VII SA/Wa 2057/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), , Sędzia WSA Jarosław Stopczyński, Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Protokolant Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 marca 2010 r. sprawy ze skargi K. S., [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2009 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Decyzją z dnia [...] grudnia 2001 r., Nr [...], Wójt Gminy B., na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst. jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 106, poz. 1126, ze zm.) i art. 89 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872), zatwierdził projekt budowlany i udzielił S. i K. S. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego, jednorodzinnego wolnostojącego z garażem, o dachu średniostromym, wraz z infrastrukturą techniczną w tym ogrzewanie olejowe, na działce nr [...], położonej w Ł. przy ul. [...]. Z wnioskiem o stwierdzenie nieważności ww. decyzji o pozwoleniu na budowę wystąpili K. S., S. S., L. K. i J. S., podnosząc, że ww. decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa i była niewykonalna w dniu jej wydania (art. 165 § 1 pkt 2 i 5 k.p.a.). W ich ocenie decyzja o pozwoleniu na budowę Nr [...] została udzielona na realizację inwestycji na działce nr [...], która nie miała dostępu do drogi publicznej. W trakcie postępowania nieważnościowego wnioskodawcy podnieśli kolejne zarzuty, które dotyczyły sposobu realizacji przedmiotowej inwestycji. Decyzją z dnia [...] maja 2009 r., znak: [...], Wojewoda [...], na podstawie art. 158 § 1 i 157 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071, ze zm.), po rozpoznaniu ww. wniosku, odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy B. Nr [...]. W uzasadnieniu Wojewoda [...], oceniając decyzję Wójta Gminy B. Nr [...] w oparciu o przesłanki z art. 156 § 1 k.p.a., wskazał, że wniosek o pozwolenie na budowę został złożony przez inwestora w okresie ważności decyzji Wójta Gminy B. z dnia [...] listopada 2001 r., znak: [...], ustalającej dla inwestycji tej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, a przedstawiony przez inwestora projekt budowlany zgodny jest z ww. decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, tzn. spełnia wszystkie wymogi, jakie zostały w niej określone. Ponadto w ocenie Wojewody działka nr [...] miała zapewniony dostęp do drogi publicznej, czego potwierdzeniem jest decyzja Wójta Gminy B. z dnia [...] lutego 2000 r., Nr [...], zatwierdzająca podział działki nr [...] (z której wydzielono m.in. działkę [...] na drogę) i § 1 aktu notarialnego z dnia [...] października 2001 r., Repertorium A, Nr [...], w którym ustanowiono, tytułem nieodpłatnym, na rzecz każdoczesnego właściciela działki nr [...] służebność gruntową, polegającą na prawie przejścia i przejazdu przez działkę nr [...]. Organ I instancji wskazał również, że wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę domu jednorodzinnego na działce nr [...] został przedstawiony dowód stwierdzający prawo do dysponowania tą nieruchomością na cele budowlane - akt notarialny z [...] października 2001 r., Repertorium A, Nr [...]. W związku z ww. ustaleniami organ nadzorczy stwierdził, że decyzja Nr [...] zgodna była z obowiązującymi w dacie jej wydania przepisami prawa, tj. art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz. U. z 1999 r., Nr 15, poz. 140, ze zm.). W ocenie Wojewody ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie potwierdziła, aby decyzja Nr [...] miała być niewykonalna w dniu jej wydania i aby niewykonalność ta miała charakter trwały (art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a.), jak też aby decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Również wskazane przez strony niedogodności, jakie dla nich wynikają ze wspólnego korzystania z prawa przejścia i przejazdu przez działkę nr [...] wraz z innymi uprawnionymi, nie dają podstaw do uznania, że omawiana decyzja dotknięta jest jedną z kwalifikowanych wad określonych w art. 156 § 1 pkt 2 i 5 k.p.a. Analiza materiału dowodowego nie potwierdziła też, aby decyzja ta była dotknięta którąkolwiek z pozostałych wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Natomiast odnosząc się do zarzutu, że inwestorzy nie występowali do organu z wnioskiem, w którym wskazany był rodzaj źródła ogrzewania, Wojewoda wyjaśnił, iż z akt sprawy wynika co innego, a mianowicie we wniosku o pozwolenie na budowę był zapis o ogrzewaniu olejowym. W zakresie pozostałych zarzutów, dot. m.in. pozwolenia na budowę, opinii komunikacyjnej - wydane w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę na działce nr [...] oraz decyzji zatwierdzającej podział działki nr [...], Wojewoda [...] uznał, że pozostają one bez wpływu na dokonaną wyżej ocenę ostatecznej decyzji Wójta Gminy B. z dnia [...] grudnia 2001 r., Nr [...], ponieważ przedmiotem kontroli postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę przed organem administracyjnym może być wyłącznie nieważności tej decyzji albo jej niezgodności z prawem. Odwołanie od ww. decyzji wnieśli K. S., S. S., L. K. i J. S.. Decyzją z dnia [...] września 2009 r., znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpoznaniu ww. odwołania, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy podzielił stanowisko zawarte w decyzji Wojewody [...]. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że inwestor spełnił wszystkie wymogi stawiane przez Prawo budowlane niezbędne dla uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, bowiem: wniosek o wydanie pozwolenia na budowę został złożony w okresie ważności decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania dla przedmiotowej inwestycji; wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; zapewnił zgodność projektu budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; projekt budowlany został sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane i jest zgodny z warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu ustalonymi dla przedmiotowej inwestycji, w zakresie: dopuszczalnego charakteru zabudowy, ilości kondygnacji naziemnych, odprowadzania ścieków do szczelnego zbiornika, a ponadto sporne zamierzenie inwestycyjne posiada zapewniony dostęp (dojście i dojazd) do drogi publicznej. W zakresie przekroczenia 120 m2 dopuszczalnej powierzchni zabudowy, organ II instancji uznał, że zabudowy o pow. 133,86 m2 nie można uznać jako rażąco naruszającej prawo z uwagi na brak ujemnych skutków społecznych. Z tych względów Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie znalazł wad wynikających z art. 156 § 1 k.p.a., a w szczególności wady rażącego naruszenia prawa (pkt 2), którymi byłaby obarczona decyzja Wójta Gminy B. Nr [...]. Odnosząc się do zarzutów odwołujących się dot. źródła ogrzewania, przestępstw na dokumentach oraz przesunięcia budynku, organ odwoławczy uznał je za bezzasadne. Natomiast pozostałe zarzuty w ocenie organu odwoławczego dotyczą innych rozstrzygnięć, aniżeli stanowiącej przedmiot niniejszego postępowania decyzji Wójta Gminy B. Nr [...], a tym samym pozostają bez wpływu na ocenę tej decyzji. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli K. S., S. S., J. S., L. K., podnosząc, że działka nr [...], w wyniku wydanego przez Wójta Gminy B. postanowienia z dnia [...] sierpnia 2007 r., znak: [...], została pozbawiona dostępu do drogi publicznej. Skarżący wskazali, że działka nr [...], stanowiąca drogę, nie była we władaniu organu, natomiast prawo do niej przysługiwało każdoczesnemu właścicielowi m.in. działki nr [...]. Ponadto wskazali, że projekt nie był uzgodniony w zakresie ochrony przeciwpożarowej oraz na naruszenie w projekcie zagospodarowania działki 5-metrowej linii zabudowy. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Skarżący winni mieć na względnie, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), dalej zwanej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. A zatem w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę, Sąd administracyjny kontroluje wyłączenie prawidłowość zapadłych w tym postępowaniu decyzji administracyjnych, tj. w niniejszej sprawie decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego i poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...]. W świetle ww. przepisów prawa Sąd nie może dokonać oceny legalności innych aktów administracyjnych, które zapadły w innych postępowaniach. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Należy mieć na względzie, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja Wojewody [...] zapadły w postępowaniu nieważnościowym, które rządzi się własnymi prawami. Zgodnie z art. 156 § 1 k.p.a. organ nadzorczy administracji publicznej przeprowadza postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej w celu jej weryfikacji. Organ administracyjny bada, czy kontrolowana decyzja jest objęta jedną z kwalifikowanych wad wymienionych enumeratywnie w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. A zatem w niniejszej sprawie organy nadzorcze były obowiązane do zbadania legalności decyzji Wójta Gminy B. Nr [...] o pozwoleniu na budowę, właśnie pod względem wystąpienia ewentualnych przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a. Artykuł ten jest wyjątkiem od ogólnej zasady stabilności aktu administracyjnego wyrażonej w art. 16 § 1 k.p.a., ponieważ wprost stwierdza, iż stwierdzenie nieważności ostatecznych decyzji administracyjnych może nastąpić tylko w ściśle określonych przypadkach. W przypadku stwierdzenia przez organ nadzorczy, że w sprawie nie zachodzą przesłanki o jakich mowa w art. 156 § 1 k.p.a. to brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. W takim przypadku organ wydaje decyzję o odmowie stwierdzenia nieważności. W przedmiotowej sprawie zachodzi właśnie taka okoliczność. Organy administracyjne obu instancji prawidłowo wykazały, że decyzja Nr [...] zapadła zgodnie z obowiązującym wówczas prawem, a co za tym idzie, brak jest przesłanek do stwierdzenia nieważności tej decyzji. W tym miejscu wskazania wymaga, że część zarzutów podnoszonych przez skarżących w ich skardze, jaki i na etapie postępowania nieważnościowego, dotyczyła również legalności innych postępowań, m.in. decyzji Wójta Gminy B. o pozwoleniu na budowę Nr [...], postanowienia tego organu z dnia [...] sierpnia 2007 r., znak: [...], decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji, oraz sposobu przeprowadzenia procesu budowlanego. Ponadto skarżący podnieśli zarzut fałszowania przez organ administracyjny dokumentów. Jednak z uwagi na treść art. 134 § 1 p.p.s.a. zarzuty te nie mogą być przedmiotem kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu. Skarżący domagali się wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji o pozwoleniu na budowę Nr [...] w oparciu o przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 i 5 k.p.a., czyli zarzucali tej decyzji rażące naruszenie prawa i niewykonalność w dniu jej wydania. W stanie prawnym na datę wydania decyzji Nr [...], zgodnie z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 i 2 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. A zatem w przypadku gdy organ wydał decyzje o pozwoleniu na budowę, która w sposób rażący naruszyła ww. wymagania zawarte w art. 32 ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego, to tylko w takim przypadku organ nadzorczy obowiązany był do stwierdzenia nieważności w oparciu o przepis art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Rażące naruszenie prawa jest kwalifikowaną formą naruszenie prawa. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że o rażącym naruszeniu prawa decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 kwietnia 1994 r. sygn. akt III ARN 13/94, publ. OSN 1994, z. 3, poz. 36; oraz wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 18 lipca 1994 r. sygn. akt V SA 535/94, publ. ONSA 1995, z. 2, poz. 91; z dnia 31 października 2008 r. sygn. akt II OSK 1306/07, z dnia 20 lutego 2009 r. sygn. akt I OSK 1729/07, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszająca prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji, jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lutego 2005 r. sygn. akt OSK 1134/04, publ. Lex Nr 165717). Zdaniem Sądu w okolicznościach niniejszej sprawy, kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja nie jest dotknięta wadą rażącego naruszenia prawa. Zgodnie z art. 32. ust. 4 Prawa budowlanego pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: złożył wniosek w tej sprawie w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym i wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Jak wynika z akt sprawy, Wójt Gminy B. w dniu [...] lipca 2001 r., znak: [...], wydał decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji. Zgodnie z art. 42 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 1999 r. Nr 15 poz. 139, ze zm.) Wójt określił okres ważności tej decyzji na okres 12 miesięcy, tj. do dnia 7 listopada 2002 r. Następnie w dniu 29 listopada 2001 r. wnioskodawca – S. S. złożył do organu wniosek o pozwolenia na budowę, w który jako inwestor byli wskazani K. i S. S.. Do wniosku dołączony został akt notarialny z dnia [...] października 2001 r., Repertorium A, Nr [...], który potwierdzał, że K. S. i S. S. są współwłaścicielami działki Nr [...]. Jak wynika z powyższego inwestor spełnił wymagania z art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, tj. złożył wniosek o pozwolenie na budowę w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz wykazał prawo dysponowanie nieruchomością na cele budowlane. Nie można więc skutecznie zarzucić, że decyzji Nr [...] zapadła z rażącym naruszeniem art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego. Ponadto zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z: miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska, wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Ponadto organ sprawdza kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, oraz wykonanie projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane. Zgodnie z ust. 2 artykułu 35 właściwy organ może badać zgodność projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi i obowiązującymi Polskimi Normami, w zakresie określonym w art. 5. Jak wynika z akt sprawy organ dokonał takich sprawdzeń. Z treści decyzji o pozwoleniu na budowę wprost wynika, że organ przed wydaniem pozwolenia na budowę dokonał oceny zgodności planowanej inwestycji z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego gminy B. oraz decyzją Wójta Gminy B. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Kontrola materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie potwierdza, że planowana inwestycja zgodna jest z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy B. (uchwała nr XIX/113/87 Gminnej Rady Narodowej w B. z dnia 19 grudnia 1987 r. i uchwała nr XXII/144/93 Rady Gminy B. z dnia 28 czerwca 1993 r.) oraz decyzją Wójta Gminy B. nr [...] z dnia [...] listopada 2001 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu działki nr [...]. Projektowany budynek jest bowiem budynkiem mieszkalnym parterowym przewidzianym do realizacji na terenie oznaczonym symbolem A 2 MN (zabudowa mieszkalna o niskiej intensywności). Jego posadowienie na działce zostało zaprojektowane w sposób nie naruszający przepisy § 12 ust. 4 i 5 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (z żadnej strony od granic z działkami sąsiednimi budynek ten nie znajduje się w odległości mniejszej niż 4 m o granicy działki) oraz zgodnie z linią zabudowy ustaloną w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, która wynosi 5 m od granicy z działką [...] stanowiącą drogę. Ponadto projektowane szambo szczelne również zostało zaprojektowane w miejscu zgodnie z § 36 ust. 2 ww. rozporządzenia (5 m od okien i drzwi zewnętrznych projektowanego budynku i 2,5 m od granicy działki nr [...]). Ponadto zgodnie z warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu projekt budowlany uzyskał również warunki przyłącza sieci elektroenergetycznej oraz został uzgodniony z Zakładem Budownictwa i Usług Komunalnych w zakresie sposobu zaopatrzenia w wodę. Dla wyniku postępowania nieważnościowego nie ma natomiast znaczenia przewidziana w projekcie powierzchnia zabudowy działki nr [...]. Należy mieć na względzie, że decyzja o warunkach zabudowy winna określać elementy zabudowy wskazane w art. 42 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. 1999 r., Nr 15, poz. 139, ze zm.). Skoro ww. przepisy nie wymagały wprost dla decyzji o warunkach zabudowy wymogu dot. powierzchni zabudowy działki, to nie można skutecznie podnosić zarzutu w postępowaniu nieważnościowym, że decyzja o pozwoleniu na budowę zatwierdziła projekt, który przekraczał tą powierzchnię określoną w decyzji o warunkach zabudowy. Ponadto wbrew głównemu zarzutowi skarżących podnoszonemu w postępowaniu nieważnościowym, jak i sądowoadministracyjnym, działka nr [...], zgodnie z § 14 ust. 1 ww. rozporządzenia, miała zapewnione dojście i dojazd od drogi publicznej w dacie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Okoliczność ta wynika z decyzji Wójta Gminy B. z dnia [...] lutego 2000 r., Nr [...], zatwierdzającej podział działki nr [...], m.in. na działkę nr [...], która została wydzielona na drogę, z tym zastrzeżeniem, że należało na niej ustanowić służebność gruntową, polegającą na ustanowieniu prawa przejścia i przejazdu dla m.in. działki nr [...]. Jak wynika z § 1 aktu notarialnego z dnia [...] października 2001 r., Repertorium A, Nr [...], ustanowiono na rzecz każdoczesnego właściciela działki nr [...] służebność gruntową, polegającą na prawie przejścia i przejazdu przez działkę nr [...] obciążając nieruchomość KW nr [...]. A zatem wbrew stanowisku skarżących działka nr [...] miała zapewniony dostęp do drogi publicznej (działka nr [...]) poprzez wydzieloną działkę nr [...]. Skarżący winni mieć na względzie, że wszelkie spory dotyczące sposobu realizacji przysługującego im prawa przejścia i przejazdu przez działkę nr [...] mogą być przedmiotem postępowania przed sądami powszechnymi. Wbrew twierdzeniom skarżących z akt sprawy wynika, że inwestor we wniosku o pozwolenie na budowę wskazał C.O. olejowe jako źródło ogrzewania oraz przedstawił projekt budowlany, który w części sanitarnej w opisie technicznym zalecał instalację kotła olejowego o nominalnej mocy 13-15 kW. Z uwagi na klasę odporności ogniowej "E" projektowanego budynku, zgodnie z § 212 ust. 2 ww. rozporządzenia w zakresie określenia kategorii zagrożenia ludzi nie mają zastosowania przepisy o ochronie przeciwpożarowej. Ponadto zgodnie z § 216 ust. 1 ww. rozporządzenia dla tego typu budynków (o klasie odporności "E") – nie stawia się wymagań w zakresie rozprzestrzeniania ognia. Z tych względów, wbrew stanowisku skarżących przedmiotowy projekt budowlany nie wymagał uzgodnienia pod względem ochrony przeciwpożarowej. Przedmiotowy projekt w zakresie obsługi komunikacyjnej również uwzględniał ustalenia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zgodnie z projektem obsługa ta następowała przez działkę nr [...] i [...] (ul. [...]), tak jak wymagała tego decyzja o warunkach zabudowy. Decyzji Wójta Gminy B. o pozwoleniu na budowę nie można również skutecznie postawić zarzutu niewykonalności (przesłanka z art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a.), ponieważ prawo jakie nadawała ta decyzja było możliwe do realizacji, ponadto w sprawie nie zaistniały żadne okoliczności (ani faktyczne, ani prawne), które uniemożliwiłyby jej wykonanie. W wyroku z dnia 13 lutego 2008 r. sygn. akt II OSK 4/2007 (publ. LexPolonica nr 1989971, http://orzeczenia.nsa.gov.pl) Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że niewykonalność decyzji w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. zachodzi wówczas, gdy mamy do czynienia z nieusuwalną przeszkodą istniejącą w dacie wydania decyzji. Jeżeli przeszkoda ta nie ma takiego charakteru, przykładowo gdy pojawiła się już po wydaniu decyzji, to nie można skutecznie zakwestionować z tego powodu przedmiotowej decyzji w trybie stwierdzenia jej nieważności. Nie wyklucza to możliwości czynienia prób wyeliminowania tej decyzji z obrotu prawnego w innym trybie (por. teza druga wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 lipca 1999 r. sygn. akt IV SA 970/97, publ. LEX nr 47901). W ocenie Sądu nie zachodzą również pozostałe przesłanki z art. 156 § 1 k.p.a. Organy administracyjne obu instancji prawidłowo wskazały, że decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana przez organ właściwy (co wynika z treści art. 82a Prawa budowlanego i art. 89 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, w brzmieniu z daty wydania pozwolenia na budowę), nie dotyczy sprawy rozstrzygniętej już poprzednio inną decyzją ostateczną (brak takiej decyzji), nie została skierowana do osoby nie będącej stroną (została skierowana do inwestora – K. i S. S.), nie wywołała czynu zagrożonego karą (brak orzeczenia sądowego, które potwierdzałoby taką okoliczność) oraz nie zawiera wady powodującej nieważność z mocy prawa. Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), orzeczono jak w sentencji wyroku.