze sprawą; 6) w których brał udział w wydaniu zaskarżonego orzeczenia, jak też w sprawach o ważność aktu prawnego z jego udziałem sporządzonego lub przez niego rozpoznanego oraz w sprawach, w których występował jako prokurator; 6a) dotyczących skargi na decyzję albo postanowienie, jeżeli w prowadzonym wcześniej postępowaniu w sprawie brał udział w wydaniu wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie; 7) w których brał udział w rozstrzyganiu sprawy w organach administracji publicznej. Ponadto, zgodnie z art. 19 p.p.s.a. niezależnie od przyczyn wymienionych w art. 18 p.p.s.a., sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie. Uwzględniając powyższe regulacje normatywne podkreślić należy, iż charakter instytucji wyłączenia sędziego jest oczywisty i sprowadza się do eliminowania wszelkich przyczyn, które mogłyby skutkować pojawieniem się jakichkolwiek wątpliwości, co do bezstronności i obiektywizmu sędziego przy rozpoznawaniu konkretnej sprawy. W tym zakresie istota wyłączenia sędziego w oparciu o przesłanki bezwzględne wymienione enumeratywnie w art. 18 p.p.s.a., jak też w oparciu o przesłanki względne z art. 19 p.p.s.a., jest taka sama. Ma ona na celu zapewnić jak najpełniejszą realizację zagwarantowanego, między innymi na gruncie Konstytucji RP, prawa do sądu, poprzez stworzenie warunków umożliwiających każdemu rozpatrzenie jego sprawy przez niezależny, bezstronny i niezawisły sąd (por. postanowienie NSA z dnia 18 września 2008 r. sygn. akt I OZ 696/08). Należy jednak podkreślić, iż podstawą wyłączenia sędziego nie mogą być jedynie gołosłowne twierdzenia i subiektywne przekonanie. Konieczne jest wskazanie konkretnych okoliczności, czy to wymienionych enumeratywnie w art. 18 ustawy, czy też innych, z których wynika, że istnieją wątpliwości co do bezstronności tego sędziego zgodnie z treścią art. 19 p.p.s.a. Ponadto, podstawy bezwzględne wyłączenia sędziego muszą być formułowane i interpretowane w sposób pozwalający ściśle i jednoznacznie, bez konieczności uwzględniania elementów ocennych stwierdzić, że w określonych okolicznościach sędzia podlega wyłączeniu z mocy ustawy. Wniosek w niniejszej sprawie zawiera zarzut pozbawienia skarżących prawa do obrony, rażącego naruszenia prawa, i prawa materialnego skarżących. Wniosek o wyłączenie sędziego Elżbiety Zielińskiej- Śpiewak od rozpoznawania niniejszej sprawy oparty został zatem na kryterium braku bezstronności, a wiec na przesłance z art. 19 p.p.s.a. W ocenie Sądu zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd uznał, że wnioskodawcy nie wskazali przyczyn, które uzasadniałyby zastosowanie instytucji wyłączenia sędziego. Zdaniem Sądu, podnoszone zarzuty nie wywołują uzasadnionych wątpliwości, co do bezstronności sędziego i w konsekwencji nie uzasadniają jego wyłączenia. Samo przeświadczenie strony o prowadzeniu przez sędziego postępowania w sposób wadliwy i nieobiektywny, nie stanowi wystarczającej przesłanki uzasadniającej jego wyłączenie na podstawie art. 19 p.p.s.a., tym bardziej, że wnioskodawcy mogą zwalczać wadliwe, w ich ocenie, orzeczenia wydawane przez Sąd za pomocą środków odwoławczych. Ponadto wskazać należy, że jeżeli sędzia, którego dotyczy wniosek o wyłączenie złoży oświadczenie, że nie zachodzą żadne okoliczności określone w art. 18 i art. 19 p.p.s.a., dające podstawę do jego wyłączenia od rozpoznawania sprawy i prawdziwość tego oświadczenia nie budzi żadnych wątpliwości, to wniosek o wyłączenie sędziego nie zasługuje na uwzględnienie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 lutego 2013 r., I OZ 89/13, LEX nr 1282807). Jak wynika z oświadczenia odebranego od sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Elżbiety Zielińskiej- Śpiewak, nie istnieje pomiędzy nim, a stronami postępowania sądowo-administracyjnego taka okoliczność, która uzasadniałby jego wyłączenie na podstawie art. 18 i 19 p.p.s.a. W tej sytuacji zgłoszony wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 22 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.