VII SA/Wa 2056/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Zielińska – Śpiewak po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. S. Firma Handlowa T. z siedzibą w R. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S. S. Firma Handlowa T. z siedzibą w R. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2015 r., znak: [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w postępowaniu wznowieniowym i przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Wojewoda [...] decyzja z dnia [...] października 2014 r., znak: [...] umorzył postępowanie administracyjne po wznowieniu na wniosek D. P. postępowania zakończonego ostateczną decyzją Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r., znak [...], którą odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji Starosty W. nr [...] z dnia [...] marca 2005 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia S. S., prowadzącemu Firmę Handlową T., pozwolenia na budowę punktu skupu i sprzedaży złomu. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania D. P., decyzja z dnia [...] lipca 2015 r., znak: [...] uchylił w całości decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2014 r. i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. W dniu 11 sierpnia 2015 r. (data stempla urzędu pocztowego) S. S. Firma Handlowa T. z siedzibą w R., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na wyżej opisaną decyzje Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Skarga zawierała wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z powodu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wskazano, że w przypadku wznowienia postępowania może dojść do uchylenia decyzji stanowiących podstawę prowadzenia przez skarżącego działalności gospodarczej, na podstawie których zostało wybudowane i dopuszczone do użytkowania jego przedsiębiorstwo. Skarżący podniósł, że takie rozstrzygnięcie może godzić w materialne podstawy funkcjonowania jego rodziny, bowiem przedsiębiorstwo stanowi źródło jej utrzymania. Ponadto skarżący powołał się na zasady praworządności i ekonomiki procesowej, podnosząc, że prowadzenie postępowania przez organ pierwszej instancji bez prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy sądowej może prowadzić do rozstrzygnięcia, które będzie sprzeczne z orzeczeniem sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Przedmiotem wniosku o wstrzymanie, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wykonania wymagają. Nie można natomiast mówić o wykonaniu decyzji, jeżeli nie ma ona przedmiotu wykonania (węzła praw i obowiązków, który mógłby podlegać wykonaniu). Instytucja unormowana w art. 61 § 3 p.p.s.a. dotyczy zatem tylko takich sytuacji, gdy akt organu administracyjnego nakłada na stronę określone obowiązki i kiedy wykonanie rozstrzygnięcia organu może spowodować wystąpienie po stronie skarżącego znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lipca 2008 r., sygn. akt II OZ 714/08). Do wykonania nie kwalifikują się natomiast te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nich określonych nie wymagają czynności ze strony ich adresatów. W rzeczywistości więc problem wykonania aktu administracji dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 kwietnia 2014 r., sygn. akt II FZ 470/14). Stwierdzić należy, że wnioskiem o wstrzymanie wykonania strona skarżąca objęła decyzję uchylającą decyzję o umorzeniu postępowania wznowieniowego i przekazującą sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Taka decyzja nie nakładana na skarżącego żadnych obowiązków ani uprawnień, zatem nie wymaga wykonania i nie nadaje się do wykonania, nie może więc spowodować bezpośrednich zagrożeń, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., w postaci wyrządzenia stronie skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu.