VII SA/Wa 203/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Jadwiga Smołucha, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, , Protokolant st. ref. Piotr Czyżewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2018 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2017 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] września 2017r., na podstawie art. 157 § 1, art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257, dalej Kpa), po przeprowadzeniu wszczętego na wniosek S B, postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...].04.2016 r. Nr [...] nakazującej S B rozbiórkę stacji paliw płynnych zlokalizowanej w m. [...] (dz. nr [...]), gm. [...] , poprzez częściową rozbiórkę budynku usługowego z dostosowaniem do stanu pierwotnego tj. do wymiarów 3,30m x 6,00m zgodnie z załącznikiem nr 1, rozbiórkę zadaszenia nad dystrybutorami, demontaż czterech dystrybutorów paliwowych wraz z instalacjami i zbiornikiem dwupłaszczowym i demontaż kostki betonowej wokół stacji - odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...].04.2016 r. Nr [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że decyzją z dnia [...].04.2016 r. Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] (PINB w [...] ) nakazał S B rozbiórkę stacji paliw płynnych zlokalizowanej w m. [...] , gm. [...] , poprzez częściową rozbiórkę budynku usługowego z dostosowaniem do stanu pierwotnego tj. do wymiarów 3,30m x 6,00 m zgodnie z załącznikiem nr 1, rozbiórkę zadaszenia nad dystrybutorami, demontaż czterech dystrybutorów paliwowych wraz z instalacjami i zbiornikiem dwupłaszczowym oraz demontaż kostki brukowej wokół stacji (wym. ok. 40m x 28,40m). [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego ([...]WINB) postanowieniem z dnia [...].06.2016r. stwierdził przekroczenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji PINB w [...] z dnia [...].04.2016 r. WSA w Poznaniu wyrokiem z dnia 22.09.2016 r., sygn. II SA/Po 513/16 oddalił skargę S B na postanowienie [...]WINB z [...].06.2016 r. Następnie [...]WINB postanowieniem z dnia [...].10.2016 r. umorzył, jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie przywrócenia terminu do złożenia odwołania od decyzji PINB w [...] z dnia [...].04.2016 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...].11.2016 r. uchylił w całości postanowienie [...]WINB z dnia [...].10.2016 r. i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Postanowieniem z dnia [...].01.2017 r. [...]WINB odmówił S B przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. WSA w Poznaniu postanowieniem z dnia 10.04.2017 r. (sygn. II SA/Po 205/17) odrzucił skargę S B na postanowienie [...]WINB z dnia [...] stycznia 2017 r. Wobec niewykonania rozbiórki, PINB w [...] w dniu [...].05.2017 r. wystosował upomnienie wzywające skarżącego do wykonania obowiązku wynikającego z decyzji, oraz wystawił tytuł wykonawczy nr [...] , a w dniu [...].06.2017 r. nałożył grzywnę w celu przymuszenia. PINB w [...] postanowieniem z dnia [...].07.2017 r. odmówił wznowienia postępowania zakończonego kwestionowaną decyzją PINB w [...] z dnia [...].04.2016 r., zaś [...]WINB postanowieniem z dnia [...].08.2017 r. utrzymał w mocy to postanowienie. W dniu 5.07.2017 r. do [...]WINB wpłynął wniosek S B o stwierdzenie nieważności decyzji PINB w [...] z dnia [...].04.2016 r. Nr [...]. [...] Inspektor Nadzoru Budowlanego analizując sprawę w trybie nieważności stwierdził, że kwestionowana decyzja PINB ma podstawę prawną i nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 Kpa). Zatem nie wystąpiła przesłanka, na którą powoływał się wnioskodawca. Nadto decyzja nie zawiera wad, powodujących jej nieważność z mocy prawa (art. 156 § 1 pkt 7 Kpa). Nie zachodzi także przypadek określony w art. 156 § 1 pkt 4, 5, 6 Kpa (decyzja została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą). Nie można też przyjąć iż decyzja została wydana w sprawie już uprzednio zakończonej inną decyzją ostateczną (art. 156 § 1 pkt 3 Kpa). PINB w [...] wydał decyzję na podstawie art. 48 ust. 1 i 4 ustawy Prawo budowlane. W toku postępowania stwierdzono fakt samowolnej rozbudowy budynku usługowego, wykonanie zadaszenia nad dystrybutorami, montaż czterech dystrybutorów paliwowych wraz z instalacjami i zbiornikiem dwupłaszczowym, wykonanie kostki betonowej wokół stacji, tworzących całość użytkową - stację paliw. Zgodnie z art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, w przypadku obiektu wybudowanego bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę, właściwy organ nakazuje jego rozbiórkę. Warunkiem wydania decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu powstałego w drodze tzw. samowoli budowlanej, jest brak możliwości jego zalegalizowania. Przesłanką dla oceny istnienia bądź nieistnienia tej możliwości jest między innymi (art. 48 ust. 2 ustawy Prawo budowlane) zgodność lub niezgodność danej budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także ocena ewentualnego naruszenia przepisów, w tym techniczno-budowlanych. PINB w [...] postanowieniem wydanym na podstawie 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego zobowiązał skarżącego do przedłożenia wskazanych dokumentów. Jednak zobowiązany, w wyznaczonym terminie nie wykonał ciążącego na nim obowiązku. Odnosząc się do kwestii żądania przedłożenia decyzji o warunkach zabudowy [...]WINB zauważył, że inwestor przedłożył dwie decyzje o warunkach zabudowy tj. decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...].06.2015 r. ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie wiaty nad dystrybutorami paliwowymi stacji paliw oraz decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...].07.2015 r. ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie i rozbudowie istniejącego budynku administracyjnego z częścią handlową stacji paliw (z wykorzystaniem istniejących fundamentów i murów) o pomieszczenia socjalne i magazynowe. Decyzją z dnia [...].03.2016 r. Wójt Gminy [...] umorzył postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie stacji paliw, ze względu na wycofanie wniosku. Zdaniem organu I instancji, PINB w [...] prawidłowo uznał, że inwestor nie przedłożył decyzji o warunkach zabudowy dla legalizacji stacji paliw. Natomiast wskazywana we wniosku przesłanka pominięcia strony mogła być podstawą do wznowienia postępowania administracyjnego, a nie do zbadania legalności decyzji kończącej to postępowanie. Po tej analizie Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, iż decyzja PINB w [...] z dnia [...].04.2016 r. nie jest obarczona wadami wskazanymi w art. 156 § 1 K.p.a. S B wniósł odwołanie od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego z dnia [...] września 2017r. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: art. 7 i 77 § 1 k.p.a., art. 28 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie i nie dopuszczenie do udziału w sprawie w charakterze strony K S, art. 48 ustawy Prawo budowlane poprzez jego błędne zastosowanie, gdyż nakazana rozbiórka nie jest możliwa bez rozbiórki całego obiektu lub przynajmniej znacznej jego części i w takiej sytuacji powinien mieć zastosowanie art. 50 i 51 ww. ustawy. Naruszenie art. 48 ust. 3 ustawy Prawo budowlane poprzez bezpodstawne żądanie przedstawienia decyzji o warunkach zabudowy dla całej stacji paliw. W uzasadnieniu odwołania skarżący wskazał, że K S nie brał udziału w postępowaniu bez własnej winy. Właściwą podstawą prowadzonego postępowania powinien być przepis art. 51 ustawy Prawo budowlane. Wydanie decyzji na błędnej podstawie prawnej było rażącym naruszeniem prawa. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] listopada 2017 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257), po rozpatrzeniu odwołania S B, od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2017 r. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że decyzja PINB w [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. nie jest obarczona żadną wadą nieważności. Podczas kontroli przeprowadzonej w dniu 23 stycznia 2015 r. przez organ powiatowy ustalono, że na działce nr ewid. [...] położonej w miejscowości [...] , gmina [...] , znajduje się stacja paliw, w skład której wchodzą: - budynek usługowy o wymiarach 8m x 11,7m i wysokości w okapie 3,4m (4,17m do ogniomurka) - budynek konstrukcji murowanej z dachem jednospadowym kryty papą, - zadaszenie o konstrukcji stalowej o wymiarach 6m x 10m - pod zadaszeniem usytuowane są cztery dystrybutory paliwowe, - podziemny zbiornik paliwowy (w odległości 12,30m od budynku znajdują się dwa włazy metalowe zbiornika podziemnego), - utwardzenie terenu z kostki betonowej POLBRUK o wymiarach ca. 40m x 28,40m. Na przedmiotowej nieruchomości znajduje się ponadto stacja dystrybucji gazu płynnego LPG z dystrybutorem. Budynek usługowy posiadał pierwotnie wymiary 3,30m x 6,0 m (kopia szkicu polowego z 1978 r. oraz mapy sytuacyjno - wysokościowej z 2003 r.). Ustalono, że Starosta [...] w latach 1997 r. - 2014 r. nie wydawał decyzji o pozwoleniu na modernizację tej stacji paliw. S B dokonał w Starostwie Powiatowym w [...] dwóch zgłoszeń robót budowlanych, które swoim zakresem obejmowały: - wymianę zbiornika podziemnego na paliwo na nowy o tych samych parametrach (zgłoszenie z dnia [...] stycznia 2014 r.), -wymianę pokrycia dachowego na budynku stacji paliw i wiacie oraz docieplenie budynku styropianem gr. 15 cm (zgłoszenie z dnia [...] marca 2014 r.). Ponadto z pism Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w [...] wynikało m.in., że S B dokonał wymiany dwóch jednopłaszczowych zbiorników paliw na jeden dwupłaszczowy (dzielony na dwie komory), co nie było zgodne z treścią zgłoszenia z dnia [...] stycznia 2014 r. Ustalono również, że inwestor nie dokonał zgłoszenia utwardzenia terenu wokół stacji kostką betonową. Ponadto bez zgłoszenia postawione zostało zadaszenie konstrukcji stalowej, pod którym zlokalizowane są cztery dystrybutory paliw. Wobec powyższego doszło do samowolnej rozbudowy budynku usługowego, wykonania zadaszenia nad dystrybutorami, montażu czterech dystrybutorów paliwowych wraz z instalacjami i zbiornikiem dwupłaszczowym oraz wykonania kostki betonowej wokół stacji - co tworzy całość użytkową tj. stację paliw. W związku z powyższym PINB w [...] postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2015 r., w trybie art. 48 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, wstrzymał prowadzenie robót budowlanych przy budowie przedmiotowej stacji paliw płynnych oraz nałożył na S B - obowiązek przedłożenia, m.in. czterech egzemplarzy projektu budowlanego i ostatecznej decyzji Wójta Gminy [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla ww. stacji. Organ powiatowy przedłużył na wniosek S B do dnia 30 września 2015 r. obowiązek przedłożenia dokumentów, wynikający z postanowienia z dnia [...] kwietnia 2015 r. W dniu 24 września 2015 r. do organu powiatowego wpłynęło pismo inwestora przy którym przedłożył projekt budowlany przebudowy i rozbudowy "istniejącego budynku administracyjnego (część handlowa stacji paliw) (z wykorzystaniem istniejących fundamentów i murów) o pomieszczenia socjalne i magazynowe. Budowa wiaty nad dystrybutorami paliwowymi stacji paliw (stanowisk tankowania pojazdów)". Do projektu dołączono: - decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] lipca 2015 r., o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie i rozbudowie istniejącego budynku administracyjnego z częścią handlową stacji paliw (z wykorzystaniem istniejących fundamentów i murów) o pomieszczenia socjalne i magazynowe; - decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2015 r., o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie wiaty nad dystrybutorami paliwowymi stacji paliw (stanowisk tankowania pojazdów). Organ powiatowy wezwał inwestora do przedstawienia aktualnej decyzji o warunkach zabudowy dla całej inwestycji, tj. stacji paliw płynnych zlokalizowanej w m. [...] (dz. nr [...] ), gm. [...] . PINB w [...] wskazał, że przedmiotem prowadzonego postępowania jest stacja paliw płynnych jako całość "a nie wybiórczo wybrane jej elementy". Inwestor wystąpił do Wójta Gminy [...] o ustalenie warunków zabudowy dla spornej stacji paliw. Organ powiatowy zawiesił prowadzone postępowanie do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia przez Wójta Gminy [...] sprawy o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Decyzją z dnia [...] marca 2016 r. Wójt Gminy [...] umorzył postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy polegającej na budowie "stacji paliw [...] na terenie położonym w miejscowości [...] , gmina [...] - dz. Nr [...] (obręb [...])". Z uzasadnienia tej decyzji, wynikało, że S B w dniu 7 marca 2016 r. wycofał wniosek o wydanie decyzji. Ponieważ zobowiązany nie przedstawił wymaganych dokumentów, PINB w [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...] , nakazał S B - rozbiórkę spornego obiektu budowlanego zgodnie z treścią art. 48 ust. 4 ustawy Prawo Budowlane. W tych okolicznościach prawidłowo zastosowano procedurę z art. 48 ustawy Prawo budowlane. Nakaz rozbiórki stanowi konsekwencję budowy bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę oraz niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązku przedstawienia dokumentów w celu legalizacji. Odnosząc się zarzutu dotyczącego braku udziału w sprawie w charakterze strony K S, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał że okoliczność ta może stanowić, co najwyżej przesłankę do wznowienia postępowania. Przesłanka wznowieniowa nie może jednocześnie stanowić przesłanki rażącego naruszenia prawa. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że [...] WINB prawidłowo odmówił stwierdzenia nieważności decyzji PINB w [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. S B wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2017 r. Decyzji tej zarzucił naruszenie: - art. 7, art. 8, art. 11, art. 15, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak ponownego rozpoznania sprawy, brak odniesienia się do wszystkich zarzutów odwołania, nierozpoznanie istoty sprawy: - art. 28 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie i nie dopuszczenie do udziału w sprawie K S, a postępowanie dotyczyło również jego interesu prawnego, - art. 48 ustawy Prawo budowlane poprzez jego błędne zastosowanie, zamiast art. 50 i 51 tej ustawy; - art. 48 ust. 3 ustawy Prawo budowlane poprzez żądanie od wnioskodawcy przedstawienia decyzji o warunkach zabudowy dla całej stacji paliw. Skarżący domagał się uchylenia decyzji organu II instancji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skargi wskazano, że K S nie brał udziału w postępowaniu bez własnej winy. Przy czym Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego - pomimo kwestionowana jego statutu jako strony, doręczył decyzję również K S. Zdaniem skarżącego organ odwoławczy w sposób niewystarczający odniósł się do naruszenia przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego art. 48 ustawy Prawo budowlane. Właściwą podstawę orzekania stanowił bowiem przepis art. 51 tej ustawy. Rozbiórka dobudowy nie jest możliwa bez rozbiórki całego obiektu lub przynajmniej znacznej jego części. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie odniósł się do żądania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru przedstawienia decyzji o warunkach zabudowy dla stacji paliw w sytuacji gdy skarżący przedstawił dwie decyzje Wójta Gminy [...] . Zdaniem skarżącego decyzja organu odwoławczego nie zawiera wyczerpującego i merytorycznego uzasadnienia faktycznego oraz prawnego. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz.1302 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."). Biorąc pod uwagę powyższe kryteria Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu. Na wstępie należy przypomnieć, że celem nadzwyczajnego trybu postępowania administracyjnego, jakim jest postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, nie jest merytoryczne rozpatrzenie sprawy ani badanie przyczyn i przesłanek podjęcia przez organ rozstrzygnięcia w postępowaniu zwykłym. Procedowanie we wskazanym trybie sprowadza się wyłącznie do skontrolowania, czy rozstrzygnięcie zawiera wady wymienione w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Tryb ten umożliwia weryfikację również ostatecznych orzeczeń organów administracji publicznej, stanowiąc wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznych, sformułowanej w art. 16 § 1 k.p.a. Z tego względu przesłanki nieważnościowe zostały sprecyzowane w art. 156 § 1 k.p.a. i nie jest dopuszczalna ich wykładnia rozszerzająca. Sankcja stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia jest o tyle dolegliwa, że powoduje jego wyeliminowanie z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc, tj. od dnia, w którym zostało wydane (wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 lipca 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 597/08). Ponadto weryfikując decyzję w trybie stwierdzenia nieważności uwzględnia się stan faktyczny i prawny z daty jej wydania. Cechą rażącego naruszenia prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z przepisami prawa poprzez proste ich zestawienie ze sobą. Przy czym nie chodzi w tego typu przypadkach o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny, gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. W orzecznictwie przyjmuje się dodatkowo, że o rażącym naruszeniu prawa decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze w postaci skutków, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na widocznej sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (wyrok NSA z dnia 9 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1134/04). Należy stwierdzić, że w kwestionowanej decyzji organ powiatowy prawidłowo zastosował art. 48 ustawy Prawo budowlane. Z art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane wynika, że: "Właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę". Ustęp 4 tego samego artykułu stanowi, że: "W przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust. 1". Odnosząc się zarzutu dotyczącego braku udziału w sprawie w charakterze strony K S, słusznie organy oceniły, że okoliczność ta może stanowić co najwyżej przesłankę do wznowienia postępowania. Przesłanka wznowieniowa nie może jednocześnie stanowić przesłanki rażącego naruszenia prawa. Na marginesie podnieść należy, iż K S w toku niniejszego postępowania sądowego podnosił, iż powoływanie się na brak jego udziału jest całkowicie bezzasadne i wnosił o utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji. Skarżący zarzucał również, że organ powiatowy w postępowaniu legalizacyjnym powinien był zastosować art. 51 ustawy Prawo budowlane, a zastosowanie art. 48 ustawy Prawo budowlane było błędną podstawą prawną i stanowiło rażące naruszenie prawa. Należy zatem przypomnieć cały tok postępowania w sprawie samowoli budowlanej, który dowodzi o zastosowaniu prawidłowej podstawy prawnej. Podczas kontroli przeprowadzonej 23 stycznia 2015 r. przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] ustalono, że na działce nr ewid. [...] położonej w miejscowości [...] , gmina [...] , funkcjonuje stacja paliw. Ustalono, że budynek usługowy pierwotnie posiadał wymiary 3,30m x 6,0 m. Skarżący dokonał jego samowolnej rozbudowy oprócz tego wykonał zadaszenie nad dystrybutorami, montaż czterech dystrybutorów paliwowych wraz z instalacjami i zbiornikiem dwupłaszczowym oraz utwardzenie z kostki betonowej wokół stacji - co tworzy całość użytkową tj. stację paliw. W związku z powyższym PINB w [...] na podstawie art. 48 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, wstrzymał prowadzenie robót budowlanych oraz nałożył na S B - obowiązek przedłożenia, m.in. czterech egzemplarzy projektu budowlanego i ostatecznej decyzji Wójta Gminy [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla stacji paliw. Skarżący przedłożył wprawdzie projekt budowlany przebudowy i rozbudowy "istniejącego budynku administracyjnego (część handlowa stacji paliw) (z wykorzystaniem istniejących fundamentów i murów) o pomieszczenia socjalne i magazynowe. Budowa wiaty nad dystrybutorami paliwowymi stacji paliw (stanowisk tankowania pojazdów)", jednak do projektu dołączył tylko: - decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] lipca 2015 r., o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie i rozbudowie istniejącego budynku administracyjnego z częścią handlową stacji paliw (z wykorzystaniem istniejących fundamentów i murów) o pomieszczenia socjalne i magazynowe; - decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2015 r., o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie wiaty nad dystrybutorami paliwowymi stacji paliw (stanowisk tankowania pojazdów). Organ powiatowy zasadnie wezwał inwestora do przedstawienia decyzji o warunkach zabudowy dla stacji paliw płynnych zlokalizowanej w m. [...] (dz. nr [...]), gm. [...] , gdyż przedmiotem postępowania była stacja paliw płynnych jako całość. Ponieważ zobowiązany nie przedstawił takiej decyzji, PINB w [...] nakazał S B rozbiórkę, zgodnie z art. 48 ust. 4 ustawy Prawo Budowlane. Nakaz rozbiórki stanowił konsekwencję budowy bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę oraz niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązku przedstawienia dokumentów umożliwiających legalizację. W odniesieniu do zarzutu skargi, iż rozbiórka części obiektu jest faktycznie niemożliwa stwierdzić trzeba, że skarżący nie przedstawił żadnych dokumentów potwierdzających okoliczność, że rozbudowa istniejącego budynku dokonana została w taki sposób, że stanowił integralną część budynku dotychczasowego i rozbiórka dobudowy nie jest możliwa bez rozbiórki całego obiektu lub przynajmniej znacznej jego części. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji nie dostrzegł z urzędu żadnych wadliwości skutkujących koniecznością jej uchylenia. W szczególności organy przeprowadziły postępowanie zgodnie z regułami dowodowymi określonymi w art. 6, 7 i 77 § 1 k.p.a., a uzasadnienie odpowiada wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a., zaprezentowaną w nim argumentację Sąd w całości podziela. Z tych też przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.