VII SA/Wa 2028/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kamiński, , Sędzia WSA Elżbieta Zielińska - Śpiewak (spr.), Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Protokolant Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 marca 2009 r. sprawy ze skargi Z. C. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...]. z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej: pylica płuc skargę oddala Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w S. decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...], działając na podstawie art. 104 § 1 i 2 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) - zwanej dalej k.p.a. - i art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 1998 r. Nr 90, poz. 575 ze zm.) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115) nie stwierdził u Z. C. choroby zawodowej: pylica płuc, wymienionej w poz. 3 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do w/w rozporządzenia. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że Instytut Medycyny Pracy w L. – po przeanalizowaniu dokumentacji przebiegu zatrudnienia i oceny narażenia zawodowego dotyczącego Z. C. – wydał w dniu [...] października 2007 r. orzeczenie lekarskie nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Stwierdził, iż w analizie dokumentacji zatrudnienia wzięto pod uwagę wszystkie okresy zatrudnienia ustalone podczas dochodzenia epidemiologicznego. Zauważył, że z uzasadnienia orzeczenia o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej wynika, iż Z. C. odmówił współpracy i w związku z tym nie wykonano badania spirometrycznego. Od powyższej decyzji złożył odwołanie Z. C. Przedstawił szczegółowo przebieg pracy zawodowej i podał informacje na temat czynników szkodliwych na poszczególnych stanowiskach pracy, na których był zatrudniony oraz dane o przekroczeniach najwyższych dopuszczalnych stężeń i natężeń. Podważył jakość i sposób orzekania w jednostkach orzeczniczych, a organom Państwowej Inspekcji Sanitarnej zarzucił, że nie wydały korzystnej dla niego decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej, pomimo iż w historii choroby i w karcie informacyjnej Kliniki [...] w W. udokumentowano u niego istnienie choroby zawodowej. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz § 8 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach, po rozpatrzeniu odwołania Z. C., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ stwierdził, że w oparciu o § 2 ust. 1 i § 6 ust. 1 cytowanego rozporządzenia, przy zgłaszaniu podejrzenia, rozpoznawaniu i stwierdzaniu chorób zawodowych uwzględnia się choroby ujęte w wykazie chorób zawodowych, jeżeli uprawnieni do orzekania w sprawach chorób zawodowych lekarze-orzecznicy stwierdzą bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy lub w związku ze sposobem jej wykonywania, zwanym "narażeniem zawodowym". W przypadku skarżącego powyższy warunek nie został spełniony. Organ podał, iż niekwestionowany jest fakt wieloletniej ekspozycji zawodowej skarżącego na dymy i gazy spawalnicze oraz pył przemysłowy (w tym cementowy), jednak był on 4-krotnie badany przez uprawnione do orzekania jednostki służby zdrowia i w wydanych orzeczeniach lekarskich nie potwierdzono zawodowej etiologii rozpoznanych schorzeń, co jest warunkiem koniecznym do wydania decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej. Wskazał, że w celu zapewnienia wydania orzeczeń lekarskich w sprawie choroby zawodowej w oparciu o pełny materiał dowodowy Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] dwukrotnie uchylił decyzje organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Zauważył, iż organ pierwszej instancji przy ponownym rozpatrywaniu sprawy odniósł się do wszystkich kwestii podniesionych przez organ odwoławczy oraz dokonał uzupełnienia oceny narażenia zawodowego i przesłał ją do jednostek orzeczniczych. Powołał się na ostateczne orzeczenie lekarskie Instytutu Medycyny Pracy w L. z dnia [...] października 2007 r. nr [...], zgodnie z którym nie znaleziono podstaw do rozpoznania u badanego choroby zawodowej – pylicy płuc. Dodał, że opinię orzeczniczą wydano po przeanalizowaniu całości nadesłanej dokumentacji, oceny narażenia zawodowego oraz po przeprowadzonym badaniu lekarskim i na podstawie wyników badań pomocniczych. Podał, że w uzasadnieniu orzeczenia lekarskiego stwierdzono, iż ocena aktualnie wykonanych radiogramów płuc i radiogramów płuc dostarczonych przez pacjenta nie daje podstaw do rozpoznania pylicy płuc, zgodnie z obowiązującą klasyfikacją radiologiczną. Organ wskazał, że orzekanie w sprawach chorób zawodowych stanowi zagadnienie medyczne, a państwowy inspektor sanitarny, podejmując decyzję w sprawie choroby zawodowej, jest związany orzeczeniem lekarskim wydanym w tej sprawie i nie ma uprawnień do samodzielnej oceny dokumentacji medycznej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia. Ponadto wyjaśnił, iż w § 5 ust. 2 i ust. 3 w/w rozporządzenia określono jednostki służby zdrowia uprawnione do orzekania w sprawach chorób zawodowych i tylko orzeczenia wystawione przez te jednostki mają walor opinii biegłego. W odniesieniu do argumentacji skarżącego wskazał, iż Klinika [...] w W. nie jest wymieniona jako upoważniona do wystawiania orzeczeń lekarskich w sprawach chorób zawodowych. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł Z. C. Zarzucił, że kwestionowana decyzja została wydana w oparciu o wadliwe orzeczenie lekarskie. Stwierdził, iż pomimo wykonywania pracy w warunkach narażenia na czynniki szkodliwe dla zdrowia o ponadnormatywnych stężeniach nie brano tego faktu pod uwagę przy wydawaniu orzeczeń i decyzji, a opinia orzecznicza została wydana niezgodnie z dostarczonymi świadectwami lekarskimi. W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji oraz wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 2169 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. W rozpatrywanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły. Kontroli Sądu podlegała decyzja Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] o braku podstaw do stwierdzenia u Z. C. choroby zawodowej – pylicy płuc. Oceniając przeprowadzone przez organ postępowanie administracyjne, Sąd uznał, że jest ono zgodne z przepisami prawa zawartymi w Kodeksie postępowania administracyjnego, jak również z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115). Stosownie do § 8 ust. 1 cytowanego rozporządzenia, właściwy państwowy inspektor sanitarny wydaje decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim, o którym mowa w § 6 ust. 1, oraz oceny narażenia zawodowego pracownika. Zgodnie z § 2 ust. 1 w/w rozporządzenia, za choroby zawodowe uważa się choroby wymienione w wykazie stanowiącym załącznik do rozporządzenia pod warunkiem, że w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. Aby określone schorzenie mogło być uznane za chorobę zawodową, muszą być spełnione łącznie dwie przesłanki. Po pierwsze, rozpoznane schorzenie musi odpowiadać chorobie ujętej w wykazie chorób zawodowych, o którym mowa wyżej, a po drugie, powinno być spowodowane czynnikami szkodliwymi dla zdrowia występującymi na stanowisku pracy osoby zainteresowanej albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. Właściwymi do orzekania o rozpoznaniu choroby zawodowej lub o braku podstaw do jej rozpoznania są wyłącznie jednostki orzecznicze wymienione w § 5 powyższego rozporządzenia. Zgodnie z poz. 3 wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach, za choroby zawodowe – pylice płuc uważa się: pylicę krzemową, pylicę górników kopalń węgla, pylico-gruźlicę, pylicę spawaczy, pylicę azbestową oraz inne rodzaje pylic. Orzeczenie lekarskie wydane przez Instytut Medycyny Pracy w L. z dnia [...] października 2007 r. nr [...] stwierdziło brak podstaw do rozpoznania u skarżącego choroby zawodowej – pylicy płuc. W uzasadnieniu orzeczenia podano, iż przeprowadzona ocena radiogramów klatki piersiowej nie daje podstaw do rozpoznania pylicy płuc zgodnie z obowiązującą klasyfikacją radiologiczną, co jest warunkiem koniecznym do postawienia w/w rozpoznania. Wprawdzie w uzasadnieniu orzeczenia podano, iż nie zostało wykonane badanie spirometryczne, jednak z akt sprawy wynika (orzeczenie lekarskie z dnia [...] września 2006 r. nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej wystawione przez [...] Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w [...] Oddział w R.), że badanie to wykonano skarżącemu w dniu 14 września 2006 r. Z treści tego orzeczenia wynika, iż badanie ujawniło u pacjenta zaburzenia wentylacyjne typu restrykcyjnego umiarkowanego stopnia. Wartość natężonej objętości wydechowej pierwszosekundowej oraz rodzaj zaburzeń nie spełnia zawartego w pkt 5 wykazu chorób zawodowych kryterium choroby zawodowej – przewlekłego obturacyjnego zapalenia oskrzeli, a obraz radiologiczny płuc z dnia 11 sierpnia 2006 r. nie wykazał u pacjenta obecności zagęszczeń ogniskowych odpowiadających efektom działania pyłów zwłókniających, co nie upoważnia również do rozpoznania pylicy płuc. Ostateczne orzeczenie lekarskie z dnia [...] października 2007 r. o braku podstaw do rozpoznania u skarżącego choroby zawodowej wiązało organ Państwowej Inspekcji Sanitarnej i stanowiło przesłankę wydania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Jak bowiem wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 stycznia 2007 r. sygn. akt II OSK 1078/06 (Lex nr 315089), Państwowy Inspektor Sanitarny wydający decyzję w sprawie choroby zawodowej nie jest uprawniony do kontroli merytorycznej orzeczeń lekarskich jednostek organizacyjnych uprawnionych do rozpoznawania chorób zawodowych, ani też do dokonywania własnych ustaleń, prowadzących do odmiennego rozpoznania jednostki chorobowej. Rozstrzygnięcia organów obu instancji należy zatem uznać za odpowiadające prawu. Przekonanie skarżącego, iż stwierdzone dolegliwości mają związek z wykonywaną przez niego pracą i warunkami panującymi w środowisku pracy, nie może być zatem brane pod uwagę w niniejszej sprawie. Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd skargę oddalił.