VII SA/Wa 2066/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kuśmirek (spr.), , Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Asesor WSA Dariusz Turek, Protokolant Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2008 r. sprawy ze skargi A. S.A. w P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zgłoszenia zamiaru ustawienia nośnika reklamowego skargę oddala Prezydent [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...], działając na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a., wniósł sprzeciw wobec zgłoszenia dokonanego przez A. S.A. w P., dotyczącego zamiaru wykonania robót budowlanych, polegających na ustawieniu nośnika reklamowego na terenie nieruchomości nr [...] przy ul. [...] w W. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że budowa obiektu będącego przedmiotem zgłoszenia jest sprzeczna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego terenu osiedla [...], uchwalonym w dniu [...] października 2006 r. przez Radę Miasta [...] (uchwała nr [...]). Od powyższej decyzji złożył odwołanie inwestor A. S.A. w P., zarzucając naruszenie art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane przez wniesienie sprzeciwu po upływie 30 dni. Inwestor podniósł, że kwestionowana decyzja została doręczona stronie w dniu 29 czerwca 2007 r., a więc po upływie ww. terminu, liczonego od dnia dokonania zgłoszenia zamiaru instalacji urządzenia reklamowego, tj. od dnia 28 maja 2007 r. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 2007 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania spółki A.S.A. w P., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ ocenił, że kwestionowana decyzja organu pierwszej instancji jest prawidłowa. Wskazał, że zgodnie z art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy. Wojewoda [...] wyjaśnił, iż na terenie przedmiotowej inwestycji obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego terenu osiedla [...], uchwalony przez Radę Miasta [...] w dniu [...] października 2006 r., który w § 5 określa zasady rozmieszczenia reklam i znaków informacyjno-plastycznych, gdzie maksymalna wysokość urządzenia reklamowego nie może przekraczać 5 m. liczonych od istniejącego terenu, a powierzchnia płaszczyzny ekspozycyjnej - 12 m². Organ zauważył, że zgodnie z przedstawionym przez inwestora projektem, wysokość planowanej inwestycji wynosi 8,4 m., natomiast płaszczyzna ekspozycyjna posiada powierzchnię 36,96 m², co jest sprzeczne z ww. planem zagospodarowania przestrzennego. Ponadto, w ocenie organu odwoławczego, do zamierzonej inwestycji – jako budowli będącej wolno stojącym, trwale związanym z gruntem urządzeniem reklamowym – nie może mieć zastosowania art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego. Wojewoda [...] powołał się na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w uzasadnieniu wyroku z dnia 25 maja 2007 r., sygn. akt II OSK 1509/06, zgodnie z którym wszystkie wymienione w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego budowle, w tym wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, wymagają pozwolenia na budowę, zaś o tym czy urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem, czy też nie, nie decyduje metoda i sposób związania z gruntem, ale to czy wielkość tego urządzenia, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania. Organ odwoławczy uznał za niezasadny zarzut niezachowania 30-dniowego terminu przy doręczeniu decyzji o sprzeciwie wskazując, iż w sytuacji, gdy zgłoszenie dotyczy inwestycji wymagającej pozwolenia na budowę, nie jest ono zgłoszeniem w rozumieniu art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego i nie wywołuje skutków przewidzianych w przepisach Prawa budowlanego dla tej instytucji. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła spółka A. S.A. w P., zarzucając: - naruszenie art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane ze względu na wniesienie przez organ sprzeciwu po upływie 30 dni od dnia dokonania zgłoszenia, - naruszenie art. 30 ust. 6 w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 6 przez uznanie, że istnieje podstawa do wniesienia sprzeciwu z uwagi na to, iż wykonywanie zgłoszonych robót budowlanych nie jest instalacją urządzenia reklamowego w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 6, - naruszenie art. 7, 77 i 107 k.p.a. przez nieprawidłowe przeprowadzenie postępowania dowodowego i nieprawidłowe uzasadnienie decyzji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji, wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 2169 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, przy czym Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. W rozpatrywanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły. Kontroli Sądu podlegała decyzja Wojewody [...] z dnia [...] października 2007 r., utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. w przedmiocie sprzeciwu wobec zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych, polegających na ustawieniu nośnika reklamowego. Podstawę prawną wniesienia przez organ sprzeciwu w niniejszej sprawie stanowi art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.), zgodnie z którym właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy. Należy zauważyć, że na terenie przedmiotowej inwestycji obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego terenu osiedla [...], uchwalony przez Radę Miasta [...] w dniu [...] października 2006 r. Plan ten określa w § 5 zasady rozmieszczenia reklam i znaków informacyjno-plastycznych, zgodnie z którymi maksymalna wysokość urządzenia reklamowego nie może przekraczać 5 m. liczonych od istniejącego terenu, a powierzchnia płaszczyzny ekspozycyjnej - 12 m². Z przedstawionego przez inwestora projektu wynika, iż wysokość planowanej inwestycji wynosi 8,4 m., natomiast płaszczyzna ekspozycyjna posiada powierzchnię 36,96 m², co – jak prawidłowo oceniły organy obu instancji – jest sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a zatem wypełnia przesłankę wniesienia sprzeciwu wskazaną w art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego. W odniesieniu do zawartego w skardze zarzutu naruszenia art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane przez wniesienie sprzeciwu po upływie terminu 30 dni od dnia dokonania zgłoszenia należy stwierdzić, że zarzut ten nie jest uzasadniony. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 grudnia 2006 r. sygn. akt II OSK 79/06 w sprawie dotyczącej sprzeciwu wobec zamiaru budowy nośnika reklamowego wypowiedział następujący pogląd prawny: "Termin 30 – dniowy, o jakim mowa w art. 30 ust. 2 w związku z art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, jest przez organ wnoszący sprzeciw do zgłoszenia zamiaru budowy zachowany, o ile w terminie 30 dni od daty przyjętej za początek biegu tego terminu nastąpi wniesienie sprzeciwu zgodnie z zasadą przewidzianą w art. 57 § 5 kpa". W myśl zaś zasady art. 57 § 5 k.p.a., termin uważa się za zachowany, jeżeli pismo (w niniejszej sprawie – decyzja wnosząca sprzeciw) zostało nadane w polskiej placówce pocztowej. Ustalenie takiej daty, niezależnej od strony ma spowodować, by nie były czynione starania, aby tendencyjnie nie odbierać nadesłanej korespondencji, powodującej określone skutki procesowe. W rozpatrywanej sprawie inwestor dokonał zgłoszenia w dniu 28 maja 2007 r., zatem ostatni dzień terminu do wniesienia sprzeciwu przypadł na dzień 27 czerwca 2007 r. Ze znajdujących się w aktach administracyjnych potwierdzeń odbioru decyzji organu pierwszej instancji wynika, że decyzja ta została nadana w urzędzie pocztowym zarówno bezpośrednio do inwestora, jak i do jego pełnomocnika w dniu 13 czerwca 2007 r., a więc z zachowaniem ustawowego terminu. W ocenie Sądu, nie może natomiast zostać uznane za prawidłowe stanowisko organu odwoławczego przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż do zamierzonej inwestycji, jako budowli będącej wolno stojącym, trwale związanym z gruntem urządzeniem reklamowym, nie może mieć zastosowania art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego. Z treści art. 29 ust. 2 pkt 6 wynika, że instalacja tablic i urządzeń reklamowych nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, a ustawodawca nie uzależnił wyjątku wyszczególnionego w tym przepisie, ani od wielkości urządzeń reklamowych, ani też od tego, czy są to tablice czy urządzenia wkopane w ziemię, a więc trwale związane z gruntem, które można uznać za budowle w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, czy też są to tablice lub urządzenia ustawione na konstrukcji naziemnej. Nie ma przy tym znaczenia, na jakiej konstrukcji wsporczej ma być zamontowana tablica reklamowa, gdyż ustawa Prawo budowlane nie przewiduje możliwości formalnego podziału zamierzenia inwestycyjnego. Konstrukcja i tablica stanowią razem urządzenie reklamowe i jako takie podlegają regulacji zawartej w przepisie art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego. Powyższe uwagi w zakresie możliwości zastosowania wobec przedmiotowej inwestycji art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, aczkolwiek przychylające się do jednego z podniesionych w skardze zarzutów, nie mają wpływu na treść rozstrzygnięcia wydanego w niniejszej sprawie. Niezgodność inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego musiała bowiem skutkować wniesieniem przez właściwy organ sprzeciwu w trybie art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego. W związku z powyższym, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd skargę oddalił.