VII SA/Wa 2047/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mariola Kowalska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, sędzia WSA Izabela Ostrowska, Protokolant spec. Agnieszka Wrzodak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] lipca 2019 r. znak: [...] w przedmiocie wstrzymania robót ziemnych i nakazu przeprowadzenia badań archeologicznych I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. zasądza od Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego na rzecz Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad kwotę 680 zł (sześćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. VII SA/Wa 2047/19 Uzasadnienie [...]Wojewódzki Konserwator Zabytków decyzją z [...] kwietnia 2019 r. znak: [...], na podstawie art. 4 pkt. 2 i 3, art. 32 ust. 5 pkt 3 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2018 r. poz. 2067 nakazał Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, Oddział w [...], wstrzymanie robót ziemnych na terenie budowy [...] Odcinek [...] - węzeł [...] (bez węzła) - granica województwa [...] od km (na [...] km autostrady [...]), na wysokości obiektu mostowego [...], po obu stronach drogi gminnej [...] (km od ok. [...] do [...]) w miejscowości [...], gm. [...], pow. [...], (zgodnie z załącznikiem graficznym) oraz przeprowadzenie na tym obszarze ratunkowych wykopaliskowych badań archeologicznych. Organ wskazał, że badania te można przeprowadzić po uzyskaniu pozwolenia [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków na przeprowadzenie ratunkowych wykopaliskowych badań archeologicznych. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że w czasie oględzin przeprowadzonych 9 oraz 15 kwietnia 2019 r. na odhumusowanym terenie działki o numerze ewidencyjnym [...] stwierdzono obecność obiektu archeologicznego w postaci zaciemnienia o powierzchni wielkości ok. 1,5x1,5 m (obiekt nr 1 - zgodnie z załącznikiem graficznym). W obiekcie znaleziono fragment ceramiki pradziejowej, a w jego bezpośrednim otoczeniu zarejestrowano następne fragmenty. Po rozpatrzeniu odwołania Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad od powyższej decyzji, Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego, zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] lipca 2019r. znak [...], uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej nakazu wstrzymania robót ziemnych i w tym zakresie umorzył postępowanie organu pierwszej instancji oraz utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w pozostałej części. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że decyzją z [...] grudnia 2018 r., znak: [...], Kierownik Delegatury w [...] Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w [...] pozwolił Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad na prowadzenie badań archeologicznych w formie nadzoru archeologicznego nad pracami ziemnymi, związanymi z budową autostrady [...] "na odcinku [...], węzeł [...](bez węzła) na granicy województw [...]od [...] do km [...] na działkach, których numery i współrzędne geograficzne wymienione zostały w załącznikach do wniosku o wydanie tego pozwolenia. Termin ważności pozwolenia wyznaczono do dnia 31 grudnia 2021 r. W treści ww. decyzji zawarto m.in. warunek niezwłocznego zawiadomienia wojewódzkiego konserwatora zabytków o zagrożeniach lub nowych okolicznościach, ujawnionych w trakcie prowadzenia wskazanych w pozwoleniu badań. W protokołach z oględzin przeprowadzonych w dniach 9 i 15 kwietnia 2019 r stwierdzono m.in., że na działkach ewid. nr [...] zaobserwowane zostały obiekty archeologiczne w postaci zaciemnienia terenu, stwierdzono przy tym obecność ceramiki pradziejowej i nowożytnej (w tym fragmenty naczyń i kafli), krzemienia oraz fragmentu obiektu nowożytnego w postaci belek drewnianych. Z oględzin wykonano dokumentację fotograficzną, potwierdzającą stan faktyczny. Konsekwencją powyższych ustaleń była decyzja[...]Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków wydana w oparciu o art. 32 ust. 5 pkt 3 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, zgodnie z którym wojewódzki konserwator zabytków wydaje decyzję nakazującą dalsze wstrzymanie robót i przeprowadzenie, na koszt osoby fizycznej lub jednostki organizacyjnej finansującej te roboty, badań archeologicznych w niezbędnym zakresie. Powyższy przepis, jak wskazał organ odwoławczy, odnosi się do sytuacji wskazanej w art. 32 ust. 1 ww. ustawy, tj. sytuacji, w której w trakcie prowadzenia robót budowlanych lub ziemnych zostanie odkryty przedmiot, co do którego istnieje przypuszczenie, iż jest on zabytkiem. W ocenie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, wobec ustaleń dokonanych przez [...]Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w trakcie oględzin na terenie inwestycji, zasadnym było zobowiązanie Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad do dalszego wstrzymania prowadzonych robót ziemnych oraz przeprowadzenia, na jej koszt, niezbędnych badań archeologicznych. Art. 32 ust. 5 pkt 3 ustawy ma bowiem zastosowanie w wypadku odkrycia, rozpoznania, udokumentowania i zabezpieczenia zabytku archeologicznego (art. 3 pkt 11 ustawy) przed skutkami robót budowlanych lub prac ziemnych, które stanowią zagrożenie dla jego istnienia lub stanu zachowania. Organ drugiej instancji nie podzielił stanowiska Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad co do naruszenia przez organ pierwszej instancji powołanych w odwołaniu przepisów prawa materialnego. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z przepisem art. 32 ust. 5 pkt 3 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami organ konserwatorski określił zakres niezbędnych badań archeologicznych poprzez wskazanie w załączniku graficznym do ww. decyzji obszaru, na którym mają być one prowadzone. Z załącznika tego wynika, że zakres obszarowy badań obejmuje fragmenty nieruchomości nr ewid. [...] (obszar wokół znaleziska nr 1) oraz fragmenty nieruchomości nr ewid. [...] (obszar wokół znaleziska nr 2) w miejscowości [...], gm. [...]. W treści tej decyzji wskazano wyraźnie, że załącznikiem do decyzji jest "mapa z zaznaczonym terenem, na którym wstrzymuje się roboty ziemne i nakazuje przeprowadzenie ratunkowych wykopaliskowych badań archeologicznych". Granice obszaru objętego nakazem (tj. obszaru, na którym zaobserwowano obecność materiału archeologicznego) zostały obwiedzione grubą linią; poza tym zaznaczono także miejsca dokonanych odkryć obiektów w postaci zaciemnień terenu oraz pozostałości konstrukcji obiektów nieruchomych. Obszar objęty nakazem nie wykracza poza zakres prowadzonej inwestycji drogowej. Organ uznał, że zarzut skarżącej dotyczący niespełnienia warunku określenia w decyzji zakresu nakazanych badań archeologicznych jest nieuzasadniony. Organ drugiej instancji wskazał też, że kwestia ewentualnego doprecyzowania zakresu ww. badań będzie mogła zostać poruszona na etapie postępowania w sprawie wydania pozwolenia, o którym mowa w art. 36 ust. 1 pkt 5 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, w ramach którego rozpatrywane będą szczegółowe warunki prowadzenia badań archeologicznych. Końcowo organ stwierdził, iż stosownie do przepisu art. 32 ust. 6 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami roboty nie mogą być wstrzymane na okres dłuższy niż miesiąc od dnia doręczenia decyzji, o której mowa w art. 32 ust. 5 pkt 3 tej ustawy. Zaskarżona decyzja [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...]kwietnia 2019 r. została doręczona Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w dniu 19 kwietnia 2019 r. Oznacza to, że okres wstrzymania robót, określony w tej decyzji, upłynął z dniem 20 maja 2019 r. W związku z powyższym, Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego zobligowany był do uchylenia zaskarżonej decyzji w części nakazującej wstrzymanie robót ziemnych prowadzonych na przedmiotowym terenie i umorzenie w tym zakresie postępowania organu pierwszej instancji. Skargę na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] lipca 2019 r., znak: [...] wniósł Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad w [...]. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów prawa procesowego, które mają wpływ na wynik sprawy: - art. 107 ust. 1 pkt 3 Kpa w zw. art. 18 ust. 1 i 18a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r., Nr 19, poz. 115 z późn. zm.) w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 Kpa poprzez błędne oznaczenie strony postępowania, tj. statio fisci Skarbu Państwa w przedmiotowej sprawie zostało oznaczone w sposób nieprawidłowy, organ w sposób błędny wskazuje adresata decyzji jako Skarb Państwa - Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad, gdy tymczasem podmiotem reprezentującym Skarb Państwa jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, przy czym w decyzji organu I instancji wskazano jako stronę samą jednostkę pomocniczą, nawet bez oznaczenia, że stroną postępowania jest Skarb Państwa. art. 138 § 1 pkt 1 i pkt 2 w zw. art. 107 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 104 Kpa poprzez sformułowanie sentencji zaskarżonej decyzji w sposób niepozwalający na odczytanie w jakiej części organ zaskarżą decyzję uchyla i umarza postępowanie w sprawie, a w jakiej utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję W ocenie skarżącego z redakcji decyzji trudno było wywnioskować czy cały punkt objęty jest rozstrzygnięciem uchylenia i umorzenia postępowania czy umorzenie dotyczy jedynie samego wstrzymania robót, a nie dotyczy nakazania przeprowadzenia ratunkowych wykopaliskowych badań archeologicznych, w takiej sytuacji organ odwoławczy winien w całości uchylić zaskarżoną decyzję i orzec co do istoty, gdyż w tym przypadku rozstrzygnięcie powinno się składać się z dwóch elementów: nakazania wstrzymania robót oraz przeprowadzenia na tym obszarze ratunkowych wykopaliskowych badań archeologicznych wyraźnie oznaczonych, a nadto w zaskarżonej decyzji znajduje się dodatkowo obowiązek uzyskania pozwolenia na przeprowadzenie badań archeologicznych, który to warunek nie wynika z przepisów ustawy o ochronie zabytków. prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 32 ust. 5 pkt 3 w zw. z art. 36 ust. 1 pkt 5 Ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. 2003 Nr 162, poz. 1568, t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2067) w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 Kpa i stwierdzenie, że po wydaniu decyzji o wstrzymaniu robót i przeprowadzeniu, na koszt osoby fizycznej lub jednostki organizacyjnej finansującej te roboty, badań archeologicznych w niezbędnym zakresie (art. 32 ust. 5 pkt 3 cytowanej ustawy) istnieje jeszcze obowiązek uzyskania osobnej decyzji organu I instancji, tj. pozwolenia na prowadzenie nakazanych badań, w sytuacji gdy przepis art. 32 ust. 5 pkt 3 ustawy jest przepisem szczegółowym wobec postanowień art. 36 ust. 1 pkt 5 w/w ustawy i nie wymaga osobnego wydawania decyzji o pozwoleniu na prowadzenie badań, szczególnie, że zgodnie art. 36 ust. 6. roboty nie mogą być wstrzymane na okres dłuższy niż miesiąc od dnia doręczenia decyzji, o której mowa w ust. 5 pkt 3., co oznacza, że przyjęcie wykładni zaprezentowanej przez organ powoduje, że dotrzymanie tego terminu jest w praktyce niemożliwe, co ważne GDDKiA uzyskała decyzją z dnia [...] grudnia 2018 roku znak: [...] zezwolenie na prowadzenie badań archeologicznych w formie nadzoru archeologicznego nad pracami ziemnymi związanymi z budową autostrady [...] odcinek. Wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji. Skarżący wskazał należy, że centralnym organem administracji rządowej właściwym w sprawach dróg krajowych jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, który realizuje swoje zadania przy pomocy Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad. Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad jest jedynie jednostką pomocniczą, a nie statio fisci, przeciwko któremu może zostać wydana decyzja. Organ w sposób błędny wskazał adresata decyzji jako Skarb Państwa - Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad, gdy tymczasem podmiotem reprezentującym Skarb Państwa jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad. To w konsekwencji doprowadziło to do naruszenia art.107 § 1 ust. 3 k.p.a. Ponadto w treści decyzji I instancji wskazano jako adresata samą Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad, nawet bez oznaczenia, że stroną jest Skarb Państwa. W dalszej kolejności skarżący zarzucił błędne sformułowanie sentencji zaskarżonej decyzji poprzez sformułowanie jej w sposób niepozwalający na odczytania w jakiej części zaskarżoną decyzję uchyla i umarza postępowanie w sprawie, a w jakiej utrzymuje w ją mocy. Z redakcji decyzji trudno jest wywnioskować czy cały punkt objęty jest rozstrzygnięciem uchylenia i umorzenia postępowania czy umorzenie dotyczy jedynie samego wstrzymania robót, a nie dotyczy nakazania przeprowadzenia ratunkowych wykopaliskowych badań archeologicznych. Nadto w zaskarżonej decyzji znajduje się dodatkowo obowiązek uzyskania pozwolenia na przeprowadzenie badań archeologicznych, który to warunek nie wynika z przepisów ustawy o ochronie zabytków. Co do zarzutu błędnej wykładni art. 32 ust. 5 pkt 3 w zw. z art. 36 ust. 1 pkt 5 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. 2003 Nr 162, poz. 1568, tj. Dz.U. z 2018 r. poz. 2067), skarżący podniósł, że jego zdaniem decyzja wydana na podstawie art. 32 ust. 5 pkt 3 w/w ustawy zastępuje pozwolenie na prowadzenie prac archeologicznych. Szczególnie, że roboty nie mogą być wstrzymane na okres dłuższy niż miesiąc od dnia doręczenia decyzji, o której mowa w art. 32 ust. 5 pkt 3 ustawy. Wprowadzenie dodatkowego wymogu złożenia wniosku i uzyskania pozwolenia na wykonywanie ratunkowych wykopaliskowych badań archeologicznych powoduje de facto brak możliwości przeprowadzenia tych badań z uwagi na upływ terminu wstrzymania robót. W takim przypadku praktycznie nigdy nie było by możliwości przeprowadzenia badań w terminie wynikającym z art 32 ust. 6 ustawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zarzuty skargi są zasadne. Przedmiotem oceny Sądu jest decyzja Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] lipca 2019 r. utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z [...] kwietnia 2019 r. nakazującą Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, Oddział w [...], wstrzymanie robót ziemnych na terenie budowy [...] Odcinek [...] węzeł [...] (bez węzła) - granica województwa [...] od km (na [...] km autostrady [...]), na wysokości obiektu mostowego [...], po obu stronach drogi gminnej [...](km od ok. [...] do [...]) w miejscowości [...], gm. [...], pow. [...], (zgodnie z załącznikiem graficznym) oraz przeprowadzenie na tym obszarze ratunkowych wykopaliskowych badań archeologicznych. Podstawę prawną kontrolowanej decyzji stanowi przepis art. 32 ust. 5 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Przepis ten dotyczy jednego z etapów postępowania następującego w przypadku odkrycia przedmiotu w trakcie robót budowlanych i ziemnych co do którego istnieje przypuszczenie, iż jest on zabytkiem. W ramach tego postępowania, po wstrzymaniu robót budowlanych, zawiadomieniu właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków i dokonaniu przez niego oględzin, organ ochrony konserwatorskiej w drodze decyzji nakazuje dalsze wstrzymanie robót i przeprowadzenie, na koszt osoby fizycznej lub jednostki organizacyjnej finansującej te roboty, badań archeologicznych w niezbędnym zakresie. Decyzja taka jest wydawana wówczas, gdy odkryty przedmiot jest zabytkiem, a kontynuacja robót może doprowadzić do jego zniszczenia lub uszkodzenia. W decyzji wydanej na podstawie art. 32 ust. 5 pkt 3 organ nakazuje nie tylko wstrzymanie robót na okres nie dłuższy niż miesiąc ( art. 32 ust. 6), lecz również określa niezbędny zakres badań archeologicznych. Z kolei zgodnie z art. 32 ust. 7 ustawy okres wstrzymania może być przedłużony do 6 miesięcy jeżeli w trakcie badań archeologicznych zostanie odkryty zabytek posiadający wyjątkową wartość. Z przepisu tego wynika, że w pierwszym okresie wstrzymania wykonywania robót budowlanych lub ziemnych na okres jednego miesiąca muszą być wykonane prace archeologiczne pozwalające na ocenę dokonanego odkrycia. Powyższe oznacza, że już w decyzji wydawanej na podstawie art. 32 ust. 5 pkt 3 ustawy organ winien określić niezbędny zakres badań archeologicznych, nie tylko ograniczony do wskazania obszaru badań, lecz również ich zakresu przedmiotowego. W ocenie Sądu należy przyznać rację skarżącemu, że z przepisów ustawy nie wynika, aby podmiot, któremu organ nakazał wykonanie badań archeologicznych musiał odrębnie uzyskać pozwolenie na ich wykonywanie. Tryb postępowania określony w art. 31 ustawy o ochronie zabytków, na który powołał się organ wskazując na analogię do postępowania określonego w art. 32, dotyczy sposobu finansowania prac archeologicznych. Oczywistym jest również, że na badania osoba wnioskująca musi uzyskać pozwolenie konserwatora zabytków. Nie są to jednak tryby tożsame ani nawet podobne. Zgodnie z art. 32 ust. 5 pkt 3 ustawy organ działa z urzędu, nie zaś na wniosek odkrywcy zabytku, i to na nim ciąży obowiązek poczynienia zarówno ustaleń wstępnych (art. 32 ust. 3 ustawy) jak i ustalenia zakresu obowiązków odkrywcy zabytku ( art. 32 ust. 5 pkt 3 ustawy). Zasadny jest, mimo częściowo nietrafnego uzasadnienia, zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 107 ust. 1 pkt 5 Kpa. przez uchylenie zaskarżonej decyzji organu I instancji w części. Jest oczywistym, że ustawodawca dopuszcza możliwość uchylenia przez organ zaskarżonej decyzji w części i rozstrzygnięcia w tym zakresie. Dotyczy to jednak tych przypadków, gdy w jednej decyzji organ rozstrzygnął dwie różne sprawy lub każde z rozstrzygnięć decyzji mogło funkcjonować odrębnie w obrocie prawnym. Taka sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie. Przepis art. 32 ust. 5 pkt 3 ustawy o ochronie zabytków, mimo użytego tu spójnika "i" jest rozstrzygnięciem jednolitym i żaden z nakazów objętych tym przepisem nie mógłby funkcjonować oddzielnie. Przepis art. 32 ustawy o ochronie zabytków normuje postępowanie organu w przypadku odkrycia zabytku w trakcie prowadzonych robót budowlanych. Nie jest dopuszczalne zatem jedynie wstrzymanie robót budowlanych bez nakazu przeprowadzenia badań archeologicznych, ponieważ samo wstrzymanie nie doprowadziłoby do ustaleń co do wartości odkrycia. Nie jest też możliwy sam nakaz przeprowadzenia badań, ponieważ możliwość kontynuowania robót budowlanych skutecznie uniemożliwiłaby wykonanie takiej decyzji. Drugą z przyczyn dla której zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 2 kpa jest zasadny jest naruszenie zasady określonej w art. 15 kpa. Organ uchylając decyzję organu I instancji w części dotyczącej wstrzymania robót budowlanych i umarzając w tym zakresie postępowanie w sprawie pozbawił w istocie stronę postępowania prawa do dwukrotnego zbadania sprawy w toku instancji. Strona ma prawo do tego aby zgodność z prawem decyzji wstrzymującej roboty budowlane rozpoznały dwa odrębne organy. Organ odwoławczy, dokonując oceny podstaw wstrzymania wykonania robot budowlanych wyłącznie o przepis art. 105 § 1 K.p.a. pominął, że postępowanie administracyjne staje się bezprzedmiotowe w rozumieniu ww. przepisu tylko wtedy, gdy brak jest sprawy administracyjnej, która może być załatwiona decyzją, nie zaś wtedy, gdy decyzja została wykonana lub upłynął termin w niej zastrzeżony. Upływ czasu w takim przypadku nie powinien zamykać drogi skarżącemu do dochodzenia w postępowaniu administracyjnym prawa do zbadania sprawy w jej całokształcie. Zasadny jest również zarzut naruszenia art. 107 § 1 pkt 3 kpa w związku z art. 18 ust. 1 i art. 18 ust. 1 ustawy o drogach publicznych (tekst jedn. Dz.U.2018.2068) poprzez błędne oznaczenie strony do której została skierowana decyzja. Zgodzić się należy ze skarżącym, że centralnym organem administracji rządowej właściwym w sprawach dróg krajowych jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad do którego należy m.in. wykonywanie zadań zarządcy dróg krajowych. Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad wykonuje na mocy art. 18 a ustawy o drogach publicznych zadania zarządu dróg krajowych, niemniej jedynie w zakresie powierzonym jej przez organ centralny jako jednostce pomocniczej. Ponownie rozpoznając sprawę organ poczyni niezbędne ustalenia adekwatne do aktualnego stanu sprawy i określi zakres obowiązków inwestora w zakresie nakazu wykonania niezbędnych badań archeologicznych. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję i decyzję organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c PPSA. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 PPSA.