VII SA/Wa 2029/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd, , Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Sędzia WSA Bożena Więch - Baranowska, Protokolant spec. Sylwia Kruszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 marca 2013 r. sprawy ze skargi E. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2012 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji I. skargę oddala, II. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata A. M. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) w tym: tytułem zastępstwa prawnego kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych, tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć złotych i dwadzieścia groszy). Decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej jako organ, GINB) na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm. – dalej jako k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania E. S. od decyzji Wojewody P. z dnia [...] lutego 2012 r. znak: [...] odmawiającej stwierdzenia, na wniosek E. S. nieważności decyzji Naczelnika Gminy K. z dnia [...] maja 1975 r. nr [...] udzielającej H. M. pozwolenia na budowę chlewni usytuowanej na terenie wsi Ż. – Kolonia utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że E. S. wystąpił z wnioskiem o stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Gminy K. z dnia [...] maja 1975 r., Nr [...]. Z powodu braku dokumentów w powyższej sprawie Wojewoda [...] pismem z dnia [...] marca 2011 r., znak: [...]wystąpił do Wójta Gminy K. o odtworzenie i przekazanie do organu akt dotyczących powyższej sprawy i jednocześnie postanowieniem z dnia [...] marca 2011 r., znak: [...] zawiesił postępowanie do czasu uzyskania odtworzonych akt. Postanowieniem znak: [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego rozpoznając zażalenie E. S. uchylił postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] marca 2011 r., zawieszające postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Gminy K. z dnia [...] maja 1975 r., Nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej H. M. pozwolenia na budowę chlewni na działce nr [...], położonej w miejscowości Ż. gm. K. W dniu [...] stycznia 2012 r., znak: [...][...] Urząd Wojewódzki w Ł. ponownie zwrócił się do Wójta Gminy K. z pismem ponaglającym o przesłanie odtworzonych akt. Następnie w dniach 30 i 31 stycznia 2012 r., pracownicy urzędu zwrócili się do Urząd Gminy w K. o jak najszybszą odpowiedź na pisma w sprawie akt dotyczących powyższej sprawy, a ponadto w dniu 31 stycznia 2012 r., zwrócili się do Starostwa Powiatowego w W. i do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z prośbą o przesłanie kserokopii akt, jakie są w ich posiadaniu. W dniu 1 lutego 2012 r., PINB w W. przesłał kserokopie dokumentów dotyczących legalności budowy spornej obory. Ponadto poinformował, że ww. postępowanie zostało zakończone prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 11 sierpnia 2011 r. sygn. akt II SA/Bk 109/11. Urząd Gminy w K. przy piśmie z dnia 2 lutego 2012 r., przesłał kserokopie protokołów przesłuchania świadków tj. R. M., T. K. M., S. M., decyzji Nr [...] z dnia [...] maja 1975 roku, projektu chlewni [...], umowy na wykonanie obory, wyrys z mapy ewidencyjnej gruntów (w tym dz. [...]), aktu notarialnego o umowie dożywocia pomiędzy R. M., B. K. M. i T. K. M., umowy przekazania gospodarstwa rolnego. Następnie Starostwo Powiatowe w W. w dniu 6 lutego 2012 r., przesłało kserokopie decyzji Nr [...] z dnia [...] maja 1975 r., projektu chlewni [...], protokołu z oględzin przeprowadzonych przez PINB w W. w związku ze sprawdzeniem legalności wybudowania stodoły i obory na działce siedliskowej w m. Ż. [...] oraz mapy zasadniczej, aktualnej na dzień 12 kwietnia1994r. Po przeanalizowaniu zebranych dokumentów Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Gminy K. z dnia [...] maja 1975 r. nr [...] w przedmiocie wydania H. M. pozwolenia na budowę chlewni na działce nr [...] położonej w miejscowości Ż. gm. K. W uzasadnieniu organ podał, że z uzyskanych dokumentów wynika, iż budynek chlewni został wybudowany na podstawie pozwolenia na budowę, co potwierdzają dokumenty takie jak: kopia z oryginału decyzji Nr [...] z dnia [...] maja 1975 r., kopia z oryginału projektu budowlanego - adaptacja projektu powtarzalnego [...]. Zdaniem organu z dokumentów geodezyjnych, w tym z oświadczenia M.H. i M. S. można wywieść, że pomiędzy inwestorką – H. M., a babcią E. S. - Panią S. M. była zgoda, co potwierdzają w swoich oświadczeniach przesłuchani świadkowie tj. S. M. i R. M. twierdząc, że S. M. zgadzała się na budowę chlewni i nie wnosiła żadnych sprzeciwów w stosunku do prowadzonych inwestycji na działce nr [...] (później [...]), wręcz proponowała budowę budynku po granicy. Organ wskazał, że twierdzenie to przyjął za prawdziwe nawet z samego faktu, że przez kilkadziesiąt lat nikt nie interweniował w tej sprawie, zaś E. S. nie podał świadków, którzy potwierdziliby jego wersję o braku zgody jego babci i matki na budowę ww. chlewni. Organ nie stwierdził, by skarżona decyzja naruszała którykolwiek z punktów przepisu art. 156 k.p.a. i dlatego odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Gminy K. z dnia [...] maja 1975 roku, nr [...]. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł E. S. zarzucając brak bezstronności osoby prowadzącej postępowanie przez eksponowanie dowodów, które mają udowodnić, że inwestorka posiadała prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a całkowicie pominięto dowody z dokumentów, które przeczą tej tezie. Ponadto skarżący zarzucił, że organ błędnie ustalił stan faktyczny sprawy przez co naruszył art. 7 k.p.a. przez zaniechanie ustalenia, kto w 1975 r. był właścicielem działki nr [...]. Skarżący zarzucił również naruszenie art. 8 w zw. z art. 12 § 1 k.p.a. przez prowadzenie postępowania w sposób przewlekły, naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, w tym zupełne pominięcie dowodów i oświadczeń wnioskodawcy, dowolną i stronniczą ocenę dotychczas zebranych dowodów, w tym błędne przyjęcie, że babcia skarżącego – S. M. wyraziła zgodę na budowę przedmiotowej chlewni w 1975 r., kiedy zmarła w 1967 r. Skarżący zarzucił także pominięcie faktu, że matka skarżącego E. S. nie była w ogóle stroną postępowania, co wynika z kserokopii decyzji z dnia [...] maja 1975 r., przyjęcie za prawdziwe zeznań świadków R. M. i S. M., kiedy dowód ten przeprowadzono bez udziału wnioskodawcy, a przez to rażące naruszenie art. 80 k.p.a. Skarżący zarzucił nadto rażące naruszenie art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. przez wydanie decyzji, która nie odpowiada dyrektywom zawartym w tych przepisach, a w szczególności brak jest klarownego wywodu prawnego dlaczego zaskarżona decyzja nie jest dotknięta żadną wadą wymienioną w art. 156 § 1 k.p.a. w sytuacji, kiedy wnioskodawca zarzucił jej naruszenie art. 29 ust. 5 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane. Skarżący zarzucił również naruszenie art. 156 § 1 k.p.a. przez pozostawienie w obrocie prawnym decyzji, która dotknięta jest wadą, ponieważ wydana została dla osoby, która nie miała prawa do dysponowania tą nieruchomością oraz pominięto w niej stronę postępowania tj. E.S. Po rozpatrzeniu odwołania Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ podał, że zebrany materiał dowodowy, pomimo działań podjętych w celu jego uzupełnienia, jest niewystarczający dla dokonania pełnej weryfikacji decyzji Naczelnika Gminy K. z dnia [...] maja 1975 r., Nr [...]. Organ wskazał, że z akt sprawy wynika, iż działka inwestycyjna nr [...] położona w Ż. w dniu wydania weryfikowanego pozwolenia na budowę, tj. w dniu [...] maja 1975 r., stanowiła współwłasność E. S. oraz H. M., zatem z uwagi na zaginięcie akt przedmiotowej sprawy należało zbadać, czy współwłaścicielka działki – E. S. udzieliła zgody H. M. na budowę przedmiotowego obiektu budowlanego. Zdaniem organu sprzeczne oświadczenia nie pozwalają w sposób jednoznaczny stwierdzić, czy H. M. dysponowała zgodą E. S. na budowę spornej chlewni, czy też nie. Organ wskazał również, że powyższych wątpliwości, wbrew twierdzeniom skarżącego, w żadnym wypadku nie rozwiewają dokumenty załączone do akt sprawy. W związku z powyższym organ podał, że nie sposób jednoznacznie stwierdzić, że w niniejszej sprawie doszło do rażącego naruszenia - w myśl art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. - przepisu art. 29 ust. 5 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zgodził się z zarzutem E. S., iż organ wojewódzki błędnie ustalił osoby, które w dniu wydania pozwolenia na budowę, tj. w dniu[...]maja 1975 r. posiadały tytuł prawny do działki inwestycyjnej nr ewid. [...], niemniej uznał, że powyższa okoliczność pozostaje bez znaczenia dla podjętego w sprawie rozstrzygnięcia. Za bezzasadne organ uznał również zarzuty dotyczące protokołów z przesłuchania świadków, bowiem oświadczenia złożone zostały w Urzędzie Gminy K. pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania, nadto w odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 79 § 2 k.p.a. organ wskazał, że nie jest organem uprawnionym do kontrolowania działań Urzędu Gminy K., który sporządzał protokoły. W odniesieniu do zarzutu, że E. S. nie brała udziału w postępowaniu zakończonym decyzją Naczelnika Gminy K. z dnia [...] maja 1975 r., Nr [...], organ wyjaśnił, że brak udziału strony w postępowaniu może być ewentualną podstawą do wznowienia postępowania, a nie do stwierdzenia nieważności decyzji. Ponadto organ odwoławczy nie dopatrzył się naruszenia przez Wojewodę [...] przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (przede wszystkich przywołanych w odwołaniu przepisów art. 7, 8, 10 § 1, 12 § 1, 77 § 1, 80, 81 oraz 107 § 1 i 3 k.p.a.), które miałoby wpływ na wynik niniejszego postępowania. Skargę złożył E. S. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący powyższej decyzji zarzucił: - brak bezstronności Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, czego dowodem jest uznanie za wiarygodne dowodów z zeznań inwestorów, a odmówienie wiarygodności oświadczeniom wnioskodawcy i pominięcie dowodów z dokumentów przedłożonych przez wnioskodawcę, - naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. przez zaniechanie zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, w tym zaniechanie przesłuchania wnioskodawcy jako strony postępowania, czy nieuprawnione stwierdzenie, że okoliczność, kto posiadał tytuł prawny do nieruchomości jest bez znaczenia dla podjętego w sprawie rozstrzygnięcia, - rażące naruszenie art. 79 § 2 k.p.a. przez pozbawienie wnioskodawcy prawa do czynnego udziału w każdym stadium postępowania, w tym udziału przy przesłuchaniu samowolnych inwestorów dniu 1 lutego 2012 r., co ułatwiło złożenie fałszywych zeznań, - naruszenie art. 80 k.p.a. przez całkowicie dowolną, a zatem sprzeczną z zasadą swobodnej oceny dowodów, oceną dotychczas zebranych dowodów, w tym uznanie za wiarygodne zeznań samowolnych inwestorów w dniu 1 lutego 2012 r. w Urzędzie Gminy w K. bez udziału wnioskodawcy – strony postępowania oraz odmówienie wiarygodności wszelkim oświadczeniom wnioskodawcy, - naruszenie art. 29 ust. 5 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane przez pozostawienie w obrocie prawnym decyzji wydanej z rażącym naruszeniem tej normy prawnej. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty przedstawione w uzasadnieniu decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli jego zgodność z przepisami prawa materialnego i prawidłowość przyjętej przez organ procedury, która doprowadziła do wydania aktu. Kontrola legalności dokonana przez Sąd wykazała, iż zaskarżone decyzje Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz Wojewody [...] odpowiadają przepisom prawa co czyni skargę nieuzasadnioną. Wskazać należy, iż zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2012 r. wydana została w trybie stwierdzenia nieważności decyzji, który jest nadzwyczajnym trybem postępowania administracyjnego i którego przesłanki zastosowania zostały enumeratywnie wymienione w art. 156 § 1 k.p.a. Tryb ten jest wyjątkiem od wyrażonej w art. 16 k.p.a. zasady ogólnej trwałości decyzji administracyjnej, a organ administracji publicznej orzekający w tym trybie, posiada jedynie uprawnienia kasacyjne tzn. rozstrzyga tylko i wyłącznie w kwestii istnienia bądź nieistnienia - w dacie wydania kontrolowanej w trybie stwierdzenia nieważności decyzji - przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a., nie rozstrzyga zaś o istocie sprawy będącej przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie zwykłym. Aby stwierdzić nieważność badanej decyzji organ zobowiązany jest bezspornie ustalić zaistnienie jednej z przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Organ administracji publicznej zobligowany jest do stwierdzenia nieważności decyzji, która m.in.: wydana została z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Rażące naruszenie prawa określane jest w orzecznictwie sądowoadministracyjnym jako oczywiste i bezsporne naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawa (zob. np. wyrok NSA z dnia 8 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 363/11, Lex nr 1145109; wyrok NSA z dnia 7 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1522/10, Lex nr 965193; wyrok NSA z dnia 27 września 2011 r., sygn. akt II OSK 1381/10, Lex nr 966249). Podstawą odmowy stwierdzenia nieważności przez organy obu instancji było ustalenie, że zebrany w sprawie materiał dowodowy , pomimo działań podjętych w celu jego uzupełnienia, jest niewystarczający dla dokonania pełnej weryfikacji decyzji Naczelnika Gminy K. z dnia [...] maja 1975 r. nr [...] udzielającej H. M. pozwolenia na budowę chlewni usytuowanej na terenie wsi Ż. – Kolonia przede wszystkim z punktu widzenia jej zgodności z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania, zwłaszcza z przepisami ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane oraz z aktami wykonawczyni. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą winno być ustalenie, czy dana decyzja dotknięta została jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa, a nie ponowne rozpoznanie sprawy co do istoty, jak w postępowaniu odwoławczym (por. wyrok NSA z dnia 22 maja 1987 r., IV SA 1062/86, ONSA 1987 r., nr 1, poz. 35 oraz z dnia 28 maja 1985 r., I SA 89/85, GAP 1987, nr 23, s. 43). Zgodzić się trzeba, iż biorąc pod uwagę okoliczności przedmiotowej sprawy pierwszoplanowe znaczenie ma ocena z punktu widzenia pkt 2 art. 156 § 2 kpa przewidującego jako przesłankę stwierdzenia nieważności wydanie decyzji "bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa". Rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa nie jest każde naruszenie prawa, ale tylko takie naruszenie, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności. Treść wadliwej decyzji i czynności ją poprzedzające stanowią wtedy zaprzeczenie stanu prawnego. Istotnie znaczenie ma też zawsze ocena skutków społeczno-ekonomicznych, jakie naruszenie prawa pociąga (por. wyrok NSA z dnia 27 sierpnia 1987 r., IV SA 926/86, GAP 1989, nr 13, s. 43, z dnia 12 grudnia 1991 r., II SA 1018/91 niepublikowany, z dnia 6 września 1984 r., II SA 737/84, GAP 1988, Nr 18, s. 44, B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, W-wa 1998, str. 813). Prawo budowlane ustanawia oczywiście - wyznaczony przez samego ustawodawcę - zakres ograniczeń prawa własności zaś wykładnia i praktyczne stosowanie tych przepisów muszą być dokonywane ściśle, bez jakiejkolwiek możliwości dokonywania interpretacji rozszerzającej. Art. 29 ust. 5 Prawa budowlanego - ustawy z dnia 24 października 1974 r. (Dz. U. Nr 38, poz. 229) wiążący organ, który wydawał decyzję w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę, stanowił, iż "pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie jednostce organizacyjnej lub osobie, która wykaże prawo do dysponowania nieruchomością". Warunek ten był uznany za spełniony, jeżeli inwestor uzyskał ocenianą wg prawa cywilnego zgodę właściciela nieruchomości na budowę projektowanego obiektu (por. wyroki NSA z dnia 10 lipca 1987 r., IV SA 381/87, ONSA 1988, nr 1, poz. 7, z dnia 2 października 1986 r., IV SA 400/86, ONSA 1986, nr 2, poz. 56), lub gdy wydane zostało zezwolenie, o jakim mowa w art. 70 ust. 1 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości. Mając na uwadze cel postępowania nadzorczego trzeba stwierdzić, iż zadaniem organów prowadzących powyższe ustalenie było ustalenie czy decyzja Naczelnika Gminy K. z dnia [...] maja 1975 r. nr [...] udzielającej H. M. pozwolenia na budowę chlewni usytuowanej na terenie wsi Ż. – Kolonia dotknięta była którąkolwiek z wad opisanych w art. 156 kpa ze szczególnym uwzględnieniem art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Jak wynika z aktu własności ziemi wydanego przez Naczelnika Powiatu w W. z dnia 29 czerwca 1974r. działka o nr ew. [...] w dniu wydania weryfikowanej w postępowaniu nieważnościowym decyzji, stanowiła współwłasność E. S. i H. M. Wobec niekompletności akt przedmiotowej sprawy (dotyczącej pozwolenia na budowę) należało zbadać, czy współwłaścicielka działki udzieliła czy też nie zgody H. M. na budowę przedmiotowego obiektu budowlanego. Zasadnie organy przyjęły, iż sprzeczne oświadczenia nie pozwalają w sposób jednoznaczny stwierdzić, że H. M. nie dysponowała zgodą na budowę spornej stodoły, zaś z przedłożonej dokumentacji w żaden sposób nie wynika, aby E. S. nie wyrażała zgody na realizację spornej inwestycji. W sprawie niniejszej organy zapoznały się ze stanowiskiem zarówno R. M. jak i S. M. którzy stanowczo twierdzili , iż E. S. nigdy nie zgłaszała żadnych zastrzeżeń do przedmiotowej inwestycji , a nawet proponowała " budowę po granicy nieruchomości", o czym świadczy miedzy innymi ponad 30 letni okres w którym nie było żadnej negatywnej reakcji ze strony siostry inwestorki, jak E. S., twierdzącego, iż jego matka E. S. nigdy nie wyrażała zgody na zabudowę działki nr [...]. Nie wskazując które twierdzenia są prawdziwe , organ zasadnie przyjął, iż taka sytuacja nie pozwala jednoznacznie stwierdzić, że w niniejszej sprawie doszło do rażącego naruszenia - w myśl art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. - przepisu art. 29 ust 5 ustawy z dnia 24 października 1974r. - Prawo budowlane a tylko takie jednoznaczne i nie budzące wątpliwości stwierdzenie stanowiłoby podstawę dla stwierdzenie nieważności kontrolowanej w postępowaniu nadzorczym decyzji. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi należy wskazać, iż ani Wojewoda [...] ani tym bardziej Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie przeprowadzali dowodu z przesłuchania świadków ( stron), nie można więc skutecznie postawić tym organom zarzutu naruszenia art. 79 § 2 kpa. Protokoły z oświadczeń i zeznań sporządzone w Urzędzie Gminy K. zostały wykorzystane przez organy na podstawie art. 75 § 1 i 2 kpa. Skarga zarzuca pominięcie dowodów z dokumentów przedłożonych przez skarżącego w toku postępowania, jednak zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie. Organ odniósł się do tych dokumentów stwierdzając, iż nie rozwiewają one wątpliwości w zakresie udzielenia zgody przez E. S. na realizacje przedmiotowej inwestycji. Ocenę tę Sąd podziela. Dokumenty pochodzą z lat późniejszych niż data udzielenia pozwolenia na budowę i w żadnej mierze nie odnoszą się do zakresu postępowania prowadzonego przez organy. Jednocześnie należy wyjaśnić, iż inwestycja zrealizowana w oparciu o ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę, co miało miejsce w sprawie niniejszej nie może być , wbrew twierdzeniom skargi, oceniana jako wykonana w warunkach samowoli budowlanej. Natomiast jest faktem bezspornym, że w rozdzielniku decyzji Naczelnika Gminy K. z dnia [...] maja 1975 r., Nr [...], nie widnieje nazwisko E. S. , co mogło świadczyć o tym ,iż nie brała ona udziału w postępowaniu zakończonym tą decyzją jednak okoliczność ta może być ewentualną podstawą do wznowienia postępowania ( art. 145 § 1 pkt 4 kpa) , a nie do stwierdzenia nieważności decyzji. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Rozstrzygnięcie o kosztach znajduje swoje oparcie w art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr, 153 poz. 1270 ze zm.) w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) .