VII SA/Wa 2066/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jadwiga Smołucha po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej S. w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] pozwolenia na budowę postanawia: odrzucić skargę. Wspólnota Mieszkaniowa S. w W. ("skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2018 r., nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę. Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału z dnia 3 października 2018 r. skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie 19 odpisów skargi oraz złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka zawierająca powyższe wezwanie została uznana za doręczoną na podstawie art. 73 P.p.s.a. z dniem 22 października 2018 r. Postanowieniem z dnia 10 grudnia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę skarżącej z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych skargi. Pismem z dnia 22 stycznia 2019 r. skarżącą złożyła wniosek o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych skargi. W uzasadnieniu wskazano, że skarżąca o przedmiotowej korespondencji dowiedziała się dopiero 18 stycznia 2019 r. podczas przeglądania akt sprawy. Ponadto podniesiono, że zarządca Wspólnoty Mieszkaniowej działał celowo na szkodę skarżącej, a w konsekwencji w porozumieniu z osobami zainteresowanymi utrzymaniem w mocy zaskarżonego aktu, czego efektem było nieodbieranie przesyłek sądowych kierowanych w niniejszej sprawie do skarżącej. W dalszej części, skarżąca powołuje się na rzekome relacje osoby uprawnionej do odbierania przesyłek sądowych w imieniu skarżącej a innymi podmiotami mającymi interes prawny w niniejszej sprawie. Powyższe w ocenie skarżącej świadczy o braku jej winy w uchybieniu terminowi do uzupełnienia braków formalnych skargi i uzasadnia przedmiotowy wniosek. Pismem z dnia 13 marca 2019 r. uczestnik postępowania Y. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. zajął stanowisko w sprawie i wniósł o odmowe przywrócenia terminu skarżącej do uzupełnienia braków formalnych skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej "P.p.s.a."), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Natomiast stosownie do art. 87 § 1, 2 i 4 P.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać tej czynności. Z przywołanych przepisów wynika, że instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i może znaleźć zastosowanie tylko wtedy, gdy wszystkie określone w nich przesłanki zostaną spełnione łącznie. Samo złożenie, we wskazanym terminie, wniosku przez skarżącego oraz dokonanie czynności, dla której zakreślono termin, nie jest wystarczające dla przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej, której uchybił. Niezbędne jest także uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę, że nie ponosi on winy w niedochowaniu terminu. Celem tej instytucji jest bowiem umożliwienie stronie obrony swoich praw czy interesów w sytuacji, gdy upływ terminów procesowych wywołał dla niej negatywne skutki prawne, przy jednoczesnym założeniu, że strona dołożyła wszelkich możliwych starań, aby takich negatywnych konsekwencji uniknąć. W rozpoznawanej sprawie skarżąca zachowała siedmiodniowy termin, określony w art. 87 § 1 P.p.s.a. do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Skarżąca o uchybieniu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi dowiedziała się w dniu 18 stycznia 2019 r., zaś wniosek został złożony w dniu 22 stycznia 2019 r., a więc z zachowaniem siedmiodniowego terminu. W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, argumentacja skarżącej nie zasługuje na aprobatę, a przedstawione okoliczności nie świadczą o braku winy w uchybieniu terminu. Kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Zatem o braku winy można mówić wyłącznie wtedy, gdy dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody, której strona nie mogła przezwyciężyć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 2015 r., sygn. akt II GZ 921/14, LEX nr 1 634 813). Skarżąca nie uprawdopodobniła, by uchybienie terminu miało miejsce nie z jej winy. Wskazane powody, dla których skarżąca nie uzupełniła braków formalnych skargi – tj. celowe nieodbieranie przesyłek sądowych przez osobę do tego uprawnioną, nie miały charakteru nadzwyczajnego i nie były spowodowane żadną przeszkodą niemożliwą do usunięcia. Warto przy tym podkreślić, że choć od adresata przesyłek sądowych nie wymaga się ciągłego przebywania w miejscu zamieszkania/siedzibie, to jeżeli strona wie o wszczęciu postępowania (co jest oczywiste w przypadku skarżącej), to powinna liczyć się z ewentualnością nadejścia pisma procesowego i nie może powoływać się na własną nieświadomość. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, w której strona sama wszczęła postępowanie (por. wyroki Trybunału Konstytucyjnego z dnia 15 października 2002 r., sygn. akt SK 6/02, LEX nr 56 631 oraz z dnia 28 lutego 2006 r., sygn. akt P 13/05, LEX nr 182 474). W związku z powyższym, w ocenie Sądu, przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej nie było możliwe, ponieważ strona dopuściła się niedbalstwa. W sprawie nie zaistniały przesłanki warunkujące zasadność złożonego wniosku o przywrócenie terminu i brak było podstaw do jego uwzględnienia. Z powyższych przyczyn, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.