VII SA/Wa 2058/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), , Sędzia WSA Jarosław Stopczyński, Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Protokolant Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 marca 2010 r. sprawy ze skargi K. S., [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2009 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Decyzją z dnia [...] września 2000 r., Nr [...], Wójt Gminy B., na podstawie art. 28, art. 33 ust. 4, art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414, ze zm.) i art. 89 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872), zatwierdził projekt budowlany i udzielił A. S. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego, jednorodzinnego, parterowego z garażem, o dachu średniostromym, wolnostojącego wraz z infrastrukturą techniczną, na działce nr [...], położonej w Ł. przy ul. [...]. Z wnioskiem o stwierdzenie nieważności ww. decyzji o pozwoleniu na budowę wystąpili K. S., S. S., L. K. i J. S., podnosząc, że ww. decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa i była niewykonalna w dniu jej wydania (art. 165 § 1 pkt 2 i 5 k.p.a.). W ich ocenie decyzja o pozwoleniu na budowę Nr [...] została udzielona na realizację inwestycji na działce nr [...], która nie miała dostępu do drogi publicznej. W trakcie postępowania nieważnościowego wnioskodawcy podnieśli kolejne zarzuty, które dotyczyły sposobu realizacji przedmiotowej inwestycji. Decyzją z dnia [...] maja 2009 r., znak: [...], Wojewoda K., na podstawie art. 158 § 1 i 157 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071, ze zm.), po rozpoznaniu ww. wniosku, odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wójt Gminy B. Nr [...]. W uzasadnieniu organ nadzorczy wyjaśnił z jakich przyczyn uwzględnił interes prawny wnoszących o stwierdzenie nieważności decyzji Nr [...] – J. S. i L. K. (jako współwłaścicieli działki nr [...] - akt notarialny z dnia [...] kwietnia 2000 r., Repertorium A, Nr [...]) oraz S. S. i K. S. (jako współwłaścicieli sąsiedniej działki nr [...], żądający z tych samych przyczyn stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy B. z dnia [...] grudnia 2001 r., Nr [...]). Wojewoda K., oceniając decyzję Wójta Gminy B. Nr [...] w oparciu o przesłanki z art. 156 § 1 k.p.a., wskazał, że wniosek o pozwolenie na budowę został złożony przez inwestora w okresie ważności decyzji Wójta Gminy B. z dnia [...] czerwca 2000 r., znak: [...], ustalającej dla inwestycji tej warunki zabudowy i zagospodarowanie terenu, a przedstawiony przez inwestora projekt budowlany zgodny jest z ww. decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, tzn. spełnia wszystkie wymogi, jakie zostały w niej określone. Ponadto w ocenie Wojewody działka nr [...] miała zapewniony dostęp do drogi publicznej, czego potwierdzeniem jest decyzja Wójta Gminy B. z dnia [...] lutego 2000 r., Nr [...], zatwierdzająca podział działki nr [...] i § 5 aktu notarialnego z dnia [...] kwietnia 2000 r., Repertorium A, Nr [...], w którym ustanowiono, tytułem nieodpłatnym, na rzecz każdoczesnego właściciela działki nr [...] służebność gruntową, polegającą na prawie przejścia i przejazdu przez działkę nr [...]. Organ I instancji wskazał również, że inwestor – A. S., przedłożyła wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę domu jednorodzinnego na działce nr [...] dowód stwierdzający prawo do dysponowania tą nieruchomością na cele budowlane - akt notarialny z dnia [...] kwietnia 2000 r., Repertorium A, Nr [...]. Z akt sprawy wynika też, że J. S. i L. K. zgodnie oświadczyli, iż przedmiotowe pozwolenie na budowę na działce nr [...] ma dotyczyć wyłącznie A. S.. W związku z ww. ustaleniami organ nadzorczy stwierdził, że decyzja Nr [...] zgodna była z obowiązującymi w dacie jej wydania przepisami prawa, tj. art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz. U z 1999 r., Nr 15, poz. 140, ze zm.). W ocenie Wojewody ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie potwierdziła, aby decyzja Nr [...] miała być niewykonalna w dniu jej wydania i aby niewykonalność ta miała charakter trwały (art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a.), jak też aby decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Również wskazane przez strony niedogodności, jakie dla nich wynikają ze wspólnego korzystania z prawa przejścia i przejazdu przez działkę nr [...] wraz z innymi uprawnionymi, nie dają podstaw do uznania, że omawiana decyzja dotknięta jest jedną z kwalifikowanych wad określonych w art. 156 § 1 pkt 2 i 5 k.p.a. Analiza materiału dowodowego nie potwierdziła też, aby decyzja ta była dotknięta którąkolwiek z pozostałych wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Natomiast pozostałe zarzuty, dot. m.in. pozwolenia na budowę, opinii komunikacyjnej - wydane w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę na działce nr [...] oraz decyzja zatwierdzająca podział działki nr [...], pozostają bez wpływu na dokonaną wyżej ocenę ostatecznej decyzji Wójta Gminy B. z dnia [...] września 2000 r., Nr [...], ponieważ przedmiotem kontroli postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę przed organem administracyjnym może być wyłącznie nieważności tej decyzji albo jej niezgodności z prawem. Odwołanie od ww. decyzji wnieśli K. S., S. S., L. K. i J. S. dodatkowo wskazując, że decyzja Nr [...] zatwierdziła projekt zagospodarowania działki, na którym brak jest pieczęci Urzędu Gminy B., a projekt zagospodarowania działki nr [...] narusza ustalenia decyzji o warunkach zabudowy w zakresie linii zabudowy. Wskazali również, że organ I instancji błędnie zinterpretował ich oświadczenia z dnia 5 września 2000 r. w przedmiocie ustalenia osoby inwestora, oraz że w decyzji o pozwoleniu na budowę brak jest określenia warunków dojazdu do działki. Decyzją z dnia [...] września 2009 r., znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., po rozpoznaniu ww. odwołania, uchylił zaskarżoną decyzję w części rozpatrzenia wniosku wniesionego przez K. S. i S. S., i w tej części umorzył postępowanie organu I instancji, a w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że K. S. oraz S. S., współwłaścicielom działki nr [...] nie przysługuje przymiot strony w niniejszym postępowaniu, ponieważ zamierzenie inwestycyjne nie oddziałuje ujemnie na działkę wyżej wymienionych i nie powoduje ograniczeń w zagospodarowaniu ich działki. Natomiast w zakresie merytorycznego rozpoznania sprawy, organ II instancji podzielił stanowisko zawarte w decyzji Wojewody [...]. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że inwestor spełnił wszystkie wymogi stawiane przez Prawo budowlane niezbędne dla uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, bowiem: wniosek o wydanie pozwolenia na budowę został złożony w okresie ważności decyzji Wójta Gminy B. z dnia [...] czerwca 2000 r., znak: [...], ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania dla przedmiotowej inwestycji; wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; zapewnił zgodność projektu budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; projekt budowlany został sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane i jest zgodny z warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu ustalonymi dla przedmiotowej inwestycji, co do: dopuszczalnego charakteru zabudowy, odległości budynku od granic sąsiednich działek, ilości kondygnacji naziemnych, a ponadto sporne zamierzenie inwestycyjne posiada zapewniony dostęp (dojście i dojazd) do drogi publicznej. Z tych względów Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie znalazł wad wynikających z art. 156 § 1 k.p.a., a w szczególności wady rażącego naruszenia prawa (pkt 2), którymi byłaby obarczona decyzja Wójta Gminy B. Nr [...]. Odnosząc się do zarzutu odwołujących się dotyczącego braku pieczęci stwierdzającej, że projekt zagospodarowania terenu stanowi załącznik do decyzji Nr [...] jako podstawy stwierdzenia nieważności ww. rozstrzygnięcia, organ II instancji stwierdził, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Jest to uchybienie, ale może ono być brane pod uwagę wyłącznie w postępowaniu zwyczajnym i w tym postępowaniu eliminowane. Ustosunkowując się do zarzutu "przestępstw na dokumentach" organ odwoławczy stwierdził, że okoliczność ta, potwierdzona prawomocnym wyrokiem sądu powszechnego, stanowi przesłankę wznowienia postępowania, nie zaś stwierdzenia nieważności. Natomiast pozostałe zarzuty w ocenie organu odwoławczego dotyczą innych rozstrzygnięć, aniżeli stanowiącej przedmiot niniejszego postępowania decyzji Wójta Gminy B. Nr [...], a tym samym pozostają bez wpływu na ocenę tej decyzji. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli K. S., S. S., J. S., L. K., podnosząc, że działka nr [...], w wyniku wydanego przez Wójta Gminy B. postanowienia z dnia [...] sierpnia 2007 r., znak: [...], została pozbawiona dostępu do drogi publicznej. Skarżący wskazali, że działka nr [...], stanowiąca drogę, nie była we władaniu organu, natomiast prawo do niej przysługiwało każdoczesnemu właścicielowi m.in. działki nr [...]. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Skarżący winni mieć na względnie, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), dalej zwanej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. A zatem w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę, Sąd administracyjny kontroluje wyłączenie prawidłowość zapadłych w tym postępowaniu decyzji administracyjnych, tj. w niniejszej sprawie decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego i poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...]. W świetle ww. przepisów prawa Sąd nie może dokonać oceny legalności innych aktów administracyjnych, które zapadły w innych postępowaniach. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Należy mieć na względzie, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja Wojewody [...] zapadły w postępowaniu nieważnościowym, które rządzi się własnymi prawami. Zgodnie z art. 156 § 1 k.p.a. organ nadzorczy administracji publicznej przeprowadza postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej w celu jej weryfikacji. Organ administracyjny bada, czy kontrolowana decyzja jest objęta jedną z kwalifikowanych wad wymienionych enumeratywnie w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. A zatem w niniejszej sprawie organy nadzorcze były obowiązane do zbadania legalności decyzji Wójta Gminy B. Nr [...] o pozwoleniu na budowę, właśnie pod względem wystąpienia ewentualnych przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a. Artykuł ten jest wyjątkiem od ogólnej zasady stabilności aktu administracyjnego wyrażonej w art. 16 § 1 k.p.a., ponieważ wprost stwierdza, iż stwierdzenie nieważności ostatecznych decyzji administracyjnych może nastąpić tylko w ściśle określonych przypadkach. W przypadku stwierdzenia przez organ nadzorczy, że w sprawie nie zachodzą przesłanki o jakich mowa w art. 156 § 1 k.p.a. to brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. W takim przypadku organ wydaje decyzję o odmowie stwierdzenia nieważności. W przedmiotowej sprawie zachodzi właśnie taka okoliczność. Organy administracyjne obu instancji prawidłowo wykazały, że decyzja Nr [...] zapadła zgodnie z obowiązującym wówczas prawem, a co za tym idzie, brak jest przesłanek do stwierdzenia nieważności tej decyzji. W tym miejscu wskazania wymaga, że część zarzutów podnoszonych przez skarżących w ich skardze, jaki i na etapie postępowania nieważnościowego dotyczyła również legalności innych postępowań, m.in. decyzji Wójta Gminy B. o pozwoleniu na budowę Nr [...], postanowienia tego organu z dnia [...] sierpnia 2007 r., znak: [...], decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji, oraz sposobu przeprowadzenia procesu budowlanego. Ponadto skarżący podnieśli zarzut fałszowania przez organ administracyjny dokumentów. Jednak z uwagi na treść art. 134 § 1 p.p.s.a. zarzuty te nie mogą być przedmiotem kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu. Skarżący domagali się wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji o pozwoleniu na budowę Nr [...] w oparciu o przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 i 5 k.p.a., czyli zarzucali tej decyzji rażące naruszenie prawa i niewykonalność w dniu jej wydania. W stanie prawnym na datę wydania decyzji Nr [...], zgodnie z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 i 2 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. A zatem w przypadku gdy organ wydał decyzje o pozwoleniu na budowę, która w sposób rażący naruszyła ww. wymagania zawarte w art. 32 ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego, to tylko w takim przypadku organ nadzorczy obowiązany był do stwierdzenia nieważności w oparciu o przepis art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Rażące naruszenie prawa jest kwalifikowaną formą naruszenie prawa. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że o rażącym naruszeniu prawa decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 kwietnia 1994 r. sygn. akt III ARN 13/94, publ. OSN 1994, z. 3, poz. 36; oraz wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 18 lipca 1994 r. sygn. akt V SA 535/94, publ. ONSA 1995, z. 2, poz. 91; z dnia 31 października 2008 r. sygn. akt II OSK 1306/07, z dnia 20 lutego 2009 r. sygn. akt I OSK 1729/07, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszająca prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji, jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lutego 2005 r. sygn. akt OSK 1134/04, publ. Lex Nr 165717). Zdaniem Sądu w okolicznościach niniejszej sprawy, kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja nie jest dotknięta wadą rażącego naruszenia prawa. Zgodnie z art. 32. ust. 4 Prawa budowlanego pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: złożył wniosek w tej sprawie w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym i wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Jak wynika z akt sprawy, na wniosek inwestorki – A. S., Wójt Gminy B. w dniu [...] czerwca 2000 r., znak: [...], wydał decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji. Zgodnie z art. 42 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 1999 r. Nr 15 poz. 139, ze zm.) Wójt określił okres ważności tej decyzji na okres 12 miesięcy, tj. do dnia 23 czerwca 2001 r. Następnie w dniu 8 września 2000 r. A. S. złożyła do organu wniosek o pozwolenia na budowę, do którego dołączyła akt notarialny z dnia [...] kwietnia 2000 r., Repertorium A Nr [...], który potwierdzał, że jest współwłaścicielką, wraz z L. K. i J. S., działki Nr [...]. Ponadto do wniosku złożyła oświadczenie pozostałych współwłaścicieli, że "pozwolenie na budowę ma dotyczyć wyłącznie A. S.". W świetle tego oświadczenia bez znaczenia dla oceny legalności pozwolenia na budowę jest fakt umieszczenia na projekcie budowlanym zapisu, że inwestorem poza A. S., jest także J. S. i L. K., bowiem o fakcie kto jest inwestorem przesądza jednoznacznie ww. oświadczenie oraz wniosek o pozwolenie na budowę. Jak wynika z powyższego inwestorka spełniła wymagania z art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, tj. złożyła wniosek o pozwolenie na budowę w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz wykazała prawo dysponowanie nieruchomością na cele budowlane. Nie można więc skutecznie zarzucić, że decyzji Nr [...] zapadła z rażącym naruszeniem art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego. Ponadto zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z: miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska, wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Ponadto organ sprawdza kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, oraz wykonanie projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane. Zgodnie z ust. 2 artykułu 35 właściwy organ może badać zgodność projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi i obowiązującymi Polskimi Normami, w zakresie określonym w art. 5. Jak wynika z akt sprawy organ dokonał takich sprawdzeń. Z treści decyzji o pozwoleniu na budowę wprost wynika, że organ przed wydaniem pozwolenia na budowę dokonał oceny zgodności planowanej inwestycji z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego gminy B. oraz decyzją Wójta Gminy B. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Kontrola materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie potwierdza, że planowana inwestycja zgodna jest z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy B. (uchwała nr [...] Gminnej Rady Narodowej w B. z dnia 19 grudnia 1987 r. i uchwała nr [...] Rady Gminy B. z dnia 28 czerwca 1993 r.) oraz decyzją Wójta Gminy B. nr [...] z dnia [...] czerwca 2000 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu działki nr [...]. Projektowany budynek jest bowiem budynkiem mieszkalnym parterowym przewidzianym do realizacji na terenie oznaczonym symbolem A 2 MN (zabudowa mieszkalna o niskiej intensywności). Jego posadowienie na działce zostało zaprojektowane w sposób nie naruszający przepisy § 12 ust. 4 i 5 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (z żadnej strony od granic z działkami sąsiednimi budynek ten nie znajduje się w odległości mniejszej niż 4 m o granicy działki) oraz zgodnie z linią zabudowy ustaloną w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, która wynosi 4 m od granicy z działką [...] stanowiącą drogę. Ponadto projektowane szambo szczelne również zostało zaprojektowane w miejscu zgodnie z § 36 ust. 2 ww. rozporządzenia (5 m od okien i drzwi zewnętrznych projektowanego budynku i 3 m od granicy działki nr [...]). Ponadto w zakresie instalacji gazowej projekt został pozytywnie uzgodniony z rzeczoznawcą ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych. Zgodnie z warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu projekt budowlany uzyskał również warunki przyłącza sieci elektroenergetycznej oraz został uzgodniony z Zakładem Budownictwa i Usług Komunalnych w zakresie sposobu zaopatrzenia w wodę. Ponadto wbrew głównemu zarzutowi skarżących podnoszonemu w postępowaniu nieważnościowym, jak i sądowoadministracyjnym, działka nr [...], zgodnie z § 14 ust. 1 ww. rozporządzenia, miała zapewnione dojście i dojazd od drogi publicznej w dacie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Okoliczność ta wynika z decyzji Wójta Gminy B. z dnia [...] lutego 2000 r., Nr [...], zatwierdzającej podział działki nr [...], m.in. na działkę nr [...], która została wydzielona na drogę, z tym zastrzeżeniem, że należało na niej ustanowić służebność gruntową, polegającą na ustanowieniu prawa przejścia i przejazdu dla m.in. działki nr [...]. Jak wynika z § 5 aktu notarialnego z dnia [...] kwietnia 2000 r., Repertorium A, Nr [...], ustanowiono tytułem nieodpłatnym, na rzecz każdoczesnego właściciela działki nr [...] służebność gruntową, polegającą na prawie przejścia i przejazdu przez działkę nr [...]. A zatem wbrew stanowisku skarżących działka nr [...] miała zapewniony dostęp do drogi publicznej poprzez wydzieloną działkę nr [...]. Skarżący winni mieć na względzie, że wszelkie spory dotyczące sposobu realizacji przysługującego im prawa przejścia i przejazdu przez działkę nr [...] mogą być przedmiotem postępowania przed sądami powszechnymi. Decyzji Wójta Gminy B. o pozwoleniu na budowę nie można również skutecznie postawić zarzutu niewykonalności (przesłanka z art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a.), ponieważ prawo jakie nadawała ta decyzja było możliwe do realizacji, ponadto w sprawie nie zaistniały żadne okoliczności (ani faktyczne, ani prawne), które uniemożliwiłyby jej wykonanie, czego dowodem jest okoliczność, że budynek ten został zrealizowany. W wyroku z dnia 13 lutego 2008 r. sygn. akt II OSK 4/2007 (publ. LexPolonica nr 1989971, http://orzeczenia.nsa.gov.pl) Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że niewykonalność decyzji w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. zachodzi wówczas, gdy mamy do czynienia z nieusuwalną przeszkodą istniejącą w dacie wydania decyzji. Jeżeli przeszkoda ta nie ma takiego charakteru, przykładowo gdy pojawiła się już po wydaniu decyzji, to nie można skutecznie zakwestionować z tego powodu przedmiotowej decyzji w trybie stwierdzenia jej nieważności. Nie wyklucza to możliwości czynienia prób wyeliminowania tej decyzji z obrotu prawnego w innym trybie (por. teza druga wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 lipca 1999 r. sygn. akt IV SA 970/97, publ. LEX nr 47901). W ocenie Sądu nie zachodzą również pozostałe przesłanki z art. 156 § 1 k.p.a. Organy administracyjne obu instancji prawidłowo wskazały, że decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana przez organ właściwy (co wynika z treści art. 82a Prawa budowlanego i art. 89 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, w brzmieniu z daty wydania pozwolenia na budowę), nie dotyczy sprawy rozstrzygniętej już poprzednio inną decyzją ostateczną (brak takiej decyzji), nie została skierowana do osoby nie będącej stroną (została skierowana do inwestora – A. S.), nie wywołała czynu zagrożonego karą (brak orzeczenia sądowego, które potwierdzałoby taką okoliczność) oraz nie zawiera wady powodującej nieważność z mocy prawa. Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), orzeczono jak w sentencji wyroku.