VII SA/Wa 2024/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Miron (spr.), , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Małgorzata Jarecka, Protokolant ref. staż. Karolina Kaca, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lutego 2012 r. ze skargi W. B., D. M. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] lipca 2011 r. znak [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej skargę oddala. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2010, Nr [...] zezwolił na realizację inwestycji drogowej polegającej na rozbudowie drogi wojewódzkiej nr [...] L. – W. – B. – S.- P. – K. – D. – G. na odcinku od km [...] do km [...] . Jednocześnie organ zatwierdził podział nieruchomości wyznaczony liniami rozgraniczającymi teren, zatwierdził projekt budowlany i nadał rygor natychmiastowej wykonalności. Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] lipca 2011 r., znak: [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. Nr 98 z 2000 r., poz. 1071 z późn. zm. – zwanej dalej k.p.a.) oraz art. 11g ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 193, poz. 1194, z późn. zm. - zwanej dalej ustawą), po rozpatrzeniu odwołania J. D., M.D., D. M., R. K., B. F., A. K., K.K., M. D., Z. D., M. S., H. J., S. P., R. C., W. C., W. K., B. A., Z. A., K. A., W. Ł., E. B., A. B., S. K. i A. K., oraz odwołania W. B., od wymienionej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2010 r., - uchylił w sentencji tej decyzji zapis na stronie 10, stanowiący treść pkt V.: "Niniejsza decyzja, na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 193, poz. 1194 z późniejszymi zmianami), zatwierdza podział nieruchomości:" i orzekł w tym zakresie poprzez ustalenie w miejsce uchylenia zapisu: "Niniejsza decyzja zatwierdza projekt podziału nieruchomości przedstawiony na mapach w skali 1:2000 i 1:5000, stanowiących Załączniki Nr [...] do niniejszej decyzji, gdzie zgodnie z art. 12 ust. 2 ustawy, linie rozgraniczające teren inwestycji stanowią linie podziału nieruchomości"; - uchylił w sentencji tej decyzji zapis na stronie 66, stanowiący oznaczenie pkt VII, o treści: "Zatwierdzenie projektu budowlanego składającego się z następujących części:" i orzekł w tym zakresie poprzez ustalenie w miejsce uchylenia zapisu: "Zatwierdzenie projektu budowlanego, stanowiącego Załączniki Nr 1 - 23 do niniejszej decyzji, składającego się z następujących części:"; - w pozostałej części decyzję organu I instancji utrzymał w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ przedstawił stan faktyczny sprawy. Wskazał, iż Zarząd Województwa [...]., działając na podstawie art. 11 a i 11d ustawy, wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem z dnia 11 lutego 2010 r., znak: [...] , o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pn.: "Rozbudowa drogi wojewódzkiej Nr [...] L. – W. – B. – S. – P. – K.- D. – G. na odcinku od km [...] do km [...] ". Jednocześnie inwestor wniósł na podstawie art. 17 ust. 1 ustawy o nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Uzasadniając wniosek wyjaśnił, że przedmiotowa inwestycja znajduje się na liście zadań przewidzianych do realizacji z wykorzystaniem środków Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] na lata 2007 - 2013. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2010 r., Wojewoda [...] nałożył na inwestora obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w przedłożonym projekcie budowlanym. W piśmie z dnia 7 maja 2010 r., znak: [...], inwestor wyjaśnił, iż usunął stwierdzone nieprawidłowości i przedłożył uzupełnioną dokumentację. Uznając, że zebrany materiał dowodowy w sprawie pozwala na wydanie rozstrzygnięcia, Wojewoda [...] działając na podstawie art. 11a ust. 1, art. 11f ust. 1, art. 17 ustawy oraz art. 104 i art. 108 k.p.a., w dniu 7 czerwca 2010 r. wydał decyzję Nr 7/10, o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dla inwestycji polegającej na rozbudowie drogi wojewódzkiej nr [...] L. – W. – B. – S. – P. – K. – D. – G. na odcinku od km [...] do km [...] oraz nadał jej rygor natychmiastowej wykonalności. Od powyższej decyzji do Ministra Infrastruktury, odwołanie wnieśli: J. D., M. D., D. M., B. F., R. K., A.K., K. K., M. D., Z. D., M. S., H. J., S. P. R. C., W. C., W. K., B. A., B. A., Z. A., K. A., W. Ł., E. B., A. B., S. K., K. M. oraz A. K., jak również W. B. i M. K. W odwołaniu wskazali, iż wnoszą o zmianę planów inwestycji, ponieważ nie zgadzają się na budowę drogi serwisowej w miejscowości S. i oczekują budowy i przebudowy zjazdów indywidualnych. Zwrócili uwagę na fakt, iż w miejscowościach sąsiednich nie planuje się budowy dróg serwisowych, lecz budowę zjazdów indywidualnych. Ponadto stwierdzili, że jakość projektowanej drogi serwisowej, jak również jej żywotność jest niewystarczająca dla ich potrzeb. Nośność drogi serwisowej musi bowiem uwzględniać odpowiedni tonaż maszyn rolniczych oraz ciężkiego sprzętu, np. autobus czy ciężarówka, których właściciele parkują w miejscu zamieszkania. Nośność drogi pomocniczej jest zaś mniejsza niż drogi wojewódzkiej, z której dotąd bezpośrednio korzystali. Zdaniem odwołujących się zaprojektowane zmiany przyczynią się do pogorszenia warunków ich życia oraz obniżenia wartości działek i posesji. W odwołaniu z dnia 5 lipca 2010 r., W. B. stwierdził, iż decyzja Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2010 r., narusza prawo bezpośredniego zjazdu na jego nieruchomość obejmującą działki o nr ew. [...] i [...], obręb [...] K., gmina B.. Poinformował, iż w sprawie ww. zjazdu składał pisma do Zarządu Dróg Wojewódzkich w L. w dniach 27 marca 2009 r., 1 kwietnia 2010 r. oraz 27 kwietnia 2010 r., które nie przyniosły jednak zmiany w dokumentacji, ani poprawy warunków zjazdu z drogi wojewódzkiej nr [...] na należącą do niego nieruchomość. W związku z faktem, iż B. A. i K. M. nie wykazały interesu prawnego w sprawie zezwolenia na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej, Minister Infrastruktury decyzją wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 i art. 28 k.p.a., umorzył postępowanie odwoławcze w odniesieniu do ww. osób. Mając natomiast na uwadze, iż odwołanie M. K. nie zostało złożone w terminie, Minister Infrastruktury, postanowieniem wydanym na podstawie art. 134 k.p.a., orzekł uchybieniu terminu do jego złożenia i pozostawił je bez rozpatrzenia. Uzasadniając decyzję z dnia [...] lipca 2011 r. Minister Infrastruktury stwierdził, że w trakcie prowadzonego postępowania odwoławczego rozpatrzył ponownie wniosek inwestora o wydanie przedmiotowej decyzji, przeanalizował materiał dowodowy zgromadzony przez organ pierwszej I instancji, zbadał prawidłowość postępowania przeprowadzonego przez ten organ oraz prawidłowość decyzji organu I instancji Nr [...] o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Przed złożeniem wniosku inwestor, zgodnie z art. 11b ust. 1 ustawy, uzyskał opinie właściwych miejscowo zarządu województwa, zarządu powiatu oraz wójta (burmistrza, prezydenta miasta), tj.: 1) uchwałę Nr [...] Zarządu Województwa [...] z dnia [...] grudnia 2009 r., pozytywnie opiniującą przedmiotowy wniosek; 2) pismo Zarządu Powiatu w B. z dnia [...] grudnia 2009 r., znak: [...] informujące o pozytywnym zaopiniowaniu przedmiotowego wniosku na posiedzeniu Zarządu Powiatu w B. w dniu [...] grudnia 2009 r.; 3) pismo Burmistrza Miasta B. z dnia [...] grudnia 2009 r., znak: [...] , pozytywnie opiniujące przedmiotowy wniosek. W aktach sprawy znajdują się również pisma inwestora z dnia [...] grudnia 2009 r., znak: [...], skierowane do Wójta Gminy B. oraz Burmistrza F. W związku z faktem, iż w terminie 14 dni od dnia zwrócenia się przez wnioskodawcę o wyrażenie opinii, opinie nie zostały wydane, stosownie do przepisu art. 11b ust. 2 ustawy, traktuje się powyższe jako brak zastrzeżeń do wniosku. Do wniosku załączono mapy w skali 1:1000, na których przedstawiono proponowany przebieg drogi, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz istniejące uzbrojenie terenu. We wniosku przedstawiono analizę powiązania przedmiotowej drogi z innymi drogami publicznymi oraz określono zmiany w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu. Ponadto, do wniosku dołączono mapy w skali 1:5000 i 1:2000 zawierające projekty podziału nieruchomości oraz projekt budowlany wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami oraz dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi. Projekt został wykonany sprawdzony przez osoby spełniające warunki, o których mowa w art. 12 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118, z późn. zm.). Zgodnie z art. 20 ust. 4 tej ustawy, do projektu dołączono oświadczenia projektantów sprawdzających o sporządzeniu projektu, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Projekt budowlany został uzgodniony m.in. przez Wydział Geodezji, Kartografii, Katastru i Nieruchomości Starostwa Powiatowego w B. (opinie Nr [...] z dnia [...] września 2008 r., Nr [...] z dnia października 2008 r. i Nr [...] z dnia [...] listopada 2008 r.) oraz przez Kolejowy Zespół Uzgadniania Dokumentacji Projektowej (opinia Nr [...] dnia [...] listopada 2008 r.). Projekt jest zgodny z decyzją Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w L. z dnia [...] października 2009 r., znak:[...] , o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Po dokonaniu analizy przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego, Minister Infrastruktury stwierdził, że jest on zgodny z art. 34 ust. 2 i ust. 3 ustawy Prawo budowlane, oraz z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120, poz. 1133, z późn. zm.). Zgodnie z art. 11d ust. 1 pkt 8 ustawy inwestor do wniosku załączył także: 1) pismo Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. z dnia [...] stycznia 2010 r., znak: [...], informujące o braku uwag do realizacji inwestycji; 2) pozytywną opinię Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w L. z dnia [...] stycznia 2010 r., znak: [...], 3) pozytywną opinię [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] grudnia 2009 r., znak: [...], z zastrzeżeniem wypełnienia wskazanych wymogów konserwatorskich; 4) pozytywną opinię Dyrektora P. S.A., Zakład Linii Kolejowych w L., z dnia [...] grudnia 2009 r., znak: [...]; 5) pismo Prezesa Zarządu P. [...] sp. z o.o. z dnia [...] stycznia 2010 r., znak: [...] , informujące o braku zastrzeżeń do wniosku. Minister Infrastruktury podkreślił, że planowana inwestycja zlokalizowana jest poza pasem technicznym i ochronnym morskich portów i przystani, nie znajduje się w obszarze miejscowości uzdrowiskowych, jak również nie jest zlokalizowana na terenach górniczych, co powoduje, iż w przedmiotowej prawie nie są wymagane opinie dyrektora właściwego urzędu morskiego, ministra właściwego o spraw zdrowia oraz właściwego organu nadzoru górniczego. Do wniosku inwestor dołączył również: 1) decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w L. z dnia [...] października 2009 r. znak: [...], o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia; 2) decyzję Starosty B. z dnia [...] grudnia 2009 r., znak:[...], udzielającą Z. w L. pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzeń wodnych służących do odwodnienia drogi wojewódzkiej nr [...], oczyszczania ścieków deszczowych w separatorze i odprowadzanie systemem kanalizacji deszczowej oczyszczonych wód opadowych i roztopowych (ścieków deszczowych) do ziemi oraz wykonanie przepustów rurowych dla płazów pod korpusem drogi nr [...] w granicach administracyjnych powiatu biłgorajskiego. Analizując złożony przez inwestora wniosek z dnia [...] lutego 2010 r., Minister Infrastruktury uznał, że wniosek ten zawiera wszystkie elementy wskazane w art. 11d ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Następnie organ odwoławczy zaznaczył, że poddał kontroli przeprowadzone przez Wojewodę [...] postępowanie w sprawie o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację ww. przedsięwzięcia. Zauważył, że zgodnie z dyspozycją art. 11 d ust. 5 ustawy, Wojewoda [...] pismem z dnia [...] marca 2010 r., znak: [...], zawiadomił wnioskodawcę oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości wskazanych we wniosku o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji. Pozostałe strony postępowania zostały poinformowane o jego wszczęciu w drodze obwieszczeń, wywieszonych na tablicach ogłoszeń urzędu wojewódzkiego, właściwych urzędów gmin oraz stronach internetowych tych gmin, a także w prasie lokalnej. W przedmiotowym obwieszczeniu organ pierwszej instancji poinformował strony o miejscu, gdzie strony lub ich pełnomocnicy mogą zapoznać się z dokumentacją dotyczącą inwestycji. W toku prowadzonego postępowania do Wojewody [...] wpłynęły uwagi i wnioski: R. M., oraz W. B., zawierające żądania dotyczące utrzymania dotychczas istniejących bezpośrednich zjazdów z drogi wojewódzkiej nr [...] na należące do nich nieruchomości. Organ I instancji przesłał inwestorowi powyższe zastrzeżenia i wnioski stron przy piśmie z dnia [...] kwietnia 2010 r., znak: [...] , w celu zajęcia stanowiska, co do zawartych w nich uwag. W kwestiach poruszanych przez strony odniesiono się w pismach z dnia [...] kwietnia 2010 r., znak: [...], i znak: [...], wskazując na fakt opracowania dokumentacji projektowej zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa i zasadami wiedzy technicznej oraz uzasadniając racjonalność i optymalność przyjętych rozwiązań projektowych. W związku z tym, że W. B. przy piśmie z dnia [...]kwietnia 2010 r. nadesłał kopię postanowienia Starosty B. z dnia [...] kwietnia 2010 r., znak: [...], wyjaśniającego wątpliwości co do treści decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w B. z dnia [...] listopada 1993 r., znak: [...], Wojewoda [...] pismem z dnia [...] maja 2010 r., znak: [...], przesłał inwestorowi powyższe pismo w celu zajęcia stanowiska, co do zawartych w nich uwag. Inwestor udzielił odpowiedzi na podnoszone przez stronę postępowania kwestie w piśmie z dnia [...]maja 2010 r., znak: [...]. W trakcie prowadzonego postępowania organ I instancji, dokonując analizy przedmiotowej sprawy, nie stwierdził, aby we wniosku oraz załączonym projekcie budowlanym inwestor dokonał istotnych zmian w stosunku do wymagań określonych dołączonej do tego wniosku decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a tym samym nie zaszła konieczność przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko zgodnie z art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227, z późn. zm.). Następnie uznając, że zebrany materiał dowodowy w sprawie pozwala na wydanie rozstrzygnięcia, Wojewoda [....] wydał decyzję Nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dla inwestycji polegającej na rozbudowie drogi wojewódzkiej nr [...] L.- W.- B. – S.- P. – K.- D. – G. na odcinku od kin [...] do km [...] oraz nadał jej rygor natychmiastowej wykonalności. Nadając przedmiotowej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności Wojewoda [...] uznał argumenty przedstawione przez inwestora we wniosku z dnia [...] lutego 2010 r. Mając powyższe na względzie Minister Infrastruktury uznał, że kontrolowana decyzja organu I instancji czyni zadość wymogom przedstawionym w art. 11 f ust. 1 ustawy, zawiera bowiem wszystkie niezbędne elementy określone w tym przepisie. Decyzja zawiera wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi i określenie linii rozgraniczających teren inwestycji. W decyzji określono także warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska, ochrony dóbr kultury, potrzeb obronności państwa oraz wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich. W decyzji zatwierdzony został projekt podziału nieruchomości przedstawiony na mapach w skali 1:5000 i 1:2000 oraz zostały oznaczone numery nieruchomości, które staną się z mocy prawa własnością Województwa [...], z dniem, w którym decyzja stanie się ostateczna. Ponadto, na mocy decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zatwierdzono projekt budowlany. W decyzji określono również m.in. szczególne warunki zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych, czas użytkowania tymczasowych obiektów budowlanych i szczególne wymagania dotyczące nadzoru na budowie. W związku z nadaniem decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności odstąpiono od określenia terminu wydania nieruchomości. Zgodnie z art. 11f ust. 3 ustawy, Wojewoda [...] doręczył ww. decyzję wnioskodawcy oraz zawiadomił o jej wydaniu pozostałe strony postępowania w drodze obwieszczenia. Natomiast dotychczasowych właścicieli oraz użytkowników wieczystych nieruchomości objętych wnioskiem, organ pierwszej instancji poinformował o wydaniu decyzji w drodze zawiadomień. Organ odwoławczy, rozpatrując ponownie sprawę, uznał, że przebieg planowanej inwestycji został ustalony prawidłowo. Organ II instancji uznał racje przemawiające za ustaloną lokalizacją, które inwestor przedstawił w załączonej do wniosku dokumentacji. Wynika z niej, że przedmiotowe przedsięwzięcie polegać będzie na rozbudowie drogi wojewódzkiej nr [...] m.in. poprzez poszerzenie i wzmocnienie istniejącej nawierzchni, umocnienie poboczy, rozbudowę wiaduktu w miejscowości B. nad linią [...], [...] i budowę kanalizacji deszczowej w rejonie wiaduktu, budowę dwukierunkowej ścieżki rowerowej od miejscowości B. na wysokości wiaduktu i następnie włączenie jej do drogi serwisowej w km [...], budowę dróg serwisowych, budowę chodników, budowę i przebudowę wjazdów indywidualnych i publicznych na odcinkach, gdzie nie będą budowane drogi serwisowe. Ponadto, przedmiotowa inwestycja obejmie: budowę zatok autobusowych i przejść dla pieszych wraz z azylami dla pieszych z kostki betonowej, na odcinkach o przekroju szlakowym odtworzenie rowów wzdłuż drogi dla zapewnienia należytego odwodnienia powierzchniowego i odprowadzenia wód deszczowych z jezdni i poboczy do istniejących cieków wodnych, remont, przebudowę i budowę przepustów pod koroną drogi, budowę oświetlenia skrzyżowań, przebudowę kolizji z istniejącym uzbrojeniem terenu. Nastąpi również odtworzenie i wyprofilowanie systemu powierzchniowego odwodnienia, przełożenie istniejącej sieci infrastruktury towarzyszącej, korekta geometryczna wlotów dróg podporządkowanych, korekta luków poziomych i pionowych, wycinka i nasadzenie drzew, oczyszczenie pasa drogowego z tzw. samosiewów dla poprawy widoczności i bezpieczeństwa ruchu, budowa urządzeń ochrony środowiska w tym przepustów z półkami itp. stanowiącymi przejścia dla płazów, gadów i małych zwierząt, zniesienie barier architektonicznych. W związku z faktem, że Wojewoda [...] oznaczył poszczególne załączniki do decyzji z dnia [...] czerwca 2010 r., nie wyszczególniając jednak ich numerów w treści decyzji, zdaniem Ministra Infrastruktury konieczne było uzupełnienie pominiętych przez organ I instancji informacji. Minister Infrastruktury w pkt I i II decyzji z dnia [...] lipca 2011 r. uchylił więc poprzednie zapisy nie zawierające numerów załączników do decyzji Wojewody [...] , a w ich miejsce ustalił nowe, wskazujące te numery. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu J. D., M. D., D.M., R. K., A. K., K.K, M. D, Z. D., M. S., H. J., S. P., R. C., W. C., W. K., B. A., Z. A., K. A., W. Ł., E. B., A. B., S. K. i A.K., oraz w odwołaniu W. B., Minister Infrastruktury uznał, że nie zasługują one na uwzględnienie. Mając na uwadze zarzuty odwołania dotyczące rozwiązań projektowych zaproponowanych przez inwestora i przyjęte w decyzji Nr [...], organ II instancji wyjaśnił, że zgodnie z treścią art. 11i ust. 1 ustawy, w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nieuregulowanych w ustawie, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy Prawo budowlane. Jak wynika z treści art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Wynika z powyższego, że decyzja o pozwoleniu na budowę nie ma charakteru uznaniowego i w razie spełnienia przez inwestora wymagań określonych w przepisach prawa budowlanego organ architektoniczno-budowlany jest zobligowany zezwolić na realizację inwestycji drogowej. Organ II instancji zaznaczył także, że skoro ustawodawca precyzyjnie określił zakres wniosku składanego przez zarządcę drogi publicznej, to porównując jego zawartość (wraz z załącznikami) z ustawowo wyznaczoną treścią orzeczniczą decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, określoną w art. 11f ust. 1 ustawy, organy orzekające nie mogą bez zgody inwestora modyfikować ustaleń i parametrów zawartych we wniosku wydanie ww. decyzji, jeżeli nie wynika to z wiążących organ przepisów prawa. Organy wydające decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej są uprawnione jedynie do oceny prawnej całości przedsięwzięcia inwestycyjnego dokumentacji przedłożonej przez wnioskodawcę. Tylko bowiem stwierdzenie przez organ, iż kształt inwestycji w wersji zgłoszonej we wniosku narusza normę wynikającą z określonych przepisów prawa, zobowiązuje organ do odmowy wydania zezwolenia na realizację inwestycji drogowej w wersji wnioskowanej przez zarządcę drogi publicznej. Biorąc powyższe pod uwagę, organ II instancji uznał, że zarówno wojewoda, jak i on pełnią w procesie budowy funkcję organów administracji, które są zobowiązane wyłącznie do orzekania, odpowiednio w pierwszej i drugiej instancji, w sprawie decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej, nie są natomiast upoważnione do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, ani też do zmiany proponowanych we wniosku rozwiązań projektowych. To inwestor samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych i następnie techniczno-wykonawczych inwestycji, mając na uwadze spowodowanie jak najmniejszych uciążliwości dla właścicieli nieruchomości. W związku z powyższym, Minister Infrastruktury pismem z dnia [...] sierpnia 2010 r., znak: [...] , przekazał kopię ww. odwołań inwestorowi, wzywając do wypowiedzenia się w sprawie proponowanych przez skarżących zmian w przewidzianych rozwiązaniach projektowych. W piśmie z dnia [...] września 2010 r., znak: [...], inwestor poinformował, że droga wojewódzka nr [...] L. – W. – B. – S.- P. jest drogą klasy GP i jest jedną z najważniejszych dróg województwa lubelskiego, gdyż umożliwia dogodny dojazd z L. do drogowego przejścia granicznego z U. w M.. Natomiast twierdzenia odwołujących się dotyczące pogorszenia warunków obsługi komunikacyjnej ich posesji w wyniku realizacji przedmiotowej inwestycji, są bezpodstawne, ponieważ wszystkie zaprojektowane drogi serwisowe umożliwiają płynny i bezpieczny dojazd do posesji (poprzez segregację ruchu lokalnego od tranzytowego). Drogi serwisowe mają swoje szczególne uzasadnienie na tej drodze, zważywszy na ilość wypadków, które wydarzyły się na przedmiotowym odcinku drogi wojewódzkiej nr [...]. Wyprowadzenie ruchu lokalnego na drogi serwisowe, w tym w szczególności sprzętu rolniczego, przyczyni się wydatnie do poprawy bezpieczeństwa ruchu drogowego. Dodatkowo inwestor wyjaśnił, że drogi serwisowe zaprojektowane zostały zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, co potwierdza stosowne oświadczenie projektanta i sprawdzającego. Zgodnie z § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. (Dz. U. Nr 43, poz. 430, z późn. zm. - zwanego dalej rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie), w celu zapewnienia wymaganego poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego na drodze klasy GP, stosowanie zjazdów jest dopuszczalne wyjątkowo, gdy brak innej możliwości dojazdu lub nie jest uzasadnione, bądź możliwe, wykonanie albo wykorzystanie istniejącej drogi klasy D lub L do obsługi przyległych nieruchomości. W ocenie inwestora, idealnym rozwiązaniem byłoby zaprojektowanie wyłącznie dróg serwisowych obsługujących działki przylegające do drogi. Jednak z uwagi na uwarunkowania terenowe (istniejąca zwarta zabudowa, licznie występujące obszary Natura 2000), drogi serwisowe zostały zlokalizowane wyłącznie tam, gdzie warunki terenowe na to pozwalały, szczególnie na obszarach o dużym zagęszczeniu wąskich działek, co niewątpliwie przyczyni się do zwiększenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym na tych odcinkach drogi. Odnosząc się do podnoszonej przez odwołujących się kwestii likwidacji przystanków szkolnych, inwestor poinformował, iż przystanki te nie zostały zlikwidowane, a jedynie przeniesione w obręb projektowanego skrzyżowania drogi głównej z drogami serwisowymi. Taka lokalizacja zatok uzyskała pozytywną opinię Komendanta Komendy Wojewódzkiej Policji Wydział Ruchu Drogowego w L. w Projekcie Stałej Organizacji Ruchu dla przedmiotowego odcinka drogi wojewódzkiej nr [...]. Jednocześnie inwestor poinformował, iż Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w L. wydał w dniu [...] października 2009 r. decyzję, znak: [...], o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia, która od dnia 16 grudnia 2009 r. stała się prawomocna. Minister Infrastruktury, działając na podstawie art. 9 k.p.a., pismami z dnia [...] września 2010 r., znak: [...] i znak: [...], przekazał kopię ww. pisma inwestora odwołującym się, zawiadamiając o przysługującej stronom, zgodnie z art. 10 k.p.a., możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów w sprawie. Z powyższego uprawnienia skorzystali: J. D., M. D., D. M., R. K., B. F., A. K., K.K., M. D., Z. D., M.S., S. P., R. C., W. K., B. A., Z. A., K. A., W. Ł,. i W. B. W piśmie z dnia [...] września 2010 r. W. B. zwrócił uwagę na błędy popełnione w projekcie rozbudowy drogi wojewódzkiej nr [...] . Zarzucił, iż wykonanie zjazdu wyjątkowego na drodze klasy GP nastąpiło 300 m dalej od należącej do niego posesji. Mianowicie inwestor wykonał 3 zjazdy do lasu na odcinku 100 m, twierdząc, że wykona tam leśny parking, na który, według wiedzy odwołującego się, nie ma żadnych planów ani pozwoleń. W. B. wniósł o zapewnienie bezpośredniego zjazdu z drogi wojewódzkiej nr [...] na jego posesję. W przeciwnym razie będzie zmuszony zamknąć prowadzoną na tej nieruchomości działalność gospodarczą i zwolnić ludzi. Poinformował, iż zezwolenie oraz decyzję na zjazd indywidualny otrzymał w 1993 r. W piśmie z dnia 28 września 2010 r. pozostali odwołujący się stwierdzili, iż wszyscy mieszkańcy wsi S. są zdania, że remont drogi wojewódzkiej nr [...] jest konieczny i powinien być wykonany już dawno. Jednak w ich ocenie, planowana obecnie rozbudowa przedmiotowego odcinka drogi polega wyłącznie na budowie "marnej jakości serwisówek", wyprostowaniu zakrętów, frezowaniu nawierzchni i położeniu dywanika bez stabilizacji całego podłoża. Planowany zakres robót nie przewiduje żadnej rozbudowy i utwardzenia pobocza, a jedynie poszerzenie drogi głównej o 0,5 m. Można go zatem traktować jako doraźny remont fragmentu drogi, a nie poważną inwestycję drogową". Ponadto skarżący stwierdzili, iż w związku z budową dróg serwisowych utracili część swych działek, natomiast zamiast poprawy warunków ich życia nastąpią poważne utrudnienia w dostępie do drogi wojewódzkiej nr [...]. W ocenie odwołujących się niezasadne jest stosowanie dróg serwisowych, gdyż wbrew pozorom, zmniejszają one bezpieczeństwo mieszkańców. Drogi pomocnicze, jako "drogi ślepe", nie umożliwią oddzielenia ruchu lokalnego od tranzytowego. Ruch lokalny zostanie bowiem wydłużony na etapie korzystania z drogi głównej, z uwagi na zastosowanie jednego zjazdu do licznych działek. Właściciele pól (w dużej mierze mieszkańcy K.), korzystając z ciągników, furmanek i rowerów znacznie obniżą przepustowość drogi głównej. W ocenie odwołujących się, "ślepe" drogi serwisowe nie będą odśnieżane w takiej samej kolejności jak droga wojewódzka. Dlatego, zdaniem odwołujących się, mieszkańcy wsi nie zdecydują się brnąć kilkaset metrów do jedynego zjazdu, tylko skorzystają z odśnieżonej drogi głównej. Natomiast parkowanie pojazdów, z braku możliwości dojazdu do posesji, będzie odbywało się z konieczności na drodze głównej. Ponadto, odwołujący się zarzucili, iż drogi serwisowe nie zostały zaprojektowane zgodnie ze sztuką budowlaną, ponieważ na kopii mapy planu sytuacyjno-wysokościowego planowanej inwestycji brak jest podpisu sprawdzającego. Można zatem sądzić, że zabrakło należytej staranności podczas wykonywania projektu. Dodatkowo, w ocenie odwołujących się, projekt nie uwzględnia podmokłego terenu. Droga serwisowa odetnie spływ wód opadowych i roztopowych do przydrożnego rowu. Powyższe spowoduje okresowe zalanie pól i dróg dojazdowych do gospodarstw. Przydrożne rowy mają zostać podłączone do rowu bez odpływu, nie spełnią więc funkcji odwadniającej. Zdaniem odwołujących się fakt, iż natężenie ruchu na drodze wojewódzkiej nie zmieni się, a dopuszczalna prędkość wzrośnie, może spowodować zwiększenie się liczby wypadków na przedmiotowym odcinku drogi. Odwołujący się wyjaśnili, że S. ma charakter kolonii (jest zatem wsią rozległą) i dlatego oprócz istniejącego przystanku autobusowego zlokalizowanego w obrębie projektowanego skrzyżowania drogi głównej z drogami serwisowymi, po drugiej stronie zakrętu znajdują się również przystanki szkolne, powstałe w wyniku działań mieszkańców w trosce o bezpieczeństwo dzieci jadących do i ze szkoły. Stwierdzili, iż wbrew wyjaśnieniom inwestora dotyczącym przeniesienia przystanków szkolnych w obręb projektowanego skrzyżowania drogi głównej z drogami serwisowymi, przystanki te zostaną zlikwidowane, natomiast pozostawiony zostanie istniejący od lat przystanek autobusowy. Dodatkowo, zarzucili, że nie zadbano o bezpieczeństwo pieszych na jezdni, gdyż jedyne dla całej wsi planowane przejście dla pieszych jest pozbawione azylu. Konkludując, stwierdzili, iż położenie miejscowości S. pomiędzy B. a F. wzdłuż drogi wojewódzkiej nr [...] powinno w przyszłości pozwolić jej na rozwój. Jednakże w sytuacji "odcięcia od świata" przez większą część roku przez "ślepą" i wykonaną z nietrwałego kruszywa serwisówkę z jednym zjazdem dla całej wsi, stanie się to niemożliwe. Na drodze z kruszywa nie ma warunków, aby przemieszczać się pojazdami mechanicznymi, rowerami, czy pieszo. Życie w takich warunkach stanie się bardzo trudne. W piśmie z dnia [...] czerwca 2011 r. J. D., M. D. . I D. M., W. Ł., W. K., K. K. i S. P. ponownie wnieśli uwagi co do planowanej inwestycji. Skarżący wyjaśnili, iż pomimo ich wcześniejszych starań, obszarowi wsi S. nie został nadany status terenu zabudowanego. Natomiast w związku z faktem, że we wsi mieszka 99 osób, jakość i żywotność projektowanej drogi serwisowej z kruszywa, w ocenie skarżących, jest niewystarczająca dla ich potrzeb. Zwrócili również uwagę, że do pól położonych na wysokości wsi S. poza terenem zabudowanym, inwestor zastosował drogę asfaltową. W ocenie skarżących, inwestor nierówno traktuje mieszkańców poszczególnych miejscowości budując pomiędzy G. a B. zjazdy indywidualne na nieruchomości położone poza terenem zabudowanym, a ogranicza ich ilość wyłącznie do jednego zjazdu na drogę serwisową dla całej wsi S. . Na potwierdzenie tego faktu, skarżący dołączyli do pisma z dnia [...] czerwca 2011 r. zdjęcia przedstawiające prace prowadzone przy realizacji przedmiotowej inwestycji (m.in. budowę zjazdów i dróg serwisowych w innych miejscowościach). Minister Infrastruktury pismem z dnia [...] czerwca 2010 r., znak: [...] , przekazał kopię ww. pisma odwołujących się z dnia [...] czerwca 2011 r. inwestorowi, wzywając do wypowiedzenia się w sprawie poruszonych w nim zagadnień. W piśmie z dnia [...] czerwca 2011 r., inwestor wyjaśnił, iż w trakcie opracowywania dokumentacji technicznej Zarząd Dróg Wojewódzkich w L. zorganizował w dniu [...] kwietnia 2008 r. oraz w dniu [...] maja 2008 r. posiedzenia Rad Technicznych, których jednym z głównych celów było zapoznanie samorządów lokalnych z zakresem przygotowywanej inwestycji, jak również zbieranie stosownych wniosków, m.in. w sprawach obsługi komunikacyjnej obszarów sąsiadujących z projektowaną drogą. Każde z posiedzeń kończyło się spisaniem protokołu, który uwzględniał m.in. wnioski i uwagi poszczególnych przedstawicieli samorządów lokalnych. Zarówno w trakcie trwania Rad Technicznych, jak i później, nie został zgłoszony żaden wniosek Przedstawiciela Miasta i Gminy F. dotyczący budowy drogi serwisowej o nawierzchni bitumicznej w miejscowości S.. Ponadto zauważył, że zgodnie z art. 11b i 11d ust. 1 pkt 8 ustawy, wystąpił pismem z dnia [...] grudnia 2009 r., znak: [...], do Burmistrza F. o wyrażenie opinii dotyczącej wniosku do Wojewody [...] o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej. Załącznikiem do ww. pisma były materiały opisowo-graficzne przedstawiające proponowany przebieg drogi wraz z rozwiązaniami projektowymi, w tym konstrukcję dróg serwisowych. Burmistrz F. nie odniósł się do przesłanych dokumentów, co zgodnie z art. 1 lb ust. 2 ustawy, traktuje się jako brak zastrzeżeń do wniosku. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego w ramach postępowania odwoławczego oraz mając na uwadze przedstawione powyżej wyjaśnienia inwestora oraz odwołujących się, Minister Infrastruktury stwierdził, iż zarzuty podniesione przez J. D., M. D., D. M., R. K., B. F., A. K., K.K. , M. D., Z. D., M. S., H. J., S. P., R. C., W. C., W. K., B. A., Z. A., K. A., W. Ł., E. B., A. B., S. K. i A. K., nie mogą zostać uwzględnione. Odnosząc się do zarzutu odwołujących się dotyczącego sposobu wykonania drogi serwisowej z jednym zjazdem na drogę wojewódzką nr [...] dla całej wsi S., Minister Infrastruktury stwierdził, że podziela argumentację inwestora zaprezentowaną w piśmie z dnia [...] września 2010 r., znak: [...]. Wskazał, iż biorąc pod uwagę fakt, że droga wojewódzka nr [...] jest drogą główną ruchu przyspieszonego, to stosownie do § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia, w celu zapewnienia wymaganego poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego na drodze klasy GP, stosowanie zjazdów jest dopuszczalne wyjątkowo, gdy brak innej możliwości dojazdu lub nie jest uzasadnione, bądź możliwe, wykonanie albo wykorzystanie istniejącej drogi klasy D lub L do obsługi przyległych nieruchomości. W niniejszym przypadku możliwe jest wykonanie dróg serwisowych, z których zapewnione zostaną zjazdy na nieruchomości skarżących. Projektowanie przedmiotowych dróg serwisowych ma na celu poprawę bezpieczeństwa ruchu drogowego i oddzielenie ruchu lokalnego od ruchu tranzytowego. Inwestor - jak wyjaśniono w piśmie z dnia [...] lutego 2011 r. - podejmuje działania wyprzedzające, tzn. pragnie zmniejszyć liczbę potencjalnych punktów kolizji, poprzez wyznaczenie jednego punktu dostępu do drogi głównej z dróg serwisowych. Fakt niewystępowania obecnie dużej ilości wypadków na przedmiotowym odcinku drogi, nie może być argumentem przemawiającym za zwiększeniem liczby zjazdów, zwłaszcza w świetle § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia. Minister Infrastruktury podzielił stanowisko inwestora, iż wydłużenie czasu przejazdu maszyn rolniczych nie może być argumentem do tworzenia nowych przejazdów poprzecznych przez drogę wojewódzką nr [...], a tym samym tworzenia potencjalnych punktów kolizji. Zdaniem Ministra Infrastruktury jedną z podstawowych kwestii wymagających analizy w postępowaniu odwoławczym był fakt zapewnienia dostępu do drogi publicznej działkom należącym do odwołujących się. Biorąc powyższe pod uwagę, organ uznał, iż inwestor uczynił zadość wymogom wynikającym z art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, poprzez zaprojektowanie dróg serwisowych zbierających ruch lokalny z miejscowości S. i posiadających zjazdy na drogę wojewódzką nr [...]. Wniesione przez odwołujących się żądanie budowy i przebudowy zjazdów indywidualnych stoi natomiast w sprzeczności ze wskazanym powyżej § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia i nie może zostać uwzględnione. Jednocześnie wskazał, że drogi serwisowe zaprojektowane zostały zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, co potwierdza stosowne oświadczenie projektanta i sprawdzającego. Zgodnie z informacją zawartą na stronie 28 w pkt 15 części opisowej projektu budowlanego, stanowiącego Załącznik Nr 2 do decyzji organu I instancji, w wyniku realizacji inwestycji przewidywana jest budowa dróg serwisowych o nawierzchni bitumicznej i z kruszywa stabilizowanego mechanicznie o szerokości utwardzonej 3, 5 m z projektowanymi poszerzeniami o szerokości 5, 5 m, umożliwiającymi wymijanie się pojazdów. Drogi serwisowe zaprojektowano z obustronnymi poboczami szerokości 0, 75 m. Jak zapewnił inwestor, w celu prawidłowego doboru konstrukcji dróg serwisowych, opracowana została dokumentacja geotechniczna poprzedzona badaniami geotechnicznymi. Rozpatrując zarzut odwołujących się dotyczący izolacji mieszkańców wsi S. po wybudowaniu dróg serwisowych (bez przejazdu) z tylko jednym zjazdem na drogę wojewódzką, Minister wyjaśnił, iż w wyniku realizacji przedmiotowego rozwiązania projektowego działkom stanowiącym własność mieszkańców wsi S. zapewniono dostęp do drogi publicznej. W związku z powyższym, nie można zgodzić się z podniesionym zarzutem izolacji mieszkańców od drogi publicznej. Odnosząc się natomiast do kwestii zimowego utrzymania dróg serwisowych i problemu ich odśnieżania, organ drugiej instancji podzielił stanowisko inwestora, że obawy mieszkańców są przedwczesne, a zakwalifikowanie dróg serwisowych do konkretnej kategorii zimowego utrzymania nastąpi po ich wybudowaniu, a więc kwestia ta nie może być przedmiotem niniejszego postępowania. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego pominięcia w projekcie przedmiotowej inwestycji przystanków szkolnych, organ II instancji uznał, iż on także nie może zostać uwzględniony. Jak wyjaśnił bowiem inwestor w piśmie z dnia [...] grudnia 2010 r., znak: [...] wykonanie dróg serwisowych umożliwi pieszym bezpieczne dojście do zatok autobusowych usytuowanych w rejonie włączenia dróg serwisowych do drogi wojewódzkiej nr [...], bez konieczności wchodzenia na jezdnię. Minister Infrastruktury podzielił stanowisko inwestora, iż po wykonaniu dróg serwisowych i pary zatok autobusowych z wyznaczeniem oznakowanego obustronnymi znakami D-6 przejścia dla pieszych i wcześniejszego ostrzeżenia o przejściu dla pieszych (znaki A-l6) nie zachodzi konieczność utrzymania innego miejsca do zatrzymywania się autobusu szkolnego. Natomiast zarzut odwołujących się dotyczący obniżenia bezpieczeństwa podróży dzieci, uznać należy za niezasadny. Jak wyjaśniono powyżej, przystanki autobusowe usytuowane są w rejonie włączenia dróg serwisowych do drogi wojewódzkiej nr [...]. Dzieci będą mogły zatem dojść drogą serwisową bezpośrednio do przystanku, bez konieczności wchodzenia na jezdnię drogi wojewódzkiej, czyli drogi głównej ruchu przyspieszonego. Organ podkreślił, że zatwierdzona zaskarżoną obecnie decyzją lokalizacja zatok autobusowych uzyskała pozytywną opinię Komendanta Komendy Wojewódzkiej Policji Wydział Ruchu Drogowego w L. w Projekcie Stałej Organizacji Ruchu dla przedmiotowego odcinka drogi wojewódzkiej nr [...]. Odnosząc się do zarzutu podniesionego w piśmie z dnia [...] września 2010 r. dotyczącego braku należytej staranności podczas wykonywania projektu, o czym świadczy, brak podpisu sprawdzającego na kopii mapy planu sytuacyjno - wysokościowego planowanej inwestycji, organ II instancji wyjaśnił, że podpis sprawdzającego widnieje na stronie tytułowej projektu budowlanego branży drogowej, stanowiącego Załącznik Nr 3 do decyzji Nr [...]. Wskazana przez odwołujących się kopia mapy stanowi część ww. projektu budowlanego branży drogowej, a zatem ww. zarzut uznać należy za niezasadny. Brak podpisu sprawdzającego na kopii mapy planu sytuacyjno-wysokościowego nie świadczy bowiem o wadliwym jej sporządzeniu. Ponadto w Załączniku Nr 4 do decyzji, będącego również projektem budowlanym branży drogowej, znajduje się oświadczenie sprawdzającego, iż projekt przedmiotowej inwestycji został sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Minister Infrastruktury stwierdził, że zatwierdzony decyzją Wojewody [...] projekt budowlany został opracowany oraz sprawdzony przez osoby posiadające stosowne uprawnienia i dysponujące wiadomościami specjalnymi, niezbędnymi do rzetelnej oceny prawidłowości przyjętych rozwiązań projektowych. Odnosząc się do zarzutu podniesionego przez odwołujących się w piśmie z dnia [...] września 2010 r., dotyczącego nieuwzględnienia w projekcie przedmiotowej inwestycji podmokłego terenu, organ II instancji stwierdził, iż on również nie może zostać uwzględniony. Kwestie odprowadzania wód z systemu odwodnienia analizowane były bowiem w operacie wodnoprawnym, na podstawie którego uzyskano decyzję pozwolenie wodnoprawne z dnia [...] grudnia 2009 r., znak: [...], wydaną na podstawie przepisów ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2005 r. Nr 239, poz. 2019, z późn. zm.). Odnosząc się do zarzutu dotyczącego planowanego przejścia dla pieszych bez azylu, Minister Infrastruktury wyjaśnił, że zgodnie z § 127 ust. 9 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, na przejściu dla pieszych powinna być umieszczona wyspa dzieląca jezdnię ograniczona krawężnikami o szerokości nie mniejszej niż 2,0 m, w szczególności na jezdni dwukierunkowej między skrzyżowaniami, o liczbie pasów co najmniej 4. Biorąc pod uwagę fakt, iż wskazany powyżej przepis prawa nie nakłada bezwzględnego obowiązku stosowania przejść dla pieszych z azylem na jezdni dwukierunkowej o jednym pasie ruchu w każdą stronę jak na przedmiotowym odcinku drogi wojewódzkiej nr [...]), Minister Infrastruktury uznał zarzut odwołujących się za niezasadny. Jak wyjaśniono w piśmie inwestora z dnia [...] grudnia 2010 r., przejście dla pieszych zostanie oznaczone znakami pionowymi D-6 i A-16 oraz znakami poziomymi. Odnosząc się do twierdzenia zawartego w piśmie z dnia [...] stycznia 2011 r., że utrzymanie w mocy decyzji Wojewody [...] Nr [...] ogranicza istotę prawa własności, a tym samym narusza art. 64 ust. 3 Konstytucji RP, Minister Infrastruktury stwierdził, iż stosownie do art. 64 ust. 3 Konstytucji RP, własność może być graniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności. Mając powyższe na uwadze, stwierdził, że z tego rodzaju unormowaniem ograniczającym prawo własności mamy do czynienia m.in. w przypadku przepisu art. 12 ustawy. Przepis ww. artykułu w ust. 2 i 4 stanowi, że linie rozgraniczające teren ustalone decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stanowią linie podziału nieruchomości, nieruchomości wydzielone liniami rozgraniczającymi teren stają się z mocy prawa własnością Województwa [...] (w przypadku drogi wojewódzkiej), z dniem, w którym decyzja zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna. W związku z powyższym nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem, iż doszło do naruszenia norm konstytucyjnych. Ustosunkowując się natomiast do zarzutu odwołujących się zawartego w piśmie z dnia [...] czerwca 2011 r., dotyczącego zaprojektowanej przez inwestora nawierzchni dróg serwisowych w miejscowości S. , Minister Infrastruktury podzielił zdanie inwestora przedstawione w piśmie z dnia [...] czerwca 2011 r., że ewentualne zmiany w tym zakresie mogły być zgłaszane przez Burmistrza F. na etapie organizowanych posiedzeń Rad Technicznych, bądź na etapie opiniowania wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji. Uwagi w tej kwestii mogły być również złożone bezpośrednio przez mieszkańców wsi S. podczas konsultacji społecznych przeprowadzanych w trakcie postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację planowanego przedsięwzięcia. Odnosząc się do zarzutu W. B. dotyczącego naruszenia przez decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. prawa zjazdu bezpośredniego na posesję obejmującą działki o nr ew. [...] i [...] , położoną w obrębie [...] K. , gmina B., Minister Infrastruktury wskazał, że zgodnie z przepisami ustawy, zarówno Wojewoda, jak i Minister Infrastruktury pełnią w procesie budowy funkcję organów administracji, które są zobowiązane wyłącznie do orzekania, odpowiednio w pierwszej i drugiej instancji, w sprawie decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej, nie są natomiast upoważnione do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, ani też do zmiany proponowanych we wniosku rozwiązań. To inwestor samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych i następnie techniczno-wykonawczych inwestycji, mając na uwadze spowodowanie jak najmniejszych uciążliwości dla właścicieli nieruchomości. Minister Infrastruktury jeszcze raz podkreślił, że droga wojewódzka nr [...] jest drogą główną ruchu przyspieszonego i stosownie do § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia, w celu zapewnienia wymaganego poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego na drodze klasy GP, stosowanie zjazdów jest dopuszczalne wyjątkowo, gdy brak innej możliwości dojazdu lub nie jest uzasadnione, bądź możliwe, wykonanie albo wykorzystanie istniejącej drogi klasy D lub L do obsługi przyległych nieruchomości. W niniejszym przypadku możliwe jest wykonanie drogi serwisowej, z której zapewniony zostanie zjazd na nieruchomości W. B. . Zaprojektowanie przedmiotowej drogi serwisowej ma na celu poprawę bezpieczeństwa ruchu drogowego i oddzielenie ruchu lokalnego od ruchu tranzytowego. Zaznaczył również, że ustalenia decyzji Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. mają pierwszeństwo przed ustaleniami decyzji z dnia [...] listopada 1993 r., znak: [...] , o pozwoleniu na budowę tartaku j wraz ze zjazdem z drogi L.-B, co do którego wątpliwości zostały wyjaśnione postanowieniem Starosty B. z dnia [...] kwietnia 2010 r., znak: [...], bowiem ustawa o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych ma na celu stworzenie warunków prawnych zapewniających sprawny przebieg realizacji inwestycji drogowych. Wyjątkowy charakter ustawy, wyrażony jest nie tylko w jej tytule, ale wynika też z całokształtu uregulowań stanowiących uproszczenie postępowania administracyjnego w stosunku do uregulowań m.in. ustawy Prawo budowlane, gdyż inwestor uzyskuje jedną decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, zawierającą w sobie ustalenie lokalizacji inwestycji oraz pozwolenie na jej budowę. Ustawa jest zatem ustawą szczególną (lex specialis), gdyż reguluje zasady i warunki przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, w tym lokalizację, nabywanie nieruchomości oraz zasady realizacji, jak i organy właściwe do orzekania w tych sprawach. Zgodnie z art. 12 ust. 1 i ust. 2 ustawy, decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zatwierdza się podział nieruchomości, a linie rozgraniczające teren ustalone decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stanowią linie podziału nieruchomości. Mając powyższe na uwadze, organ uznał, iż decyzja Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. zmienia istniejący dotychczas stan prawny w odniesieniu do posiadanego przez W. B. prawa własności części działek o nr ew. [...] i [...] , obręb [...] K., objętych liniami rozgraniczającymi teren przedmiotowej inwestycji. Części ww. działek stają się bowiem z mocy prawa własnością Województwa [...]. Odwołujący się już na etapie postępowania prowadzonego przez organ I instancji wniósł zastrzeżenia i uwagi do planowanych rozwiązań projektowych w obrębie działek będących jego własnością. Uwagi te również dotyczyły utrzymania dotychczasowych warunków dostępu do posesji odwołującego się oraz kwestii lokalizacji zjazdów na projektowany parking leśny, były więc tożsame z zarzutami podniesionymi obecnie w odwołaniu i piśmie nadanym w placówce pocztowej w dniu 30 września 2010 r. Wojewoda [...] w decyzji przychylił się do stanowiska inwestora w sprawie ww. uwag W. B., przedstawionego w pismach: z dnia [...] kwietnia 2010 r. oraz z dnia [...] maja 2010 r., w których inwestor stwierdził, że założenia projektowe przewidywały, iż w wyniku realizacji rozbudowy drogi wojewódzkiej nr [...] należy zapewnić obsługę komunikacyjną wszystkim działkom sąsiadującym z drogą wojewódzką, chyba że działka posiada dostęp do drogi publicznej niższej klasy. Nie oznacza to, że obsługa ta ma być zapewniona przez zjazdy bezpośrednio z drogi wojewódzkiej, gdyż rozwiązanie takie stałoby w sprzeczności z § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia. Mając na uwadze powyższe wyjaśnienia inwestora oraz fakt, że odwołanie W. B. odnosi się do tej samej kwestii, jaka poruszana była na etapie postępowania przed organem I instancji, Minister Infrastruktury uznając racje inwestora stwierdził, iż żądanie odwołującego się dotyczące zachowanie bezpośredniego zjazdu z drogi wojewódzkiej nr [...] na jego posesję, nie może zostać uwzględnione. Reasumując, Minister Infrastruktury stwierdził, że zarówno wniosek inwestora, postępowanie przeprowadzone przez organ pierwszej instancji, jak i zaskarżona decyzja Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2010 r., znak: [...] , nie naruszają prawa i w związku z powyższym orzekł jak w sentencji. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na wymienioną decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] lipca 2011 r. złożyli: J. D., M. D., D. M., R. K., B. F., A. K., K. K., M. D., Z. D., M. S., R. S., H. J., J. J., D. P., S. P., R. C., W. C., T. K., W. K., B. A., B. A., Z. A., W. Ł., E. B., A. B., A. K., G. A., U. K., M. K. , A. W., S. W., E. K., K. M., S. M., P.M. B. C., J. C. A. M. , J. M., G. M., K. K., B. A., S. A., F. A., J. O., M.R., A.K., A. K., I. K., J. S. , B. D. , E. D., W. B.. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie przez organ wszelkich czynność mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy przy uwzględnieniu interesu społecznego oraz słusznego interesu stron, a także naruszenie art. 32 Konstytucji RP poprzez nierówne traktowanie mieszkańców wsi S. w stosunku do mieszkańców innych wsi. W. B. zarzucił dodatkowo, że zaskarżona decyzja narusza jego prawo bezpośredniego zjazdu z działki, na której prowadzona jest działalność gospodarcza. Podkreślił, że w 1993. nabył prawo do zjazdu w pozwoleniu na budowę tartaku jedno - garowego wraz ze zjazdem z drogę nr [...] . Działalność jego polega na przetwórstwie drewna a wąska droga serwisowa jak i zbyt wąski zjazd z drogi serwisowej na drogę krajową faktycznie uniemożliwia prowadzenie takiej działalność gospodarczej, gdyż nie ma możliwości zjazdu na tę drogę przez samochody nienormatywne, których używa do transportu drewna. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swe stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2011 r., wydanym w sprawie sygn. akt VII SA/Wa 2024/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, odrzucił skargę R. K., B. F., A. K., K. K., M. D., Z. D. , M. S. , R. S., H. J., J. J. , D. P., S. P., R. C., W. C., T. K., W.K., B. A., B. A., Z. A., W. Ł., E. B. , A. B. , A. K. , G. A. , U. K., M. K., A. W., S.W., E. K., K.M., S. M., P. M., B. C., J. C., A. M., J. M., G. M., K. K., B. A., S. A., F. A., J. O., M. R., A. K., A. K., I. K. , J. S. , B. D. , E. D.. Postanowieniem z dnia 14 lutego 2012 r., wydanym w sprawie sygn. akt VII SA/Wa 2024/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, odrzucił skargę J. D. i M. D.. Rozpoznając skargę D. M. i W. B. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - zwanej dalej P.p.s.a.). W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Jednocześnie należy przypomnieć, że zgodnie z treścią art. 31 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (dalej: ustawa lub specustawa drogowa) w przypadku uwzględnienia skargi na decyzję o zezwoleniu na realizacje inwestycji drogowej, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności sąd administracyjny po upływie 14 dni od dnia rozpoczęcia budowy drogi może stwierdzić jedynie, że decyzja narusza prawo z przyczyn wyszczególnionych w art. 145 lub 156 kpa. Mając na względzie powyższe unormowania Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu, który uzasadniałby wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Na wstępie wskazać należy, że kontrolowaną decyzją organ rozstrzygał wiele kwestii związanych z realizacją opisanej w decyzji inwestycji – rozbudowy drogi wojewódzkiej nr [...] L. – W. – B. – S.- K.– D. – G.. Skarżący w odwołaniu a następnie w skardze podnieśli zarzuty jedynie co do części decyzji odnoszących się do obszaru wsi S.. W konsekwencji Sąd oceniał zaskarżoną decyzję udzielającą pozwolenia na rozbudowę drogi jedynie co do rozstrzygnięcia odnoszącego się do działek stanowiących własność skarżących D. M. i W. B. uznając, że skarżący nie posiadają interesu prawnego w kwestionowaniu decyzji w tej części, która nie przebiega przez ich nieruchomości. Kontrolując zaskarżoną decyzję w omawianym zakresie wskazać należy w pierwszej kolejności, że podstawą prawną jej wydania były przepisy specustawy drogowej. Art. 11i tej ustawy stanowi, że w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nieuregulowanych w niniejszej ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. A zatem – zgodnie z treścią art. 35 ust. 4 tego ostatniego prawa w zw. z art. 11i specustawy drogowej w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Z taką sytuacją mamy do czynienia w okolicznościach niniejszej sprawy. I tak: wbrew twierdzeniom skarżących inwestor ubiegając się o wydanie decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej (dalej: zrid) złożył wszystkie dokumenty wymienione w art. 11d ustawy. Nie można skutecznie zarzucić, że decyzja została wydana bez wymaganej opinii Burmistrza F.. Jak wynika z akt postępowania administracyjnego zarządca zwrócił się – pismem z dnia [...].12.2009 r. - do Burmistrza F. "o wyrażenie opinii dotyczącej wniosku wydanie decyzji o zrid". Jednocześnie inwestor wskazał w piśmie, że niewydanie opinii w terminie 14 dni od dnia zwrócenia się o jej wyrażenie będzie traktowane jako brak zastrzeżeń do wniosku (załącznik nr 10 do wniosku). Zgodnie z treścią art. 11b ustawy właściwy zarządca drogi składa wniosek o zrid po uzyskaniu opinii właściwych miejscowo zarządu województwa, zarządu powiatu oraz wójta (burmistrza, prezydenta miasta) przy czym niewydanie opinii w terminie 14 dni od dnia zwrócenia się przez właściwego zarządcę drogi o jej wyrażenie traktuje się jako brak zastrzeżeń do wniosku. A zatem skarżący nie mogą skutecznie podnosić zarzutu, że właściwy miejscowo dla położenia ich nieruchomości burmistrz (Burmistrz F.) nie wyraził stosownej opinii. Dalej wskazać należy, że zaskarżona decyzja czyni zadość art. 11f ust. 1 ustawy zawiera bowiem wszystkie niezbędne elementy określone w tym przepisie. Decyzja zawiera wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, określenie linii rozgraniczających teren inwestycji, mapę w odpowiedniej skali przedstawiającą proponowany przebieg drogi z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz istniejące uzbrojenie terenu, stanowiący integralną część decyzji. Decyzja zawiera także zatwierdzenie podziału nieruchomości - mapy z projektem podziału w skali 1:1000, w formie załącznika stanowiącego integralną część decyzji. Strony postępowania zostały w sposób prawidłowy powiadomione o wydaniu decyzji w formie obwieszczeń i doręczeń. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi wskazać należy, że Sąd nie znalazł podstaw prawnych do ich uwzględnienia. I tak nie można uznać za trafny zarzutu skarżących co do zlikwidowania zjazdów z ich posesji bezpośrednio na drogę krajową a w zamian za to zaplanowanie realizacji drogi serwisowej umożliwiającej skarżącym dostęp do drogi krajowej. Po pierwsze podzielić należy stanowisko organu co do tego, że takie rozwiązanie jest zgodne z zapisami zawartymi w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie Dz.U. nr 43, poz. 430 ze zm. dalej: warunki techniczne). Zgodnie z treścią § 9 ust. 1 pkt. 3 tego rozporządzenia droga klasy GP powinna mieć powiązania z drogami klasy Z (wyjątkowo klasy L) i drogami wyższych klas, a odstępy między skrzyżowaniami (węzłami) poza terenem zabudowy nie powinny być mniejsze niż 2000 m oraz nie mniejsze niż 1000 m na terenie zabudowy; dopuszcza się wyjątkowo pojedyncze odstępy między skrzyżowaniami poza terenem zabudowy nie mniejsze niż 1000 m, a na terenie zabudowy - nie mniejsze niż 600 m, jeżeli potrzeby funkcjonalno-ruchowe lub ukształtowanie istniejącej sieci drogowej takie odstępy uzasadniają, przy czym stosowanie na drodze klasy GP zjazdów jest dopuszczalne wyjątkowo, gdy brak innej możliwości dojazdu lub nie jest uzasadnione bądź możliwe wykonanie albo wykorzystanie istniejącej drogi klasy D lub L do obsługi przyległych nieruchomości. A zatem rację ma organ, że wszędzie tam gdzie jest możliwość zrealizowania drogi serwisowej należy stosować takie właśnie rozwiązanie komunikacyjne dla zwiększenia bezpieczeństwa na tej drodze. Bez znaczenia przy tym pozostaje dla powyższej oceny, że w innej części tej inwestycji zamiast drogi serwisowej pozostawiono zjazdy bezpośrednio na drogę krajową. Jak bowiem wynika z wyjaśnień inwestora oraz uzasadnienia zaskarżonej decyzji (k.14) idealnym rozwiązaniem byłoby zaprojektowanie wyłącznie dróg serwisowych. W niniejszej sprawie, z uwagi na uwarunkowania terenu (zwarta zabudowa, obszary Natura 2000), niemożliwym był zaprojektowanie takich dróg na całej długości inwestycji. Należy także wskazać, że zgodnie ze stanowiskiem prezentowanym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wojewoda pełni w procesie budowy drogi krajowej funkcję organu administracji, który jest zobowiązany wyłącznie do wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji i pozwolenia na budowę. Nie jest natomiast upoważniony do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, ani też do zmiany proponowanych rozwiązań. Inwestor samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych a następnie techniczno wykonawczych inwestycji. (tak m.in. WSA w Warszawie w wyroku z dnia 27.08.2008 r. sprawie I SA/Wa 323/08 LEX nr 566729). W tej sytuacji Sąd uznał, że w sposób prawidłowy, zgodny z prawem i nienaruszający słusznego interesu skarżących zaprojektowano drogę serwisową. Sąd nie znalazł również podstawy w obowiązujących przepisach prawnych do uwzględnienia zarzutu skarżących co do rodzaju materiału budowlanego, z którego zaplanowano realizację drogi serwisowej. Zdaniem skarżących droga o nawierzchni bitumicznej po pierwsze: ulegnie szybkiemu zużyciu, po drugi:- nawierzchnia taka znacznie utrudni poruszanie się po tej drodze pieszym, matkom z dziecięcymi wózkami, inwalidom ect. po trzecie: droga taka będzie – zwłaszcza w okresie zimowym - trudna do utrzymania (odśnieżania). Ta ostatnia kwestia – jak trafnie wskazał organ - w żaden sposób nie może być przedmiotem oceny organu a w konsekwencji Sądu. Zdaniem Sądu organ administracji nie może także zmieniać zamiarów inwestora co do rodzaju kruszywa, z którego droga ma być zrealizowana. Należy bowiem podkreślić, że rolą organu zatwierdzającego projekt budowlany jest jego sprawdzenie z wymogami określonymi w art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, który w niniejszej sprawie będzie miał odpowiednie zastosowanie. Nie może przy tym ujść uwadze Sądu, że – jak wynika z oświadczenia pełnomocnika inwestora złożonego na rozprawie dnia [...] .02.2012 r. planowana droga serwisowa nie będzie stanowiła odrębnej od drogi krajowej drogi publicznej. W tej sytuacji należało uznać, że skoro nie została ona zaliczona do żadnej z kategorii dróg publicznych wymienionych w art. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz.U. z 2007 r. nr 19, poz. 115 ze zm.) to stanowi jedynie drogę wewnętrzną. W konsekwencji nie mogą do niej mieć zastosowania przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Te ostatnie mają wszak zastosowanie – jak wynika z § 1 jedynie do dróg publicznych. Co więcej: nawet jeśli droga taka należałaby do którejś z kategorii dróg publicznych – jako część drogi krajowej będącej przedmiotem decyzji o zrid to i tak zarzut ten nie mógłby być uwzględniony. Warunki techniczne nie regulują wszak kwestii rodzaju kruszywa, z którego należy wykonać drogę wskazując co najwyżej na konieczność "utwardzenia powierzchni". Natomiast decyzja inwestora o realizacji drogi serwisowej o nawierzchni bitumicznej poprzedzona była przeprowadzeniem badań geotechnicznych i opracowaniem stosownej dokumentacji. W konsekwencji rację ma organ, że przepisy prawa nie obligowały inwestora do wyboru innej nawierzchni – np. asfaltowej do realizacji drogi serwisowej. A zatem zarzut skarżących można było ocenić tylko w kategorii ich postulatu skierowanego do organu a wcześniej inwestora, który jednak nie może odnosić skutków prawnych a co najwyżej faktyczne. Jak wynika z akt sprawy inwestor – wbrew twierdzeniom skarżących - uwzględniał w miarę możliwości postulaty mieszkańców bądź władz samorządowych co wskazuje na próbę uwzględnienia także interesów indywidualnych stron a nie tylko interesu publicznego. Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut nieprawidłowego z punktu widzenia bezpieczeństwa ruchu drogowego a w szczególności korzystających z tej drogi pieszych umiejscowienia przystanków autobusowych w tym przystanków szkolnych. Jak wyjaśnił organ po wykonaniu dróg serwisowych i pary zatok autobusowych z wyznaczeniem oznakowanego obustronnymi znakami przejścia dla pieszych i wcześniejszego znaku drogowego ostrzegającego o takim przejściu nie zachodzi konieczność utrzymania wyznaczonego miejsca dla zatrzymania się autobusu szkolnego ponieważ piesi mogą korzystać z drogi serwisowej. I wreszcie kolejna kwestia wymagającą odniesienia to zarzut, że droga serwisowa w rejonie nieruchomości skarżących pozostaje drogą "ślepą", nie zakończoną placem manewrowym co utrudnia poruszanie się po niej pojazdów służb sanitarnych przeciwpożarowych i komunalnych (wywóz nieczystości płynnych i ciekłych). Nie może ujść uwadze Sądu, że kontrolowaną decyzją organ udzielił pozwolenia na rozbudowę drogi wojewódzkiej. A zatem zadaniem organu, a w następstwie tego – Sądu, była kontrola rozwiązań architektonicznych dotyczących tej drogi a nie dróg serwisowych, które stanowić mają jedynie część drogi publicznej (tu: krajowej). Innymi słowy: nie można oceniać w okolicznościach niniejszej sprawy czy to droga serwisowa spełnia parametry wymienione w Rozdziale 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz.U. nr 124, poz. 1030) skoro inwestycja objęta kontrolowana decyzja polega na rozbudowie drogi krajowej, która z pewnością te parametry spełnia. Brak jest również podstaw do uwzględnienia zarzutów skarżących odnoszących się do naruszenia przepisów postępowania na etapie środowiskowych uwarunkowań. Kontrolowana przez Sąd decyzja poprzedzona była wydaniem decyzji przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w L. z dnia [...] października 2009r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody i w tym postępowaniu skarżący mogli zgłaszać uwagi w przedmiotowym zakresie. Podobnie należało ocenić zarzut dotyczący naruszenia stosunków wodnych w związku z realizacją inwestycji. Przedmiotowa decyzja została wszak poprzedzona wydaniem przez Starostę Powiatu w B. dnia [...] grudnia 2009 r. decyzji udzielającej Zarządowi Dróg Wojewódzkich w L. pozwolenia wodnoprawnego. Kontrolowana decyzja o zrid nie narusza postanowień w/w decyzji. Nie zasługują również na uwzględnienie zarzuty podnoszone przez W. B.. Skarżący podnosił przede wszystkim kwestie związane z uciążliwością likwidacji zjazdu bezpośrednio na drogę krajową oraz szerokością drogi serwisowej jak i szerokością zjazdów z tej drogi na drogę krajowa w związku z prowadzona przez niego działalnością gospodarczą. Sąd podzielił w tym zakresie stanowisko uczestnika postępowania wskazujące, że skarżący do prowadzenia przedmiotowej działalności wykorzystuje samochody ponadnormatywne. Do poruszania się takimi pojazdami wymagane jest – zgodnie z przepisami Prawa o ruchu drogowym – odrębne zezwolenie. Skarżący nie występował o udzielenie takiej zgody co skutkuje uznaniem, że inwestor nie był zobligowany uwzględniać konieczności poruszania się takimi pojazdami po przedmiotowej drodze. Reasumując zarzuty skarżących nie znajdują oparcia w przepisach prawa. Niewątpliwie pewne rozwiązania (np. co do rodzaju nawierzchni drogi serwisowej, jej przedłużenia) mogły być zmienione przez inwestora z uwzględnieniem postulatów skarżących jednakże nie można organom architektoniczno – budowlanym skutecznie zarzucić naruszenia prawa w sytuacji gdy - co raz należy podkreślić - ich rola ogranicza się do skontrolowania projektu architektoniczno – budowlanego z punktu widzenia warunków określonych w art. 35 Prawa budowlanego. Organy te nie są uprawnione do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, ani też do zmiany proponowanych rozwiązań. Inwestor samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych a następnie techniczno wykonawczych inwestycji. Z tych względów Sąd uznał, że zarzuty skargi nie znajdują oparcia w przepisach prawa a biorąc dodatkowo pod uwagę, że Sąd nie dostrzegł takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy – skargę należało oddalić. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy – P.p.s.a orzekł jak w sentencji