VII SA/Wa 2063/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kamiński po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy o sygn. akt VII SA/Wa 2063/08 ze skargi J. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2008 r., Nr [...] w przedmiocie nakazu przedstawienia ekspertyzy technicznej budynku mieszkalnego postanawia oddalić wniosek radcy prawnego T. K. – pełnomocnika z urzędu w przedmiocie zasądzenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 1 lipca 2009 r. uchylił zaskarżoną decyzję. W związku z wpływem w dniu 18 sierpnia 2009 r. do Sądu wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie pełnomocnika z urzędu, referendarz sądowy WSA w Warszawie postanowieniem z dnia 27 sierpnia 2009 r. przyznał J. S. prawo pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego. Przy piśmie z dnia 9 października 2009 r. Okręgowa Izba Radców Prawnych [...] poinformowała Sąd o wyznaczeniu radcy prawnego T. K. pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącej. Ww. pełnomocnik w dniu 16 listopada 2009 r. wniósł skargę kasacyjną wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Ponadto piśmie tym pełnomocnik zawarł wniosek "o zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych". Wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OSK 629/10, Naczelny Sąd Administracyjny, uchylając zaskarżony wyrok oraz decyzje organu I i II instancji, wskazał, że nie orzekł w wyroku o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącego ustanowionemu z urzędu wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy, gdyż to wynagrodzenie, należne od Skarbu Państwa {art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zw. dalej p.p.s.a.}, przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 p.p.s.a. Stosownie do § 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348, ze zm.), pełnomocnik powinien złożyć wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu stosowne oświadczenie, o jakim mowa w tym przepisie. W związku ww. wytycznymi WSA w Warszawie, wobec braku złożenia przez r.pr. T. K. stosownego oświadczenia, zarządzeniem z dnia 25 maja 2011 r. wezwał ww. pełnomocnika z urzędu do złożenia oświadczenia, o jakim mowa w § 16 ww. rozporządzenia, w terminie 7 dni, pod rygorem oddalenia wniosku o zasądzenie kosztów pomocy prawnej świadczonej z urzędu. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru ww. wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi w dniu 1 czerwca 2011 r. Do chwili obecnej r.pr. T. K. nie złożył wymaganego przez przepisy prawa oświadczenia w przedmiocie braku opłaty w całości lub w części za udzieloną pomoc z urzędu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie art. 250 p.p.s.a. wyznaczony radca prawny, doradca podatkowy albo otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Należy mieć jednak na względzie, że w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu w § 14 ust. 2 oraz w rozdziale 5 określono zasady na jakich radcy prawnemu z urzędu przysługuje wynagrodzenie w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W § 14 ust. 2 określone są stawki minimalne wynagrodzenia, natomiast w rozdziale piątym m.in. w § 16 określone są wymagania, co winien zawierać wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. Zgodnie z § 16 ww. rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. W niniejszej sprawie ustanowiony z urzędu radca prawny T. K., co prawda, złożył wniosek o zasądzenie kosztów, który jednak nie sprostał ww. wymaganiom. Ponadto pełnomocnik ten pomimo wezwania go przez Sąd do złożenia stosownego oświadczenia, takowego nie złożył. W tym miejscu wskazani wymaga, że w postanowieniu z dnia 14 października 1998 r., sygn. akt II CKN 687/98, Sąd Najwyższy - Izba Cywilna wprost stwierdził, iż wniosek adwokata lub radcy prawnego, ustanowionego dla strony zwolnionej od kosztów sądowych, o zasądzenie od Skarbu Państwa kosztów nie opłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, który nie zawiera oświadczenia, że żądane koszty nie zostały zapłacone w całości lub w części, podlega oddaleniu, jako nieuzasadniony (publ. OSNC 1999/3 poz. 63). Stanowisko to potwierdził również Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 18 października 2005 r., sygn. akt II FZ 625/05. Ponadto Sąd Najwyższy, jak również Naczelny Sąd Administracyjny w ww. orzeczeniach wskazały, iż oświadczenie pełnomocnika z urzędu nie jest elementem formalnym wniosku, ale stanowi zasadniczy składnik uzasadnienia tego wniosku. Dlatego ww. oświadczenie nie podlega uzupełnieniu. A więc uwzględniając ww. stanowisko judykatury, uzasadnienie przedmiotowego wniosku, winno obligatoryjnie zawierać oświadczenie pełnomocnika z urzędu, że "opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części". W przeciwnym razie sąd będzie zmuszony oddalić taki wniosek jako niekompletny. W związku z powyższym, na podstawie art. 250 p.p.s.a. w zw. z § 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, Sąd orzekł jak w postanowieniu.