VII SA/Wa 2038/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka po rozpoznaniu w dniu 23 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Spółdzielni [...] w W. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi Spółdzielni [...] w W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Pismem z dnia 18 września 2015 r. (data nadania w UP) Spółdzielnia [...] w W. złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...]. W uzasadnieniu wniosku Spółdzielnia wskazała, iż odpis decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego został przyjęty i pokwitowany przez pracownicę Spółdzielni [...] w dniu 16 lipca 2015 r. w godzinach popołudniowych, pod koniec dnia pracy. [...] była już wówczas chora, zwolniła się wcześniej do lekarza, wobec czego odłożyła korespondencję, aby wpisać ją do rejestru w następnym dniu roboczym. Z uwagi na stan zdrowia uzyskała zwolnienie lekarskie (od 17 lipca), kolejnego dnia nie była w pracy i nie dopełniła obowiązku wpisania pisma do rejestru. Korespondencja została wpisana do rejestru pism przychodzących przez innego pracownika [...] dopiero w dniu 20 lipca 2015 r., kiedy to objęła ona zastępstwo za [...]. Choroba [...] i jej nieobecność w pracy zbiegły się w czasie ze zmianą Zarządu Spółdzielni. Nowy Zarząd nie wiedział, kiedy faktycznie skarżona decyzja wpłynęła do Spółdzielni i był przekonany, że nastąpiło to, zgodnie z zapisem w rejestrze korespondencji w dniu 20 lipca 2015 r. Nowy Zarząd złożył skargę przed upływem terminu 30 dni od tej daty. Spółdzielnia podała, że o uchybieniu terminu do wniesienia skargi dowiedziała się wraz z doręczeniem odpisu odpowiedzi organu na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwana dalej p.p.s.a.), sąd może na wniosek przywrócić termin, jeżeli strona bez własnej winy nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym. Zgodnie z brzmieniem art. 87 § 1 i § 4 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Natomiast zgodnie z art. 87 § 2 p.p.s.a., w piśmie należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Oceniając wystąpienie tej przesłanki, sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Przywrócenia terminu może domagać się strona, która przyznaje, iż nie dokonała czynności w terminie i jest w stanie uprawdopodobnić, że stało się tak bez jej winy ze względu na wystąpienie okoliczności od niej niezależnych, którym pomimo dołożenia należytej staranności nie była w stanie przeciwdziałać (postanowienie NSA z dnia 25 maja 2004 r., sygn. akt FZ 63/04, niepubl.). Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Ponadto wskazać należy, że pojęcie winy strony w uchybieniu terminu w postępowaniu sądowym obejmuje swym zakresem także winę osób trzecich, które strona upoważniła do dokonania określonej czynności (postanowienie NSA z dnia 15 lipca 2010 r., sygn. akt II OZ 708/10). Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie zasługuje na uwzględnienie. Strona skarżąca nie uprawdopodobniła bowiem okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. Argumentacja zawarta we wniosku o przywrócenie terminu nie daje podstaw do uznania braku winy w uchybieniu terminu, świadczyć może jedynie o niedochowaniu należytej staranności, tym bardziej, iż w niniejszym przypadku nie zaistniała przeszkoda nie do przezwyciężenia. Jak wyżej podkreślono, pojęcie winy strony w uchybieniu terminu w postępowaniu sądowym obejmuje swym zakresem także winę osób trzecich. W ocenie Sądu, okoliczność wpisania korespondencji do rejestru pism przychodzących dopiero w dniu 20 lipca 2015 r., w związku z chorobą osoby, która czyniła to dotychczas, nie może zostać uznana, za przesłankę do przywrócenia uchybionego terminu. Obowiązkiem osoby dotychczas przyjmującej korespondencję, celem dochowania należytej staranność, było powiadomienie innych osób o konieczności jej wpisania, zgodnie z datą jej wpływu. Ponadto, osoba rejestrująca korespondencję w dniu 20 lipca 2015 r. winna także dochowując należytej staranności, poczynić ustalenia, kiedy faktycznie korespondencja została odebrana. W tym celu mogła się posiłkować powszechnie udostępnioną przez Pocztę Polską aplikacją do śledzenia przesyłek listowych. Również zmiany personalne w Zarządzie Spółdzielni, nie stanowią okoliczności wyłączającej brak winy w uchybieniu terminu, bowiem dotychczasowy Zarząd, dbający także o dobro Spółdzielni, winien przekazać nowemu Zarządowi, wykaz spraw, które podlegają niezwłocznemu załatwieniu, z uwagi na upływ terminów. Niewłaściwy obieg korespondencji, nie świadczy o braku winy skarżącego w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Odnośnie wniosku o przesłuchanie w charakterze świadków [...] i [...], wskazać należy, iż Sąd administracyjny nie przeprowadza dowodów z zeznań świadków. Stosownie do art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Ponadto, powyższy przepis ma generalnie zastosowanie, przy ustalaniu stanu faktycznego sprawy dla merytorycznej oceny zaskarżonego do sądu aktu. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 86 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia.