VII SA/Wa 2055/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędziowie sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 lipca 2017 r. sprawy ze skargi S.R. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] czerwca 2016 r. znak [...] w przedmiocie wznowienia postępowania oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016 r. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego, po rozpatrzeniu wniosku Pana S. R. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] stycznia 2016 r., tj. sprawy dotyczącej wznowienia postępowania dotyczącego wymiany stolarki okiennej i likwidacji otworów okiennych w budynku zlokalizowanym w [...] przy ul. [...], zakończonego ostateczną decyzją Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] marca 2014 r., - działając na podstawie art. 89 pkt 1 i art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (t. j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1446 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego – utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ II instancji przestawił stan sprawy wskazując, że [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków decyzją nr [...], z dnia [...] października 2013 r., umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie administracyjne, dotyczące przeprowadzenia robót budowlanych przy budynku zlokalizowanym w[...] przy ul. [...], na terenie historycznego układu urbanistycznego miasta, wpisanego do rejestru zabytków pod nr [...], decyzją z dnia [...] lutego 1956 r. oraz decyzją nr [...] z dnia [...] października 1992 r. Od powyższej decyzji odwołanie wniósł Pan S. R., właściciel lokalu nr [...] w w/w budynku. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego decyzją z dnia [...] marca 2014 r., 1. dz. [...] umorzył postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu organ wskazał, że w budynku przy ul. [...] w [...], w lokalu nr [...] stanowiącym własność Pana W. M., została wymieniona stolarka okienna bez pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków. Odwołujący w niniejszej sprawie, wywodzi swój interes prawny z prawa współwłasności części wspólnych budynku, w których wykonano prace bez pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków. Zdaniem Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego stanowisko to jest nieuzasadnione. Działania, stanowiące przedmiot oceny organu konserwatorskiego w zaskarżonej decyzji, mimo, że dotyczą ścian zewnętrznych, a więc co do zasady części wspólnych budynku, były wykonywane w lokalu stanowiącym odrębną nieruchomość. Organ odwoławczy powołał się przy tym na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 czerwca 2011 r., sygn. akt II OSK 486/10, w którym stwierdzono: "Nie można (...) przyjąć, że okna konkretnego mieszkania są częścią wspólną. Nieruchomość wspólną stanowią bowiem części budynki i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali (art. 3 ust. 2 ustawy z 24 czerwca 1994 r. o własności lokali - Dz. U. nr 80 z 2000 r., poz. 903 ze zm.). Odmienne przyjęcie oznaczałoby też, że obowiązki utrzymania okien mieszkania nie spoczywają na jego właścicielu, a na wspólnocie, co nie jest zasadne". W tej sytuacji, stosownie do przepisu art. 138 § 1 pkt 3 Kpa, organ drugiej instancji umorzył postępowanie odwoławcze, jako wszczęte przez podmiot nieuprawniony. Pismem z dnia [...] kwietnia 2015 r. (uzupełnionym pismem z dnia [...] maja 2015 r.), Pan S. R. wniósł o wznowienie postępowania zakończonego decyzją [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w P. z dnia [...] października 2013 r. nr [...], podnosząc, że: 1) na jaw wyszły istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne i dowodowe po wydaniu decyzji [...] WKZ nr [...]; 2) Wnioskodawca bez własnej winy nie brał udziału jako strona w postępowaniu; 3) decyzja [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w P. z dnia [...] października 2013 r., nr [...], została wydana bez uzyskania stanowiska Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...], organ ten odmówił wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...] października 2013 r., nr [...]. Na postanowienie to zażalenie złożył Pan S. R.. Postanowieniem z dnia [...] września 2015 r. l.dz. [...], Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego uchylił zaskarżone postanowienie w całości i umorzył postępowanie organu pierwszej instancji stwierdzając, że zgodnie a art. 150 § 1 Kpa, organem właściwym w sprawie wznowienia jest Minister. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2016 r., l.dz. [...], Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego odmówił wznowienia postępowania w sprawie wymiany stolarki okiennej i likwidacji otworów okiennych w budynku zlokalizowanym w [...] przy ul. [...], zakończonego ostateczną decyzją Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] marca 2014 r., l.dz. [...]. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ wskazał, że Pan S. R. brał udział w postępowaniu zakończonym decyzją Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] marca 2014 r., nie może zatem skutecznie powoływać się na przesłankę wznowienia określoną w art. 145 § 1 pkt 4 Kpa. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego w decyzji z dnia [...] marca 2014 r., 1. dz. [...], umarzającej postępowanie odwoławcze od decyzji [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w P., z dnia [...] października 2013 r., nr [...], przesądził o nieposiadaniu przymiotu strony przez Pana S. R. w postępowaniu dotyczącym wymiany okien w lokalu nr [...], w budynku przy ul. [...] w [...]. Minister, podkreślając, że decyzja ta jest prawomocna, wyraził pogląd, że Pan S. R., nie będąc stroną postępowania w sprawie zakończonej decyzją Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego nie mógł żądać jego wznowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 i 6 Kpa. Ponadto, Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego stwierdził, że przedstawione w piśmie z dnia [...] maja 2015 r. okoliczności, nie stanowią w ocenie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego podstawy do wznowienia przedmiotowego postępowania z urzędu. Pan S. R., dochowując ustawowego terminu złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. postanowieniem Ministra z dnia [...] stycznia 2016 r., podnosząc, że organ ten nie dokonał wnikliwej analizy wskazanych przez Niego podstaw wznowienia postępowania. Wnioskodawca przypomniał, że [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków wydał w obrębie tego samego historycznego układu urbanistycznego dwie wzajemnie wykluczające się decyzje w odniesieniu do wymiany stolarki okiennej. Podmiot, który wystąpił do organu ochrony zabytków o wydanie pozwolenia konserwatorskiego, był zobowiązany do zachowania pierwotnych walorów estetyki i stolarki, zaś właściciel mieszkania nr [...] w budynku przy ul. [...] w [...] wymienił stolarkę okienną bez możliwości oceny przez służby konserwatorskie stanu zachowania i zasadności wymiany poprzedniej stolarki, zaburzając przy tym walory estetyczne ww. budynku. Odnosząc się do kwestii współwłasności Pan R. wyjaśnił, że w odniesieniu do budynku położonego przy ul. [...] w [...], Sąd Rejonowy w [...] Wydział [...] Cywilny, w rozstrzygnięciu dotyczącym zarządu nieruchomością, z dnia [...] lutego 2004 r., sygn. [...], stwierdził, że przedmiot współwłasności stanowią mury zewnętrzne i wewnętrzne, a przedmiotowe okna osadzone są w tych murach. Pan R. wskazał ponadto, że Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego nie uwzględnił powołanego przez Niego aktualnego wyroku Sądu Najwyższego z dnia 21 listopada 2013 r., sygn. akt III CZP 65/13, z którego wynika, że elewacja budynku, jak też i okna stanowiące jej integralną część, są dobrem wspólnym. Organ odwoławczy rozpoznając zażalenie Skarżącego w pierwszej kolejności wskazał, że zgodnie z art. 149 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia. Postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (§ 2). Odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze postanowienia (§ 3), na które służy zażalenie (§4). W myśl art. 150 § 1 Kpa organem administracji publicznej właściwym w sprawach wymienionych w art. 149 jest organ, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji. W postępowaniu w sprawie wznowienia postępowania można wyróżnić: fazę wstępną, w której dokonuje się oceny wniosku o wznowienie postępowania pod kątem dopuszczalności wznowienia postępowania; postępowanie rozpoznawcze, którego celem jest ustalenie, czy istnieją podstawy wznowienia; a także etap rozstrzygania o losach decyzji zapadłej w postępowaniu, które zostało wznowione. Pierwsza faza postępowania o wznowienie polega na zbadaniu czysto formalnych przesłanek dopuszczalności wznowienia postępowania - organ administracji publicznej bada, czy żądanie wszczęcia postępowania pochodzi od podmiotu będącego stroną w sprawie, podanie zostało wniesione z zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 148 Kpa, czy w podaniu wskazano ustawowe podstawy wznowienia. Stwierdzenie niedopuszczalności wznowienia postępowania kończy już na tym etapie postępowanie w sprawie wznowienia i skutkuje wydaniem na podstawie art. 149 § 3 Kpa postanowienia o odmowie wznowienia postępowania. Odmowa taka jest zatem w istocie odmową zbadania, czy rzeczywiście istniały powołane we wniosku o wznowienie postępowania podstawy wznowienia. Jedynie pozytywne ustalenie w powyższym zakresie uzasadniają wydanie postanowienia o wszczęciu postępowania w sprawie wznowienia postępowania, które stanowi dopiero podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Ustalenie na etapie poprzedzającym formalne wszczęcie postępowania, iż wniosek nie pochodzi od strony zakończonego ostatecznie postępowania bądź złożony został po upływie terminu wskazanego w art. 148 Kpa skutkuje wydaniem na podstawie art. 149 § 3 Kpa postanowienia o odmowie wznowienia postępowania w sprawie z powodu jego niedopuszczalności (wyrok WSA w Warszawie z dnia 13.11.2012 r., sygn. akt I SA/Wa 1015/12). Zaskarżone postanowienie jest prawidłowe i brak podstaw do jego uchylenia. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 Kpa, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Wznowienie postępowania z w/w przyczyny następuje na żądanie strony. Wniosek Pana R. o wznowienie postępowania dotyczy sprawy zakończonej decyzją ostateczną Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, z dnia [...] marca 2014 r., l.dz. [...] w którym to postępowaniu Pan R. brał udział, a ww. decyzja została Mu doręczona. Jednocześnie, w decyzji tej przesądzone zostało, że Pan R. nie posiada przymiotu strony w postępowaniu dotyczącym wymiany okien w lokalu nr 2, w budynku przy ul. [...] w [...]. Oznacza to, że nie będąc stroną postępowania w sprawie zakończonej ww. decyzją Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, nie mógł żądać jego wznowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 i 6 Kpa. Okoliczności wskazane przez Pana R. we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie mają wpływu na prawidłowość zaskarżonego niniejszym postanowienia. Skargę na to postanowienie złożył S. R.. W skardze zarzucił skarżonemu postanowieniu z dnia [...].06.2016r. naruszenie ustawy z dnia 23.07.2003r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami w zw. z art. 7 i art. 12 k.p.a., w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. oraz art. 76 § 1 i 2 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez niepodjęcie w toku postępowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz jej załatwienia, a także brak wnikliwości w jej załatwieniu, wyrażające się w pominięciu w uzasadnieniu postanowienia szeregu istotnych dla sprawy okoliczności, nadto poprzez niewyczerpujące zebranie i nierozpatrzenie całego wymaganego materiału dowodowego. Podkreślił, że bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu - postępowanie administracyjne I instancyjne ograniczone zostało wyłącznie do przeprowadzenia kontroli z udziałem stron i tym samym naruszono przepisy co do zastosowania zasady czynnego udziału stron w każdym etapie postępowania, sformułowanej w art. 10 k.p.a. Innymi słowy organ I instancji pozbawił możliwości zapoznania się ze wszystkimi zebranymi materiałami dowodowymi. Zgodnie a art. 10 § 1 oraz art. 11 k.p.a. organy administracji mają obowiązek przed wydaniem ostatecznej decyzji zapewnić stronie możliwość wypowiedzenia się co do zebranego całego materiału dowodowego. Nadto nie otrzymaliśmy zawiadomienia o wszczęciu postępowania i możliwości składania uwag na każdym etapie prowadzonej sprawy. O tym fakcie informowaliśmy również Ministra, który sprawę zlekceważył. Przeprowadzone przez organy zarówno I, jak i II instancji postępowania, nadto uzasadnienie zaskarżonego postanowienia, w kontekście wyeksplikowanych przez skarżącego okoliczności, nie wskazuje na zastosowanie odpowiednich przesłanek faktycznych i prawnych. W istocie pominięto i rzeczowo nie odniesiono się, jak i nie wyjaśniono szeregu istotnych kwestii, w tym podniesionych w mojej skardze w pkt. 1. Tym samym, w jego ocenie dopuszczono się rażącej obrazy art. 7 i 8 k.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie sprawy, jak i lakoniczne, nie odnoszące się do istotnych zagadnień, uzasadnienie zaskarżonego postanowienia. Skarżący podkreślił, że niezasadnie organ przyjął, iż nie przysługuje mu przymiot strony w niniejszym postępowaniu albowiem Sąd Rejonowy [...] ustalił, że współwłasność stanowią mury wewnętrzne i zewnętrzne a zatem również przedmiotowe otwory okienne. Organ nie odniósł się także do powołanego przez Skarżącego orzecznictwa sądowego podważającego stanowisko organu. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Kontroli Sądu poddane zostało postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego utrzymująca w mocy własne postanowienie o odmowie wznowienia postępowania zakończonego decyzją Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] marca 2014 r. Nadmienić należy, że wznowienie postępowania administracyjnego jest instytucją szczególną, stanowiącą wyjątek od zasady trwałości decyzji administracyjnej (art. 16 k.p.a.). Taki jej charakter wyklucza możliwość rozszerzającej interpretacji przepisów określających warunki jej zastosowania. Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie administracyjnym poglądem postępowanie wznowieniowe nie może być wykorzystane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym, bowiem nie jest to kontynuacja postępowania zwykłego. Toczy się ono tylko w zakresie oceny czy zachodzą przesłanki określone w art. 145 § 1 k.p.a. Analiza treści art. 145 § 1 k.p.a. prowadzi do wniosku, że postępowanie wznowieniowe nie może być poświęcone powtórnemu merytorycznemu rozstrzygnięciu sprawy. Temu celowi służy postępowanie zwykłe. Inne rozumienie celów tego postępowania stanowiłoby naruszenie zasady trwałości decyzji, wyrażonej w art. 16 k.p.a. Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania ma na celu naprawienie konkretnych wad postępowania zakończonego ostateczną decyzją ujętych w formie podstaw wznowienia. Wystąpienie podstawy wznowienia nie może być zatem pretekstem do ponownego rozpoznania sprawy w całości, bez względu na stwierdzone uchybienia. Dalej wskazać należy, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową, stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną ale wyłącznie w wypadku, jeżeli wznawiane postępowanie było dotknięte kwalifikowaną wadą procesową, wymienioną wyczerpująco w art. 145 § 1 pkt 1 - 8 k.p.a. Strona, żądając wznowienia postępowania, powinna wskazać przyczynę wznowienia, uzasadniając to na tyle precyzyjnie, aby organ miał możliwość podjęcia postanowienia na podstawie art. 149 § 1 k.p.a. Przy czym organ, prowadząc postępowanie na wniosek strony, związany jest podstawami wznowieniowymi zawartymi w takim wniosku i nie może odnosić się do innych podstaw nie wskazanych przez stronę. Tylko w postępowaniu wznowieniowym wszczętym z urzędu to organ jest pełnym dysponentem takiego postępowania, to znaczy może samodzielnie wskazywać przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego. Skarżący wezwany do uzupełnienia wniosku o wznowienie postępowania w zakresie przesłanek odnoszących się do podstaw wznowienia określonych w art. 145 k.p.a. wskazał art. 145 § 1 pkt 4, 5 i 6 k.p.a. Odnosząc te uwagi do przedmiotowej sprawy wskazać należy, że Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego odmawiając wznowienia postępowania w sprawie uznał, że Skarżący nie ma przymiotu strony w niniejszym postepowaniu. Stanowisko to było konsekwencją poglądu o braku interesu prawnego po stronie Skarżącego wyrażonego w ostatecznej decyzji organu z dnia [...] marca 2014 r. umarzającej postępowanie odwoławcze. W ocenie Sądu stanowisko to jest prawidłowe. Zdaniem orzekającego w sprawie składu pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku o sygn. akt II OSK 486/10 zasługuje na pełną aprobatę. Za przekonywującą należy uznać argumentację NSA co do tego, że względy celowościowe przemawiają za tym aby okna w lokalu mieszkalnym stanowiącym odrębną własność uznać za wyłączną własność właściciela lokalu. Odnosząc się do przywołanego w skardze orzeczenia Sądu Najwyższego wskazać należy, że przede wszystkim dotyczył on innej sytuacji faktycznej bowiem w sprawie chodziło o okna lokalu niewydzielonego w budynku. Poza tym Sąd Najwyższy w uzasadnieniu orzeczenia podkreślał, że w kwestii współwłasności okien w lokalach nie ma jednoznacznych przepisów i wskazywał na konieczność indywidualnej oceny każdej sprawy. Przy tym podstawowym argumentem za wypowiedzeniem wskazywanego poglądu był fakt, że w ocenianej sprawie doszło do zmiany parametrów okien poprzez ich częściowe zamurowanie oraz istotną ingerencję w istniejące parapety. Wskazane okoliczności w ocenie SN realnie ingerowały w ścianę zewnętrzną, która niewątpliwie stanowi część wspólną. Argumentacja ta jest nieaktualna w przedmiotowej sprawie. Mając na uwadze powyższą okoliczność wskazać należy, że przepis art. 1 ustawy o ochronie zabytków określa zakres przedmiotowy. Oznacza to, że również postępowanie prowadzone przez wojewódzkiego konserwatora zabytków w trybie art. 36 ust. 1 pkt 1 i 11 i 45 u.o.z. może toczyć się wyłącznie w zakresie, jaki wyznacza ustawa. Postępowanie dotyczące prowadzenia robót budowlanych przy zabytku wpisanym do rejestru, prowadzone jest więc wyłącznie w celu ochrony zabytków i opieki na nimi. Zakres ochrony zabytków wyznacza art. 4 u.o.z. Odrębnie toczy się natomiast postępowanie w trybie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn.: z 2010, Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.), co wyraźnie wynika z art. 36 ust. 8 u.o.z. Prowadzenie robót budowlanych przy obiekcie budowlanym wpisanym do rejestru zabytków lub na obszarze wpisanym do rejestru zabytków wymaga, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, uzyskania pozwolenia na prowadzenie tych robót, wydanego przez właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków (art. 39 ust. 1 ustawy Prawo budowlane). Mamy więc do czynienia z dwoma, autonomicznymi postępowaniami, których kolejne zakończenie jest warunkiem legalnego prowadzenia robót budowlanych przy zabytku wpisanym do rejestru. Autonomia tych postępowań oznacza, że nie tylko odrębnie określony jest zakres ich ustaleń, ale również odrębnie dochodzi do określenia stron tych postępowań. Nie ulega wątpliwości, że w toku postępowania o udzielenia pozwolenia na budowę czy rozbudowę budynku wpisanego do rejestru zabytków, strony postępowania ustalone zostaną na podstawie art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Natomiast w postępowaniu przed wojewódzkim konserwatorem zabytków zastosowanie znajdzie ogólna zasada wynikająca z art. 28 k.p.a. Oznacza to, że strony postępowania prowadzonego w trybie art. 36 ust. 1 pkt 1 lub 45 u.o.z. określone muszą zostać z uwzględnieniem zakresu wniosku strony lub wykonanych robót budowlanych. Jeśli zatem chodzi o roboty budowlane w obiekcie stanowiącym własność inwestora, to jedynie właściciel tego obiektu ( lokalu ) jest stroną tego postępowania. Z tych przyczyn należało uznać, że stanowisko Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego o braku interesu prawnego po stronie Skarżącego jest prawidłowe. Niezależnie od tego wskazać należy, że słuszne jest również stanowisko organu co do niewskazania przez Skarżącego przesłanek spełniających podstawy wznowienia postepowania. Skarżący brał udział w postepowaniu czego najlepszym dowodem jest to, że złożył odwołanie od decyzji organu I instancji a następnie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Nadto zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który decyzję wydał. Z powołanego przepisu wynika, że w ramach określonej w nim podstawy wznowieniowej, niezależnymi od siebie i samoistnymi przesłankami wznowienia są "nowe okoliczności" i "nowe dowody", istniejące w dacie wydania decyzji, nie znane organowi wydającemu decyzję i ujawnione po dacie jej wydania. W odniesieniu do przesłanki wznowienia, którą stanowi "nowy dowód", czy "nowa okoliczność faktyczna" wyjaśnić należy, że przez te pojęcia należy rozumieć zarówno okoliczności lub dowody nowo odkryte, jak i po raz pierwszy zgłoszone przez stronę. Ujawnienie nowych dowodów może prowadzić nie tylko do ustalenia nowych okoliczności, ale do zmiany oceny stanu faktycznego sprawy. "Nowe okoliczności faktyczne", "nowe dowody" mogą stanowić podstawę wznowienia postępowania, o ile są dla sprawy istotne, a zatem muszą dotyczyć przedmiotu sprawy i mieć znaczenie prawne, mające więc w konsekwencji wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych. W rozpoznawanej sprawie Skarżący na takie nowe okoliczności lub nowe dowody istotne dla sprawy a nieznane organowi nie powołuje się. Za taką okoliczność lub dowód nie może być uznane postępowanie w innej sprawie administracyjnej, w żaden sposób nie związanej z przedmiotową sprawą. Natomiast co do konieczności uzyskania zgody innego organu na wydanie decyzji przez organ konserwatorski wskazać należy, że z żadnego przepisu taki obowiązek nie wynika. Nie było zatem żadnych podstaw aby zarzut ten rozważąć i uwzględnić. Podsumowując podnoszone zarzuty naruszenia przepisów postępowania należało uznać za chybione. Biorąc pod uwagę przedmiot i tryb postępowania podlegającego ocenie tut. Sądu wszystkie istotne okoliczności w sprawie zostały wyjaśnione. Z tych więc względów Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.